Opinions

Geweldige film!

Ik zat er gelijk vanaf het begin in en wat mij meteen opviel is de geweldige sfeer en aankleding die de film uitstraalt. Erg mooi gedaan door Greenaway zijn de verschillende kleuren die het restaurant en zelfs de personen die er lopen hebben. Rood in het restaurant, groen in de keuken, wit op de wc en zwart buiten. Dit zorgde in combinatie met de sterke muziek en het prima acteerwerk van de hoofdrolspelers voor een uniek stukje cinema, die qua verhaal niet eens zo bijzonder is, maar juist door de invulling ervan ver boven de gemiddelde film uitstijgt.

Helen Mirren speelt prima en erg knap hoe zij zich als “Georgie” helemaal geeft in deze film. De echte ster van de film is echter Michael Gambon. Wat een ongelofelijke klootzak speelt hij hier zeg. De aankleding van het restaurant mag dan geweldig zijn, maar met zo’n man als eigenaar heb je het als klant snel gezien. Ik zou het snel voor gezien houden, als hij iedere dag daar zit te eten met zijn geschreeuw en geklaag en zijn superirritante gedrag. Hoe heerlijk is het dan ook als Georgie op het einde op sublieme en grove wijze wraak neemt. Het perfecte einde wat mij betreft en normaal gesproken niet iets waar je van geniet, maar ik moet toch wel bekennen dat het “heerlijk” was om te zien.

Verder is het trouwens knap dat Greenaway erin slaagt die dagen, die eigenlijk qua inhoud steeds hetzelfde zijn, toch zo afwisselend te brengen en er gelijk voor te zorgen dat de film geen moment verveeld. Het is trouwens pas de eerste Peter Greenaway die ik gezien heb, maar dit smaakt absoluut naar meer en de film wil ik ook graag aan mijn collectie toevoegen. Meesterwerkje!

4,5*

Cool ondanks de hitte!

Paul Newman is de coolheid ten top in deze film en ik denk dan ook dat er niemand destijds beter geschikt was om de hoofdrol in deze film te spelen. Geweldig gedaan door Newman, die daarnaast nog eens bij wordt gestaan door een goede cast, waarbij George Kennedy het ook uitstekend doet.

De opbouw van de film is erg goed gedaan, waarbij Rosenberg op een subtiele manier Newman steeds verder laat toegroeien naar de gevangenen, al is de memorabele boksscene dan letterlijk wel weer wat minder subtiel natuurlijk. Verder leuke ontwikkelingen in het kamp, waar een sterke sfeer hangt.

Mooie eindscene verder ook, howel ik het wel enigszins aan zag komen en een geweldig laatste oneliner van Newman, die de directeur nog eens imiteerd, ter afsluiting. Erg van genoten dus.

4,0*

Respect maaan!

Sympathieke film die, ondanks dat ik het idee heb dat het hier en daar wat is aangezet, goed werkt. Dat komt vooral ook door de cast, die goed werkt. De Jamaicanen zijn op momenten bijzonder grappig en John Candy is een prima coach voor het Bobsleeteam. Ook leuk dat de muziek vooral erg zomers en vrolijk is, terwijl het verhaal gaat over een wintersport. Dat contrast werkt erg goed. Het einde is misschien een tikkeltje sentimenteel, maar aan de andere kant past het hier ook prima.

Ja typisch zo’n film, die nergens heel goed wordt, maar waar ik de gehele speelduur wel met een glimlach op mijn gezicht naar heb zitten kijken.

3,5*

Een behoorlijk leuke film moet ik zeggen.

Bernie Lootz is een pechvogel en die wordt erg sterk neergezet door Wiliam H. Macy. Macy speelt ontzettend goed, maar ook Alec Baldwin is erg sterk. Baldwin zet op zeer goede wijze een maffiose casinobaas neer, die meer in geld geïnteresseerd is, dan in personen. The Cooler is niet alleen een film over gokken, maar vooral ook een behoorlijk sterke karakterstudie van twee interessante personages.

