Opinions

We Need To Talk about Clark Kent. 'Brightburn' (2019) is eigenlijk best een toffe spin op zowel het superheldengenre als films over opgroeiende seriemoordenaars. Of hoe Tori (Elizabeth Banks) en Kyle Breyer (David Denman) de ideale ouders zijn om adoptiezoon Brandon (Jackson A. Dunn) groot te brengen. Het is eigenlijk niet zo'n moeilijke jongen en hij lijkt zelfs aangepaster en braver dan leeftijdsgenootjes. Maar wat als je de superheldenconventie van de buitenaardse redder omdraait en superkrachten eerder perversie en machtswellust opwekken? Ook zo vilein omdat je niet Brandon's coming of age volgt (diens motieven zijn immers kristalhelder), maar juist het sluimerende besef bij de adoptieouders dat zijn hun invloed kwijtraken. Dat lieve jongetje van weleer kan toch niet zomaar verdwenen zijn!? Wij zien echter al welke onontkoombare dingen Brandon in gang heeft gezet, terwijl zijn ouders nog naarstig naar manieren zoeken om het tij te keren. Het maakt 'Brightburn' (2019) een compromisloze treinramp waarvan de lol meer zit in hoe het zich ontvouwt dan in de verrassingen die je onderweg tegenkomt.

Het is bewonderenswaardig dat Martin Koolhoven en Els Vandevorst een constructie hebben gevonden waardoor een Nederlandse cineast de ruimte en de vrijheid krijgt voor een auteursfilm met Amerikaanse allure. Een belangrijke ontwikkeling in de vaderlandse cinemacultuur, maar het gaat mij echt te ver om puur om die reden 'Brimstone' (2016) te bewieroken alsof het een overweldigend meesterwerk is geworden. Op bepaalde punten is het een beklijvend epos, op andere punten is het lachwekkend slecht. De narratieve structuur met vier verschillende aktes in tijd en ruimte komt goed uit de verf en geeft de film het gevoel van een beklemmende, naargeestige odyssee. In eerste instantie is de soundtrack van Junkie XL (geënt op 'Ave Maria' van Bach) een magistrale bijval op de religieuze thematiek van de film, maar na verloop van tijd wordt juist die track een wat repetitieve gimmick.

Met de actrices zit het wel goed. Dakota Fanning is oké als het doofstomme hoofdpersonage. De jonge Emilie Jones is een klein natuurkrachtje dat een buitengewoon volwassen rol neerzet als een vroegrijpe jongedame die met seksueel misbruik en mishandeling te maken krijgt. Carice van Houten duikt ook nog even op, maar het is een wat vlakke en potsierlijke rol die haar acteerkunsten verder geen recht doen. Ze is louter het object van fysieke en mentale vernederingen (en een moeder, natuurlijk), meer gelaagdheid steekt er eigenlijk niet achter. Maar met Guy Pearce in de rol van een extreem karikaturale 'verdorven priester' krijgt de film onbedoeld een giechelige ondertoon. Het uitgangspunt is cartoonesk en plat, en niet op een manier dat de western-pastiche er vermakelijker van wordt. 'Brimstone' (2016) heeft namelijk een gewichtige boodschap: het kaart mysogenie en vrouwenonderdrukking aan.

In de pers viel meerdere malen de typering 'een feministische western'. Nu ja, vanuit een heel beperkte (en mannelijke!) opvatting van het feminisme zou je kunnen betogen dat het een kritiek vormt op het patriarchaat en de rol die religie als machtsmisbruik daarin speelt. Maar kun je vrouwenemancipatie werkelijk thematiseren en representeren in cinema die voor het grootste gedeelte zelf riekt naar een helse zwavellucht van openlijke vrouwenhaat!? Je kijkt een volle speelduur naar gemuilkorfde vrouwen, prostituees die misbruikt worden, kinderen die in seksuele situaties komen, etc. Terwijl Koolhoven het gepresenteerde geweld aandikt zoals een regisseur zou doen bij een vermakelijke 'exploitation flick' of bloederige genrefilm. Sommige personages sterven op absurde manieren die fysiologisch niet eens mogelijk zijn. Het is zo vergezocht en ongeloofwaardig dat de beklemmende onheilssfeer er uiteindelijk onder gaat lijden dat het ergens óók nog een halfslachtige hommage op spaghettiwesterns is.

