Opinions

Prettige herziening met een tekenfilm Batman in optima forma. Bijzonder melancholisch en duister voor een Amerikaanse animatiefilm uit een tijd dat volwassen anime/manga nog een niche was. Misschien minder indrukwekkend door de fijner afgewerkte Nolan-adaptaties, maar deze vleermuisman heeft de fijne hybride van film noir/moderne tijd waar ik zelf mee ben opgegroeid. De animatie is verrassend fris gebleven door de aparte tekenstijl in combinatie met het fraaie spel met licht, donker en barre weersomstandigheden. Zelfs de vele opzwepende actiemomentjes, voelen nauwelijks houterig of gedateerd aan. Ook een waanzinnig strijkersorkest op de soundtrack om elke matpartij nog meer epische allures te geven. Een gelaagd tragische Batman: over oude superhelden en de liefdes die voorbij gaan.

Deze pulpklassieker uit mijn jeugd voelt bij herziening behoorlijk gedateerd, maar de absurde humor en de overdreven gewelddadigheid blijven nog altijd zeer vermakelijk. Wat het zo onweerstaanbaar maakt is hoe het speelt met het verwachtingspatroon van de kijker en steeds met nieuwe manieren komt om liefdesrelaties en sterfscenes in te vullen. Meer dan een knotsgekke slasher is het toch vooral een zeer onorthodoxe komedie.

Mooie extra bij de DVD, maar het zijn iets teveel ´talking heads´ om het echt een volwaardige documentaire te kunnen noemen. Zo op zichzelf, zonder de film er net bij gezien te hebben, is hij een stuk minder interessant.

Deze miniserie/tv-film is de aftrap voor de remake van Battlestar Galactica. Niet dat het nog veel te maken heeft met die oude serie. De jolige, kindvriendelijke toon is vervangen voor een keiharde metafoor voor de huidige staat van de Verenigde Staten. Zelfs de overbekende vlucht naar de aarde, hoofdmoot uit die serie, wordt hier omgevormd tot een illusionair politiek middel. Genoeg stof tot nadenken dus. Ik hou echter nog een bescheiden slag om de arm, want er zijn een aantal haken en ogen aan deze productie.

Hoe sterk de premisse ook mag zijn; de toon is wel een tikkeltje aan de sentimentele kant. In de eerste minuten vliegt iedereen elkaar maar naar de mond om sensueel te zoenen, iets wat zich gedurende het geheel iets te vaak voortzet. Dat aspect maakt dat het een stuk luchtiger aanvoelt dan je van de grimmige inhoud mag verwachten. Ik ben ook niet helemaal te spreken over de technologische geblabla dat echt een stuk korter had gemoeten en een stuk minder droog van toon. Neemt niet weg dat ik de karakters al reeds heb omarmd en genoten heb van de rake galgenhumor. Als pilot dient het zijn functie: ik ben benieuwd naar de serie zelf.

Ik ben waarschijnlijk de enige persoon die 'Baywatch' ooit keek voor de verhaallijnen. Voor mij zal de serie altijd vervlochten zijn met 'Lover's Cove' (S4, ep3), waarin Hobie, de puberzoon van badmeester Mitch, indruk probeert te maken op een terminaal ziek meisje. Net wanneer de jongen zelf overhoop ligt met zijn ouders en is weggelopen van huis. Hobie moet op een hartverscheurende wijze afscheid nemen van zijn nieuwe vriendinnetje en leert dat ook jonge mensenlevens kunnen eindigen. Kleine Kaj was dagenlang ontroostbaar en gechoqueerd om deze onverwachte zwaarheid. Misschien dat ik dát nog wel de grootste sof vind aan deze overbodige Baywatch-remake: het volledig ontbreken van dit soort melodrama. Veel poep- en pieshumor en een overdaad aan knipogen naar weleer. Veel masculien gedoe rond steracteurs als Dwayne Johnson en Zac Ephron. Veel vrouwelijk schoon. Maar met het opgeblazen ironische gedoe klinkt in 'Baywatch' (2017) nergens meer de soapachtergrond door van het origineel. Het is alsof je een Michael Baywatch zit te kijken waar puberale schreeuwerigheid een doel op zich is. En dat terwijl de serie - hoe slecht geacteerd en knullig geschreven ook - in ieder geval nog ruimte liet om meer uit het materiaal te halen dan een inwisselbare achtbaanrit.

