Opinions

Een simpele en korte film, die toch wel lekker wegkijkt.

Sympathiek is inderdaad het toverwoord hier. Ik vind dat altijd wel mooi om te zien hoe men een relatie tussen mens en dier tot stand kan brengen en hier doet men dat best mooi. Het paard zelf is trouwens ook behoorlijk indrukwekkend en de scenes, waarbij Crin-Blanc in actie is en waarbij hij samen met de jongen is, zijn wat mij betreft dan ook de mooiste van de film.

Verder valt er niet zo heel veel over te melden. Is in ieder geval zeker de moeite van het kijken waard. Dat moet zeker gezegd worden.

3,5*

Ik was hier totaal niet bekend mee, toen ik hier van de week door mijn zwager op werd gewezen. Critters dus. Een soort van Gremlins, maar dan een stukje gemener.

Best grappig bij tijd en wijle moet ik zeggen. Het verhaaltje, inclusief acteerwerk en alles wat daarbij komt kijken is niet heel bijzonder, maar de Critters zelf zijn grappige wezentjes. Lekker gemeen en af en toe hebben ze leuke oneliners. Het tempo is vrij hoog en doordat alles maar zo'n vijf kwartier duurt, is het alweer voorbij voordat je er erg in hebt.

Geen jeugdsentiment voor mij dus, wel erg jaren tachtig, maar desondanks heb ik mij hiermee prima geamuseerd.

3,0*

Iets zwakker dan het eerste deel, maar nog wel redelijk onderhoudend.

Zoals het in een vervolg betaamt komen de problemen terug en zijn ze dit keer in grotere getale aanwezig. De oneliners en andere zaken die de Critters in het vorige deel zo leuk maakten, zijn hier iets meer naar de achtergrond verdwenen. Dat was wel jammer.

Wat wel fijner was, was dat de Critters hier nog wel meer tekeer gingen, wat een paar leuke gore momenten opleverde. Verder duurt het ook allemaal niet te lang en gelukkig ligt de toon nog altijd op het niet serieuze.

Een redelijke herhalingsoefening dus.

2,5*

Toch wel een stukje minder weer en zo lijkt de lijn naar beneden duidelijk ingezet.

Ik vond het wel een goede keuze om de setting van het platteland naar een stad te verplaatsen. De Critters zelf krijgen deze keer weer wat meer aandacht en dat levert soms wel wat leuke momenten op.

De personages zelf stellen wederom weinig voor en dienen vooral als opvulling. Veel doden vallen er ook niet. Dat gebeurt vooral in de eerste helft. Tweede helft is op dat gebied wat tammer. De laatste vijf minuten zijn trouwens ook erg matig. Een typisch voorbeeld van hoe je een aftiteling totaal kan verpesten.

Maar ach we hebben ons nog wel enigszins vermaakt en die bowlingscene met de Critters, was trouwens wel echt lachen geblazen.

2,0*

Duidelijk de minste uit de reeks, zowel qua verhaal als humor.

Het leukste aan de reeks zijn de beestjes zelf en als die dan maar weinig screentijd hebben zoals hier, moet de rest wel van een heel goed niveau zijn, om er nog iets van te maken. Deze keer hebben ze duidelijk de meest lelijke mannen gecast, die zich samen met Bassett ergens in de ruimte in de toekomst bevinden.

De aanloop is erg lang en de zogenaamde spanning, die men probeert op te wekken komt niet uit de verf. Ook de humor is deze keer maar zeer spaarzaam aanwezig. Het enige positieve is de setting, die ze gezien het budget en de tijd waarin het gemaakt is, nog best aardig weergegeven hebben.

Maar verder houdt het bij lange na niet over, is het niveau erg matig en is het wel goed dat de reeks nu ten einde is gekomen.

1,5*

Fantastische film!