Een serieus onderwerp als onderdrukking/emancipatie van vrouwen aankaarten door zelf een overtreffende trap te tonen van de meest walgelijke uitwassen ervan (en die verzonnen zijn, want de film haakt meer in op de westernmythologie dan dat het historische getrouwheid nastreeft.) Door de karikaturale mannen- en vrouwenrollen en het overdadige geweld weet het geen fijne balans te vinden tussen serieuze cinema en vermakelijke genrepulp. Het laat bij mij een bittere smaak na, en helaas niet omdat de mokerslagen die 'Brimstone' (2016) uitdeelt onder de huid gaan zitten.

Over de existentiële leegte van dertigers die de overstap van jeugd naar volwassenheid moeten maken en daarbij geconfronteerd worden met prangende levensvraagstukken. Gaan zij voor de jeugdige losbandigheid? Of kiezen zij voor de conventionele weg van gezinnetje stichten en monogaam zijn? Dát, maar toch vooral platte grappen over vrouwen, homo's en geestelijk gehandicapten... Wink

Toch moet ik zeggen dat Flip van der Kuil en Steffen Haars wel degelijk feeling voor cinema beginnen te krijgen. Ze weten de speelsheid en het onverwachte van New Kids nu in te zetten voor iets dat verder gaat dan alleen onverwachte geweldaddigheid en bewust irritante personages. Toegegeven, niet veel verder, maar toch is het alweer mijlenver vooruit op de idioot gehypte ellende die New Kids ooit was. Op spaarzame momenten laten zij zelfs wat creativiteit zien met hun kleurrijke hommages aan filmklassiekers.

Welke mafklapper bedacht heeft dat deze film erbij gebaat was om hem in tweeën te hakken en uit te zenden als een tweeluik i.p.v. één volledige speelfilm!? Toch is het fijn om eens een Nederlandse film te zien die én geen archetypische Marokkaans-Nederlandse cast heeft én Syriëgangers in ieder geval nog probeert te vermenselijken. Het valt iets te vaak terug op sleetse oorlogsclichés en, zoals wel vaker bij producties uit onze regio, het budget om één en ander in beeld te brengen houdt niet over, maar 'Broeders' (2017) haakt alleszins fijn in op de actualiteit.

Nog steeds een overweldigend epos dat niks aan kracht heeft ingeboet. De massaliteit van die talloze figuranten heeft nog steeds een ontzagwekkende werking. Toch weet Eisenstein nog steeds oog te hebben voor het persoonlijke leed van het collectief. Het levert een knappe film op waarbij er niet één perspectief is maar het gevoel van een heel volk wordt getoond. Wellicht ietwat wrang omdat we allemaal weten dat het met het communisme niet zo best is afgelopen, maar het doet niks af aan het meesterschap van Eisenstein als regisseur.

Tom Hardy zet geniaal de rol neer van een man die zo getekend is door zijn eigen agressie en nihilisme dat er nooit meer een leven in de normale maatschappij mogelijk is. We zien hem van cel naar cel gaan, terwijl hij steeds meer gaat geloven in de bespottelijke waan dat hij bezig is om iets van faam op te zetten. En toch leer je hem waarderen en ontstaat er zelfs iets van sympathie naar iemand die eigenlijk knettergek is. De beste fragmenten zijn die waarin Charles Bronson probeert om zijn agressie en frustratie te temmen. Hij zet dan zo'n extreem subtiel spel van ingehouden woede neer, dat ik het als kijker zo nu en dan Spaans benauwd kreeg. Wat dat betreft hebben iconische schurken als Hannibal Lecter en The Joker een nieuwe rivaal erbij. Ik ben wat minder te spreken over de manier waarop ze de richtingloosheid in het plot op hebben willen vangen met kunstzinnig gedoe. Om de een of andere reden wordt elk fragment dat zich buiten de gevangenis afspeelt gevuld met homo-erotische zijsprongetjes naar de meest enge nichten denkbaar. Ik werd er op den duur bijna homofoob van.

