Opinions

Om de zoveel tijd komt er weer eens een Nederlandse film waar pers en publiek zich als hongerige wolven op storten om eensgezind de frustratie erover uit te spreken. In alle eerlijkheid zijn het zelden de echt slechte films die deze collectief gedragen hoon over zich heen krijgen. Zo ook in het geval van Het Bombardement.

Qua sets en aankleding oogt het allemaal bijzonder fraai en ik moet zeggen dat het niet meer of minder knullig oogt dan soortgelijke producties. Zo ogen overvliegende gevechtsvliegtuigen en het uiteindelijke bombardement best fraai. Misschien niet zo gelikt als je zou hopen, maar met de beperkte budgetten waarmee dit soort films gemaakt worden is het al een wonder dat regisseurs zich hieraan blijven wagen. De uiteindelijke ontvangst is meestal overwegend negatief en volgens mij trekken goedkope romantische komedies niet heel veel minder publiek dan dit soort pogingen tot blockbusters. Over Jan Smit is al genoeg gezegd en geschreven, maar ik wil toch erover zeggen dat hij zijn imago als sympathieke knul mee heeft om te compenseren dat het eigenlijk een waardeloze acteur is.

Waar wel ernstige misstappen worden gemaakt is dat het teveel filmlogica volgt en daarbij vergeten wordt om de bombardementen serieus te nemen. Het lijkt zelfs alsof ze de actie geprobeerd hebben te verplaatsen naar buiten Rotterdam om maar budgettair beter uit te komen. Nu wordt er spastisch geprobeerd om met historische fragmenten en een voice-over te blijven verwijzen naar wat de kern van deze productie zou moeten zijn, namelijk het bombardement op Rotterdam. Wanneer er actie komt is dat meestal op vreemde en onlogische momenten, waarna het verhaal zich vervolgt alsof er niets gebeurd is en de personages gewoon de draad weer oppakken. Gewone mensen in oorlogstijd zijn natuurlijk kleine heldjes die koelbloedig het hoofd bieden aan traumatische gebeurtenissen.

Na een documentaire over Satudarah blijf ik in de sferen van gekke clubjes die eigenlijk uit de tijd zijn.

Hier wordt een verbazingwekkend ontroerend beeld geschetst van de Bond Tegen Vloeken als een archaïsche beweging die tegen de waarden van een veranderende samenleving op blijft boksen. Het is een organisatie waar ik op voorhand óók mijn mening over klaar had, maar die in de documentaire vooral naar voren komt als een zeer sympathieke underdog. Met aanstekelijk geestdrift blijven de bevlogen enthousiastelingen zich inzetten voor een doel waar vrijwel niemand meer op zit te wachten.

Het heeft die 'grindhouse feel' van een heleboel pulpfilms van een jaar of tien geleden: groezelige, foute cinema die tegen de wansmaak aan zit. In tegenstelling tot veel andere recente pastiches op B-cinema ligt de verwijzing er echter niet heel dik bovenop. Wel heeft het een sfeervol loom tempo, dik aangezette typetjes en een uiteindelijk idioot uitgangspunt als onze helden op hun plaats van bestemming komen. 'Bone Tomahawk' neemt zichzelf serieus genoeg om het overtuigend te brengen, maar het zit barstensvol over the top oneliners, extreem ranzige gore en wrange plotwendingen. Enige minpunt is dat de trage opbouw weinig toevoegt aan de uiteindelijke climax, dus het had wellicht beter een fractie scherper uitgewerkt kunnen worden.

Hoe de bemanningsleden van een Duitse U-boot - of het vroegere nazi-paradepaardje van technologisch vernuft - schipperen tussen jeugdige overmoed, verveling, euforie, defaitisme en hoop. Wolfgang Petersen schetst het als een apocalyptische ondergangsschets met felgekleurde belichting en een rigide kadering. Het effect is een claustrofobische filmervaring waar Petersen het wrange contrast schetst tussen de bovengrondse ruimtes (weids, open, speels) tegenover de beklemming in de onderzeeër (veel lichamen op een klein oppervlakte, overal flikkerende lichtjes en piepende geluidjes). Pure horror. En toch haalt 'Das Boot' (1981) het voor mij niet bij échte oorlogsklassiekers als 'Apocalypse Now' (1979) of 'Full Metal Jacket' (1987). Misschien vreemd om te zeggen over een film die zo'n beladen stuk geschiedenis in beeld brengt, maar het blijft een brave film omdat camaraderie en heldenmoed nog steeds de boventoon voeren. De enige fantastische scène is wanneer de matrozen goedbedoeld een genadeschot afvuren op een zinkend Engels oorlogsschip, maar te laat ontdekken dat de overlevende bemanningsleden door hun handelen zullen verbranden of verdrinken. Deze film had meer van dit soort grijze gebieden verdiend, want nu stelt het net te weinig vragen bij morele ambiguïteit rond de aard van oorlogsvoering.