Ik wist vooraf niet goed wat ik van deze film kon verwachten, maar de film overtreft eigenlijk alles. De films uit het voormalig Oostblok, die ik tot nu toe gezien heb zijn veelal somber en treurig van onderwerp, maar deze film is echt een fantastische uitzondering op de regel. Wat een vrolijkheid, wat een enthousiasme, wat een absurde situaties, wat een hoop dieren en vooral wat een geweldig leuke film.
De muziek is ook al zo goed gekozen en werkt af en toe zelfs lekker aanstekelijk en daarna bevat de film een lekker hoog tempo. Ik heb me toch een aantal keren hardop zitten lachen, iets wat ik niet zo vaak doe eigenlijk, maar hierbij kon ik soms nauwelijks mijn lachen inhouden. De Pitbull Terrier scène is geweldig, evenals het aanstekelijke nummer. Sowieso bevat de film een paar geweldige scènes De vrouw die met een luchtbuks voor de lol op bloempotten van de overbuurman schiet bijvoorbeeld. Daarnaast is het terugspoelen van de Casablanca-eindscène enorm hilarisch. De meeste personages zijn verder wel grappig, ook omdat je vaak geen idee hebt wat ze nu in feite van plan zijn. Dadan vond ik het leukste personage, omdat hij er telkens weer van alles aan deed om een coole gangster te zijn. Op het moment dat hij in een gierput valt en zich daarna zit schoon te vegen met een gans kwam ik echt niet meer bij van het lachen.
Er zitten sowieso een heleboel dieren in de film. Ook het varken dat aan de auto's knaagt is erg komisch en zo kan ik eigenlijk nog wel even doorgaan.Verder kan ik eigenlijk nauwelijks minpunten opnoemen aan deze film, waarvan ik echt 2 uur heb zitten te genieten, de maximale score van mij krijgt en die een mooi plaatsje krijgt in mijn top 10.

5,0*

Typische B-pulp die echter nauwelijks genietbaar is.

Hooper is een redelijk grote naam in horrorfilm dankzij films als Poltergeist en vooral natuurlijk The Texas Chainsaw Massacre. Deze film komt echter bij lange na niet bij die films in de buurt. De film is niet eng, zit barstens vol clichés en weet vooral niet zo heel erg te vermaken. Dat laatste is een punt waar films als deze het juist van zouden moeten hebben. Het enige echt leuke aan de film is de krokodil zelf, die er soms wel nep uitziet, maar juist daardoor wel voor de leukste momenten in de film zorgt. Dat de krokodil het uiteindelijk overleeft is ook een pluspuntje.

Een matige film dus, die helaas te weinig vermaakt.

1,5*

Erg zwak vervolg. Het eerste deel was al niet geweldig, maar was in ieder geval nog onderhoudend. Daar is in dit deel ook vrij weinig meer van over.

De film heeft irritante stereotiepe personages, met de grote boze neger als absolute dieptepunt. Dat hoeft op zich nog niet eens zo erg te zijn, maar op het gebied van kills en gore valt het ook erg tegen. De CGI is matig tot slecht en de film heeft maar weinig spekatekel te bieden. Ja de krokodil plukt een keer een helikoptertje uit de lucht. Op zich leuk, ware het niet dat die scène er juist weer ongelofelijk nep uitzag.

De krokodil blijft de absolute vedette van de film, maar in een wanproduct als dit is daar helaas ook niet zoveel voor nodig.

1,0*

Sympathieke film.

Het verhaal van de Australische cowboy Mick Dundee, die voor het eerst kennismaakt met Amerika en de grote stad. Simpel verhaal, maar best vermakelijk dankzij de ontwapende hoofdrol van Paul Hogan, die van Mick Dundee een haast onvergetelijk personage maakt. Daarnaast heeft Hogan in deze film een sterke chemie met tegenspeelster Linda Kozlowski.

De humor is leuk, al is het soms wat voorspelbaar en overdreven. Daarnaast is het een film die leuk kan zijn voor iedereen, en dat is lang niet elke film gegeven. Leuk vermaak en zelfs zo succesvol, dat er maar liefst twee vervolgen op gemaakt werden, die echter niet zo leuk zijn als dit eerste deel.

3,0*

Verplicht vervolg dat eigenlijk niet uit kon blijven na het succes van het eerste deel.

Paul Hogan speelt nog steeds met verve de charismatische Mick Dundee. De grappen zijn echter net iets van een lager niveau en ook mist de film iets van de frisheid van het origineel. Wel leuk is het trouwens dat de setting van de film zich op een gegeven moment weer verplaatst naar Australië.

Redelijk.

2,5*

Derde en laatste deel uit de reeks, die zich jaren na het tweede deel afspeelt.

