Opinions

Het hilarisch bedoelde Black Sheep weet net niet de juiste snaar te raken om echt grappig te worden. Het zit hem vooral in de acteurs zonder charisma die hun oneliners uitkramen zonder enige overtuiging. Wel geslaagd zijn de geestige creature models van moorddadige schapen en schaapmensen.

Darren Aronofsky heeft al een imposante staat van dienst met zijn reeks aan intelligente en grensverleggende films. Mijn verwachtingen voor Black Swan waren dan ook groot. Ook hier weer is het thema de vergankelijkheid van de mens tegenover... de eeuwige zoektocht naar de perfectie. Nathalie Portman zet het hoofdpersonage neer als een eenzame ballerina die haar onschuld verliest als zij opgaat in een strijd om de beste te willen zijn in haar ballet-groep. Ze wordt niet geholpen door de bittere cynicus die Vincent Cassel neerzet en die het arme wicht tergt met zijn brute werkwijze en seksuele machtsspelletjes. En dan is er ook nog het door Mila Kunis gespeelde karakter dat luchtigheid en geveinsd gemak symboliseert. De cinematografie is weergaloos in hoe het de constante dualiteit in alles weet te verbeelden- licht/donker, goed/slecht, mooi/lelijk, e.d. En toch bleef er een halfslachtig gevoel hangen toen de eindcredits over het beeld rolden. De film nadert in al zijn facetten (stijl,inhoud,acteren) bijna een staat van perfectie, maar helaas wist het mij te weinig te ontroeren. De reden hiervoor zit hem in het continue gebruik van horror-elementen om de innerlijke struggle van de hoofdpersoon te duiden. Het leidde voor mij alleen af van het werkelijke drama en maakte dat ik uit de vibe van het geheel raakte. Het raakte me niet meer, sterker nog, ik begon elke sympathie voor haar te verliezen. In die zin vind ik The Wrestler - qua thematiek verwant aan Black Swan - een veel sterkere film, mede omdat deze ook een warmte naar de hoofdpersoon uitstraalt die ik hier miste.

There will be BlackBerry. Vooral de eerste helft is amusant door de hilarische kantoorperikelen in het allervroegste stadium van het telefoonmerk. Maar ik heb ook een zwak voor de cynische verwikkelingen wanneer tegenpolen als technerd Mike (Jay Baruchel) en zakelijke haai Jim (Glenn Howerton) elkaar meesleuren om nieuwe ontwikkelingen bij te houden. In die zin voelt 'BlackBerry' (2023) voelt als een soort 'villain origin story' over technerds die niet voorbereid zijn op wat hun eigen product teweeg gaat brengen, maar toch worden meegesleurd in de cynische logica van de vrije markt. Heerlijke kapitalismekritiek over het spanningsveld tussen idealisme, moderne technologie en de nietsontziende zakenlogica.

Ik was even bang dat de film minder zou zijn dan hij in mijn herinnering was, maar niks is minder waar! Wat mij het meest in de ban hield bij deze hernieuwde kijkbeurt is hoe het enerzijds zo overdadig bombastisch gestileerd is, maar hoe het anderzijds toch gevoelig en intiem aanvoelt. Een tijdloos meesterwerk!

Denis Villeneuve stond voor een moeilijke taak. 'Blade Runner' (1982) wordt niet zonder reden in elk college postmodernisme wel eens opgeworpen ter illustratie: het is één van de meest iconische, invloedrijke films gebleken in hoe Cyberpunk als genre vorm zou krijgen. Het goede nieuws is dat Villeneuve absoluut niet teleurstelt in de ideeën en concepten die het opwerpt, want deze nieuwste telg is filosofischer dan ooit. En het is ook nog eens een Blade Runner 'van deze tijd', dus geen retro-nostalgie om slechts de oudere jongeren onder ons te plezieren, maar het is een SF die zijn symboliek uit volstrekt contemporaine issues haalt (o.a. AI, drone warfare, online dating, etc)

