Opinions

Prima film dit hoor, verrassend goed zelfs.

Kaartspelletjes kan ik altijd wel waarderen en vooral als het poker betreft. In deze film gaat het om five card stud poker, iets minder bekend dan het vaker gespeelde Texas Hold'em, maar zeker net zo leuk.

The Cincinnati Kid is erg sfeervol en kent een best wel sterke regie. Steve McQueen is een fijn acteur en speelt hier zijn rol ook erg goed. Toch kan hij niet tippen aan Edward G. Robinson, die echt geweldig acteert. Verder is een nog een aardig rolletje voor Karl Malden en is Ann-Margret echt een plaatje van een vrouw om te zien.

De film kijkt erg lekker weg en de kaartspelletjes zijn leuk en vermakelijk met als topper de grote finale aan het einde waarbij McQueen het toch wel verrassend aflegd. Ook dat verdient respect en kan ik wel erg waarderen.

4,0*

Assepoester doet qua verhaal en animatie wel een klein beetje onder voor voorgangers als Sneeuwwitje en Pinnokio. Dit had ook te maken met het feit dat Disney door Pinokkio en Bambi veel geld verloor en hierdoor in geldproblemen kwam, omdat beide films behoorlijk flopten, mede veroorzaakt door de Tweede Wereldoorlog. In Assepoester werd minder geïnvesteerd en gelukkig flopte die film niet, zodat we tot de dag van vandaag nog van Disney kunnen genieten.

Het verhaal van Assepoester is erg mager, maar dit wordt enigszins goedgemaakt door de figuurtjes in Assepoester. De muizen en de kat zijn erg grappig en zorgen voor een aantal hilarische scènes. Mede hierdoor is Assepoester toch nog een hele aardige animatiefilm geworden. Het blijft ook tijdloos vermaak trouwens.

3,0*

Sterke film van Ron Howard, met wederom Rusell Crowe in de hoofdrol, al is deze film toch wel wat beter dan A Beautiful Mind. Crowe laat in deze film wederom zien een ontzettend goed acteur te zijn, met de manier waarop hij zijn rol op zeer overtuigende wijze neerzet. Ook Giamatti is zoals altijd goed en is hard op weg een van mijn favoriete (bijrol)acteurs te worden. Ook Zellweger doet het niet onaardig. De film geeft een mooi tijdsbeeld van de ellende en armoede van de jaren dertig en kenmerkt zich tevens door een sterke sfeer. De film spreekt logischerwijs veel mensen aan, want wie houdt er nu niet van de ongekende dapperheid van een goudeerlijk persoon, die door hard te werken verder komt dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. De boksscene's in de film zijn erg sterk en zien er erg goed uit moet ik zeggen. De film is misschien niet altijd even origineel en een tikkeltje te langdradig, maar verder is het zeer zeker een aanrader voor mensen die van een sterk drama en goed acteerwerk houden!

4,0*

Een matige film.

Het verhaal is best goed gevonden moet ik zeggen, al lijkt het wel een beetje een mix van Cruel Intensions en Deads Poets Society te zijn. De spanningsboog laat het op sommige momenten enigszins afweten. Vooral de uiteindelijke ontknoping valt wat tegen, vooral ook omdat het eerste gedeelte van de film niet onaardig is. Op momenten is het best nog sfeervol en mysterieus. Qua acteerwerk is het redelijk en in ieder geval voldoende genoeg om geen ergernissen op te wekken.

Het laatste half uur had een stuk beter gekund. De afloop was vrij voorspelbaar en clichématig. Jammer want het begin van de film was zeker niet onaardig.

2,0*

Hele aardige Chaplinfilm met inderdaad een zeer hoog tempo. Waar The Gold Rush mijns inziens niet grappig genoeg is, wordt dat in deze film gelukkig weer helemaal goed gemaakt. Vooral de ezel die telkens weer opduikt en dan achter Chaplin aangaat is een paar keer erg grappig. Niet zo goed als Modern Times, maar bijna gelijkwaardig aan The Kid.