Eigenzinnige lofzang op hoe mensen de volksoverleveringen van tegenwoordig ( lees: blockbusters uit Hollywood ) zich eigen maken. De magie van cinema is dat het iets in de mens teweeg brengt en men zodoende dichter bij elkaar brengt. Deze nogal pretentieuze materie wordt echter verpakt in het lichaam van een komedie volgens de bekende formules. Je kent het wel: neem twee anti-helden, totale tegenpolen van elkaar, en laat ze een probleem oplossen waarbij de gemeenschap om hen heen betrokken raakt.

In dit geval zijn het twee losers, Jack Black en Mos Def, die de plaatselijke videotheek moeten redden van de ondergang. In hun strijd maken ze gebruik van het zogenaamde Sweden, oftewel het namaken van blockbusters naar de persoonlijke eisen en wensen van degene die hem uiteindelijk ziet. Deze aparte insteek wordt schitterend in beeld gebracht met scenes waarin we zien hoe de heren amateuristisch de draak steken met de klassiekers uit Hollywood, zoals Ghostbusters, Driving Miss Daisy, Robocop, en vele anderen. Het is allemaal zo geestig in beeld gebracht dat je haast zou vergeten hoe flauw het plot eigenlijk is. De chemie tussen Mos Def en Black werkt buitengewoon aanstekelijk en maakt deze wat pretentieuze stijloefening tot een vermakelijk geheel.

Tergende aaneenschakelijk van ´betekenisvolle blikken´ en kitscherige riedeltjes die ongegeneerd op de emotie spelen. Bij vlagen is het puur en integer als het iets meer inzoomt op de levensgeschiedenis van Theresa Chan, maar met alles eromheen wordt de plank hier voornamelijk misgeslagen. Die twee andere verhaallijnen zijn tergend oppervlakkig en voegen eigenlijk niet zo veel meer toe aan het totaalplaatje. Was het nou echt nodig om dat eromheen te verzinnen als reliëf bij de memoires van Theresa Chan? Het helpt niet meer mee dat er steeds chatprogramma´s, teksverwerkers en SMS´jes door het beeld vliegen, zodat er teveel tijd wordt verkwist met oninteressante intermezzo´s.

Interessante mislukking. In positieve zin is het een hoogst intrigerende mengeling van eigentijdse vraagstukken (klimaatproblematiek, Katrina) met een fantasierijk plot rond magische beesten en een vrolijke gemeenschap van marginale figuren. Ze hadden ook geen betere hoofdrol kunnen vinden dan de beeldschone Quvenzhané Wallis met haar koddige afro en dat twijfelende snoetje. We gaan nog veel meer van haar horen, zoveel is zeker.

Het is alleen zo jammer dat het plot onafgewerkt lijkt. Misschien is dit een doelbewuste stijlkeuze geweest om zich af te keren van het drama uit gelikte formulefilms, maar voor mij voelt de odyssee van Hushpuppy nu vooral als een abstractie die te opzichtig SYMBOLIEK lijkt te willen schreeuwen. Het nodigt meer uit tot een allegorische duiding dan dat het meeneemt in de gevoelswereld van zijn personages.

Daarnaast komt deze frappante alternatieve wereld ook niet daadwerkelijk tot leven. De magische elementen zijn te onduidelijk om ze in de daadwerkelijke wereld van de personages te kunnen plaatsen, maar tegelijkertijd zijn ze ook weer te aanwezig om ze te kunnen plaatsen in de meer realistische toon. Die botsing tussen magie en realiteit is ongetwijfeld ook de bedoeling geweest. Voor mij blijft het steken bij een interessant conceptueel idee dat nooit helemaal bevredigend uitgewerkt wordt.

Ik dacht op voorhand: hoe krijg je een serie rond zo'n stijve en saaie figuur als Beatrix boeiend? Ze komen er aardig mee weg door niet te focussen op schokkende onthullingen of spannende verhaallijnen, maar door juist het drama in Beatrix' leven te benadrukken.