Fijne feel-good film over een alien die Harlem bekijkt als een outsider en zo deel wordt van de maatschappelijke problemen in die wijk. Wat deze wat warrige film redt is het intens sympathieke acteerwerk van Joe Morton, die zonder ook maar één woord te zeggen toch overtuigend de emoties van zijn karakter weet over te brengen. Ook sterk is de manier waarop geluid in wordt gezet om die sfeer van vervreemding mee te vangen.

Eerste keer viel hij reusachtig mee, maar bij de tweede keer zag ik vooral een zeer irritante film. Leuk concept wordt om zeep geholpen met zeer slechte humor en irriante typetjes.

Bij vlagen hilarisch, maar misschien wel vaker nogal ranzig en onder de maat. Ik begin ook steeds meer het gevoel te krijgen dat de creatieve bron van Sacha Baron Cohen nu wel opgedroogd aan het raken is en dat hij krampachtig probeert om typetjes eruit te persen. Wat dat betreft is het wel veelzeggend dat hij steeds meer opduikt in normale films en dat zijn eigen films ook meer de structuur van normale komedies lijken te gaan volgen.

Mijn favoriete antagonist uit 'How to Sell Drugs Online (Fast)' (2019) komt er bekaaid vanaf met een nogal tam oorsprongsverhaal. Buba als personage werkte goed om het contrast te schetsen tussen de dommige kruimeldief en de tech-savvy jongeren die veel meer inzicht hebben in hoe internet werkt. Maar in 'Buba' (2023) blijft eigenlijk alleen de satirische knipoog over naar een bepaald soort Duitse volksheid of kleinburgerlijkheid. Vol boeren en scheten latende randfiguren die doen alsof ze Albaniërs zijn om serieus genomen te worden. Met flashbacks en snelle montages krijg je nog iets van de energie van de serie, maar het voelt toch vooral als een dunne verzameling poep- en piesgrappen rond ranzige figuren. Op een gegeven moment begon zelfs het constante gerochel van Buba op mijn zenuwen te werken. Om uiteindelijk toe te werken naar een zogenaamde 'Mexican Standoff' (verschillende criminelen op dezelfde plek) die totaal niet verdiend voelt.

Deze film is zijn reputatie al zover vooruitgesneld dat het niet anders had gekund dan dat hij tegen zou vallen. En dat doet hij dus ook. Voor een horror heeft het veel te weinig gore en viezigheid, maar voor een komedie is het net niet grappig genoeg. Wel vreemd hoe ze het meest bizarre idee ooit hebben omgevormd tot iets wat bij vlagen zelfs gevoelig en ontroerend is. Bruce Campbell is dan ook gewoon fantastisch in de hoofdrol als de getormenteerde Elvis. Zou trouwens een stunt van jewelste zijn als Omroep Max deze film een keer op het programma zet.

Eigenlijk drijft het in zijn geheel op de charme van zowel Jack Nicholson als Morgan Freeman. Daar is natuurlijk niets mis mee, want de twee heren zijn een genot om naar te kijken. Het eerste uur van de film - waarin de twee stervende mannetjes nader tot elkaar komen - is verreweg het sterkste door de simpele schoonheid ervan. Zodra ze de bucket list uit de titel gaan afhandelen, komt het iets meer in het vaarwater van de standaard feel-good drama. De nadruk gaat dan wel erg liggen op ongeloofwaardige dingen als skydiven en racen. Dat leverde voor mij geen toegevoegde waarde aan het ijzersterke uitgangspunt waarmee het begon. Maar aan het einde moest ik toch wat traantjes uit de ogen wrijven, dus als tearjerker is de film geslaagd.

Heerlijk gitzwarte satire op het leger en hun houding t.a.v. de dingen. Het klopt aardig met de verhalen die ik van mijn pa en zijn kortstondige militaire verleden mee krijg.

