Opinions

De minste van de 3.

Maar daarom nog geen slechte film, want deel 1 en 2 waren nu eenmaal erg sterk. Bij dit deel speelt men op safe door het voorspelbare plot simpel te houden en de personages te laten excellereren. Iets wat deels lukt, omdat Woody weinig nieuws onder te zon heeft te bieden. Dat geldt gelukkig niet voor Buzz die een Spaans alter-ego blijkt te hebben. De clown steelt in de enkele minuten screentijd misschien wel de show.

Het 3D effect is mooi, maar volledig overbodig. Iets wat we bij vrijwel elke 3D-release zien tegenwoordig. Het is in dit geval niets meer dan een gimmick, want in 2D zal de ervaring hoogstwaarschijnlijk hetzelfde zijn.

Het voorfilmpje van Toy Story 3D moet een van de slechtste uit de geschiedenis van Pixar zijn. Day & Night heeft echter wel de twijfelachtige eer de misschien wel eerste 2.5D-animatie te zijn.

Goed.

Minder erg dan men je doet geloven, maar ook niet echt goed. Met name het verhaal komt niet echt van de grond, alsmede Williams. Schitterende decors idd. Redelijk.

GTA-grapje.

Vermakelijke actiepulp die geforceerd knipoogt naar het (on)bekende explotation werk van weleer. Gelukkig is de film vlot gesneden en kunnen de hoofdrolspelers de aandacht doen vasthouden. Ook de korte speelduur draagt bij aan een plezierige rit, al moet gezegd dat het GTA-grapje iets te lang wordt uitgemolken en tegen het einde de film behoorlijk inzakt. Net als bij Mandrill is het 't allemaal net niet.

Redelijk.

Dit eerbetoon is niet slecht maar wordt ook nergens echt goed. Gemiddeld is wat er over blijft en de paar fragmenten met Sellers zijn leuk. Alleen voor de fans, al zullen die dit werk ook niet volledig waarderen. Intentie goed, uitwerking gemiddeld.

Vermoeiende treinrit.

Middelmatige Hostel-kloon waarbij het slachtvee dusdanig irriteert, dat het vaak net iets te lang duurt voor ze te grazen worden genomen. De acteerprestaties zijn redelijk, maar net als eerstgenoemde film is het eindresultaat bedroevend. Met dank aan het belachelijke plot en het ontbreken van welke spanning dan ook. Ook de gore kan het verschil niet maken.

Matig.

Dit misdaaddrama is flitsend en boeiend, met name door de schitterende vertolking van Washington. Het verhaal is soms een beetje onevenwichtig, maar als eindresultaat blijft deze film zeer goed.

Vermakelijk verhaal.

Het is met name de humor die het zwaartepunt uit dit drama verlicht door een lach. Ook de visuele saus en soundtrack dragen bij aan de bijzondere kijkervaring, die door het vermakelijke verhaaltje maar bovenal uitstekende acteerprestaties naar een klein meesterwerkje wordt getild.

Geweldig.

Vermakelijk filmpje met ongelukkig gekozen titel. Zo wordt een belangrijke clou die pas halverwege de film zit nogal voorspelbaar.

Voor de rest nogal standaard actie-thriller met alle bijbehorende clichés. Het acteerwerk is degelijk, maar het verhaal is soms wel een beetje te gemakkelijk. Rond 112 min. krijgt de FBI te horen dat Cheadle zich in een park bevind. De FBI zit op dat moment in een vliegtuig. Binnen enkele minuten zijn ze Cheadle aan het achtervolgen die op dat moment wegrijd van het park. . E.e.a. is onderhoudend, maar helaas niets nieuws of bijzonders onder de film-zon.

Redelijk.

Gekunsteld genieten.