Niet half zo grappig als de overgehypte status doet vermoeden, maar toch goed voor een paar rake lachsalvo's. Eigenlijk is het belachelijk beledigende deel in Kazachstan zelf nog het leukste.

Verontrustende parabel over iemand uit een machtspositie die schuldgevoel gaat ervaren en daarbij uit het oog verliest wat er werkelijk van belang is in haar directe omgeving. Op een gevoelsmatig niveau weet het niet helemaal te raken, maar om de een of andere reden maakt dat in zijn films ook helemaal niet uit. Van Warmerdam schetst een inktzwart maar hilarisch universum van personages die steeds uit hun rol vallen of manieren zoeken om andere rollen over te gaan nemen. Hier krijgt het allemaal extra sfeer door die schitterende set en de absurdistische fragmenten die niet helemaal te plaatsen zijn.

Ook voor mij was het einde ietwat onbevredigend - de judaskus van Marina was een veel krachtiger slot geweest maar ergens spreekt het mij ook aan dat hij niet gemakzuchtig de antwoorden geeft waar je naar verlangt. Er blijft veel meer over waarop je iets kunt projecteren van jezelf op de gebeurtenissen zoals die langs zijn gekomen. Het is jammer dat sommige mensen blijven hangen in gissen naar precieze antwoorden, terwijl de kracht hem er volgens mij juist in zit dat het een abstracte film is die toepasbaar wordt op verschillende contexten.

Geen idee waarom ik als iemand met een aversie naar televisiesport opeens een documentaire moest zien over een sterkste man competitie rond Arnold Schwarzenegger. 'Born Strong' (2017) begint met vier portretjes van deelnemers - ingeleid en becommentarieerd door oud-deelnemers, een sportarts en Arnold himself - in aanloop naar de beslissende competitie. De Brit Eddie Hall als de underdog die zich uit zijn volksmilieu heeft gevochten; de Litouwer Zydrunas Savickas als de heersend kampioen in de nadagen van zijn carrière; de Canadees Brian Shaw als mogelijk nieuwe titelverdediger; en de Ijslander Hafthor Bjornsson als de knokker met naamsbekendheid als 'The Mountain' uit Game of Thrones. Het enige moment dat een portretje even lijkt los te komen, is wanneer Eddie Hall met zijn vrouw op de bank zit en intieme vragen beantwoordt over hoe zijn lichaam is veranderd door de krachtsport. Zoals het effect op hun seksleven en de roofbouw die Hall op zijn eigen lichaam pleegt met deze intensieve krachttraining. De levensverwachting onder sterkste mannen ligt nu niet bepaald hoog. Hij belooft zijn vrouw met klem dat hij vroegtijdig met de slopende sport zal ophouden, maar het klinkt niet erg geloofwaardig. Hun jonge kinderen krioelen rond de bank en zijn vrouw barst in huilen uit.

Maar sterke mannen moeten toch vooral uit hun shirtje knappen en de drie andere portretjes zijn lang niet zo emotioneel geladen. Eenmaal aangekomen bij de 'Arnold Strongman Classic', wordt het een sfeerregistratie van de wedstrijd vanuit de vechters die we inmiddels kennen. De boel wordt aan elkaar gelijmd met koddige tussenanimaties die zowel scoreboards opleuken als uitleg geven bij verschillende wedstrijdonderdelen. In deze vorm biedt 'Born Strong' (2017) net wat meer context bij deze opmerkelijke krachtmetingen dan wanneer je toevallig een wedstrijd tegen zou komen. De portretjes geven binding met de sporters en laten hoegenaamd zien wat er op het spel staat wanneer ze dingen gooien, slepen of omhoog houden. De eigenlijke competitie kijkt zich aan alsof er een adrenalineverhogende titanenstrijd voltrekt. Erg diep gaat het allemaal niet en de commerciële juichpraatjes lijken eerder een middel om 'Arnold Strongman Classic' op de kaart te zetten dan om een belangrijk topic te agenderen. Maar het is verder geen onaangename documentaire en 'de sterkste man' blijft een fascinerend fenomeen om de zinloosheid ervan. Jezelf slopen voor een lichaam waar anderen zich aan kunnen vergapen.