Toch knap om een soort 'Duel' (1971) te halen uit het Nederlandse wegverkeer, wat niet bekend staat om haar uitgestrekte niemandsland of plekken waar je even flink het gaspedaal kunt indrukken. Alles keurig gestroomlijnd en geordend, zelfs in de chaos van een verkeersfile. Maar 'Bumperkleef' (2019) werkt daar clever omheen door van de seriemoordenaar (Willem de Wolf) een kleurloze figuur te maken in een generiek wit busje. Zo iemand wiens bestaan aan iedereen voorbij zou gaan, ware het niet dat hij het plan heeft opgevat om verkeersovertreders genadeloos hard terug te pakken. Ook zo heerlijk Hollands om een hypercorrecte regelneuker af te zetten tegenover een disfunctioneel koppel als Hans (Jeroen Spitzenberger) en zijn eega Diana (Anniek Pheifer). Hun gekibbel een sluimerende vulkaan van onuitgesproken frustraties, elke steek onder water brengt een scheiding dichterbij. 'Bumperkleef' (2019) laat wel echt momentum liggen als 't te vroeg piekt met een waanzinnig gave achtervolgingsscène. Vanaf dat punt de onbegrijpelijke keuze om de auto's te laten voor wat ze zijn en vooral verder te gaan in een binnenlocatie. Een beetje alsof Leatherface zijn kettingzaag laat liggen als hij een finale achtervolging inzet.

Het fascineert me hoe documentaire (als genre, stroming of stijl) vervlochten is met een geschiedenis van exploitatiepraktijken. Zoals Robert J. Flaherty met 'Nanook of the North' (1922) een etnografisch document maakte over de inuit-gemeenschap rond de poolcirkel, maar er niet voor terugdeinsde om het exotische uit te vergroten en hun band met de moderniteit buiten beschouwing te laten. Of door zelfs elementen erbij te verzinnen die beter binnen het frame van 'de nobele wilde' pasten. In één van de meest indringende scènes gaat titelfiguur Nanook een doodstrijd aan met een walrus, met speer en al werpt de heroïsche Eskimo zich op het roofdier. Of het komische intermezzo waarin Nanook op een westerse handelspost komt en verbaasd is over het technologische vernuft van een grammofoonspeler. Ingeblikte mensenstemmen!? Hij pakt een grammofoonplaat, inspecteert het vreemde object en zet er zijn kaken in. Ik moest zelf schaterlachen bij dit stukje antieke slapstick. Er is echter niks van waar, want Nanook en zijn clan hadden allang vuurwapens en waren bekend met grammofoonspelers. De grens tussen fictie en non-fictie is soms flinterdun.

In de biografische animatiefilm 'Buñuel en el Laberinto de las Tortugas' (2018) wordt het moeizame productieproces gevolgd rond de documentairefilm 'Las Hurdes, tierra sin pan' (1933). De surrealistische grootmeester Luis Buñuel cementeerde met (voor die tijd) controversiële films als 'Un chien Andalou' (1929) en 'L'Âge d'or' (1930) zijn status als notoire oproerkraaier. Je hield van hem of haatte hem, maar in zijn films sneed hij taboes aan rond kerkelijke moraal, kleinburgerlijkheid en vrouwelijke seksualiteit. De film begint wanneer een jonge Buñuel worstelt met welke richting hij z'n kunstenaarschap wil geven na vorige successen. Zijn voornaamste drijfveer is dat hij in ieder geval níet meer in één adem genoemd worden met kunstenaar Salvador Dali. Tegelijkertijd draagt Buñuel de financiële gevolgen van censuur en de verstoorde relatie met z'n vermogende moeder, die niet meer wenst bij te dragen aan affreuze heiligschennis. Maar soms is het leven zelf surrealistisch en wanneer Luis en zijn jeugdvriend Ramón Acín, allebei lichtelijk beschonken door een dronk op hun mannenvriendschap, terloops een loterijkaartje aanschaffen, hebben ze per ongeluk een winnend lot in handen. De financiering voor Buñuel's nieuwe productie is plotseling rond.

'Buñuel en el Laberinto de las Tortugas' (2018) is zonder meer een grappige film over twee vrienden die niet met elkaar, maar zeker ook niet zonder elkaar kunnen. Over het onmogelijke project waarin Ramón als financier met lede ogen aanziet hoe Luis als regisseur verstikt raakt in zijn eigen megalomane ambities. Het begint al wanneer een kwart van het budget opgaat aan een opzichtige automobiel, en dat in een tijd waarin het leuke hebbedingetje nog niet veel werd gezien in het straatbeeld. Of de bizarre, impulsieve nukken waarmee Luis een schild van provocaties opwerpt en niet in aanraking hoeft te komen met zijn eigen gevoelens. Deze gekkigheid maakt het op een bepaalde manier een luchtige en een amusante biopic, zeker ook voor kijkers die onbekend zijn met het surrealisme. Achter deze luchtige bromance steekt echter een grimmigere film over documentaire maken toen het genre nog geen vastomlijnde (ethische) conventies kende.