Hogan is hier inmiddels behoorlijk op leeftijd en dat kun je wel zien. Het verhaaltje is nog wel te doen, maar de frisheid is er duidelijk vanaf. Hogan zelf doet het niet onaardig, maar grotendeels lijkt het allemaal een herhaling van zetten t.o.v. de andere twee films.

In zijn geheel uiteindelijk vrij matig en het voelt allemaal redelijk overbodig aan.

1,5*

De Australische avonturier Steve Irwin, die helaas een tijd geleden tijdens een van zijn avonturen overleden is door de steek van een rog, stond altijd bekend om zijn enthousiaste natuurdocumentaires, die ik altijd wel kon waarderen. Wat de meeste mensen waarschijnlijk niet weten is dat hij ook een keer een film om zijn documentaire heen heeft gemaakt. Dat is dus deze film.

Eigenlijk stelt het verhaal helemaal niets voor, maar Steve weet er door zijn altijd aanhoudende enthousiasme nog wel enigszins iets van te maken, hoewel het qua filmbeelden niet echt veel waarde heeft.

Als je bekend bent met de documentaires en die interessant of leuk vindt, dan zul je de film misschien nog wel kunnen waarderen. Voor anderen is er vrij weinig aan.

2,0*

Een aardige debuutfilm van Antonioni met een verhaal dat inderdaad veel weg heeft van een film-noir. Het is best leuk uitgewerkt als een soort van detective, waarbij we als kijker langzaam maar zeker steeds meer te weten komen.

Het acteerwerk is behoorlijk. Vooral Lucia Bosé maakt op momenten zelfs indruk en heeft daarnaast ook nog eens een erg klassevolle en mooie uitstraling. De regie is niet slecht. Hier en daar ziet je al wat van zijn latere werk terug, maar nog niet zo heel veel. Er zitten goede momenten in, maar ook wel stukje dat het niveau iets inzakt.

In ieder geval leuk om zijn debuut een keer gezien te hebben. Groots is het allemaal niet, maar ook verre van slecht gelukkig.

3,0*

Best een aardige film dit, maar ik had er eigenlijk nog wel wat meer van verwacht.

Dat het er in Zuid-Amerika soms niet zachtzinnig aan toe gaat wordt met deze film nog maar eens bewezen. Het begin van de film is veelbelovend, waarbij gelijk opvalt dat de camera erg dicht op de mensen zelf zit, wat er mijns inziens altijd toe bijdraagt dat je nog wat meer in de film zit. Wat de film daarna precies fout doet is eigenlijk moeilijk te zeggen, maar feit is dat de relatie tussen mij als kijker, en de gevangenen zelf nogal afstandelijk blijft. Het is echt een kille registratie van de martelingen en andere narigheden, die de hoofdrolspelers in hun gevangenschap moeten ondergaan.

Het was voor mij dan ook wachten tot het moment dat de ontsnapping begint. Die is dan gelukkig wel erg spannend en ook weer prima in beeld gebracht. Het is vooral jammer dat de karakteropbouw en uitdieping in deze film nogal ontbreekt, waardoor het mij dan uiteindelijk niet zo heel veel deed. Had de film dit wel gedaan, dan had het echt een topper kunnen zijn. Dat is nu echter niet het geval. Slecht is het zeker niet, maar meer dan een voldoende zit er helaas niet in.

3,0*

Een leuk en interessant verhaal, dat sterk begint, maar op een gegeven moment toch wel enigszins wegzakt. Desondanks is het wel een vermakelijke film, dat kun je in principe ook altijd wel aan del Toro over laten.

Vooral het sfeertje is goed neergezet. Soms wat donker en duister, maar op momenten zeker onheilspellend, al wordt het nooit echt eng of spannend. Ik had in eerste instantie niet door dat het een vampieren film was. Op zich wel leuk om het op deze manier te verpakken. Verder zitten er een paar leuke scenes in, vooral die op de wc, waarbij hij ineens het bloed van de grond begint op te likken. Verder zit er nog een grappige rol in van Ron Perlman, een acteur waar del Toro in zijn films zeer graag gebruikt van maakt.

Al met al niet heel bijzonder, maar wel een leuk en vermakelijk debuut. Je ziet hier al wel heel duidelijk dat del Toro erg creatief is en veel gevoel heeft voor het fantasy genre, iets wat later in zijn carrière pas echt goed tot volle wasdom komt.