Willeke van Ammelrooy zet dan ook een fantastische Beatrix neer. Ook prins Claus wordt prettig respectvol neergezet als degene die altijd aan de zijde van Beatrix heeft gestaan. Bastiaan Ragas zet trouwens een bijzonder irritante Willem-Alexander neer, alsof de man op zijn veertigste nog een whiney bitch met mamma issues is. Daartegenover is Katja Herbers wel extra florissant als de schone Maxima die de status van Willempie opkrikt. De politieke figuren die soms de revue passeren zijn grappig, maar ik had nooit het gevoel dat ze meer werden dan karikaturale cameo's.

Je merkt wel dat de schrijvers naar het einde toe geen buitengewoon spannende invalshoeken meer weten te verzinnen en dus maar wat drama suggereren bij recente feitjes. Aflevering 1, 2 en 3 zijn echt sterk; bij aflevering 4 is de rek er een beetje uit als alle belangrijke gebeurtenissen al de revue zijn gepasseerd. Het is ze vergeven, want de grote dramatische climaxen weten echt te ontroeren en maken dit toch wel tot een erg fijne serie om naar te kijken.

Vrolijke herbewerking van Faust, waarbij de nadruk komt te liggen op het komische en niet op het tragische. Misschien is het daarom een wat magere film voor de puristen, maar ik kon zelf genieten van hoe er speels omgegaan wordt met occultisme, alchemie en het hele concept van je ziel verkopen aan de duivel. Wat dit een extra charme geeft is dat Michel Simon en Gérard Philipe twee komische talenten zijn, die allebei op een geheel eigen manier vorm geven aan de demon Mephistopheles. Hilarisch ook dat deze demon ook maar een schoothondje van Lucifer is en daarom er belang bij heeft dat zijn listen goed uitpakken. Het maakt van hem een extra komische figuur.

De vrouwenluisteraar (Mel Gibson) is terug om in zichzelf te soul searchen naar hoe je ook alweer contact legt met andere mensen. Nu heeft Mel zelfs een grappige handpop als een katalysator voor zijn diepste zielenroerselen. Rivella was ooit een beetje vreemd maar wel lekker, maar in 'The Beaver' (2011) smaakt de vreemdheid niet echt ergens naar. Voor een komische film slaan de grappen steevast de plank mis. Voor een dramatische film met zware thema's (depressie, zelfhaat, suïcide, psychologisch herstel) is het te lollig. Voor een satire op de eigentijdse omgang met authenticiteit en echtheid, is het plot te formulematig en te voorspelbaar. En het allerergste is dat de film heel hard probeert om schattig, eigenzinnig, ontroerend en aangrijpend te zijn, terwijl het juist daardoor allemaal extra geforceerd voelt.

Het was dit of Twillight en eigenlijk heb ik me hier meer dan voldoende mee vermaakt. Een paar keer hard moeten lachen ondanks het extreme flauwe plot. Het is dan ook zo'n standaard film met Adam Sandler, maar deze keer iets meer toegespitst op een jeugdig publiek. Het Disney-keurmerk kan niet op iets geplakt worden met schaamhaar en kotsende mensen en dus hoeft de kijker ook niet lastig gevallen te worden met al te ranzige dingen. Een van de betere (lees: minder slechte) films met Adam Sandler.

De overweldigend positieve beoordelingen lijken meer uit sympathie naar Herman Finkers dan dat 'De Beentjes van Sint-Hildegard' (2020) op zichzelf zo'n sterke film is. In de kern een wat voorspelbare formulefilm, waarin vooral Finkers een leuke rol neerzet als oudere man die dementie veinst om te ontkomen aan huwelijksperikelen. Het deed me wat denken aan de sardonische aanval op de burgermansmoraal in 'De Laatkomer' (2013) van Dimitri Verhulst. Overigens een enorme pluim voor de manier waarop regisseur Johan Nijenhuis zíjn Twente met dezelfde geliktheid in beeld brengt als eerder Toscane, Ibiza en de Spaanse kust. Visueel is 't namelijk best genieten door die specifieke regiosfeer, het moet 't toerisme van die grensstreek goed hebben gedaan.