Het script is ook niet verkeerd. In het begin moet de film enigszins op gang komen, maar vooral in de tweede helft komt het allemaal lekker los en wordt de film op een gegeven moment zelfs nog behoorlijk spannend. Ik heb altijd wel een zwak voor filmpjes die iets met gokken te maken hebben. The Cooler is bovengemiddeld sterk, vooral dankzij het sterke acteerwerk.

3,5*

Erg mager filmpje met een rechttoe rechtaan verhaal vol flauwe grappen. Reynolds deed het nog best aardig, maar dat ventje is echt superirritant en totaal niet leuk. Een film die je aan het lachen moet maken, maar dat is helaas nauwelijks gelukt. Snel maar weer vergeten zullen we maar zeggen.

1,0*

Prima film met een indrukwekkende cast, die allemaal goed spelen.

Het script is niet onaardig, maar bij zoiets als dit ben je vaak wel afhankelijk van de cast. Die cast blinkt hier uit en zorgt ervoor dat het verhaal naar een hoger niveau wordt getild. Vooral Sylvester Stallone maakt indruk en slaagt erin om sympathie en zelfs een beetje medelijden op te wekken. Ik heb hem nog nooit zo goed gezien. Verder zijn ook Harvey Keitel, Robert de Niro, Ray Liotta en Robert Patrick hier prima op hun plaats. Allemaal spelen ze goed, en voegen ze op hun eigen manier iets toe.

Het verhaal is interessant en redelijk goed uitgewerkt, al is het einde dan weer niet zo bijster sterk. Toch zitten er een behoorlijk aantal sterke momenten in. Het tempo is prettig en de cinematografie uiterst verzorgd. Een film die alleen al de moeite waard is, vanwege het geweldige acteerwerk.

3,5*

Je hebt leuke onzinfilms en niet-leuke onzinfilms en deze valt helaas grotendeels in de laatste categorie. Bruce Willis doet het nog wel aardig en kan dit soort rollen ook prima aan zo heeft hij in het verleden bewezen.

Het grote probleem van deze film is Tracy Morgan die een paar aardige momenten heeft, maar grotendeels gewoon pijnlijk ongrappig is. Eigenlijk is hij een soort kloon van Martin Lawrence; Enorm grote bek, veel geschreeuw en veel plas, poep en sex humor, en meestal niet grappig.

In het begin is het allemaal nog wel redelijk, maar gaandeweg de film wordt het allemaal steeds minder. Scott heeft nog wel een leuk bijrolletje, maar de film heeft te weinig humor is, te voorspelbaar en duurt ook net iets te lang.

2,0*

Abbas Kiarostami heeft altijd wel leuke ideeën, die hij weet toe te passen in zijn films, en deze Copie Conforme is daar ook een prima voorbeeld van.

Hij is ook zo’n typische regisseur, die niet veel actie in het beeld nodig heeft, om je toch geboeid te laten kijken. Visueel ziet Copie Conforme er dan ook niet verkeerd uit. Een paar erg mooi geschoten scenes en daarna krijg je er gewoon zin in, om weer een keer naar Italië te gaan, al had ik dat overigens bij Woody Allens From Rome with Love ook al. Copie Conforme is overigens geen gemakkelijke film. Je moet er duidelijk even voor gaan zitten en bereid zijn, om de ideeën die de regisseur heeft, op je in te laten werken. Wel grappig, dat de interpretatie hier duidelijk meerdere kanten op kan. Voor mij zijn Binoche en Shimell duidelijk twee onbekenden, die net doen alsof ze wat met elkaar hebben, maar voor het omgekeerde valt ook best wat te zeggen.