Net als bij Robert J. Flaherty wringt bij Luis Buñuel namelijk de dualiteit tussen de cineast als wonderenmaker en zijn intenties om hoegenaamd namens de mensen te spreken die hij portretteert. Is het Buñuel werkelijk te doen om de levensstandaard in 'Las Hurdes' te verbeteren, of is zijn surrealistische spielerei een doel op zich? De mensen blijken vooral decorstukken in z'n mooie sfeershots en de regusseur schroomt niet om steeds verder de grenzen van het betamelijke op te trekken. Het gave is dat de sobere, basale animatiestijl niet alleen Bunuel's droombeelden nabootst, maar ook het eigen filter wat hij over de inwoners van deze hongerstreek legt. Het menselijk lijden in 'Las Hurdes' wordt overschaduwd door andere dingen. Opwindende autoritjes over bergwegen. Het overweldigende natuurschoon en de feeërieke dorpsomgevingen. En natuurlijk het spektakel van honger en dood.

Wat 'Buñuel en el Laberinto de las Tortugas' (2018) ook heel treffend doet - en daarin zie ik een parallel met de magnifieke animatiedocu 'Waltz with Bashir' (2008) - is dat de combinatie van echte beelden met animatie een sterk emotioneel effect sorteert. Door de animatie heen zijn namelijk archiefbeelden gemonteerd uit 'Las Hurdes, tierra sin pan' (1933), waar niet meer weg te kijken valt voor de blikken van doorgroefde, hongerige en zieke mensengezichten. Wij weten als kijker inmiddels dat het niet genoeg is voor de duivelsregisseur. Dat hij situaties ensceneert waar wrede megalomanie de boventoon voert, boven het vertellen van hun verhaal. Tot het punt waarop zijn werkelijke provocaties (ook voor mij als kijker) grensoverschrijdend worden en bij het laatste archiefbeeld keek ik geschokt weg van zijn redeloze gemeenheid.

Voor mij is er niks zo saai als de statische biopic die de menselijke imperfecties afvlakt en 'slechts' een mooi verhaal vertelt over een underdog en zijn of haar wordingsgeschiedenis. 'Buñuel en el Laberinto de las Tortugas' (2018) doet recht aan de man en zijn mythe, maar plaatst ook een kritische noot bij de morele implicaties van diens werkwijze. Een man van zijn tijd geportretteerd door een meer eigentijdse lens. In een gelaagde vertelvorm waar fictie en non-fictie elkaar versterken. Uiteindelijk zonder moralistisch of prekerig te worden. Het hart is de bitterzoete mannenvriendschap tussen Ramón Acín en Luis Buñuel. Op het enige punt in de film dat Buñuel huilt, snotterde ik met hem mee.

(En dan is er het kinderlijke enthousiasme toen ik op de aftiteling zocht naar de naam van een goede vriendin, die hieraan werkte voor een Nederlandse animatiestudio. Zomaar op een bioscoopscherm en bij een tekenfilmproductie waar ik zelfs nog een traantje bij wegpinkte. Marjon Haasnoot kent me goed genoeg om te weten dat ik haar productie met liefde had neergesabeld; het was niet nodig.)

Het blijkt maar weer eens hoe erg regisseurs de plank mis kunnen slaan met zwarte komedie. Iets is niet automatisch grappig omdat het naar of gemeen is, maar je moet de lachsalvo's verdienen met een opbouw waarbij het de juiste balans vindt tussen venijn en sympathie opwekken voor de personages. Het gemene is geen doel op zich. Burke & Hare is meer lach of ik schiet slapstick dan een macabere horrorkomedie. Het gevolg daarvan is dat de nare momenten (lijken opensnijden, grafroven, moorden en executies) misplaatst voelen in de kluchtige toon. Naar het einde toe neemt het zelfs een onverwacht nare wending. Op zich zou dat niet zo erg zijn als de opbouw naar dat duistere slotstuk logisch in elkaar stak, maar door het overdreven gecompliceerde plot blijft het een chaotisch rommeltje. Wat overblijft is een productie die eruitziet alsof het wel de potentie had om een leuke film te zijn.