De weergaloos goede acteerprestaties van Philip Seymour Hoffman en Ethan Hawke kunnen niet verhullen dat het plot wat ongeloofwaardig in elkaar steekt. Voor mij was de film pas perfect geweest als ze bepaalde geforceerde wendingen eruit hadden gelaten. Maar desalniettemin is het gewoon genieten om de drie mannelijke hoofdrolspelers op de top van hun kunnen te zien spelen. Ook ben ik wel een liefhebber van de kale, observerende stijl die Sidney Lumet aanhoudt om de boel nog eens extra deprimerend aan te zetten.

Kennelijk is 2016 het jaar van de bekende sterren die belangrijke maatschappelijke issues onder de aandacht brengen met hun 'ster zijn' als de voornaamste legitimatie. Halina Reijn die onderzoek doet naar de 'OK-vrouw' zonder kinderen. Michael Moore die onverwacht een stand up routine doet omdat Trump de wereld straks gaat opblazen. En nu is er dan Leonardo DiCaprio die in privéjets en met zijn borstelige baard uit 'The Revenant' (2015) over de aardbol rondvliegt. Hij ontmoet bekende figuren uit het klimaatdebat, dan kijkt hij bedenkelijk, zorgwekkend en/of geïnteresseerd. Op de achtergrond omineuze riedeltjes om de sfeer van de naderende ondergang te benadrukken. Soms gooit hij er zelfs een eigen anekdote doorheen om te bewijzen hoe verschrikkelijk betrokken hij altijd is geweest met de milieuproblematiek.

'Before the Flood' (2016) is op zich geen slechte documentaire. Het is cinematografisch aardig in elkaar gezet met dromerige helikoptershots en aangrijpende beelden van plekken waar de massa-industrie zijn sporen heeft nagelaten op het natuurlandschap. DiCaprio werkt eerder afleidend dan dat hij een toevoeging is, maar zijn gesprekken met (ervarings-) deskundigen over de hele wereld geven een globaal overzicht van lopende debatten in de milieuproblematiek. Jammer alleen dat het een gefragmenteerd verhaal is waarin alleen oppervlakkig ingegaan wordt op specifieke problemen en oplossingen. Iemand die wel eens een krant of een opinietijdschrift openslaat hoort weinig nieuwe dingen, terwijl de stof net te taai is om een FOX News kijkende malloot op nieuwe ideeen te brengen.

Voor een film over de angst voor seksueel verlangen is het niet bepaald zinnelijk of passievol. Op zich een te verklaren stijlkeuze van Buñuel als je het ziet in lijn met de thematiek van seksuele repressie, maar het wordt op deze manier meer een lesje Freudiaanse symboliek herkennen dan dat de beelden op zichzelf onder de huid gaan zitten. (Het Madonna-hoer-complex!) Soms wordt het zelfs een beetje naar met expliciete verwijzingen naar verkrachting, pedofilie en kindermisbruik. Aan Catherine Deneuve ligt het overigens absoluut niet, die is hier op het toppunt van haar kunnen in hoe zij heel subtiel weet te verschuiven in haar acteren. Dan is ze kinderlijk naïef en onschuldig, maar geleidelijk aan wordt zij een koele, onaanraakbare vamp. Toch voelt het bij haar niet alsof het onschuldige, het onaanraakbare en het seksuele los van elkaar staan. Ze weet de schijnbare tegenstrijdigheden op het scherm te brengen alsof ze een logisch verband met elkaar hebben. Lastig uit te leggen, maar het maakt Deneuve zeker het warme hart van een verder wat statische prent.

In de eerste plaats alle lof voor de jongen die Ben speelt. Hij weet zeer overtuigend de mimiek en de maniertjes van een autist te spelen. Maar als gediagnosticeerd asperger stuit het me wel lichtelijk tegen de borst dat ook hier weer de autist als freak wordt uitgebeeld, daar waar het in de realiteit vaak om mensen gaat die geïntegreerd zijn in de maatschappij. Vaak komen mensen pas op late leeftijd tot de diagnose omdat het niet altijd even zichtbaar is dat iemand aan Asperger lijdt. Met een film als Ben X. wordt er toch weer een beeld geschetst waarbij de autist als rare flapdrol naar voren komt. Maar wellicht dat de materie mij te dichtbij kwam en dat ik met deze kritiek de boel op afstand wil houden, dat kan ook.