Misschien dat Arne Toonen met 'Black Out' (2012) te weinig de touwtjes kon laten vieren om werkelijk een geslaagde hommage te zijn op Guy Ritchie/Quentin Tarantino. Het blijft in Nederlandse genrecinema toch vaak opboksen tegen een beperkt budget en geijkte Hollywood-conventies die tegen een Hollandse setting misplaatst of geforceerd voelen. In die zin werkt 'De Boskampi's' (2015) omdat het uitgangspunt - een jongen (Thor Braun) doet alsof zijn sullige vader (Henry van Loon) een maffiabaas is - van zichzelf al een liefdevolle knipoog is naar misdaadcinema. Zo wordt de overbekende voice-over uit noir-films verteld vanuit het perspectief van een puberjongen die zich stoort hoe hijzelf en zijn vader het mikpunt worden van pesterijen. Of een getapete VHS-video als 'Son of Don' brengt Rik Boskamp op het idee dat een stoerder alter ego misschien angst en ontzag inboezemt. Uiteindelijk zijn het de vooroordelen over Italianen die het werk doen, terwijl roddeltantes en schoolkinderen het opblazen. Het grappigst is hoe ex-politieagent Fred (René van 't Hof) door z'n gedwongen verlof tijd te over heeft om aan de slag te gaan als opdringerige buurtwacht, met een bijzondere interesse in de Boskampi's. Oerhollandse lulligheid met een beetje zelfspot, maar door liefdevol de clichés toe te eigenen en ze niet klakkeloos na te bootsen.

Ze hebben eigenlijk niet zoveel meer gedaan dan de bekende westerncliches van een zwart tintje voorzien en daar dan een funky soundtrack onder zetten. Ik had hem dan ook iets meer over-the-top verwacht. Die hele confrontatie tussen Jed en Boss Nigger had hilarisch kunnen uitpakken, maar het levert niet zoveel meer op dan wat stoere oneliners over en weer en wat boos kijken naar elkaar. Zonder dat element van ´blaxploitation´ hou je eigenlijk een behoorlijk matige western over. Toch voldoende cult-waardig om eens te gaan zien.

Het in de basis mooie verhaal wordt door het slechte acteerwerk en de vervelend stereotiepe karakters tot een nogal matig geheel gesmeed. Ik had moeite om deze uit te zitten en toen het eenmaal achter de rug was, slaakte ik werkelijk een zucht van verlichting. Hier had iets ingezeten met een beter budget en/of talent erachter, want in deze vorm is het beneden alle peil. Als er een film is die niet thuis hoort op eender welke toplijst dan is het deze wel.

Deze film kwam uit toen ik journalistiek studeerde en alleen daarom was Moore een held van me. Nu kijk ik daar iets genuanceerder op terug, want Moore is helaas ook heel suggestief in zijn beweringen. Het levert hier echter geen pijnlijke onwaarheden op, maar slechts een paar boude insinuaties. Als geheel is het een mooi pamflet tegen de achterlijkheid van de wapenwetgeving.

De 15-jarige Evan springt uit het raam en komt om het leven. Aan de hand van interviews met familieleden en oud filmmateriaal krijgen we het verhaal te horen van een zeer getroebleerde jongen, die op zijn vijfde al een morbide fascinatie had met de dood. Het maakt deze hartverscheurende documentaire tot een bijna kafkaiaanse tragedie van een persoon die gevangen zit in zijn eigen web van een psychische stoornis. De regisseuse is tevens de moeder van Evan en dus weet zij zeer diep door te dringen tot de pijn van de andere nabestaanden. Het levert een fascinerend en ontzettend pijnlijke documentaire op die mij niet onberoerd liet.