De gebroeders Joel en Ethan Coen zijn in mijn ogen meesterlijke cineasten in hoe zij de wereld van de pietluttige, zielige mensen vorm geven met hun aparte stijl. ''Burn after Reading'' heeft een beetje de pech dat hij na ''No country for Old Men'' verschijnt. Het is namelijk niet zo'n opzienbarende film t.o.v. die zwanenzang. Net niet grappig genoeg en een tikkeltje voorspelbaar. Maar de karakters zijn weer zo genadeloos goed getroffen dat het de moeite van het kijken zeker loont. De sterrencast is in handen van de Coens omgezet in een reeks verrassende tragikomische typetjes die mij zeker wisten te amuseren.

Ik ben roadmovies een beetje beu (ook als ze ironisch zijn) maar 'Burn Burn Burn' (2015) weet precies de juiste snaren te raken. De overleden Dan (Jack Farthing) stuurt zijn vriendinnen Seph (Laura Carmichael) en Alex (Chloe Pirrie) op een roadtrip door Groot-Brittannië. Hij ligt zelf als een hoopje as in het dashboard, maar wist via een stickie belangrijke informatie te geven over de symbolische plekken waar ze zijn as moeten uitstrooien. En Dan blijft zelfs na zijn verscheiden een dekselse rekel, die met postuum narren nog steeds twist weet te zaaien tussen de twee vriendinnen. Onderweg ontmoeten zijn twee vriendinnen markante persoonlijkheden als een iets te opdringerige cultleider en een amateurtoneelspeler die voor het passiespel nog een Jezus zoekt voor z'n crucifix. Ze hebben onzinnige gesprekken terwijl het pittoreske natuurschoon van Wales en Schotland aan hun autoraampjes voorbijtrekt. Ze zijn jong en onbezonnen, maar worden eveneens geconfronteerd met de zwaarte van die negenentwintigjarige dode in hun midden. Als een stille hint dat ook hun onvervulde levens eindig zijn en ze beter accepteren dat niet alles loopt zoals verwacht. Ik heb om 'Burn Burn Burn' (2015) zowel geschaterlacht als de tranen uit mijn gezicht geveegd - het is geen grootse of vernieuwende cinema, maar raakte me door een tragikomisch gevoel van herkenbaarheid.

HBO weet altijd wel grote Amerikaanse geschiedenissen te vertalen naar toegankelijk en goed gemaakt televisiedrama. 'Bury My Heart at Wounded Knee' (2007) is met respect gemaakt naar de pijnlijke geschiedenis van de genocide en de rol die de historische George Eastman heeft gespeeld in de eerste emancipatiebewegingen. Over de eerste 'Native American' die een Europese medicijnenstudie wist te volbrengen, maar door die hernieuwde positie er meer van doordrongen raakt hoe het verchristelijken een systematische uitroeiing is van alles wat eigen is aan de inheemse volkeren. Adam Beach is oké als George Eastman en August Schellenberg zet een indringende Sitting Bull neer. Op zich ziet het er allemaal best filmisch uit voor een televisieproductie. Toch is het enigszins statisch met hakkelige, theatrale dialogen en een uitwisseling van ideeën waarbij het steeds duidelijk is wie het meest gelijk heeft in de gevoerde discussie. Wel een enorm pluspunt dat ze de indianenmythologie vermijden door de nadruk te leggen op politieke omwentelingen en het menselijke aspect. De cast bestaat ook bijna helemaal uit 'Native Americans' in hoofd- en bijrollen. Best bijzonder.

De soort zombie-film waar grootmeester George Romero niet meer aan toe kwam in de nadagen van zijn carrière. 'Train to Busan' (2016) vindt een fijne balans tussen het betere ondoden meppen en een scherpe satire op laatkapitalistische zelfzuchtigheid. De originaliteitsprijs krijgt het misschien niet, maar net als bij de eerdere Zuid-Koreaanse film 'Snowpiercer' (2013) blijken de verschillende compartimenten van een trein een prima setting voor een film in dit genre. Een beetje als een videogame met verschillende levels. De film oogt lekker episch en de actie blijft er - ondanks de fikse speelduur - flink inzitten. Ook omdat de personages zo heerlijk archetypisch zijn, met bijvoorbeeld een gespierde man als de menselijke 'tank' die hordes bijtgrage passagiers in elkaar mept. Al had het allemaal een tandje minder sentimenteel en melodramatisch gekund, dat werd naar het einde toe meer Koreaanse soap dan bij bevredigende zombie-pulp hoort.