In de eerste twintig minuten wordt er een fijn anarchistisch sfeertje rond lompe, volkse criminelen gecreëerd. In die zin doet het een beetje denken aan series als Deadwood of Boardwalk Empire, maar dan nu tegen een oer-Hollandse achtergrond. Helaas maken ze de onbegrijpelijke keuze om het karakter van Johanna van Heesch (Sylvia Hoeks) als het voornaamste personage te nemen. Zij is niet zo bijzonder interessant, ook omdat haar karakter weinig ambigue gelaagdheid heeft. We moeten ons maar meeleven met dit slachtoffer, dat ook meteen als moreel kompas dient voor de misstanden in Oss. De meer interessante rollen van Frank Lammers, Pierre Bokma en Marcel Musters worden te weinig uitgewerkt.

Bij de stad Berlijn denk ik meestal niet aan Britten en Amerikanen die zichzelf kwijt zijn. Merkwaardig genoeg is dat wel waar de meeste verhalen in 'Berlin, I Love You' (2019) op neerkomen. Misschien is het enige waar een beetje pit in zit het leitmotiv van een Duitse engel-acteur (Robert Stadlober) en een Israëlische straatmuzikante (Rafaëlle Cohen). Alle Berlijn-clichés over het oorlogsverleden en de punk- en kunststad kunnen afgevinkt worden, maar deze tussensequenties lijmen de boel in ieder geval aan elkaar met fraaie sfeerbeelden. Maar in de afzonderlijke verhalen is weinig terug te vinden van de bruisende stad. Niet in het absurdistische openingsverhaal waarin een suïcidale man (Jim Sturgess) een liefdesrelatie opbouwt met zijn nieuwe BMW. (!?) Weinig Berlijn in het verhaal waarin de moeder-dochterrelatie tussen twee Britse vrouwen - Helen Mirren en Keira Knightley - een nieuwe impuls krijgt wanneer ze een Syrisch vluchtelingenjongetje in hun midden krijgen. En de stad schittert compleet door afwezigheid in het verhaal waarin Mickey Rourke een aantrekkelijke blondine denkt te schaken, maar zich geconfronteerd ziet met de zwaarte van zijn onverantwoordelijke levenskeuzes. In alle segmenten zijn de acteurs belangrijker dan de locaties waar ze zich bevinden en er wordt dus ook vooral binnen geschoten.

Op zichzelf hoeft er niks mis te zijn met binnenlocaties en een focus op acteurs, maar het lukt 'Berlin, I Love You' (2019) ook niet om de verschillende smaken en tonen bij elkaar te krijgen. Nog amper bekomen van loodzware thema's als suïcidaliteit, vluchtelingenproblematiek of het mannengeschmier van Mickey Rourke, of de film loopt alweer over in een vrolijke musicalsequentie. In één van de leukere verhalen probeert danseres Jenna Dewan met haar rolkoffertje een weg te vinden in de chaotische grootstad en wordt ze door nukkige Berlijners van hot naar her gestuurd. Van het ene op het andere moment raakt ze het stralende middelpunt van een ballroomfantasie met het fameuze Palast Orchester. Om dan in de volgende sequenties luchtigheid en couleur locale overboord te gooien voor bloedserieuze maatschappijkritiek. Eerst verschillende vrouwen in een wasserette die te maken kregen met seksueel misbruik en een soort zusterschap met elkaar vormen. Daarna een kolderiek verhaal over een vluchteling die wegloopt voor de politie en terechtkomt in een luxe-bordeel terechtkomt, alwaar een plezierdame zich over hem bekommert. Het begint als Looney Tunes en eindigt als een grote tragedie.