3,5*

Ciske de Rat is een film, die vooral bij is gebleven dankzij het bijbehorende nummer "Ik voel me zo verdomd alleen", die Danny de Munck zelf zong. Een mooi en herkenbaar nummer, en daarnaast is de film ook zeker niet slecht.

De Munck zelf acteert vrij sterk, en de rest van de cast doet het allemaal ook vrij aardig. Vooral Faber is goed. Het verhaal is best aardig en wordt in ieder geval op een geloofwaardige manier op de kijker overgebracht. De muziek is los van het bekende nummer redelijk, want er zitten ook wel wat nummers tussen die wat minder zijn. Als kleine jongen was de moord op zijn moeder best indrukwekkend, maar vandaag de dag, ziet die scène er toch wel enigszins lachwekkend en behoorlijk nep uit.

Het maakt Ciske de Rat er overigens niet minder om. De rest van de film staat nog steeds en zal vermoedelijk altijd wel een gedeelte van zijn kracht blijven houden. Leuk vermaak uit ons eigen kleine kikkerlandje dus.

3,0*

Een mooie gemaakte film met een sterke sprookjesachtige sfeer, waarbij ik echt het idee had in een soort van andere wereld terecht te zijn gekomen. Ook de aankleding ziet er wat dat betreft meer dan goed uit. Helaas houdt het daar qua pluspunten voor deze film wel enigszins op.

Inhoudelijk is de film maar erg matig en op een gegeven moment totaal niet interessant meer. De personages zijn voor het grootste deel niet boeiend en de humor is vaak te geforceerd, waardoor het meestal niet leuk overkomt, op gelukkig wat uitzonderingen nagelaten.

Jammer dat dit laatste de overhand had op mij, want met leuke personages had er veel meer ingezeten, want de basis van de film is op zich goed. Een kleine onvoldoende aldus voor deze film.

2,5*

Ik moet zeggen dat ik de eerste twintig minuten van de film niet echt wist waar deze film naar toe zou gaan. Ik vond het allemaal erg vaag en had het idee dat dit een erg rommelige film zou gaan worden. Gelukkig wordt de film daarna een stuk beter en komen we daarna beetje bij beetje steeds meer over Charles Foster Kane en zijn leven te weten. De film wordt eigenlijk dan steeds interessanter, omdat ik allereerst toch ook wel benieuwd was naar wat het woordje Rosebud nu eigenlijk betekende, maar ook omdat Kane een zeer interessant persoon was en dito leven leidde. Kane wordt daarnaast ook nog eens uitstekend vertolkt door Orson Welles, die zeer goed acteerwerk aflevert en duidelijk boven de rest van de cast uitsteekt, die op zich niet slecht speelden en waarvan het grootste deel beginnende acteurs/actrices waren. Ook bevat de film erg mooie shots, die ik op sommige momenten echt niet vind onderdoen voor bijvoorbeeld films uit de jaren vijftig. Uiteindelijk is het einde van de film wel erg goed te noemen. Kane heeft uiteindelijk precies door wie hij was en hoe hij uiteindelijk overkwam op iedereen. Rosebud is dan dus best wel een geniale hint naar zijn leven . Voor mij een erg boeiende film in elk geval.

4,0*

Mijn zesde Chaplin film, en helaas een van de minste tot nu toe, al blijven ze best onderhoudend. Het verhaal is best aardig en door Chaplin op een goede manier uitgewerkt, wat enkele mooie scenes oplevert tussen Chaplin en het blinde meisje. Die scenes samen zijn veelal sterk en daar scoort de film ook zeker punten op.