Ook is het altijd fijn om Binoche te zien acteren. Een fijne vrouw, die altijd sterke rollen speelt, zo ook hier. De dialogen hier zijn best goed, maar het enige probleem hier is, dat Copie Conforme mij nooit echt wist te raken. Het is een erg droog schouwspel, dat je als het ware van een afstand bekijkt, maar ik kreeg er helaas nooit echt een gevoel bij. Dat is overigens het enige echte minpunt voor mij. Verder is dit prima cinema, met een erg leuk concept dat mooi uitgewerkt wordt en je toch ook nog wel even aan het nadenken zet.

3,5*

Standaard thriller met een verhaal dat op sommige punten misschien wat vergezocht is. De film is sporadisch spannend, maar krijgt toch een voldoende dankzij het zeer overtuigende spel van Sigourney Weaver. Een vrouw met pit, maar goed dat wisten we natuurlijk na de Alienfilms al. .

3,0*

Ik sta niet direct te juichen bij deze film. De stop-motion techniek deed me gelijk erg aan the Nightmare Before Christmas denken, maar verder staat Coraline natuurlijk geheel op zichzelf. Ik weet eigenlijk niet wat ik hier van tevoren van verwachte, maar zeker niet een fantasierijk verhaaltje wat mij niet aanstond en dat was hier helaas zeker het eerste uur het geval. Het is voor mij lastig om de vinger op de zere plek van deze film te leggen, maar op de een of andere manier boeide het hele verhaaltje niet zo heel veel. De animatie mag er zijn, evenals de kleuren en soms best bijzondere wezentjes die erin zitten. Toch is het veels te weinig. Coraline's personage is maar vervelend en ook de muziek stond mij af en toe tegen. Gelukkig is er dan nog de kat, die af en toe wel grappig is en het laatste half uur, waarin de film gelukkig wat beter wordt, maar verder is het toch een behoorlijk grote tegenvaller.

2,0*

Goede film, dat zeker.

Ik vond het vooral een erg leuk script, met een redelijk spannende uitwerking. Vooral het mysterie over wie 'Le Corbeau' is, is goed opgebouwd. Er zitten een paar sterke scenes tussen, die zorgen voor de nodige spanning. Wel is het hele gebeuren soms wat onevenwichtig en zitten er ook een paar wat zwakkere scenes tussen. Toch is het over het geheel gezien goed gemaakt en is het vooral ook erg vermakelijk, iets wat ik altijd wel belangrijk vind.

Het is pas de derde film, die ik zie van Clouzot. Le Corbeau is weliswaar niet zo goed als de eerste twee, waarvan vooral Le Salaire de la Peur een echte topper is, maar nog altijd bovengemiddeld goed.

3,5*

Enorm dik aangezette rampenfilm in de stijl van Armageddon, die op sommige momenten gewoon te onrealistisch overkomt.

De personages in de film zijn ook allemaal zo stereotiep, als het maar zijn kan. Als je een beetje ervaring hebt met dit soort films, is het ook niet zo moeilijk om te voorspellen wie de trip zal overleven en wie niet. Maar goed, meestal drijven dit soort films vooral op actie en special effects, en vaak is het verhaal enigszins bijzaak. Maar het grote probleem met deze film is echter dat de effecten ook niet altijd even goed zijn. Vooral op de reis richting de aardkern, zien sommige zaken er soms behoorlijk nep uit.

Het gaf de film soms onbedoeld iets clownesk mee. Hetzelfde geldt voor de dialogen. Die zijn ook allemaal zo standaard als maar zijn kan, maar daardoor is het onbedoeld nog wel vermakelijk. Het acteerwerk tenslotte is redelijk. De acteurs doen het niet heel goed, maar ook niet echt slecht. Daarnaast worden ze ook niet bepaald door het script geholpen.

The Core is een matige film, die onbedoeld nog best vermaakt, maar waarbij duidelijk slecht is omgesprongen met het grote budget dat de makers voor handen hadden.