Het slechte nieuws is dat we qua sciencefiction in gouden tijden zijn aanbeland en de competitie moordend is. Ik noem maar even filmtitels als 'Ex Machina' (2014), 'Interstellar' (2014) en 'Her' (2013). Of series als 'Utopia' (2013/2014), 'Black Mirror' (2011-2016) en Westworld (2016). Tussen dat SF-geweld steekt deze gigant enigszins schril af, want het schiet op bepaalde vlakken een beetje tekort. Het is een te zware, te pretentieuze film waarin er - enkele meesterlijke scènes daargelaten - een serieusheid doorsijpelt die de amusementswaarde ondermijnt. En toch zijn er nog steeds esthetisch plezante schietpartijen en achtervolgingsscènes, maar het voelt alsof ik het als kijker ook aanschouw als een soort replicant: ik zie het aan, voel niks en kan verder weinig empathie voelen naar wie dan ook.

Het paste niet meer in mijn eigenlijke recensie, maar ik vind dat Gerard Spong er wel een tikkeltje bekaaid vanaf komt. Hij heeft in juridische zin gelijk dat iemand in onze rechtsstaat onschuldig is tot het tegendeel wordt bewezen. De onschuldpresumptie is altijd een van de kernprincipes van een rechtsstaat geweest. Je moet ook wel oppassen dat de rechten van verdachten niet worden geschonden als er onevenredig veel waarde wordt toegekend aan subjectieve bekentenissen. Mensen onder elkaar hebben nu eenmaal eigen belangen en een eigen kijk op de werkelijkheid. Het gaat er in een rechtsstaat uiteindelijk óók om dat er zwaarwegende juridische argumenten moeten bestaan om iemand straffen op te leggen.

De Western? Weg ermee!

Een lastige om een score aan te geven want mijn gevoel naar de film en mijn interesse naar de context staan wagenwijd uit elkaar. Ergens is het namelijk een meesterlijke (anti-) western die de vinger op de zere plek legt van een genre waarin niet-blanke bevolkingsgroepen oorspronkelijk niet bepaald positief in beeld werden gebracht. Hopelijk gaan liefhebbers van de klassieke western niet meteen hun revolvers uit hun holsters trekken, maar de westernmythe was hopeloos gedateerd in een tijdsgewricht van de burgerrechtenbeweging en het groeiend misnoegen over Vietnam. Blazing Saddles' (1974) is dan ook geen liefdevolle knipoog naar de bekende clichés uit het westerngenre. Het genre moet ontmanteld worden als een suffe fictie uit de droomfabriek van Hollywood. Uit de tijd. Onzinnig.

Blazing Saddles is bijtende satire die geen enkel cliché spaart over de absurditeit van heldendom en de achterlijkheid van conservatieve rassenverhoudingen. Te beginnen bij de hoofdpersonages. De held is een gewiekste sheriff (Cleavon Little) met een dommig blank hulpje (Gene Wilder), die samen ten strijde trekken tegen een corrupte politicus die het conservatisme van zijn eigen electoraat misbruikt. Ze zijn zo archetypisch als westernhelden kunnen zijn, maar het zijn daarom overbekende figuren uit zoveel andere filmtitels uit het genre. Daarnaast trekt Mel Brooks alle registers open met respectloze absurditeiten: scheldkanonnades, inktzwarte galgenhumor, verwijzingen naar pop culture, slapstick á la Marx Brothers/Looney Tunes en poep- en piesgrappen.

Voor mij als hedendaagse kijker is die satirische aanpak eerder regel dan uitzondering in het aangeboden media-aanbod. Een serie als South Park, die naar mijn gevoel veel te danken heeft aan Mel Brooks, gaat zoveel verder met harde grappen die maatschappelijke vraagstukken ter discussie stellen. Het gevolg is dat Blazing Saddles zelf gedateerd is geworden. De hysterische karakters die met hun ogen rollen of schunnigheden uithalen met vrouwen met grote borsten. Het gooien van taarten naar elkaar en andere lach-of-ik-schiet-slapstick. Een schurk die steeds een nieuwe handlanger met nieuwe krachten op de hoofdpersonages afstuurt om ze het leven zuur te maken. Het hele bestaan van deze film is vlijmscherpe satire in een tijdsgeest die deze kritiek op het typisch Amerikaanse genre nodig had, maar als hedendaagse filmervaring gaan de flauwe fratsen te vaak de boventoon voeren op de echt scherpe grappen.