De laatste verhalen waren wat meer naar mijn smaak, al blijft het een probleem dat ze niet per se geschoten hoefden te worden in Berlijn. Een tienerjongen (Michelangelo Fortuzzi) praat met een Drag Queen (Diego Luna) over de twijfels rond zijn eigen seksualiteit. Best lief hoe die twee mensen zich aan elkaar spiegelen en via hun terloopse interactie meer over zichzelf leren. Op dezelfde manier vond ik het segment aardig waarin een cynische Hollywood-regisseur (Luke Wilson) betoverd raakt door het kinderlijke enthousiasme van een Amerikaanse poppenspeelster (Diana Agron). In het slotverhaal wordt weer niet helemaal de juiste toon gevonden omdat het wederom te geforceerd grappig probeert te zijn. Toch is Sibel Kekilli innemend als Turks-Duitse taxichauffeuse, die tegen wil en dank de ritjes overneemt van een mannelijk familielid.'Berlin, I Love You' (2019) weet geen goede balans te vinden tussen hoogdravende maatschappijkritische thema's en onbezorgde lebensfreude. Het is een compleet chaotisch allegaartje waar de betere sequenties erboven uitsteken op de verdienste dat ze niet lachwekkend slecht zijn. Je weet dat er iets niet klopt als de gebotoxte lippen van Mickey Rourke levendiger ogen dan de metropool die het middelpunt zou moeten zijn.

Mooie sfeervolle film over het verlies van de onschuld en de machteloze positie van kinderen ten opzichte van hun ouders. Het is zo'n film die alles brengt met een bombastische, overdadige toon alsof het een natuurfilm van Richard Attenborough betreft. Kleine trivialiteiten worden groots en meeslepend. Ik ben een beetje in twijfel wat ik van de statische vertelstructuur vind. Aan de ene kant past het goed in de weergave van de vluchtigheid van het leven, maar aan de andere kant blijven belangrijke gebeurtenissen zo in het luchtledige hangen.

Herzien, en eigenlijk een stuk leuker en scherper dan ik me herinnerde. Het weet op een hele fijne manier een optimistische boodschap neer te zetten over vrede hebben met het ouder worden en de kansen aangrijpen die het leven je nog wél biedt.

Voor mij een technologisch unicum: de eerste film die ik van begin tot eind op mijn mobiele telefoon heb gezien. 'Het Bestand' (2017) doet niet veel anders dan 'Silk Road' (2017) van een paar weken terug, maar het is hier een stuk geloofwaardiger uitgewerkt. Stefanie van Leersum is een mooi hackermeisje, met haar goddelijke jukbeenderen. Het heeft mooie gothische locaties en smaakvolle filters met duistere tinten. Grunberg zou Grunberg ook niet zijn als het niet vol zat met Freudiaanse elementen over vaders en moeders. Alleen Nasrdin Dchar valt uit de toon als weinig subtiele onheilsprofeet, die het in al zijn dialogen over 'wraakengelen' en 'rechtvaardigheid' heeft. Het zou fijn zijn als hij iets minder theateracteur en iets meer een geloofwaardig personage was geweest.

Wat de documentaire goed weet te verbeelden is de paradoxale situatie van een autist die altijd afgeschermd is geweest van de echte wereld. Aan de ene kant heeft hij daardoor een leven kunnen leven dat tegemoetkomt aan zijn eigen wensen en verwachtingen, maar aan de andere kant is hij onvoorbereid voor de grote veranderingen van elk mensenleven. Het schrijnende is dat je aan alles voelt dat de ouders te laat zijn geweest met het zetten van stappen. Ik vraag mij zelf ook af of zij het probleem niet ten dele zelf hebben gecreëerd. Als Kees in een véél vroeger stadium losgelaten was en gedwongen werd om zijn verwachtingen bij te stellen, zou dat wellicht tot een onverwachte bloei leiden.

Ik vind het irritant dat zijn moeder steeds een negatief uitgangspunt blijft aanhouden, alsof haar zoon niets meer is dan zijn beperkingen en de zorgen over zijn toekomst. Zij ontkent daarmee alle mogelijkheden tot groei en zelfontplooiing die haar relatief jonge zoon nog te wachten kunnen staan. Sterker nog, waarom laten zij hem niet los op een moment dat zij zelf nog bij enige gezondheid en welzijn zijn, zodat hij binnen een vertrouwde situatie leert om te wennen aan de grote veranderingen die onvermijdelijk zijn?! De discussie over euthanasie schiet bij mij dan in het verkeerde keelgat en schiet zijn doel mis over de mogelijkheden die Kees nog gaat hebben.