Het "probleem" in deze film voor mij was de humor die ik niet altijd even goed vond. De bokswedstrijd was leuk, maar verder hield het niet over. Veel herhaalgrappen zodat bijvoorbeeld het moment dat Chaplin de rijke man uit het water red en ze er allebei nog een aantal keren weer in vallen. Ook het moment dat Chaplin een fluitje heeft ingeslikt is meer irritant dan leuk.

Gelukkig is de hoofdlijn van de film echter goed en zorgt het goede liefdesverhaal er voor dat de film toch zeker een voldoende waard is.

3,0*

Goede film toch wel, waarin Kerrigan net als in Keane zijn hoofdrolspeler dicht op de huid zit met de camera. Peter Greene doet het prima als de verwarde, maar zeker ook gestoorde vader. Wat opvalt aan deze film zijn vooral ook de geluiden die je hoort. Veel dialoog is er niet en daardoor komen de vele geluiden vaak goed tot zijn recht. Helaas is de film het eerste uur vrij afstandelijk en komt het allemaal in het laatste kwartier pas echt goed los. De sfeer van de film is verder behoorlijk kil en kent een paar sterke scenes, waarbij ik van het moment dat Greene zijn nagel zit te stropen nog steeds rillingen over mijn lijf krijg. jammer dat de film lang afstandelijk blijft, maar Kerrigan is een regisseur om in de gaten te houden!

3,5*

Dertien in een dozijn thriller, waarbij je na tien minuten eigenlijk al wel weet hoe de vork in de steel zit. Jackson is trouwens nog wel aardig op dreef in deze film en dat zorgt ervoor dat de film nog wel enigszins de moeite waard is. Mendes en Harris doen eigenlijk weinig bijzonders. Onderhoudend, maar daar heb je grootste pluspunt van de film eigenlijk al wel te pakken. Geen film die je bijblijft.

2,5*

Cleanskin valt vooral op, doordat het het verhaal van de slechterik uitdiept en weet te verduidelijk, door een aantal flashbacks van deze persoon te tonen. Hierdoor krijg je een betere indruk van de gedachtegang van zo'n persoon. Dat was goed en best boeiend.

Helaas wordt het leven van het andere hoofdpersonage juist wat onderbelicht. Sean Bean doet het niet onaardig, maar weet zijn personage ook niet de nodige schwung mee te geven. Daarnaast zit er een vergezocht complotverhaal tussen over de Britse geheime dienst wat niet helemaal waterdicht is en wat nogal wat van de kracht van het verhaal van de schurk wegneemt.

Jammer, want hier had zeker veel meer ingezeten.

2,5*

Aardige spionagethriller, waarin Harrison Ford de rol van CIA-agent Jack Ryan speelt, iets wat hij eerder in Patriot Games ook al deed.

Los van het hoofdpersonage staat die film verder los van deze. Ford weet altijd wel hoe hij rollen als deze moet invullen, en hij doet het dan ook behoorlijk goed. Ook de rest van de cast doet het goed, waarvan Willem Dafoe en Joaquim de Almeida het meest opvallend zijn.

Noyce zorgt verder voor een degelijke regie, waarin hij kiest voor veel actie. Hierdoor ligt het tempo redelijk hoog en daarnaast zit er ook nog redelijk wat spanning in het verhaal. Hier en daar zitten er wat toevalligheden in, maar desondanks blijft het allemaal binnen de grenzen van de geloofwaardigheid. Al met al is het best vermakelijk en leuk om te zien.

3,0*

Rommelige film, die qua verhaal niet wil vlotten. De film laat als het ware twee verhalen door elkaar zien, maar op de een of andere manier werkt dit niet. Hoewel het acteerwerk van de hoofdrolspelers meer dan goed te noemen is wil het met de spanning in deze film toch helemaal niet vlotten. Origineel is de film in ieder geval zeker niet en film lijkt op sommige momenten ook enige vorm van subtiliteit te missen. De film kent een bijzonder traag tempo en hoewel dat helemaal niet erg hoeft te zijn is het voor deze film funest, omdat het alle spanning e.d. wegneemt. Bovendien is het zeker niet erg om het tempo laag te houden, maar hier oogt het op een gegeven moment wel erg langdradig en wordt bovendien de afloop van de film wel erg snel afgeraffeld. Die verhouding had veel minder scheef moeten liggen. Allemaal erg jammer, want de film heeft op zich best potentie, omdat het acteerwerk gewoon zeer sterk is. Helaas is sterk acteerwerk alleen niet genoeg voor een voldoende voor deze film.