Soms spookt het liedje 'Afrika' van 'Lotte en Max: Dierentuin' door mijn hoofd. Die oorworm komt uit een gebarencursus op DVD die mijn neefje heeft grijsgedraaid. 'Afrikááá, Afrikááá. Wie woont er in Afrika? Een neushoorn, een neushoorn. Doe je het gebaar nu na. Neushoorn, neushoorn.' En dan volgt de instructie dat de kijker zijn/haar hand in een soort grijpstand moet houden en op hoogte van de neus gebogen naar boven bewegen, als ware het een hoorn. Het ventje wil deze ellende keer op keer op repeat, zodat ik inmiddels zowel de irritante liedjes kan meezingen als de bijbehorende gebaren ken. Olifant, zebra, antilope, nijlpaard en krokodil. Maar wat als je de educatieve factor uit 'Lotte & Max' haalt en er een hele hoop slechte poep- en pieshumor aan toevoegt? Dan krijg je zo ongeveer het Adam Sandler-vehikel 'Blended' (2014) als een voorspelbaar blik Afrika-clichés dat wordt opengetrokken. Compleet smakeloos en vol slecht getimede grappen, met het steeds opnieuw misgenderen van een jonge transgender als absoluut dieptepunt. Of de muzikale intermezzo's waarin een zwart mannenkoor met een vettig Afrikaans accent vernederende en seksueel getinte liedjes zingt. Geen personage van kleur met een eigen persoonlijkheid of een legitieme reden om in het verhaal te zijn.

De fijne chemie tussen Lieke en Milad maakt dat deze immens voorspelbare film toch een aangename bedoening wordt. Een tikkeltje ongenuanceerd en teveel gericht op sentimenteel effectbejag is het dan wel. Ach, ik vind het wel een goede zaak dat jonge kinderen ook leren dat er een mensenleven zit achter de uitgeprocedeerde asielzoekers in ons land. Het doel heiligt de middelen, zal ik maar zeggen.

Leuk stukje, pippo il buffone.

Een getrouwde vrouw gaat in op de avances van een rokkenjager als haar eigen man te weinig aandacht aan haar schenkt. Ondanks de beperkingen van films uit die tijd (geen geluid, beperkte mogelijkheden tot montage, etc) is het toch een redelijk aangrijpend verhaal geworden. Vooral door de manier hoe de eenzaamheid van het vrouwelijke karakter knap invoelbaar wordt gemaakt met enkele verrassende montage-technische trucs, zoals wanneer ze in haar spiegel kijkt en ziet dat haar huwelijk is ingeslapen.

De maker zoekt steeds de interactie met de kijker door intermezzo's te presenteren waarin de klassieke zwarte balk met tekst op een steeds iets andere manier ingevuld wordt. ik weet trouwens niet of dit normaal is voor films uit dit tijdvak of dat het een gimmick is die Von Stroheim als enige hanteerde. Ook fijn dat de film vol zit met close-ups en bewegingen die het statische van de stille film enigszins weten te doorbreken. Er valt trouwens ook opvallend veel te lachen. Erich von Stroheim zet een geestig karakter neer als de militaristische vrouwenversierder die zich stort op 'weerloze' vrouwenharten. Let ook vooral op de vele achtergrondgrapjes waarin kinderen volwassen dingen doen als roken of in het gelid lopen achter Erich von Steuben aan. Naar het einde toe gaat het wel vervelen. De finale rond de bergbeklimming en de confrontatie tussen de twee mannen in de hoofdrol duurt veel te lang. .