Regisseur Danny Boyle verdient een hoop credits voor eerder afgeleverde pareltjes als Trainspotting en Slumdog Millionaire. Toch gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat Trance een stuk mider aantrekkelijk is. Zeg maar gerust een beetje mislukt. De film begint erg sterk en is uiteraard een visueel plaatje zoals we van de filmmaker gewend zijn, maar er wordt teveel hooi op de vork genomen. Daarbij komt dat het scenario ronduit slap is en veel te gekunsteld om indruk te maken. Toch valt er nog een hoop te genieten, maar het verstand dient absoluut uitgeschakeld te worden.

Redelijk.

Onderhoudende en bij vlagen vermakelijke SF met veel actie. Het verhaal heeft weinig om het lijf evenals het acteerwerk. Redelijk.

Geen onderscheid.

Het 3D is nauwelijks van toegevoegde waarde in deze over-de-top achtbaanrit zonder samenhang. De scènes op de maan en tijdens een spectaculaire skydive zijn echter wel schitterend in de derde dimensie, maar de overige twee uren met de bril op de neus zorgen juist voor extra verwarring. Sowieso is het erg onhandig dat Bay de twee grote robotvijanden praktisch dezelfde kleur en look heeft gegeven. Het onderscheid valt tijdens de vele gevechten en actievolle sequences amper te maken, hetgeen de filmbeleving absoluut niet ten goede komt.

Redelijk.

Kaboom!

Deze 2,5 uur durende explosie is puur popcorn-vermaak. Verplicht hersenen uitschakelen en jezelf laten vermaken. Het verhaaltje is te simplistisch voor woorden en de cast doet ons ook al niet verbazen, maar de actie is niet te versmaden.

Goed.

Vermoeiend feestje.

Als je bij dit laatste deel van de Transformers-serie in slaap valt, is dat niet eens zo vreemd. De overdaad aan actie is namelijk vermoeiend, niet zo'n beetje ook. Want Bay trekt alle registers open en vuurt al zijn actie in sneltreinvaart af op de kijker. In 3D nog net iets mooier en met Dolby Atmos hoor je zelfs de ruimteschepen letterlijk boven je hoofd vliegen. Sterker nog, de 3D-Bluray (die in een 3-disk editie wordt uitgebracht samen met de 2D-versie op een aparte schijf en het bonusmateriaal op de derde bluray) lijkt wel stiekem een testdisk voor deze geluidstechnologie. Sowieso is dit een audio-visueel feestje.

Maar ondanks alle pracht en praal is het dus echt té veel. Het is leuk dat Bay, en met name ook Hopkins, zichzelf niet serieus neemt. Heel even komt dat subliem tot uiting wanneer een robot de filmmuziek letterlijk doet aanzwellen. Het is echter een van de weinig werkende komische momenten. En dus blijf je - soms met open mond - kijken naar alle gekte die voorbij dendert. Het verhaal is na een half uur al niet meer te volgen, hetgeen alleen maar bijdraagt aan de chaos. Als in de eerste minuten een dronken Merlijn in de middeleeuwen zijn whiskey drinkt uit een fles met schroefdop, zegt dat eigenlijk wel alles.

Bay gaat allesbehalve doordacht te werk en al hoeft men niet fijnbesnaard te zijn om deze reeks in leven te houden, iets meer moeite zou fijn zijn. Sommige sequences zijn zo vreemd ge-edit dat je het moet zien om te geloven. Het is vreemd dat iets waar zoveel geld in wordt gepompt kennelijk aan weinig evaluatie en controle onderhevig is. Voor mensen die van trailers houden is dit echter wel een schot in de roos, want de film doet ondanks zijn lange lengte absoluut aan als een. Een prestatie an sich. Gelukkig verveel je tijdens de achtbaanrit amper en onderhoudt het vreemd genoeg wel. Maar daar is dan ook alles mee gezegd.

**½

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Troeperdetroep.

En in dit geval (soms) vermakelijk om de verkeerde redenen.

Boevenbende The Asylum levert eigenlijk alleen maar reut. Gelukkig is deze iets minder verschrikkelijk dan 2012 Doomsday maar het scheelt amper iets. I.i.g. nog geen halve ster.