2,0*

Een erg mooie film van Agnès Varda, waarin hoofdrolspeelster Cléo twee uur moet te zien doorkomen, voordat zij om zeven uur 's avonds de uitslag van haar doktersonderzoek zal krijgen. Een onderzoek, dat waarschijnlijk een negatieve uitslag zal hebben, omdat ze zelf denkt dat ze aan kanker dood zal gaan, zo hebben de kaarten haar dat immers voorspeld.

Cléo zelf is een jonge popzangeres, die hoopt ontdekt te worden, maar relatief gezien nog vrij onbekend is. De rol wordt voortreffelijk gespeeld door Corinne Marchand, die daarnaast ook nog eens erg plezierig is om naar te kijken. Marchand weet haar rol aan de ene kant van veel levenslust en charme te voorzien, maar aan de andere kant zie je soms ook haar twijfel doorschemeren, omdat ze weet dat ze misschien spoedig kan sterven. Die tegenstrijdigheid maakt het toch een vrij lastige rol om te spelen, maar Marchand doet het voortreffelijk. Haar rol doet ook erg denken aan de rol van Anna Karina in Godards, Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux. Des te leuker is het dan om te zien dat in een stomme sectie zowel Godard als Karina voorbij komen.

En zo kabbelt de film rustig voort, met af en toe erg mooi geschoten beelden en goed geschreven dialogen. Het tempo is soms lekker sloom, maar het kijkt oh zo lekker boeiend weg. Het laatste halfuurtje, waarbij Cléo de soldaat ontmoet, vond ik persoonlijk het mooist. Ik betrapte mijzelf erop dat ik erg benieuwd was naar de uitslag. Erg mooi camerawerk ook, wanneer ze afwisselend lopend, met de tram en weer lopend richting het ziekenhuis lopen voor de uitslag. Leuk weetje is trouwens ook dat in Frankrijk de twee uur in de namiddag tussen vijf en zeven juist bekend staan als de uren waarop geliefden elkaar ontmoeten.

Een echte aanrader als je gek bent op de Franse new-wave cinema. Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux blijft mijn favoriet, maar deze Cléo de 5 à 7 komt er toch wel behoorlijk dicht bij in de buurt.

4,5*

Een vermakelijk filmpje, niet meer en niet minder, waarbij ik het eerste gedeelte wel een stuk sterker vond dan de tweede helft van de film.

De dialogen zijn op sommige momenten erg scherp, terwijl ze vijf minuten later juist weer erg flauw kunnen zijn. Dat is wel jammer. Het acteerwerk is ook niet zo heel goed, maar echt storend vond ik dat niet. Van de personages vind ik vooral Randall regelmatig ontzettend droog en grappig overkomen. Grappig om te zien hoe “creatief” hij is, om er maar voor te zorgen dat men geen film bij hem gaat huren. Leuk vermaak dus.

3,0*

Click is een leuke komedie met af en toe grappige stukjes, maar helaas ook veel grappen die je ruim van tevoren aan ziet komen. Sandler doet het redelijk, maar vooral David Hasselhoff en Christopher Walken zijn goed op dreef. Jammer dat het allemaal nogal braaf blijft. Zo'n afsatndsbediening biedt natuurlijk tal van mogelijkheden. Het zou mij wel wat lijken zo'n afstandbediening, dat weet ik wel. Leuke onzin dus!