Aparte film, een soort rampenfilm met een filosofisch tintje. In een maatschappij waarin het iedereen voor zich is, wordt men collectief geraakt door dezelfde blindheid. Ieder mens - ongeacht ras, stand of inkomen - is net zo hulpeloos als zijn buurman. In deze maatschappij is er maar een persoon die kan zien, als een soort jezus-figuur temidden van chaos en onmenselijkheid. Het is typisch zo'n geval van een boekverfilming die kijkt als een samenvatting van het oorspronkelijke materiaal. Het lijkt wel alsof de karakterontwikkeling en dramatische lijn ondergeschikt zijn gemaakt aan het moeten vertellen van de gebeurtenissen. De film slaagt dus niet helemaal in zijn opzet, maar het is wel mooi in beed gebracht.

Met de geniale komedie Adam's Apples nog vers in het geheugen, viel deze een tikkeltje tegen. Qua symboliek is het namelijk net iets minder diepgravend. Dat wordt echter ruimschoots goedgemaakt met de zwartgallige humor en de heerlijke manier waarop de vriendschap tussen de mannen in de hoofdrol wordt verbeeldt. De flashbacks naar hun jeugd zijn echte cinematografische pareltjes: schitterend geschoten en met een enorme dramatiek en humor tegelijkertijd. Ook hier is het moeilijk om de film te duiden in een bepaald genre, want het is eigenlijk van alles tegelijk. Van een Tarantino-stijl loopt het opeens over in een psychologisch portret of een zoete liefdesgeschiedenis. Ongrijpbaar op een prettige manier.

Het goede nieuws voor zowel fans als haters is dat André Hazes absoluut niet gespaard wordt in deze biopic. De grimmige sfeerschetsen van een jeugd in de Jordaan met een alcoholistische, liefdeloze en agressieve vader. Zijn doorbraak als publiekslieveling terwijl hij de Heinekenbiertjes (waarvan de blikjes steeds mee veranderen met de tijd) weg klokt alsof het water is. Tot slot de tragische neergang van een triestige man met overgewicht die door zijn jongere vrouw op de been gehouden wordt als hij lichamelijk aan het aftakelen is. Vrolijk stemt het niet, beklemmend is het wel. Martijn Fischer is dan ook fantastisch in hoe hij de knuffelbare allemansvriend neerzet als iemand die de agressie uit zijn jeugd onder controle probeert te krijgen, maar steeds ertegenaan loopt dat hij zijn gefrustreerde vader altijd in zich meedraagt.

De mooiste fragmenten zijn die waarin Fischer niets anders doet dan Hazes zijn: een beetje jolig doen in de opnamestudio, of met zijn bolle buik en een pilsje erop verslagen onderuit hangen. Het is alleen jammer dat de film een te lange tijdspanne bestrijkt om bij bepaalde specifieke gebeurtenissen stil te blijven staan. Zo wordt een interessant - en pikant- onderwerp als de relatie met de vijftienjarige Rachel alleen terzijde genoemd. Het heeft iets vreemds dat een film die op alle fronten compromisloos en rauw is, zoiets controversieels laat liggen om de mythevorming in stand te houden (misschien ook omdat de weduwe Hazes nauw bij deze verfilming was betrokken.) Desalniettemin is het een alleraardigste biografie die gemaakt is volgens het boekje, maar die een fijn inzicht biedt achter de mythe van de smartlappenkoning.

Ik verwachtte Blood and Black Lace (1964) van Mario Bava te gaan zien, maar in plaats daarvan kreeg ik deze Amerikaanse schlocker. Houterig acteerwerk. Volstrekt ongeloofwaardig plot. Moorden en martelingen zien er verschrikkelijk nep uit. Toch heeft die foutheid óók een eigen charme in zijn absurditeit en extreme cheesiness. Echt de soort B-film zoals ze tegenwoordig alleen nog maar gemaakt worden als hommage aan exploitation. Heerlijk dik aangezette schurkenrollen die losgaan op het vrouwelijk schoon dat zij weten te gijzelen. Slechts aan te bevelen in groepsverband, liefst na inname van een flinke hoeveelheid alcohol.