3,0*

Eindelijk zijn ze bij Dreamworks eens lekker creatief te werk gegaan. Ik vond dit vergeleken met Madagascar toch heel wat mooier qua animaties. Ook zitten er leuke ideeën qua dierenmixen in, die er leuk en knuffelbaar uitzien.

Ook de setting is mooi getekend en wordt goed benut. Er is veel aandacht besteed aan de details en achtergronden, waardoor het er mooi uitziet. Wat nog wel altijd een probleem bij Dreamworks is, zijn de personages. Ook hier zijn ze allemaal enorm druk en schreeuwerig, met ADHD-achtige neigingen. Op zich wel jammer, want het zorgt ervoor dat de humor niet altijd werkt en maakt het soms ook wel wat irritant.

De dieren zijn wat dat betreft beter geslaagd en vooral dat aapje van Guy is erg leuk en grappig. De dieren en de animatie redden de film. Qua verhaal wordt er richting het einde op onsubtiele wijze nog even een moraal doorheen gedrukt. Jammer, dat dit er allemaal zo bij schijnt te horen tegenwoordig. In combinatie met de drukke personages, haalt dit veel van de fun weg, maar er is hoop, want de is wel de beste film van Dreamworks van de laatste jaren.

Hopelijk kan de weg naar boven nu worden doorgezet.

3,0*

The Crow is een behoorlijk legendarische film, vanwege de dood van Brandon Lee. Dat geeft de film toch een soort van extra creepy lading mee. Tijdens het kijken zat ik er onbewust toch een paar keer aan te denken.

De film zelf is wel aardig. Visueel ziet het er best mooi uit en in combinatie met de fijne setting wordt er gelijk een sterke sfeer gecreëerd. Lee zelf doet het prima en zet een aardig gestoorde rol neer, waarbij hij er duidelijk plezier in heeft de bad-guys uit de weg te ruimen. Daarnaast gaat er soms een behoorlijke dreiging van hem uit, en beschikt hij ook nog eens over een goed gevoel voor humor. De muziek is ook prima gekozen. Hoewel het redelijk jaren tachtig is, draagt het wel bij aan de sterke sfeer die de film uitademt. Een minpunt zijn wel de dialogen, die vaak nogal gemaakt overkomen en ook best cliché. Daarnaast is de rest van de cast ook niet zo heel sterk.

Toch heb ik zeker kunnen genieten van dit filmpje, dat zichzelf niet al te serieus neemt en zeker wel een hoop vermaak biedt.

3,5*

Een meer dan aardige film, die goed begint en vrij sterk eindigt.

Mooi zijn vooral de drukke straten van New York, met de grote mensenmassa's. Het verhaal zelf is niet onaardig en wordt in het begin op een luchtige manier gebracht.

Daarna weet regisseur King niet goed te kiezen tussen komedie of drama. Als komedie komt het af en toe nogal geforceerd over, ondanks dat het op momenten allemaal best charmant oogt. Als drama, waar het uiteindelijk toch naar toe gaat, werkt het allemaal een stuk beter.

Het laatste half uur is dan ook bijzonder sterk. Ik vond de zelfmoordpoging best zielig en ook hetgeen daarna allemaal nog gebeurt, is licht ontroerend.

Jammer dat er een wat minder middenstuk tussenhangt, maar voor de rest is The Crowd best een goede film, die een paar sterke scènes heeft en in zijn geheel redelijk goed werkt.

3,5*

Erg fijne film, die door goed spel van de hoofdrolspelers heerlijk wegkijkt.

Ik heb wel eens gezegd dat Sarah Michelle Gellar een matige actrice is en daar blijf ik bij, maar haar rol in deze film is erg goed. Sarah Michelle Gellar is zowel, opwindend en verleidelijk als nymfomane Kathryn, bij wie seks duidelijk op de eerste plaats komt. Ook Ryan Philippe is erg goed. Zijn rol is niet gemakkelijk, maar de ommekeer die hij gedurende de film meemaakt, weet hij overtuigend en geloofwaardig over te brengen. Het samenspel tussen de twee is ook erg goed.