2,0*

Toch wel een tegenvaller dit. Burton weet in ieder geval mooie animatie neer te zetten met een redelijke sfeer, maar dan houden de pluspunten toch al snel op. Ik vond het verhaaltje redelijk met erg voorspelbare grapjes, tegenvallende personages en vooral niet zo mooie muziek. De muziek was ook nog eens een groot gedeelte van de film aanwezig, dus het is dan logisch dat dit de gehele kijkervaring nogal beinvloedt. De film deed op sommige momenten qua stijl een beetje denken aan The Nightmare before Christmas, wat ook niet zo gek is natuurlijk, maar komt daar toch niet bij in de buurt. Jammer en van de zeven films die ik tot nu toe van Burton gezien heb helaas zijn minste!

2,0*

Costa! Een Nederlandse film, die gemaakt werd, in de tijd dat een vakantiebestemming als Llorett de Mar het populairst was op vakantiegebied bij de Nederlandse jongeren. Misschien is dat nu nog wel zo, maar ik heb meer het idee dat de trend verschoven is naar Chersonnisos.

De film stelt in ieder geval weinig voor. Nijenhuis is een matig regisseur en dat zie je terug in de film. Een matig erg cliché verhaal met bordkartonnen personages en acteerwerk waar de gemiddelde GTST-acteur zich bijna nog voor zou schamen. Hoewel? De film lijkt juist een erg hoog GTST-gehalte te hebben met actrices als Verbaan en Schuurman. De dialogen zijn matig en worden soms op een manier uitgesproken, dat het lijkt alsof ze van een blad papier worden opgelezen.

Het enige leuke, vond ik toch nog de rol van Victor Löw, die ook niet opzijn best is, maar toch grappig voor de dag weet te komen. Daarnaast krijg je wel weer zin in zomer bij het zien van dit soort zonnige films, al wordt ik van de film nou niet bepaald vrolijk.

1,0*

Een beetje een tegenvallende film, die nooit echt grappig wil worden, ook niet echt verveelt, maar te slap is voor een echt leuke komedie. Vaughn is wel aardig, evenals de grote dikke neger, die zijn leuke momenten heeft. Bateman daarentegen vind ik echter een ontzettend irritante acteur en ook hier is hij niet grappig en weet hij totaal niet te overtuigen.

Het grootste pluspunt van de film is echter het eiland. Tjonge jonge wat een ontzettend mooie locatie is dat zeg. Ik kreeg spontaan zin in de vakantie toen ik dat eiland zag. Helaas wordt er verder niet zoveel uitgehaald en in het in zijn geheel een ietwat teleurstellende film.

2,0*

Leuke beesten die dolfijnen en dan is het best triest om te zien wat er daar in Japan met ze gebeurd. Net zo fout eigenlijk als bijvoorbeeld het stierenvechten in Spanje en zo zijn er nog wel wat voorbeelden te bedenken.

De docu zelf is soms een tikkeltje rommelig, maar verder wel goed van opzet. Soms flitsend en soms best schokkend om te zien hoe die Japanners met de dolfijnen omgaan. Ook opvallend om te zien hoe agressief de Japanners zich tegen “het team” gedraagt en constant probeert agressief gedrag uit te lokken, zodat ze een reden hebben om de Amerikanen te arresteren of te verdrijven. Ook het filmen van het filmen lijkt me uiterst irritant en daarnaast kun je dan ook duidelijk zien dat de Japanners echt wel weten dat ze verkeerd bezig zijn.

Verder lijkt me het doel van de documentaire wel te gaan lukken, namelijk het vastleggen van deze dierenmishandeling en het in de toekomst proberen in te dammen. Een goede documentaire dus, die van begin tot einde toe weet te boeien en daarnaast best knap gemaakt.