3,0*

In de veel belovende openingsscène van Cliffhanger faalt alpinist Gabe Walker de vriendin van een collega van de dood te redden. Helaas wordt het hierna nooit meer zo goed als die sterke openingsscène, waarmee regisseur Renny Harlin laat zien wel degelijk weet hoe je een goede actiescène in elkaar moet zetten.

De film heeft mooie visuele beelden en geluidseffecten, maar stelt ten opzichte van het verhaal eigenlijk niet zoveel voor. Stallone acteert weer eens behoorlijk matig. John Lithgow doet het daarentegen juist erg goed, ondanks dat de dialogen niet al te sterk geschreven zijn. Ook de muzikale bijdrage is niet altijd even goed. Leuk om te weten is trouwens nog dat er toentertijd een scène, waarin Stallone zo'n twaalf meter van top naar top springt,uit het origineel is weggesneden, omdat het testpubliek zich er kapot om lachte. Ondanks enkele ongeloofwaardige scènes is het allemaal wel behoorlijk onderhoudend, maar warm of koud word ik er verder niet van.

2,5*

Een erg mooie film van eigen bodem met een sterk script.

Cloaca oogt op sommige momenten erg toneelachtig en bevat erg veel dialogen. Dat hoeft niet erg te zijn, mits je goede acteurs en actrices tot je beschikking hebt. Bij Cloaca zit het op dat punt gelukkig wel goed. De vier mannen, die de vier vrienden spelen leveren allemaal prima rollen af, waarbij ik Gijs Scholten van Aschat het allerbeste vond. De vier vrienden hebben elk hun eigen problemen, die elkaar soms overlappen, en dat wordt op een mooie en natuurlijke wijze in het verhaal verwerkt.

Visueel heeft Cloaca ook een aantal mooie scenes. Vooral de scene, waarbij Caro Lenssen net als op de poster haar rol op het toneel speelt, is van een ongekende schoonheid. Lenssen speelt trouwens ook vol overtuiging. Haar rol is misschien niet zo heel groot, maar wat ze moet laten zien is in ieder geval erg krachtig en gedurfd. Verder wordt in Cloaca het drama en humor goed met elkaar gemixt. Ik heb toch een paar keer moeten lachen om Peter Blok met zijn grappige opmerkingen.

Ondanks een paar inzak momentjes, blijft het niveau over het algemeen erg hoog. Elk personage wordt vrij goed uitgewerkt en het einde, waaruit blijkt dat niemand zijn dromen en idealen uiteindelijk heeft kunnen verwezenlijken, is treffend en vat de film nog eens op een treffende en mooie wijze samen. Ooit waren de vier jong en onbezorgd, maar de zorgen zijn sommigen duidelijk boven het hoofd gegroeid.

Ja best van genoten dus, en Cloaca mag zich wat mij betreft zeker rekenen tot de beste Nederlandse films ooit gemaakt. Cloaca......!

4,0*

Ik had al een tijdje zin om deze film weer eens te zien en gisteravond heb ik de daad maar bij het woord gevoegd en echt een geweldige herziening gehad. A Clockwork Orange is fenomenaal in alle opzichten. Het einde mag dan misschien bekend zijn, als je de film reeds gezien hebt, maar de weg er naar toe is gewoon geweldig interessant. Kubrick slaagt erin haast elke scene iets unieks mee te geven. De omgeving, de mooie beelden, het uitstekende acteerwerk van McDowell en vooral ook de geweldige muziek dragen bij aan de unieke, maar tevens fantastische sfeer die de film bevat.

Ik heb ruim twee uur wederom zitten genieten Het personage Andy is een fenomeen op zich. Zijn enthousiasme, zijn energie, zijn levenslust en al zijn fouten die hij maakt tentoonspreidt hij op een fantastische manier. Ondanks al zijn fouten heb ik op die een of andere manier een enorme sympathie voor hem en vind het gewoon een gaaf personage, die alleen zijn kwaliteiten niet altijd op de goede manier gebruikt.