Het verhaaltje is verder niet al te origineel, maar dat maakt niet uit. Het scenario zelf is niet verkeerd en de film kent een aantal leuke wendingen. Verder kent de film vermakelijke humor, waarbij vaak goed gebruikt wordt gemaakt van de dialogen met grof taalgebruik. De film kent luchtige momenten, maar ook spannende en het cameragebruik is goed. Vooral de liefdesscènes en gebouwen van de stad worden knap in beeld gebracht.

Het einde is daarnaast geweldig sterk. De sterke muzikale ondersteuning maakt de film helemaal af.

4,0*

Leuke documentaire over Robert Crumb, een aparte, maar wel zeer oprechte man.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hem gehoord. Ik was dan ook erg verrast, dat hij de tekenaar van Fritz the Cat is, want dat ken ik dan weer wel. Robert komt in ieder geval uit een zeer excentrieke familie en is zelf ook een enorme zonderling. Dat maakt hem automatisch al een erg dankbaar onderwerp voor een documentaire als deze.

Er wordt een goed beeld geschetst van Robert als persoon. Hij heeft de nodige seksuele fantasieën, waar hij zelf ook totaal niet omheen draait en eerlijk over verteld. Daarnaast komt de rest van de familie ook aan het woord en worden er regelmatig tekeningen, strips en schilderijen van Robert getoond. Daaruit zie je dat hij echt een zeer getalenteerd tekenaar is. Ik vond de meeste namelijk wel mooi. De documentaire is anderhalf uur lang erg boeiend. Ik vond alleen het laatste half uur iets minder.

Dat neemt niet weg, dat deze documentaire, over een erg eigenzinnige man, in ieder geval zeer de moeite waard is, om eens een keer gezien te hebben.

3,5*

Best een leuke slasher, die het vooral moet hebben van een leuk sfeertje en een amusant verhaal met enkele leuke twists, ook al blijven sommige zaken best voorspelbaar.

Het is misschien allemaal niet heel erg origineel, maar de uitvoering is naar behoren. Ik vond de acteurs het hier nog best goed doen en vooral de uiteindelijke ontknoping mocht er best zijn. Dat het verhaal wat langzaam op gang komt met de moorden, vond ik ook wel fijn. Meestal wordt het een en ander in andere van dit soort films nog wel eens afgeraffeld, maar dat viel hier ook goed mee.

Verder is het allemaal niet heel erg bijzonder of memorabel, maar het feit dat er nauwelijks ergernis opwekkende momenten aanwezig zijn in Cry_Wolf, is misschien nog wel het allergrootste pluspunt. Zeker niet slecht dus en in het genre één van de leukere films.

3,0*

Best een leuk idee dit, en Johnny Depp is iemand, die zeker op zijn plaats is hier en doet het niet slecht.

Er zitten aardig wat verwijzingen in naar andere films, zoals Grease. Verder zitten er een hoop liedjes in, maar ondanks dat men het lekker overdreven probeert te brengen, is het niet allemaal even leuk. Wel geinig trouwens om Willem Dafoe en Iggy Pop hier ook nog voorbij te zien komen in kleinere rolletjes. Ik wist trouwens ook niet dat Ricky Lake nog actrice is geweest. Zo zie je maar weer.

Cry-Baby is in zijn geheel niet heel slecht en ik geef toe dat er best wat vermakelijk momenten in zitten. Maar meer dan dat is het ook niet en ook lang niet alles is leuk.

2,5*

The Crying Game is een titel, die ik wel van naam kende. Ondanks dat gegeven kwam de verrassende wending, waaruit bleek dat Dil een man was, toch als een totale verrassing voor me. Ik zag het totaal niet aankomen en was echt oprecht verbaast tijdens dat moment.

Los daarvan, is dit best een goede film te noemen. Ik had in het eerste half uur zelfs het idee, dat dit echt een topper ging worden, want dat gedeelte is echt heel sterk. Hier maken we kennis met Jody en Fergus. Beide personages worden echt heel goed gespeeld door Forest Whitaker en Stephen Rea. De dialogen zijn bijzonder sterk en de band die ontstaat is ontzettend geloofwaardig. Echt jammer ook, dat Whitaker het niet overleefd.