Aan mijn tienjarige zelf: 'Wat heb je toch genoten van de hinniklach van Eddy Murphy in Beverly Hills Cop-films. Het eerste deel is eigenlijk zo leuk als je je herinnert. Misschien nog niet zo actierijk als latere 'buddy cop actiefilms' als Lethal Weapon of Bad Boys, maar het is veel scherper geschreven dan je eigenlijk had verwacht. Al zat je te schaterlachen bij de autoachtervolging aan het begin en de grote shoot-out aan het einde. Veel grappen ook door Axel Foley als rap pratende charmeur zo expliciet neer te zetten als een Afro-Amerikaanse outsider in een wit bolwerk. Tegenwoordig zou heel erg de nadruk gelegd worden op dat maatschappijkritische element, maar de kracht van 'Beverly Hills Cop' (1984) zit hem in de vanzelfsprekendheid van het personage. Zoals Axel met zijn scherpe observaties en onvoorspelbare gedrag steeds nieuwe typetjes bedenkt om zichzelf uit heikele situaties te redden. Een door en door innemend personage, en daarom ook zo iconisch geworden.'

Aan mijn tienjarige zelf: 'Het is wel grappig hoe je als volwassene in 2024 ziet hoe jouw jeugdfilms beïnvloed zijn door tendensen. De eerste 'Beverly Hills Cop' (1984) straalt toch vooral gezelligheid uit, terwijl 'Beverly Hills Cop II' (1987) iets meer inhaakt op Miami Vice-invloeden. Het oogt allemaal wat stoerder en duisterder. Industriële synthesizermuziek op de achtergrond als onkreukbare slechteriken (korte kapsels, maatpakken) stoïcijns door de straten van LA spoken. Gelukkig blijft Axel Foley de nodige luchtigheid brengen met zijn gebruikelijke fratsen. Al voelt het iets meer als een herhalingsoefening en de grappen lijken zelfs iets minder scherp. Het helpt ook niet dat Taggart/Rosewood inmiddels goede vrienden zijn met Foley. Geen spanning of tegengestelde belangen, maar vooral veel flauwe gebbetjes. Meer actie maakt dus niet per se een betere actiekomedie.'

Aan mijn tienjarige zelf: 'Er stond je nog maar één ding bij van deze film: je vond hem ontzettend stom. En bij herziening snap je wel waarom 'Beverly Hills Cop III' (1994) niet bij jou in de smaak viel. De scherpe grappen uit het eerste deel waren al ietwat afgevijld in het tweede deel, maar nu wordt de franchise echt een karikatuur van zichzelf. Met undercoveroperaties en shoot-outs in een amusementspark dat wat weg heeft van Disneyland. Zo slecht dat het goed wordt, dat dan weer wel. Want anders dan jij neemt deze 39-jarige man zijn actiekomedies niet meer bloedserieus. Af en toe moet zijn bulderende lach net zo hinnikend geklonken hebben als de iconische lach van Eddy Murphy. Allemaal zo stompzinnig en absurd.'

Aan mijn tienjarige zelf: 'Je had dit prachtig gevonden. Het aardige aan de Beverly Hills Cop-films is dat ze zo treffend hun eigen tijdsgeest weerspiegelen. De vrolijke, onbezorgde sfeer uit het eerste deel. De stilistische invloeden van Miami Vice uit het tweede deel. De satirische knipoog naar Disneyland in het derde deel. En natuurlijk de manier waarop Axel Foley (Eddy Murphy) ingehaald wordt door zijn malle fratsen als hij een band probeert te krijgen met dochter Jane Saunders (Taylour Paige). Maar anders dan soortgelijke moderne interpretaties van oude franchises behoudt 'Beverly Hills Cop: Axel F' (2024) de charme van het origineel. Het wiel hoeft niet altijd opnieuw uitgevonden te worden. Ik durf zelfs te stellen dat dit nieuwste vervolg meer raakvlakken heeft met het origineel dan de twee andere vervolgen. Of zoals de gespannen verhoudingen tussen de charismatische personages belangrijker zijn dan de over-the-top actie. Jouw hinniklach klonk net zo luid als die van jeugdheld Eddy Murphy.'