Als de bijna volledige eerste helft zich al afspeelt in één ruimte weet je eigenlijk al hoe laat het is. Tijd om weg te lopen. Gelukkig gaan we na zo'n 40 minuten naar buiten, alwaar de gehele set waarschijnlijk ook niet meer dan 100 vierkante meter beslaat. En dan heb je ook dat snel gezien.

Het gevecht tussen de dames geeft eigenlijk alles aan: slecht in beeld gebrachte rotzooi. Je ziet geen een klap aankomen want de cameraman probeert onder het motto 'hip' alles nog te verbloemen.

De Transmorphers zelf zien er soms nog wel geinig uit, maar vaak erg nep. Wanneer men begint te vechten gebruikt men regelmatig lampen om explosies te insinueren. Dat niveau dus.

Het verhaal, de acteerprestaties, de score, de make-up etcetera, het is allemaal ver beneden de maat. Meeliften op het succes van de echte blockbuster blijkt het enige doel van de makers.

Slecht.

Verrassend.

Want na net het verschrikkelijke eerste deel te hebben gezien, valt deze nog mee. Schijnbaar schuilt er in mij een kleine masochist. Iets wat u zou begrijpen na het zien van deel 1. U zult dan hier i.i.g. niet terecht komen. Een gewaarschuwd mens telt immer voor twee, niet waar?

Maar goed. Dus toch den stouten schoenen. En, zoals ik zei, viel e.e.a. best mee. Met dank aan Frank Buck (ook bekend als Boxleitner) die zowaar de halve film meedoet. In tegenstelling tot de rest van de cast komt hij nog enigszins geloofwaardig over.

En men begint ook nog eens met aardige CGI. Het moet niet gekker worden. Gelukkig moet het eerste slachtoffer van de regisseur de robot-spin tegen haar gezicht aandrukken. Net alsof hij haar aanvalt. Juist ja, dit is natuurlijk van The Assylum-boeven. Lachen dus.

Sowieso doet de film regelmatig denken aan de monster-movies uit de jaren '50. En ook dat is een meevaller.

Laat u echter niet verleiden. Ik heb de film al gezien, opdat u rustig kunt gaan slapen. Zomaar 80 minuten weggooien is namelijk zonde. Want ook ditmaal valt er, ondanks het iets ruimere budget en één echte acteur, weinig te genieten. En wanneer de eerste aktie-scènes en explosies in spiegelbeeld herhaald worden (zo'n vijf keer op een rij), zakt ook bij mij het lood in de schoenen.

Matig.

Deze actiefilm is uiterst vermakelijk ondanks alle clichématigheid en ongeloofwaardigheid. Hij is zelfs een vleugje beter dan deel een. Statham is charismatisch genoeg om te blijven boeien en de actie-scenes zijn zeer sterk. Goed.

Wederom een hersenloos maar zeer vermakelijk deel in de, inmiddels, beroemde serie. Statham maakt 007 bijna jaloers en bewijst wederom enorm charismatisch te zijn. Zelfs slechte dialogen klinken prettig uit zijn mond. Het verhaal heeft weinig tot niets om het lijf, maar de actie maakt het allemaal goed. Besson kan tevreden zijn. Met onze eigen Krabbé in een bijrol.

Voldoende/ redelijk.

Statham is idd misschien wel de nieuwe Willis. Ookal klinkt het als heiligschennis. We kunnen iig rustig stellen dat hij dé nieuwe action hero is. Verstand op nul, precies zoals de film je vraagt te doen. Wat rest is een vermakelijke actie film. Niets hoogstaands, maar wel een voldoende.

Snelle snack.

Het popcorngehalte is hoog en het verstand dient vooral niet te veel worden gebruikt tijdens dit misdaadverhaal, maar Bacon en Theron zijn de smaakmakers in dit verder vrij standaard uitgevoerde kidnapverhaal. Des Holywoods en voorzien van veel geschmier, maar een snelle trek stillend is dit cinema-tussendoortje wel.

Goed.

Hufterige Humphrey.