Een tikkeltje gimmicky, maar op zich werkt 'Boy Kills World' (2023) als hommage aan arcadegames en het beat 'm up genre. Je gooit een kwartje in de automaat en je krijgt een knotsgek narratief over een vechtsportheld die flamboyante slechteriken in elkaar beukt. Compleet met interne monoloog van een bronstige mannenstem en zelfs gevechtsscènes met 2D-esthetiek. Qua thematiek snijdt de film wel iets aan over propaganda en totalitaire regimes, maar je moet het allemaal met een korreltje zout nemen. Uiteindelijk is het toch vooral de bedoeling dat Bill Skarsgård in bizarre situaties terechtkomt met zijn bloederige wraakvete.

Aardige zwarte komedie over hoe evolutionair filosoof Maarten (Eelco Smits) als getuige van een supermarktoverval hernieuwde motivatie vindt om zijn midlifecrisis te doorbreken. Het pistool dat hij oppakt lispelt hem als een fatale vrouw toe (stem: Ellen Parren) dat geweld en dominantie een verleidelijke aantrekkingskracht hebben en een man slechts bestaat bij de gratie van de daden die hij stelt. Tegelijkertijd probeert crimineel Donny (Victor IJdens), de vorige eigenaar van het moordwapen, nu juist te ontsnappen aan de tirannie van een autoritaire vader (Peter Bolhuis) die hem fysiek en geestelijk mishandelt. Met geweld en intimidatie Donny's zelfhaat voedend over diens geschonden gelaat en zijn ontluikende bi- of homoseksuele gevoelens. 'Boy Meets Gun' (2019) is een welhaast ontroerende film over (giftige) mannelijkheid en hoe genegenheid, mildheid verloren gaan in een strijd om anderen te overtroeven. Waar zachtheid, tolerantie en zelfliefde verloren gaan in de wil om te presteren tegenover die andere mannen. Net als 'De Kuthoer' (2020) is 'Boy Meets Gun' (2019) in wezen een amusante genrefilm, maar krijgt het een extra laag omdat het er op een speelse en originele manier invulling aan geeft. Zo weet het zowel in vorm (voice-over, montage, etc) als middels plotkeuzes/dialogen aan te haken op ingewikkeldere zijnsvraagstukken.

Spookhuisfilms moeten van goeden huize komen willen ze iets toevoegen aan het overweldigende aanbod van titels in het genre. 'The Boy' weet in ieder geval de basis goed te krijgen van een sfeervolle locatie waar het vrouwelijke hoofdpersonage met zwak schijnend kaarslicht langs omineuze portretten moet om bij de creepy porseleinen pop te komen. Helaas dat acteerwerk en plot niet helemaal mee kunnen komen met de sfeervol in beeld gebrachte top setting.

Hoofdpersonage Greta wordt door Lauren Cohan niet bijster sterk ingevuld als een archetypische slachtofferschoonheid die de geestverschijning aanwendt om over een eigen trauma heen te komen. Ze mist de subtiele gelaagdheid in acteren uit betere genrefilms, zoals Essie Davis in The Babadook of Nicole Kidman in The Others. Daarnaast hebben de mannelijke bijrollen in haar aanwezigheid geen bijzonder charisma of chemie met het hoofdpersonage. Het plot zelf blijft iets te lang sudderen rond het weinig spannende gegeven of de pop wel of niet leeft, terwijl het pas in de laatste vijftien minuten tot een zeer welkome stroomversnelling van gebeurtenissen leidt.

'The Boy' is als een attractie in een amusementspark: het oogt van de buitenkant als iets wat er gelikt uitziet, maar eenmaal op gang is het een onevenwichtig geheel waarvan de spanning te vaak doodslaat.

In eerste instantie viel het een tikkeltje tegen door zijn weinig inventieve stijl van filmen. Je zou zoveel dingen kunnen bedenken om het verstrijken van de tijd mee te visualiseren, maar de film blijft hangen bij het tonen van technologische ontwikkelingen en het laten horen van willekeurige muziekfragmenten. Maar eenmaal geaccepteerd dat het niet de visuele film was die ik had gehoopt, werd ik toch meegenomen in het continue feest der herkenning.