'Bassie & Adriaan en de Plaaggeest' meets 'The Haunting of Hill House'. Of zoals de personages vooral opgefokt wegrennen van andere jongeren en spookverschijningen. Op zich vond ik de premisse van 'Bloody New Year' (1987) nog best gaaf gevonden: een eiland waar mensen worden opgeslokt door een tijd ruimte continuüm. Hoe het precies werkt wordt echter nauwelijks uitgelegd, maar er wordt een fijn sfeertje neergezet van een soort tijdloop waarin personages blijven hangen in de jaren zestig. Het is alleen zo jammer dat de speciale effecten van een abominabel niveau zijn. Zelden zo'n lelijke horrorproductie gezien.

Ik heb een zwak voor Justin Chon's naturalistische aanpak in 'Blue Bayou' (2021). Bijna documentair gefilmd als een soort fly on the wall bij alledaagse gebeurtenissen. Hoofdrolspeler Antonio LeBlanc (Justin Chon) is zelf ook een fijn personage als de aartsgoeierik die alleen het beste wil voor zichzelf en zijn kleine gezinnetje, maar er steeds tegenaan loopt dat hij illegaal is gebleven. En dat terwijl hij met zijn maniertjes en levenshouding meer Louisiana uitademt dan wie dan ook. Fijn Americana-sfeertje met een overwegend Aziatische cast. Het rauwe element nog extra versterkt omdat LeBlanc rafelrandjes heeft als een ex-crimineel met een continue dreiging dat de omstandigheden hem laten terugvallen in zijn oude gedrag. Ook heerlijk warme interacties met vrouw Kathy (Alicia Vikander) en pleegdochtertje Jessie (Sydney Kowalske). De maatschappijkritiek in 'Blue Bayou' (2021) is allerminst subtiel, maar het persoonlijke drama komt als een mokerslag binnen en bij de aftiteling veegde ik traantjes uit mijn ogen.

Flaubertiaanse zedenschets met etherische nimfe Cate Blanchett als ex-societydame. Haar acteerwerk is inderdaad oscarwaardig, al vond ik haar 'na de val' scherper als gedesillusioneerde, passief-aggressieve kenau. Haar passages met Alec Baldwin zijn wat repetitief, die hadden meer vuurwerk kunnen gebruiken. Sally Hawkins is dan weer leuk als de muizige 'zus' die in een ander milieu terecht is gekomen. Knap hoe Woody Allen een deprimerend gegeven - vrouwen die hun eigen identiteit verwerven via hun relatiekeuzes - laat schuren met een jazzy soundtrack en een warm kleurenfilter. Het maakt de wrange onderlaag tot iets wat terloops en onsentimenteel passeert, terwijl het bij mij hard binnenkomt omdat de negatieve implicaties voor deze figuren toch enorm gaan zijn.

Hij viel me echt ontzettend mee, het weet de fun van Blueberry te kruisen met een psychedelische trip van jewelste. Het had misschien niet in deze franchise gehoeven, maar op zich heeft het wel iets.

Pijnlijk realistisch beeld van hoe eenzaam de puberteit kan zijn als je gepest wordt. Vooral het uitmuntende spel van het jonge hoofdrolspeelstertje Merel maakt het net iets beter dan andere films voor jeugdige kijkers. Dit is bijna een volwassen jeugdfilm geworden. Herkenbaar voor de jonkies, waardige cinema voor de oudere kijkers. En zo hoort het ook! Ook lof naar de intieme manier van filmen waarbij de camera echt op de huid van de belangrijkste karakters gaat zitten. Het geeft zo het gevoel dat de volwassenen bijna schaduwen zijn in Merel's leven. Mooie, gepaste metafoor voor de inhoud. Naar het einde toe wordt de deprimerende sfeer ''opeens'' vervangen door de wat standaard happy end. De aanloop daarnaartoe had iets gestroomlijnder gemoeten.

