The Towering Inferno (1974)

“Jim, I think you suffer from an edifice complex.” Voor zover ik me kan herinneren de beste rampenfilm van de jaren zeventig, met superbe FX, een bijna altijd realistische “look” van het gebouw, prachtig camerawerk, uitstekend spel van praktisch alle betrokkenen, Paul Newman en Steve McQueen zeer energiek en gelukkig nergens tongue in cheek, Richard Chamberlain behoorlijk onaangenaam, Fred Astaire ontroerend, een acceptabel aantal doden onder de sterren, persoonlijke verhalen die (hoewel vaak clichématig) redelijk interessant zijn en goed verteld worden, met z'n 2 uur en 40 minuten zeer lang maar steeds de moeite waard – alles dik in orde bij deze film die na 42 jaar nog altijd staat als een, eh, huis.

Het moet een grootschalige onderneming geweest zijn destijds. Tientallen sets en schaalmodellen werden gebouwd, er waren veel figuranten. Sommige stunts waren gevaarlijk, vooral omdat er echt vuur gebruikt werd. In de openingsbeelden torent het gevaarte boven de andere wolkenkrabbers van San Francisco uit. Om te benadrukken hoe hoog hij is, wordt de toren in kikkerperspectief getoond. Later wordt de afgrond in vogelperspectief getoond, om de diepte te benadrukken. Het is geen anonieme mensenmassa die door het vuur bedreigd wordt, maar een verzameling individuen. De diverse verhaallijnen, meestal met een kleine liefdesplot, dienen vooral om sympathie voor de personages op te wekken. De orkestrale muziek van John Williams draagt hiertoe bij door naast heroïsche en dreigende momenten ook jazzy romantiek in te lassen. Sommige kleine scènes uit het begin hadden uit een aflevering van The Love Boat kunnen komen. Paul Newman en Steve McQueen spelen de twee helden die de vlammenzee te lijf gaan, met doodsverachting en gewaagde stunts. William Holden speelt de opdrachtgever die het gevaar minimaliseert, maar later z'n fout inziet en tot inkeer komt. Twee nevenrollen steken boven de rest uit: die van Fred Astaire en Jennifer Jones. Als relicten van de Golden Age stralen zij de nostalgie uit die bij hun personage past. Wanneer Jennifer Jones uit die lift valt, is het de enige keer dat een echt sympathiek personage sterft. Ten slotte is er nog O. J. Simpson als bewaker. Helaas zal hij niet in de eerste plaats voor deze rol herinnerd worden. Het is een moderne versie van de Toren van Babel. Je kunt er een waarschuwing in zien tegen menselijke hoogmoed en tegen besparen op veiligheidsmaatregelen. Ondanks enkele geloofwaardigheidsproblemen - hoe kunnen de telefoons blijven werken? - blijft dit een letterlijk en figuurlijk hoogtepunt van het rampengenre.