Boyhood weet treffend de terloopsheid en het alledaagse van mensenlevens te verbeelden. Elk willekeurig moment kan een diepere betekenis hebben voor het hoofdpersonage, terwijl het vanuit een dramatisch oogpunt niet gaat om de grote momenten waar de meeste films over zouden gaan. Het maakt het kleine tot iets groots. We worden niet alleen maar gevormd door groot drama en radicale wendingen in ons leven, maar het is die aaneenschakeling van kleine momentjes die ons maken tot wie wij zijn.

Mooie rauwe film met een fantastische Hilary Swank in de hoofdrol.

Ergens tussen balorige nineties-nostalgie en een oprecht sociaal-realistisch drama. Het hart van 'Boyz n the Hood' (1991) is de vader-zoonrelatie tussen Furious (een jonge Laurence Fishburne) en Tré (een piepjonge Cuba Gooding Jr.). Fishburne zal voor mij altijd vervlochten zijn met die ijzige Morpheus, maar juist in deze rol speelt hij een warme en feilbare mentorfiguur. Een charismatische buurtvader die de verleidingen en valkuilen van het straatleven kent, terwijl hij onmachtig is om het op te nemen tegen zoveel sociale ongelijkheid. Zijn eigen cynisme verbijtend omdat hij weet dat opgeven ertoe kan leiden dat Tré verloren gaat aan criminaliteit of politiegeweld. Een gelaten triestheid die als een mokerslag binnenkomt. Het is alleen jammer dat Doughboy (Ice Cube) en zijn kornuiten - als Tré's foute vrienden - op het niveau blijven steken van karikaturale bijrollen. Eerder grappig en over the top, dan dat ze de gevoeligheden blootleggen waardoor jonge mensen vatbaar zijn voor straatbendes. Het geeft 'Boyz n the Hood' (1991) ook een te duidelijk omlijnd goed tegenover fout waardoor het prekeriger overkomt dan zou moeten. Maar misschien zijn we inmiddels verwend met grilligere, genuanceerdere achterbuurtvertellingen als 'The Corner' (2000) en natuurlijk 'The Wire' (2002-2008)!?

Ondanks hun bescheiden budget wisten die Noren met 'Bølgen' (2015) een gelikte rampenfilm te maken. De overweldigende natuurschoonheid van de fjorden zorgt voor imposante plaatjes, maar ook het eigenlijke rampenscenario werkt goed door de 'less is more' aanpak. Meer suggestie en het gebruik van binnenlocaties dan de algehele CGI-bombast uit soortgelijke Amerikaanse genrefilms. Misschien biedt die minimalistische aanpak juist meer ruimte aan de psychologische beklemming van deze rampsituatie. Zoals de monstergolf een onbevattelijk groot iets blijft wat een spoor achterlaat van vernieling en menselijk leed, maar de personages moeten zich in rap tempo aanpassen aan hun nieuwe situatie. Ook blijft het voor de afzonderlijke gezinsleden frustrerend in het ongewisse hoe het de anderen vergaat. Het maakt 'Bølgen' (2015) tot een overlevingsvertelling waarin het schrijnende besef zich aandringt: wat is overleven nog waard wanneer dierbaren in één klap weggevaagd kunnen zijn!?

Toch wel een enigszins onderschatte film. Het weet zeer speels de hardnekkige clichés van de prinsessenfilms van Disney om te buigen tot iets wat meer binnen onze tijdsgeest past en waarbij de traditionele genderrollen lekker eens worden omgehusseld. Het levert een komische film op die precies op de juiste momenten ontroert en grappig is. Merida is een leuke protagoniste en ook de bijrollen zijn weer om te smullen. Zoals vaker bij films van Pixar miste ik wel weer een beetje de ouderwetse schurkenrol. Gewoon een badass motherfucker zoals Disney ze ook wist te bedenken en die niet aan het einde van het verhaal ook maar een onbegrepen persoon blijkt te zijn.

Wat Brave tegen zich heeft is dat het niet die originele film is die de competitie ver achter zich laat. Dreamworks heeft ook films afgeleverd die niet onderdoen voor Brave. De tijd dat Pixar met volstrekt unieke pareltjes kwam lijkt toch een beetje voorbij te zijn en dat levert ook bij mij een wat hol gevoel op, want na twee vervolgfilms (Toy Story 3, Cars 2) en een vervolgfilm in het verschiet (Monsters University) lijkt het er ook niet op dat die originele treffer er op korte termijn aan zit te komen.