Vreemde actiekomedie waarbij de bekende acrobatische fratsen van Jackie Chan worden gekoppeld aan een absurd verhaal over baby-diefstal. De vrolijke hilariteit wordt erg bruusk onderbroken met onverwacht grimmige wendingen als praten over een abortus, een intens triest kinderloze vrouw en een grootvader die tot een babymoord overgaat Sowieso zijn er waarschijnlijk weinig films waar baby's zo consequent in doodsnood verkeren. Jackie Chan is echter zo charismatisch dat zelfs een waardeloos plot als dit bijdraagt aan een fijn gevoel van cheesiness en camp.

Viel me een beetje tegen. Wel heerlijk retro in waanzinnige kostuums en de absoluut fantastische muziek, maar tegelijkertijd is het erg langdradig. De goede grappen zijn te schaars in een geheel van flauwigheden.

Vroege film van Melville, met een bijzonder aangename rol van Roger Duchesne als de vriendelijke gangster/gentleman die nog een laatste grote slag wil slaan. Uiteindelijk gaat de film erover hoe deze Bob een strijd tegen zijn eigen ouderdom moet voeren. Is er nog wel plek voor zijn manier van doen in de veranderende wereld waar hij in leeft? Niemand lijkt ervan overtuigd te zijn dat het nog mogelijk is dat hij zich kan revancheren, maar uiteindelijk slaat hij de grote slag op zijn eigen manier. In dat licht vraag ik me af of de dood van Paolo bedoeld is als een tragische introspectie van deze oudere man die erachter komt dat misdaad niet loont, of dat het juist een moment is waarop hij ''overwint'' op de jongere generatie. De dood van Paolo is een overwinning op de jeugdigheid en naïviteit die Bob bijna fataal werden

'Bob Marley: One Love' (2024) trapt net iets te vaak in de valkuilen van biografische films. Het wil teveel vertellen. Het maakt van de hoofdpersoon te vaak een heroïsche figuur die groter is dan het leven zelf. Een beetje braaf zelfs, want de schaduwkanten van de man worden hem iets te makkelijk vergeven. Het doet op cruciale punten de werkelijkheid geweld aan, terwijl het op andere momenten inzoomt op bijzaken. En dat terwijl je nooit écht het gevoel krijgt dat Bob Marley (Kingsley Ben-Adir) warme connecties heeft met zijn dierbaren en vrienden. Toch heb ik enorm genoten van de studiosessies of andere fragmenten waarin iconische nummers vorm beginnen te krijgen. De film weet wel consequent een aantrekkelijk sfeertje neer te zetten rond de Rastafari-mythos en hoe Bob Marley kon uitgroeien tot een cultureel icoon.

De levens van gewone mensen ten tijde van een historische gebeurtenis, namelijk de moord op Robert F. Kennedy. Met een prettig subtiele toon van vertellen wordt er een tijdsbeeld geschetst van eind jaren zestig en hoe Robert F. Kennedy daarin past. Regisseur Emilio Estevez heeft duidelijk bewondering voor de man en steekt dat niet onder stoelen of banken. Is dat erg? Tsja, het moet kunnen, want oprechte bewondering zien is ook wel eens fris tegenover het cynisme wat we normaal krijgen. Niet op alle punten is het even geslaagd- zo had Ashton Kutscher als standaard hippie niet gehoeven- maar op zoveel andere momenten is het magistraal uitgewerkt. De kracht zit hem in de vele verhaaltjes die, ook al staan ze in de context van een groter geheel, aan blijven voelen als subtiel en intiem. Zelden heb ik zoveel talentvolle Hollywood-grootheden in hetzelfde ensemblewerk gezien waarbij de chemie van het scherm knettert alsof het zo altijd heeft moeten zijn.