Bogart speelt met verve een door goudkoorts bevangen hufter, waarbij de 'moodswings' soms een beetje uit de lucht komen vallen. Zelfs wanneer er meerdere redenen zijn om in te zien dat zijn paranoia ongegrond en onverstandig is, hetgeen de geloofwaardigheid van zijn character niet altijd ten goede komt. Dat is jammer, want er wordt veelal sterk geacteerd en het verhaal is voldoende vermakelijk.

Goed.

Aardig avontuur.

Mooie animaties in combinatie met de typische, moralistische ondertoon van elke Disney, leveren hier een aardig avontuur voor menig kind en zelfs volwassene op. Het is zeker niet de beste uit de lange koker van de beroemde tekenfilmfabriek, maar de film verdiende meer dan de flop die het werd.

Goed.

Deze vlotte krimi duurt te lang en kent iets te veel onwaarschijnlijkheden en plothiaten. Daar tegenover staat veel vaart en vermakelijkheid, maar de balans is onevenwichtig. Het einde is ronduit slecht en lijkt bijna op een klucht. De film is wel onderhoudend. Gemiddeld filmpje.

Hallucinogeen experiment.

Deze pretentieuze film bevat meer mooie beelden dan welke film dan ook, maar gaat tevens keihard onderuit aan het gebrek van een iets duidelijker verhaal. Elke scène is een klein schilderij, maar de overdaad aan symboliek en religie biedt teveel aan interpretaties, hetgeen hier bijna nergens toe leidt. Pitt is de tirannieke vader van een jaren '50/ '60 gezin, dat in het meest gunstige geval doet rieken naar een hallucinogene Stand by Me. Dit 'middenstuk' behoort tot het beste van de film.

De wonderschone natuurbeelden afgewisseld met religieus gefluister en misplaatste dinosauriërs wekken vanzelf irritaties op bij de gemiddelde kijker. Natuurlijk is Malick een eigenzinnige en sterke regisseur die niet voor niets de tijd neemt voor zijn projecten en met deze film positief fel afsteekt tegen een cinemalandschap dat wordt beheerst door scripts gebaseerd op kermisattracties en vlakke herhalingen van beroemde blauwdrukken, maar dat dit experimentele werk waarschijnlijk een brug te ver is moge duidelijk zijn.

Twee.

Herzien.

Na te lange tijd want ik kon mijn lachen nauwelijks onderdrukken. En lachen is gezond. Vooral als het is om een luchtig, maar vermakelijk pulp-filmpje als dit. Had deze dus eerder moeten herwaarderen.

Grappige dialogen en 'n lekker tempo. Ondanks dat dit allesbehalve een meesterwerk is, kaant deze hap uitstekend weg.

Op naar de vervolgen dan maar, want er moet meer gelachen in het leven.

Goed.

Hell Yeah..

Als we dan toch 'down memory lane' van de VHS gaan, dan maakt de B niks uit..

Dan mag deze flick uit de tijd van Yo! MTV Raps namelijk niet ontbreken. En herzien leert dat e.e.a. best aardig in elkaar stak. Alhoewel, jeugdsentiment overheerst.

Maar behalve het magere en soms spannende verhaaltje overheerst ook hier de sfeer, alsmede de soundtrack. Want echt sterk wordt dit helaas nergens. En dat wist ik op mijn 22e eigenlijk ook wel..

Maar ja, toen keek je zo'n filmpje met je Nike's op de tafel en draaide je walkman daarna overuren.

Soms is volwassenheid vooral terugkijken.

Hell Yeah!

Redelijk.

Irritant onderhoudend.

Ondanks de cast en regisseur Schumacher, excelleert Trespass in middelmatige thrillerclichés. De film weet nergens te boeien, spanning op te wekken of ook maar iets in het voordeel te doen van de kijker. Onderhoudend is deze film, over een man die zich onder een roofoverval probeert uit te kletsen, wel. Maar dan meer uit irritatie.

Matig.

Rotzooi.