'The Breadwinner' (2017) blijft op een vernuftige manier recht doen aan bepaalde aspecten uit de recente geschiedenis van Afghanistan, terwijl de jeugdige doelgroep het ergste leed wordt bespaard via de speelsheid van een magisch-realistisch subplot. Of hoe de twaalfjarige Parvana (Saara Chaudry) haar onderdrukte vrouwenstem terugpakt door zelf vorm te geven aan een sprookjesachtig verhaal in de sfeer van duizend-en-een-nacht. Waar folklore, mythologie en herkomstgeschiedenissen harder klinken dan de hardvochtige en misogyne Taliban-ideologie. En eerlijk: de droomsequenties zijn een welkome afwisseling op de mistroostigheid en het onrecht dat de jonge vrouw tegenkomt. Zo kleurrijk en hoopvol als het Afghanistan in haar fantasie, zo drukkend is haar alledaagse bestaan vol kledingcodes, gedwongen huwelijken, vrouwenmishandeling en armoede. Ik moet bijna opnieuw een traantje wegpinken als ik terugdenk aan enkele intens schrijnende gebeurtenissen uit deze animatiefilm. Toch wil ik probleempunten aanstippen als de lichtelijk oriëntalistische ondertoon en een weinig kritische houding ten opzichte van westerse inmenging. Het is ergens een enorm politieke film waar bepaalde scherpe kantjes wél zijn afgevijld voor dat jongere publiek.

Ik vond hem ook enorm meevallen. Het weet goed het proces in beeld te brengen van twee mensen die uit elkaar gegroeid zijn maar toch nog van elkaar houden. Misschien niet de meest scherpe humor, maar als geheel best vermakelijk.

Salma Hayek en Russel Crowe spelen een koppel wiens liefde bestaat uit hun constante afwijzing van elkaar. Langzaamaan groeien ze steeds meer naar een onherroepelijke breuk toe. Het klinkt op papier best aardig, maar de uitwerking is nogal pover. Het kibbelende koppel wordt zo in beeld gebracht dat ze vooral heel erg irritant worden. Van enige chemie of passie lijkt weinig sprake. En dan wil de regisseur het ook nog eens pretentieus aandikken met oninteressante monologen en zogenaamd ''herkenbare'' situaties.

Een gemiste kans. Die combinatie van sfeervolle settings, schitterende kostuums en goede karakteracteurs tegenover het overweldigende natuurschoon van Nieuw-Zeeland hadden zeker de basis kunnen vormen voor een groots epos. Helaas laat het script nogal te wensen over. Het vormt geen harmonieus geheel; gebeurtenissen komen als het ware uit de lucht vallen. De grote trauma's die Frank en de dames tergen, die vaak te maken hebben met de Tweede Wereldoorlog, worden terloops vermeld en blijven onafgemaakt aan de oppervlakte borrelen. Aan het einde blijft er dan ook een onbevredigend gevoel hangen.

Meer een verzameling losse sketches dan dat het echt een noemenswaardige kop en staart heeft. Maar het is leuk om een volle speelduur naar komisch vrouwelijk talent te kijken. Kristen Wiig voorop als de manische, jaloerse 'beste vriendin' die alles eraan doet om nummer één te blijven bij haar jeugdvriendin. Ze is bijzonder grappig door alleen gekke streken uit te halen. Tijdens de vliegtuigscène en haar poging om Rhodes terug te winnen, rolde ik van de bank van het lachen. Met haar non-verbale mimiek en slapstick weet ze een prettige zelfspot over te brengen. Rose Byrne is een fijne antagonist als de overgeorganiseerde bimbo die perfecter dan perfect is. Ook fijne bijrollen van Ellie Kemper, Melissa McCarthy, Chris O'Dowd, Jill Clayburgh en Jon Hamm. Van begin tot eind genieten, ook al is het een voorspelbaar niemendalletje waarvan de uitkomst zich vrij snel laat raden.

Om de een of andere reden heeft deze film me heel erg geraakt en ben ik nog steeds de traantjes uit mijn ogen aan het wrijven. In een cynische bui zou ik zeggen dat het filmisch het onderspit delft met een heleboel andere films over het thema verbeeldingskracht, zoals bijvoorbeeld Pan's Labyrinth, Finding Neverland of Tideland. Maar toch heeft deze titel wel iets als een mooie ode aan jong zijn en de kunst om de barre werkelijkheid aan te kunnen met een rijke fantasie. Dat de CGI-effecten wat houterig zijn en het acteerwerk ook wat matig blijft, ach, dat doet even niet ter zake. Overigens alle lof aan het meisje dat dromer Leslie vertolkt; zij is een force of nature die alle aandacht naar zich toe trekt. Heel knap voor een beginnende actrice.