Iets gelikter en gepolijster dan Halina Reijn's debuutfilm. Misschien zelfs iets Amerikaanser van toon en opzet. Maar net als in 'Instinct' (2019) weet de regisseuse zedenmoraal en vrouwelijke seksualiteit te vatten in een luchtige genrefilm. De supersympathieke Bee (Maria Bakalova) wordt door haar nieuwe vriendin Sophie (Amandla Stendberg) meegenomen naar een vriendenweekend van de happy few. Als buitenstaander ziet zij dat er achter de vrolijke dronkenmanspelletjes veel verborgen leed en ingewikkelde machtsrelaties schuilgaan. Tijdens noodweer duikt er een potentiële moordenaar op en moeten de aanwezigen opboksen tegen hun eigen vooroordelen en minderwaardigheidscomplexen. Erg origineel is 't allemaal niet, maar ik moet zeggen dat 'Bodies Bodies Bodies' (2022) toch op een frisse manier speelt met slasherconventies. Of zoals deze (vaak onuitstaanbare) jonge vrouwen tegelijkertijd slachtoffer én dader kunnen zijn. Een opzwepende soundtrack en frisse kleurtjes voor extra charme.

The Gas Station - 3*

Leuke opbouw van jonge, aantrekkelijke vrouw die tijdens haar nachtdienst steeds mannen voorbij ziet komen die mogelijkerwijs gevaarlijk zijn. Toch komt de creep uit onverwachte hoek (alhoewel, er wordt op speelse manier op vooruit gewezen). Goede balans tussen humor en bevredigende horror, maar het wordt iets te bruusk afgesloten.

Hair - 2.5*

Meer humor met een vermakelijk horror-tintje. Ook hier wordt een leuk opzetje gegeven, maar net wanneer het ergens heen lijkt te gaan, is het alweer klaar. Stacy Keach is wel fantastisch als de sneue figuur die zijn mannelijkheid ziet vervliegen als zijn woeste haarbos niet meer is.

Eye - 2*

Soort kopie van het vorige filmpje (medische ingreep gone wrong), maar het is zo voorspelbaar uitgewerkt dat het nergens verrast. Mark Hamill is op dreef als de psychotische huisman met woedeaanvallen.

The Morgue - 3*

John Carpenter heeft plezier als lijkschouwer met iets teveel passie voor zijn werk. Sowieso is het mortuarium een aardige setting. Leuke oneliners en steeds met een vermakelijke knipoog naar de kijker als medestander. Zelfs een leuke twist aan het einde.

Wat is dat toch met Amerikaanse regisseurs die de midden-oosten problematiek trachten inzichtelijk te maken en dan met volstrekt onbegrijpelijke films komen? Is de materie dan zo moeilijk te vertalen naar een goede mainstreamproductie? Ook in Body of Lies is het verhaal rond spionage en inlichtingendiensten bijna niet te volgen. Het plot voelt als een verschrikkelijk rommelig geheel aan, waarbij sommige wendingen echt te simplistisch voor woorden zijn. Het is best vermakelijk uitgevoerd en Ridley Scott heeft op best een aardige manier geprobeerd om de discussie rond moslim-terrorisme van een politiek-correcte noot te voorzien. Maar om het midden-oosten te duiden voor een leek is dit echt een tikkeltje te simpel.

Brokeback Mountain 2.0, of hoe zelfs het cowboy-machismo van deze Braziliaanse stierrenmenners (Vaquejadas) verandert in een laatkapitalistische omgeving waar mannen en vrouwen andere rollen innemen. Iremar werkt aan zijn droom om kleding te ontwerpen voor vrouwenlichamen in de seks-industrie; Galega sleutelt aan de vrachtwagen waarmee ze de mannen van en naar hun ranch rijdt; Junior coiffeert zijn meisjeshaar tot hij er een perfecte slag in heeft gevonden; en de hoogzwangere Geise verleidt overdag mannen om haar parfum te kopen, maar 's avonds loopt ze met een geladen pistool rond om een industrieterrein te bewaken. Het meisje Cacá snapt het allemaal ook niet meer, maar ze zoekt weer naar de vaderfiguur die eindelijk verantwoordelijkheid neemt en de moederfiguur die haar troost. Soms krijgt ze klappen van gefrustreerde volwassenen of wordt ze smalend uitgelachen. Soms vindt ze dan toch een tedere omhelzing als ze erom vraagt.