Daarna krijgen we alsnog een bijzonder verhaal voorgeschoteld, maar zo goed als in het begin wordt het echter niet meer. Na de scene uit de eerste alinea, vroeg ik me wel af hoe het verder zou gaan. Jordan houdt het redelijk boeiend. Ook de interactie tussen Fergus en Dil is de moeite waard. Ik had alleen een iets andere afloop verwacht, maar dat maakt het nog geen slechte film.

Jordan toont in ieder geval originaliteit en durf, met een film als deze. Niet iedereen zal hem goed kunnen waarderen, maar ik vond hem zeker de moeite van het kijken waard.

3,5*

Claustrofobie is het woord dat Cube oproept. Een knap concept, dat op een goede manier wordt uitgewerkt.

En concept als deze moet achteraf niet met teveel verklaringen komen, want dan wordt het gevaar van plotgaten alleen maar groter. Cube maakt die fout gelukkig niet en weet van begin tot einde lekker mysterieus te blijven. De sfeer is sterk en voelt behoorlijk claustrofobisch en beklemmend aan. Daarnaast is de spanningsboog behoorlijk sterk. Je hebt constant het idee dat er iets te gebeuren staat, ook al is dat niet altijd het geval.

Een groot minpunt is het ronduit slechte acteerwerk. Nu is het acteerwerk in horrorfilms wel vaker niet al te best, maar hier maken ze er wel helemaal een potje van. Gelukkig zijn de karakters bijna allemaal toch behoorlijk één dimensionaal, waardoor dit gelukkig geen al te grote stoorfactor is. Cube is en blijft echter een leuk werkje, waar met weinig budget en door een creatieve geest iets leuks van gemaakt is.

3,5*

Leuke film van Polanski, die bol staat van de eigenaardige personages.

Dat is ook gelijk het grote pluspunt aan de film. Elk personage heeft zo zijn of haar eigenaardigheden en daardoor tegelijkertijd ook iets sympathieks over zich heen, hoe fout de persoon soms ook is. Het acteren is heel behoorlijk en de locatie op een afgelegen eiland is ook een goede keuze. In combinatie met de af en toe fraai geschoten zwart-wit beelden zorgt dit ervoor de film de gehele speelduur erg sfeervol is.

Het verhaal zelf oogt soms wat samenhangend, maar het leuke is daardoor dat het wel enorm onvoorspelbaar blijft. Spannend is het allemaal niet, maar de ruziënde gangsters en andere aparte personages zorgden regelmatig voor een lach op mijn gezicht. Absurditeit ten top dit en dat kunnen ook hele leuke films zijn, zo blijkt hier wel.

3,5*

Hele aardige Roemeense film, die de kijker een redelijk beeld geeft van hoe het er daar destijds aan toe ging in de laatste periode onder het bewind van Ceaucescu. De film is soms wat rommelig en niet altijd is en wordt duidelijk waarom er bepaalde keuzes worden gemaakt. Het goede aan deze film zijn vooral de twee hoofdrolspelers. Zowel Eva als haar broertje komen heel natuurlijk over. Mede hierdoor ga je, zoals anderen ook al zeiden, naarmate de film vordert een bepaalde sympathie voor beiden ontwikkelen. Soms wat rommelig dus, maar over het algemeen een heel verfrissende film. Ook de muziek was niet onaardig, waarbij ik vooral het eindnummer erg sterk vind.

3.5*

Een degelijke jeugdfilm, die vooral wordt voortgestuwd door het prima acteerwerk van de twee jongens. Beide zijn een soort van outcasts op hun eigen manier en bij elkaar vinden ze troost en kunnen ze ook zichzelf zijn. Die basis is sterk en komt vrij overtuigend naar voren in dit verhaal.

De roadtrip is leuk om te volgen, maar op sommige momenten wel enigszins ongeloofwaardig, maar desondanks bleef het wel redelijk boeiend. Alleen het einde was toch wel enigszins teleurstellend. Ik zag namelijk al aankomen dat Dexter echt dood zou zijn, als nog een keer die zogenaamde grap in het ziekenhuis uithaalden. Dat je zoiets één keer doet is nog tot daaraan toe, maar dit een paar keer herhalen, was echt teveel van het goede en maakte het einde van Dexter ook net wat te sentimenteel. Wel jammer, want verder zat het allemaal wel goed in elkaar.