3,5*

Covert One: The Hades factor is kortweg gezegd een film die heeft geprobeerd de serie 24 te imiteren. Het probleem is echter dat de serie 24 toch een stuk beter is dan deze film. Het verhaal is op zich niet verkeerd, alleen wordt alles erg snel en rommelig gebracht, waardoor het geheel soms erg lastig te volgen is. Het acteerwerk is redelijk, maar houdt niet over en door de rommeligheid wil het eigenlijk nooit echt spannend worden. De actie is dan weer wel goed en gelukkig is het einde ook niet verkeerd, maar in zijn geheel is de 160 minuten dat de film duurt toch een behoorlijke zit. Op zich dus niet heel slecht, maar het gevoel blijf hangen dat er meer in had gezeten.

2,5*

Redelijke film, die veels te serieus gebracht wordt. Het is een combinatie van veel factoren, maar als geheel smaakt het als mix niet altijd even lekker.

Ik had van Favreau op zich wel meer verwacht, want die 2 Iron Man films zijn erg leuk en voor deze film had hij toch ook een behoorlijk budget en een aardige cast. Maar de film heeft in feite maar vrij weinig om het lijf. Er is zoals gezegd dus vrij weinig humor in te dekken, omdat alles wat te serieus gebracht wordt. Qua acteerwerk is de film ook niet echt bijzonder. Craig en Ford spelen op de automatische piloot en lijken ook niet al te veel plezier in hun rol te hebben. Verder zijn de bijrollen ook niet al te bijzonder. Alleen Sam Rockwell is meer dan degelijk, al is zijn rol dan wel weer erg klein helaas.

Gelukkig heeft de film de nodige actie, die er goed uitziet. Daarnaast heb ik altijd een zwak voor films met een westernsetting. Die twee elementen zorgen ervoor dat de film op zich nog wel vermaakt en dat de twee uur geen al te lange zit wordt. Toch kom ik tot de conclusie dat er veel meer in had gezeten. De setting en combinatie van de genres is een erg goed idee, maar helaas is de uitwerking maar middelmatig.

2,5*

Redelijke film van Bartkowiak, die in vele aspecten erg lijkt op Romeo Must Die en Exit Wounds.

De drie films zijn redelijk gelijkwaardig. Wel is het jammer dat van een prima vechter als Jet Li, in deze film maar zo weinig gebruik wordt gemaakt. Actie is er weliswaar genoeg, maar de manier waarop de choreografie er omheen verzorgd is, had zeker beter gekund. DMX is een rapper, maar de soundtrack die hij hier verzorgt, is niet echt geweldig. Als acteur doet hij het redelijk, al doet hij soms niet veel meer dan boos kijken.

Cradle 2 the Grave vermaakt echter wel, ook omdat Anthony Anderson in deze film zit. Hij heeft altijd een enorm grote mond, maar soms is hij best leuk, zo ook hier, als hij als ongediertebestrijder bij iemand langs gaat. Het is allemaal niet geweldig, maar het is wel een film die redelijk makkelijk wegkijkt en op momenten best vermaakt.

2,5*

Leuke film.

Een horror hoeft niet altijd eng te zijn om toch te kunnen boeien, en dit is daar zo’n typisch voorbeeld van. Een viertal meiden, die gek zijn op spiritualiteit en langzaam loopt dat behoorlijk uit de hand.

De meiden zijn leuk om te zien en acteren allemaal naar behoren. Daarnaast is het allemaal erg sfeervol vormgegeven, mede ook dankzij een fijne soundtrack. Het is wel jammer, dat het allemaal nogal traag op gang komt. Er zitten een paar redelijke schrikmomenten in, maar eng wordt het nooit.

Toch is the Craft een fijne wegkijker. Het sfeertje, in combinatie met het leuke verhaal, zorgt ervoor dat er voldoende te genieten valt.

3,0*

Aparte, maar bij vlagen erg leuke film met heerlijke over the top actiescenes. Statham is echt geknipt voor dit soort rollen. Sommige scenes zijn soms echt te belachelijk voor woorden, maar doordat de film zichzelf niet serieus neemt, stoort dit eigenlijk geen moment.