Niet oké. Het probleem is voor mij dat het zo is opgezet dat de montage steeds benadrukt hoe flinterdun de lijn is tussen dagjesmensen, bouwvakkers, fotografen en de suïcidale springers. Je ziet dus steeds shots van mensen die onschuldig over de reling turen. Of je ziet andere shots waarop objecten of vogels in het water plonzen. Het wordt op die manier een macaber zoekspelletje of je nu wel of niet iemand ziet springen. Doet-ie het of doet-ie 't niet, met een geflipte twist.

Datzelfde gevoel had ik ook een beetje naar het centraal stellen van Gene. Je ziet hem steeds weifelend rondlopen. Overdenkend of hij wel of niet zijn geplande doodssmak gaat maken. Je weet dat zijn zelfmoord eraan gaat komen, maar de vraag is alleen wanneer het moment daar is. Uiteindelijk gooit hij zich achterover en stort hij als een religieuze figuur de diepte in. Het voelt als een ontlading van de lange opbouw die eraan voorafging. Extra pijnlijk als je je beseft dat suïcide besmettelijk is; dat zo'n krachtig beeld een aantrekkelijke werking zou kunnen hebben op iemand die er vatbaar voor is.

Expliciet de springers in beeld brengen geeft een soort spanning die je eigenlijk niet moet willen bij een delicaat onderwerp als suïcide. Gelukkig bieden de gesprekken met nabestaanden, omstanders, mensen die op tijd gestopt zijn en een overlevende springer een wat genuanceerder beeld. Goed materiaal om de discussie over zelfmoordpreventie mee aan te zwengelen, maar de vormkeuze ervan neigt naar goedkoop effectbejag.

Onze dolende dertiger moet nog meer kolderieke fratsen uithalen om over haar dertigersdip heen te komen. In het universum van Bridget Jones zijn vriendschappen en liefdesrelaties de enige manieren waarop een moderne, vrijgevochten vrouw aan haar eigen zelfbeeld kan werken. Nog altijd wordt de titelheldin door alles en iedereen onderuit getrapt in plaats van dat zij leert om blij te zijn met zichzelf. Een echte ontwikkeling ten opzichte van het eerste deel lijkt zij ook niet door te hebben gemaakt.

Was het eerste deel nog ergens grappig en charmant, hier valt vooral op dat Bridget zich in pijnlijk ongrappige bochten moet wringen om het voorspelbare plotje voort te stuwen. Daarbij worden grappen uit het eerste deel eindeloos gerecycled. Kijk Bridget sociaal onhandig zijn en seksueel getinte opmerkingen maken in ongepaste situaties! Wat is Mark Darcy toch een stijve hark en Daniel Cleaver een onaangename losbol! Grappig hoe zelfs de soundtrack zo ongeïnspireerd is dat het niet meer doet dan de grote pophits uit die tijd achter de gebeurtenissen plaatsen.

Over een wulpse dertiger die beter op zoek gaat naar een minder veroordelende vriendengroep en/of in therapie gaat om haar obsessie met foute mannen te beteugelen. Misschien dat zij ook aan haar zelfrespect moet werken in plaats van een brandweerpaal glijden in minirok of in tangaslip door de sneeuw achter een man aanrennen. Grappig hoe iets wat gepresenteerd wordt als een vrouwenfantasie, zulke antifeministische ondertonen propageert en dan óók nog massaal opgepakt wordt door het grote publiek. Wij - koene hoeders van het masculiene patriarchaat - hebben niet veel meer nodig dan dit soort prenten om onze vrouwtjes gevangen te houden in de illusie dat ze heus meer zijn dan hun lichaam.

Ik sluit me aan bij de vorige user; de jonge Daniel Knoops mist de sympathie van de kijker. Hij vindt van alles, maar lijkt er niet zoveel mee te doen; en dan gaat hij ook nog, uit een soort masochisme, in een land zitten waar zijn homofilie niet wordt getolereerd.