Maar nog lager in de hiërarchie dan Cacá staan de stieren en de paarden, die vrijelijk gebruikt kunnen worden om (seksuele) frustraties op te projecteren, of om een gebrek aan lichamelijke gratificatie mee te compenseren. Dieren zijn er vooral als functioneel gebruiksvoorwerp in een systeem van exploitatie en massaconsumptie. Gabriel Mascaro brengt het onverbiddelijk ruw in beeld en gaat soms een grens over door zelf die dierenmishandeling voort te zetten. Ik weet nog niet wat ik daar eigenlijk van vind, maar vanuit filmisch oogpunt is het een meesterlijke zet: vooral de stieren zijn continu in beeld als een soort prothetisch verlengstuk voor die menselijke behoeften. Hun aanwezigheid is op een bepaalde manier eng en dreigend, terwijl ze tegelijkertijd zo onomwonden het grootse slachtoffer zijn in een onmenselijk systeem dat hen altijd het onderspit laat delven. En echt chapeau voor hoe Mascaro ook de verborgen aanwezigheid van die kapitalistische systemen visualiseert met de contrasten tussen de helverlichte neon-touches en die sociaal realistische alledaagsheid. In het ene shot is de overdaad en het exces vol in beeld, maar in het andere shot sluimert het stilletjes op de achtergrond.

Mascaro toont dat kleine mensenlevens in de marge misschien onderhevig zijn aan veranderende gendernormen, maar die progressie zet zich niet door naar verzet tegen de onmenselijke (en ontmenselijkende) systemen waar de stemlozen mee worden gedomineerd of geëxploiteerd. En toch toont hij óók die intieme, ontladende momenten waarop mensenlichamen verstrengeld in elkaar raken of men zelfs tederheid vindt naar de dierlijke ander. De behoeftige mens is van zichzelf niet slecht, maar de systemen waardoor hun behoeften worden gereguleerd zijn dat absoluut wel.

Onverwacht lieve film. Je denkt dat het een bepaalde kant opgaat wanneer chefkok Andy (Stephen Graham) foetert tegen zijn keukenpersoneel wanneer zijn sterrenrestaurant negatief uit de voedselinspectie komt. Een bitterkomische eruptie van opgebouwde frustraties. Maar 'Boiling Point' (2021) toont toch vooral empathie naar een man die de controle heeft verloren over zijn eigen leven. Maakt het in dit stadium eigenlijk nog uit of het zijn eigen schuld is of dat onfortuinlijke omstandigheden zich hebben opgestapeld!? Ook knap hoe het perspectief steeds verschuift naar de andere personeelsleden die de schuld krijgen van Andy's halfslachtige management. Ook zij worstelen allemaal met verslavingen, een negatief zelfbeeld, suïcidale gedachten of frustraties over slechte werkomstandigheden. Het maakt 'Boiling Point' (2021) tot een beklemmende microkosmos van klassenverschillen en psychische problemen.

Breed uitgesponnen wraak tussen een doofstomme jongeman en een vermogende directeur. Beide heren hebben de sympathie van de kijker, waardoor het des te wranger wordt dat zij elkaar en zichzelf kapot maken met hun strijd. De film zit vol met gruwelijke martelingen en gitzwarte humor. Visueel ziet het er allemaal heel apart uit door het soms afstandelijke en soms juist extreem intieme camerawerk. Het is wel een tikkeltje langdradig, met van die onnodig lange shots waar Aziaten gek op zijn. Maar als je daar doorheen kunt bijten, is dit een schitterend in beeld gebrachte parabel over wraak en de zinloosheid ervan. Eigenlijk vind ik deze veel komischer en minder geforceerd dan de bejubelde Old Boy.