De film stond op 4 in mijn top 10, maar stijgt na gisteravond naar de tweede plek en daar staat ie voorlopig heel stevig. Maximumscore blijft natuurlijk staan, maar dat is eigenlijk een overbodige zin

Toch wel behoorlijk teleurgesteld in deze Spielberg, al zijn de eerste drie kwartier best goed. Vooral de "Encounters" op zich zijn visueel erg mooi en daarnaast heeft de film op dat moment nog best wat spanning, omdat het tot op dat moment allemaal nog behoorlijk mysterieus oogt.

Als op een gegeven moment de hoofdrolspelers op ”de berg” aankomen, zakt de film behoorlijk in. Vanaf dat moment is het gedaan met de spanning en krijgen we te zien, wat alles nu eigenlijk precies is en het hoe en waarom van al deze gebeurtenissen. Het is alleen jammer dat juist dit facet van de film zolang uitgesponnen wordt en zoveel aandacht krijgt, waardoor de impact van de rest van de film toch een groot gedeelte van zijn kracht verliest. Het ziet er ondanks de goede sfx soms gewoon lachwekkend uit.

Het acteerwerk van de film is verder wel in orde. Dreyfuss zet net als in Jaws een goede prestatie neer en ook Teri Garr speelt zeker niet slecht. Minder alleen is de soms nogal bombastische muziek. Nu heb ik daar op zich niets tegen, al vond ik het hier niet altijd even goed bij de film passen en ontnam het soms de kracht van een scène. De muziek op het einde is ook iets te vrolijk naar mijn mening en draagt er mede aan bij dat de gehele vertoning wat lachwekkend overkomt.

2,0*

Het concept is erg leuk verzonnen. Water laten veranderen in eten zou een hoop problemen kunnen oplossen en ook weer nieuwe problemen doen veroorzaken, dat ook.

Ik vond Cloudy with a Chance of Meatballs daardoor ook erg fris ogen. Erg kleurrijk met een grote variatie aan eten dat uit de lucht valt. Van hamburgers tot aan gekleurde gummibeertjes. Ook zitten er diverse leuke verwijzingen in naar rampenfilms en Star Wars en de animatie ziet er ook best verzorgd uit. De personages zijn wel wat wisselend. Zo is de side-kick van Flint, het aapje, nauwelijks grappig. Flint zelf is wisselend en de vrouwelijke reporter Sam is wel redelijk leuk. Gelukkig is er nog wel de vader van Flint, die duidelijk voor de leukste momenten zorgt. Alleen al die gefronste blik van hem, doet je iedere keer weer glimlachen.

De humor is vaak op kinderen gericht, maar die verwijzingen maken het ook voor volwassener wat aangenamer, al had het op sommige momenten nog wel wat scherper gemogen. Maar ik heb me verder niet verveeld en me op zich prima vermaakt. En als ik het vergelijk met wat een grote studio als Dreamworks de laatste jaren aflevert, is dit toch een stuk beter.

3,0*

Uitstekende film die eigenlijk 80 minuten lang weet te boeien. In het eerste kwartier worden de hoofpersonages geintroduceerd, wat in mijn ogen ertoe bijdraagt dat je meer met de personages gaat meeleven en daarna barst letterlijk de hel los. Het gebruik van een handheld-camera maakt dat het beeld af en toe schokkend oogt, maar juist daardoor wel enorm realistisch. In tegenstelling tot bijvoorbeeld een film als Man on Fire staan deze camerabeelden deze keer helemaal in dienst van het verhaal.
Ook de acteurs vielen me alleszins mee. Deze keer geen nerd of dom blondje erbij, waarbij domme beslissingen gemaakt worden . De hoofdrolspelers zijn heel herkenbaar, nemen beslissingen die jij en ik ook zouden kunnen nemen en die het allemaal net even wat realistischer maken. Ook de beklemmende haast claustrofobische sfeer is zeer goed gemaakt. Eindelijk weer eens een originele rampenfilm, die een stuk beter is dan alle Godzilla's, Day's after Tomorrow en ga nog maar even door..