Dit ambitieuze project is een sterke aanzet tot cinematografisch interessantere boekverfilmingen. Boudewijn Koole weet de unieke sfeer en het existentiële gemijmer van W.F. Hermans' roman te vertalen naar een film die voldoende getrouw blijft aan het bronmateriaal, maar die toch op cruciale punten afwijkt om het andere medium recht te blijven doen. De film is en is niet meer 'Nooit Meer Slapen' (1966), terwijl het tevens prima valt in te passen in het internationale festivalcircuit: het heeft Engelstalige dialogen en vindt in de beeldtaal aansluiting met hedendaagse cineasten als Terrence Malick of Darren Aronofsky. Een slimme zet, ook omdat boekverfilmingen in Nederland helaas niet vaak verder komen dan afgezwakte, publieksvriendelijke adaptaties.Eerlijk gezegd ging de gelaagde symboliek van de film enigszins aan mij voorbij. In tegenstelling tot de hoofdpersoon verkeerde ik al bijna in dromenland, en dan wordt zo'n 'denkfilm' een wat vervelende exercitie. Jammer, want ik heb het gevoel dat deze film wel eens belangrijk kan zijn voor de vaderlandse filmindustrie.

Zelf opgegroeid tussen de Egyptische immigrantengemeenschap in Nederland. Dan word je geconfronteerd met de creatieve manieren waarop (meestal) mannen relaties aangaan om verblijfsvergunningen en geldelijk gewin. Onoverkomelijk als de ene kant van de wereld leven meestal keihard geld bij elkaar graaien is, terwijl de andere kant in rust en welvaart financiële zekerheden als norm heeft. Sneu als (onwetende) vrouwen daar het dupe van worden, maar Alex Pitstra weet goed inzichtelijk krijgen dat o.a. de 'voor wat hoort wat' mentaliteit een onoverbrugbare cultuurkloof behelst. Toch is het niet zwart/wit. Zijn moeder zocht eveneens naar opvulling voor iets anders - misschien niet financieel, maar omdat zij in psychische geestesnood naar ondersteuning smachtte. Mooi dat hij zijn vader niet eenzijdig portretteert als alleen een onbetrouwbare sjacheraar: het is best een charmante figuur.

Erg grappige feelgoodfilm. Seyolo (Marc Zinga) is een Congolese vluchteling die via zijn dokterschap in het plattelandsdorpje Marly-Gomont probeert om de Franse nationaliteit te verwerven, terwijl zijn vrouw Anne (Aïssa Maïga) droomt van de grandeur en luxe van Parijs. De twee komen bedrogen uit als de inwoners hen openlijk vijandig gezind zijn en liever de huisarts in het dorpje verder blijven bezoeken. De inschikkelijke plattelandsdokter ziet met lede ogen aan hoe hij brodeloos wordt gemaakt door deze racistische gemeenschap. 'The African Doctor' (2016) deed me (qua stijl, toon en thematiek) wat denken aan de sitcom 'Fresh off the Boat'. Eveneens losjes gebaseerd op het autobiografische werk van iemand wiens ouders zelf een migratieachtergrond hadden. Zowel die serie als deze film vuren geslaagde grappen op je af over de specifieke struggles van migranten en hun kinderen. Toch kun je je bij beide producties afvragen of ze er niet teveel de scherpe kantjes afvijlen met hun publieksvriendelijke vorm. Meer focus op de gezellige cultuurverschillen tussen mensen dan op de psychische consequenties van racistisch geweld. Zo wordt de openlijke vijandigheid in 'The African Doctor' (2016) makkelijk weggelachen, zelfs wanneer Seyolo tijdens het uitvoeren van zijn werk racistische scheldkanonnades moet incasseren of wordt beschoten.