Als ik the Cure op jongere leeftijd had gezien was ik ongetwijfeld enigszins onder de indruk geweest. Nu was het zeker niet slecht, maar wist de film mij ook niet echt te raken ondanks een verder prima script en fijn acteerwerk, dat dan weer wel.

3,0*

Bij vlagen echt een magische film!

De combinatie David Fincher en Brad Pitt is op zeker een succes, zo bewezen films als Se7en en Fight Club in het verleden. Fincher is een buitengewoon goed regisseur, die dat ook weer in deze film laat zien. Een film met af en toe haast betoverende beelden en een film met een zeer origineel verhaal.

Pitt mag wat mij betreft tot de beste acteurs van zijn tijd gerekend worden en dat bewijst hij ook maar weer eens in deze film. Op een zeer goede wijze, zet hij heel ingetogen het personage van Benjamin Button neer. Zijn voorkomen, zijn manier van praten, zijn bewegingen, ja eigenlijk zijn hele uitstraling heeft echt iets speciaals in deze film, oftewel 'Some kind of magic", zoals ze dat wel eens zeggen. Blanchett is nooit mijn favoriete actrice geweest en zal dat ook nooit worden, maar doet het echt wonderwel goed in deze film. De chemie die er is tussen haar en Pitt zorgt er eigenlijk alleen maar voor dat de scènes waarin ze samen spelen worden versterkt.

Het verhaal is natuurlijk ook erg bijzonder. Stiekem heb ik zelf ook wel eens gedacht wat er allemaal zou gebeuren als ik jonger zou worden. Minder zorgen misschien, omdat je in feite weer teruggaat naar je “jeugd”? Nou waarschijnlijk toch niet, het brengt allemaal een hoop problemen met zich mee, zoals deze film ook goed laat zien. Wat moet er met de baby gebeuren als de vader steeds jonger wordt? Over dat gegeven is ook goed nagedacht en het wordt ook erg goed uitgewerkt in de film. Daarnaast heeft bijna elk personage wel de benodigde diepgang, waardoor ik steeds meer in de film kwam te zitten.

Het einde vond ik echt ontroerend. De oude vrouw bij wie de baby in haar armen zijn oogjes op het laatst dichtdoet is eigenlijk het mooiste einde wat ik me maar kon voorstellen. Mijn respect voor David Fincher is na het zien van deze film alleen maar toegenomen. Als je, net als bijvoorbeeld een Tim Burton, een totaal ongeloofwaardig verhaal zoals dit op mij kan laten overkomen, dat ik na afloop het idee heb dat het allemaal echt was, dan ben je echt een topper. Als de DVD straks uit is zal ik deze film erg graag aan mijn collectie willen toevoegen.

4,5*

Matige film, die slechts bij vlagen grappig is en daarnaast een ontzettend voorspelbaar verhaal kent.

James Belushi is soms best een grappige acteur, maar in deze film wil het allemaal niet zo vlotten met hem. Toch doet hij het in ieder geval nog een stuk beter dan Alison Porter, die van Sue een vervelend kind maakt. Aan een aantal zaken in het scenario worden nogal geforceerd gebracht, waardoor er ook nog eens de nodige clichés om de hoek komen kijken. Verder is het typisch zo’n film, die je snel weer vergeten bent en waar ik het graag bij een enkele kijkbeurt zou willen laten.

1,5*

Een redelijke terugkeer van de moordende pop dit.

Men heeft het deze keer wat serieuzer aangepakt en de humor, zoals die in de laatste twee delen nogal de overhand had, deze keer grotendeels achterwege gelaten. Ik moet zeggen dat het allemaal best sfeervol neergezet wordt.

Eng is het echter al lang niet meer en het is vooral hopen op een aantal inventieve kills, maar dat valt toch wat tegen. Chucky zelf heeft ook weleens betere oneliners gehad. Het acteerwerk is wisselend. De hoofdrolspeelster kan er wel mee door, maar daaromheen is het slecht, met die irritante zus van haar als absolute dieptepunt.

De verbinding met de vorige delen is nog wel geinig en ik moet zeggen dat het verder ook niet echt verveeld, maar hoogstaand of echt goed is en wordt het nooit. Ik was vooral nieuwsgierig, wat men na al die jaren hierover nog te vertellen zou hebben.

Het is in ieder geval niet het slechtste deel uit de reeks.

2,5*