4,5*

Best leuke onzin, die precies doet wat het moet doen en dat is vermaak en gore bieden.

Er zijn natuurlijk veel meer van dit soort filmpjes, maar het idee om hier bejaarden bij te betrekken is leuk verzonnen en maakt Cockneys vs Zombies ook net dat beetje aangenamer. Vooral Alan Ford is heerlijk op dreef als vuil spuwende en zeer agressieve opa, die echter zeker geen opa genoemd wil worden. Het lekkere Britse achterbuurtsfeertje wordt goed weergegeven en humor is er meer dan voldoende aanwezig.

De Zombies zelf zien er goed uit, al is de spanning soms wat ver te zoeken. Qua gore ziet het er gelukkig wel goed uit en het lompe schieten en hakken, levert soms erg aangename momenten op. Het is alleen wel een beetje jammer dat men wel moeite heeft naar een einde toe te breien en dat de film daardoor in de laatste twintig minuten iets begint te slepen.

Maar in ieder geval is het allemaal vermakelijk genoeg voor een voldoende, want ik heb me er prima mee geamuseerd.

3,0*

Bij Haneke weet ik inmiddels dat ik altijd wel wat bijzonders kan verwachten. De ene keer is dat veel beter geslaagd dan de andere keer en Code Inconnu blijft daarbij ergens aan de onderkant van het midden steken.

Zo’n mozaïek-film is op zich niets nieuws, maar de vorm waarin het verteld wordt is dat zeker wel. Toch is de vorm hier misschien wel het grootste euvel. Ik vond de overgangen naar de verschillende situaties vaak veel te snel gaan en daardoor bleven de verhalen vaak op een behoorlijk afstand hangen. Los daarvan zitten er wel een aantal sterke momenten in, waarbij het ook meestal Jullie Binoche is, die erin voorkomt. Ik vind Binoche ook een bijzonder fijne actrice, die in elke film die ik tot nu toe met haar zag weet te overtuigen en dat ook hier weer uitstekend doet.

Maar verder kon het meeste me niet echt beklijven. Alleen de laatste tien minuten, waarbij Haneke de gebeurtenissen versterkt met tromgeroffel op de achtergrond, waren erg sterk en ook best spannend. Toch kan het helaas niet voorkomen dat ik Code Inconnnu in zijn geheel toch een klein beetje mislukt vind. Experimenteren is misschien leuk, maar leidt niet altijd tot iets goeds. Haneke blijft voor mij zeker een interessante regisseur, maar wel eentje die constant schommelt qua niveau.

2,5*

Cedric the Entertainer is misschien wel de minst getalenteerde acteur aller tijden. Ik heb zelden iemand gezien die echt helemaal niets kan. Hij is dik, log, lomp en vooral pijnlijk ongrappig, zo bewijst hij maar weer eens in deze film.

Een soort van parodie op the Bourne Identity is wel de beste omschrijving voor deze film. Opvallend is dat de makers nog redelijk wat moeite in het verhaal hebben gestopt, dat zowaar best aardig in elkaar zit. Met een betere hoofdrolspeler had dit verder dan ook nog best wel wat kunnen zijn, al hadden de spaarzame grappen best wat scherper gemogen.

De rest van de cast is verder wel in orde met vooral een aardige Lucy Liu, die in feite haar rol uit Charlie’s Angels nog eens dunnetjes over doet. Ook de zogeheten bad-guys hebben hun aardige momenten. Dat is verder dus allemaal leuk en aardig, maar het geschmier van Cedric overheerst helaas de hele film, waardoor de irritatiegrens soms best wel eens dichtbij kwam en de film vooral daardoor toch op een behoorlijk lage score van mij kant uitkomt.