Die Wagner Moura. Zag ik hem in 'Tropa de Elite 1&2' nog als een stoere rouwdouwer die de favela's schoonveegt én de corruptie aanpakt binnen zijn eigen knokploeg. In 'Saneamento Básico, o Filme' (2007) moest hij als sympathiek sulletje aanzien hoe zijn echtgenote een amateurfilm maakt om aandacht te genereren voor de onwelriekende dorpsriolering. Dezelfde Wagner Moura speelt in 'A Busca' (2011) een opgefokt heerschap voor wie de plotselinge scheiding met zijn vrouw hem zwaar komt te vallen. Theo draagt nog de sleutel van zijn eigen woning, maar wordt door zijn vrouw Branca (Mariana Lima) en zijn puberzoon Pedro (Brás Antunes) gezien als een onwelkome indringer. Als zoonlief dan ook nog een stoel heeft ontvangen van zijn opa - van wie Theo ooit vervreemd raakte - breekt er iets in de afgewezen man en slaat hij het ding aan diggelen. Die agressieve daad heeft gevolgen als de minderjarige jongen verdwijnt. Om weg te komen van zijn dominante vader en een eigen levenspad te kiezen. Het aardige aan 'A Busca' (2011) is dat Theo's speurtocht naar zijn adolescente zoon wordt afgezet tegenover de gigantische inkomensverschillen waar Brazilië mee kampt. Zo leert een vader niet alleen zijn zoon opnieuw kennen, maar ziet hij ook kanten van het land die normaliter ontsloten blijven aan zijn geprivilegieerde bestaan.

Ik verwachtte bittere ellende maar ik kreeg een behoorlijk onderhoudende B-film. Doet niks wat niet al een triljoen keer eerder gedaan is, maar de manier waarop is net goed genoeg om niet tegen te staan. Eric Roberts (huh...wie's da?) speelt met een zekere nonchalante houding het eenmansleger in de hoofdrol. Het heeft wel wat als ode aan de foute actiefilms uit de jaren tachtig: veel ketchup, heerlijk over-the-top geweld en die oh zo vermakelijke oneliners. U zult gerust kunnen sterven zonder deze film ooit gezien te hebben, maar als hij op uw pad komt, geef het gerust een kans. In de krochten van de cinema is grotere troep te vinden.

Het is wel aardig hoe zelfreflexief 'Butterfly Kisses' (2018) is in de manier waarop je steeds via het beeldmateriaal van anderen dichterbij de werkelijkheid komt. Met die opzet roept het steeds de vraag op of je kijkt naar de sensatiezucht of gekte van documentairemakers, of dat de paranormale dreiging die ze onderzoeken werkelijk bestaat. 'Butterfly Kisses' (2018) is ook expliciet een film die zich plaatst in discussies over nepnieuws en complottheorieën. Wat als het verspreiden van deze beelden gevaarlijker is dan dat het maatschappelijk belang heeft? En wat als de werkelijkheid toch niet wordt geloofd door kijkers? Het is alleen jammer dat 'Butterfly Kisses' (2018) niet écht een originele of vernieuwende insteek heeft. Het valt zelfs een beetje tegen als Peeping Tom werkelijk bestaat en de film eindigt zoals zoveel andere horrorproducties. En dat zonder het plezier van soortgelijke genrefilms, want door het beperkte budget gebeurt er vooral veel buiten beeld.

Bloedmooie artwork met overdadig gedetailleerde shots, maar het kan allemaal niet verhullen dat het een oppervlakkig niemendalletje is. Het helpt niet mee dat elke emotie uitgekauwd moet worden met wollige innerlijke dialogen en de allerslechtste clichés rond jeugdliefdes en onbeantwoorde liefde. Een en al pathetiek wat de klok slaat! De smakeloze afsluiting met walgelijke J-Pop slaat werkelijk alles. Elke subtiliteit wordt hiermee overboord gegooid en het krijgt de diepgang van een goedkope videoclip.