Al is deze film de eerste helft verpakt als de zoveelste matige cliché-thriller.

Op het moment dat e.e.a. verandert in het 2e gedeelte met de tijdslus lijkt dit in eerste instantie welkom. Pfff gelukkig. Hoef ik niets te vergelijken met Ghost Ship o.i.d. Was al aan het wachten op de geesten in de machinekamer. Achteraf gezien: was het maar zo gebeleven.

Neen, we gaan origineel worden. Of toch niet? Het antwoord is uiteraard neen, want het gegeven van de tijdslus is al eens eerder gedaan, maar toch. Ik had hem nog niet in een griezelvariant gezien.

Kom maar op dus. Helaas is de uitvoering ook vanaf die 'twist' allesbehalve sterk. Voorspelbaar ook. En ook nog eens voorzien van kleine plotfoutjes e.d. Jaja, maar je moet je hoofd er zo goed bijhouden. Dit is heus geen Memento-light! Dit is ingewikkelde shit. Opletten geblazen. Ahum, wederom neen dus. Dit is meuk. Leuk voor een zaal vol tieners die iets anders verwachtten en ineens kennismaken met een halfbakken mysterie. Oehoe. Let je wel even op?

Niet nodig op te letten overigens, want het verhaaltje wordt nergens complex. Althans, wanneer de pubertijd voorbij. Wel ontzettend veel herhaling. En uiteindelijk ontaard het gedeelte op het schip in saaiheid.

Weinig intelligents aan dit script, eerder makkelijk. Met name het einde is tergend dom en omdat we geen enkele inzage krijgen geeft het de kijker ook nog eens het gevoel onnodig de tijd te hebben gevuld met dit werkje. Want het werd nergens spannend of echt entertainend. Vervelend acteerwerk ook nog eens.

Op het moment dat de hoofdrolspeelster na de crash plotseling weer blauwe inkt in haar jurkje heeft, en naast de crash de zoveelste kloon van haar staat af te spreken met de taxi-chaufeur, weet je genoeg. Ze kreeg er gewoon een beetje geheugenverlies van, kwam dat de makers niet even goed uit? Aah, haar missie is mislukt? Time's up. You've been played..

Ik ben jaloers op de mensen die de film wèl ingewikkeld vonden en hem niet goed konden volgen. Die hebben namelijk een echt mysterie gezien.


Slecht.

Nice.

Al moet gezegd dat e.e.a. iets spannender had gemogen. Ik kon het desondanks wel waarderen. Humor en horror is vaak een leuke combi, zo ook hier.

Niet elk verhaaltje is even sterk, maar een buil vallen aan deze sfeervolle flick is lastig. Lekker goor is het kotsende jongetje. Vond dat zowiezo een leuk verhaaltje.

Goed.

Doldwaze dialogen.

Thema's als volwassenheid en zelfacceptatie storen niet, maar komen wel een beetje moralistisch om de hoek kijken in deze alternatieve en komische film. Coogan en Brydon mogen dan in eigen land helden zijn, hier valt vooral de wisselvalligheid van hun imitaties van beroemdheden op, met uitzondering van die van Michael Caine. Alsmede de goed werkende chemie die de twee mannen bezigen. De hieruit voortvloeiende humor veroorzaakt een aantal hilarische gesprekken.

De bekende acteurs, die in schilderachtige landschappen op uitnodiging van een Britse krant de voedselrecensent uithangen, hebben een reputatie in BBC-land waarvan men buiten het Verenigd Koninkrijk niet altijd het bestaan kent. Onterecht, want dat de twee kunnen acteren wordt hier volstrekt helder. Toch beginnen de doldwaze dialogen en imitaties na een klein uurtje wel een beetje te vermoeien. Het einde stelt zelfs regelrecht teleur.

Goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijk filmpje. Wat mij betreft net geen drie sterren maar wel onderhoudend genoeg. Tegen het eind werd het allemaal net weer een beetje te cliché. Toch zeker niet slecht. Wel jammer van het plusje in de titel. Redelijk.