1,5*

Een film met een voor mij op het eerste oog niet echt bijzonder verhaal, waar ik toch wel nieuwsgierig naar was omdat ik al zoveel goede dingen over Emmanuelle Béart heb gehoord. Nou daar is in ieder geval niets teveel over gezegd. Wat een actrice zeg! De charme, de uitstraling, de stijl, ja het klopt eigenlijk allemaal bij haar. Ook Daniel Auteuil speelt erg goed in deze film en de scenes met Béart samen zijn voor mij de hoogtepunten van deze film. De film komt wat langzaam op gang, maar wordt dan uieindelijk nog best wel interessant. Helaas deed het mij qua gevoel allemaal niet zoveel en heeft de film naast het sterke acteerwerk ook niet zoveel meer te bieden.

3,0*

Een tamelijk ongeïnspireerde actiefilm, met een slap verhaal, plotholes en acteurs, die ook niet veel meer doen dan op de automatische piloot spelen. Daar komt deze 'The Cold Light of Day' in het kort wel op neer.

Het is rommelig en veelal ook tamelijk oninteressant. Het meest positieve is dat het verhaal zich in Spanje afspeelt, een paar leuke locaties bevat en redelijke actiescènes. De rest is gewoon zwaar ondermaats. De personages boeien voor geen meter. Ik zat eigenlijk nog het meest te hopen op een slechte afloop, maar dat zat er helaas niet in. Een slap verhaal, matige humor, redelijke actie, zwakke acteerprestaties en veel gerommel, zorgen ervoor dat dit een filmpje is om snel te vergeten.

Ik zie nu trouwens pas, dat dit de regisseur is van JCVD. Zijn Hollywood debuut maakt in ieder geval stukken minder indruk, zeg maar gerust geen.

1,5*

Sterke film van Mann, die wel weet hoe je een goede misdaadfilm moet maken, dat heeft hij immers met Heat wel bewezen. Het verhaal van deze film stelt eigenlijk niet zoveel voor, maar Mann slaagt er in om zijn acteurs tot grote hoogte te laten stijgen. Foxx is echt zeer goed en ook Cruise als bad guy is eigenlijk een aardige meevaller, al oogde soms wel weer iets minder. Daarnaast weet Mann mede door de goed gekozen muziek en de uitstekende cinematografie van een doorsnee verhaal iets heel interessants te maken. Jammer dat het einde dan weer een tikkeltje teleurstellend was, anders hadden er zelfs nog wel vier sterren in het vat gezeten. Nu moet deze vermakelijke thriller het met een halve ster minder doen.

3,5*

Binnenkort is Schwarzenegger weer te zien op het grote doek. Voor zijn periode als Gouverneur was dit een van zijn laatste films en duidelijk ook eentje van zijn mindere, want Collateral Damage is namelijk niet bepaald een goede film te noemen.

Collateral Damage stelt als verhaal niet veel voor en lijkt een beetje een remake van Commando te zijn, waarin Schwarzenegger ook al als eenling de strijd aanging met terroristen. Collateral Damage haalt echter dat niveau nergens. Aangezien deze film geen sterk verhaal, geen sterke dialogen en geen diepgang bevat, komt alles neer op de actie en het vermaak. Dat is zeker wel aanwezig, maar niet in die mate dat je als kijker na afloop met een bevredigend gevoel zit. Er zitten zeker wel wat goede momenten in de film, maar Schwarzenegger maakt hier soms een uitgebluste indruk en dan heb ik het niet over zijn personage.

De actie was soms nogal ongeloofwaardig en het voorspelbare verhaaltje doet de film ook al geen goed. Dan heb ik liever een actiefilm die helemaal over the top gaat, dan deze halfbakken actiefilm, die het allemaal net niet is. Jammer voor Schwarzenegger, maar ik hoop dat de films waarmee hij binnenkort weer verschijnt beter zijn dan deze, want dit was het allemaal net niet.

2,0*