Ik heb me in ieder geval prima vermaakt. Zo'n leuk actiefilmpje op zijn tijd is nooit weg.

3,5*

Heerlijk vervolg toch wel weer. Zelden zoveel onzinnige zaken gezien als in deze film, maar aangezien de film totaal geen pretenties heeft is het hier echt verstand op nul, lekker achterover zitten en genieten van alles wat voorbij komt. En er komt een hoop voorbij, want net als het eerste deel heeft de film een verwoestend hoog tempo met daarnaast een flitsende montage. Je zou bijna zelf een kunsthart moeten hebben als je ziet wat er in deze film gebeurt. Teveel om op te nomen eigenlijk en een grote adrenalinerush van begin tot eind. Het originele is er mischien af, maar de humor, Statham en de rest maken een hoop goed. Ik heb een paar keer goed gelachen. Deel 3 zal ongetwijfeld ook nog wel gemaakt worden, maar dat juich ik alleen maar toe.

3,5*

Crash van regisseur Paul Haggis is een indrukwekkende film, die je als kijker goed laat nadenken over vooroordelen die schijnbaar iedereen wel met zich meedraagt. Amerika bestaat net als Nederland uit een multiculturele samenleving, waarbij de rassenhaat telkens weer de kop opsteekt. In Crash lopen meerdere verhaallijnen langs, maar ook door elkaar heen, waarbij op het eind van de film alles duidelijk met elkaar verbonden wordt. Crash staat bol van het zeer goede acteerwerk. Matt Dillon springt er in mijn ogen bovenuit en zet misschien wel de beste rol uit zijn carrière tot nu toe neer. Ook Don Cheadle is zoals wel vaker gewoon erg goed in zijn rol. Een minpuntje van de film is dat er zoveel verhaallijnen zijn dat er niet aan alles evenveel aandacht kan worden besteed en daardoor een aantal verhaaltjes er een beetje bijhangen. Dat neemt niet weg dat Crash gewoon een dijk van een film is, die zowel onroerend, meelevend, heftig en confronterend is!

Dikke 4,0*

Misschien geen originele horrorfilm, maar wel eentje die mij anderhalf uur wist te vermaken. Het verloop van de film is vrij voorspelbaar en het acteerwerk is soms ook best matig, maar daarnaast bevat de film eeen aardige sfeer en wat goede schrikmomenten. Het verhaal blijft af en toe lekker vaag en gelukkig wordt er ook geen opheldering over alles gegeven, want dat soort overbodige informatie is iets wat een film als deze alleen maar zou verpesten. Er had misschien wat meer gore in gemogen, maar verder is het ook door de aardige vaart die de film heeft, wel een vermakelijk tussendoortje.

3,0*

Erg leuke frisse film dit.

Leuk verhaal en leuke personages, zorgen ervoor dat dit asoluut een vermakelijke wegkijker is. De gehele cast overtuigt. Carell speelt iets rustiger dan normaal en dat doet zijn optreden zichtbaar goed. Gosling is een leuke vlotte womanizer en Julianne Moore en Emma Stone komen sterk en overtuigend voor de dag.

Het verhaal is vlot geschreven, kent prima dialogen en komt op het einde op een leuke manier samen. Jammer dat het daar wel weer enigszins moralistisch wordt, maar samen zaken, zoals de verhaallijn van de zoon en de oppas worden gelukkig wel creatief opgelost.

Prima romcom dus.

3,5*

Cría Cuervos is zo’n film waarbij het verhaal er eigenlijk helemaal niet toe lijkt te doen en waar je op een gegeven moment lijkt op te gaan in de beeldenpracht, die het allemaal te bieden heeft.

Het gaat vooral over de dood en de herinneringen, die daar uit voortvloeien en hoe jonge kinderen daar mee omgaan. Die kinderen spelen overigens erg goed. Vooral Ana Torrent is echt een schatje en speelt een ontwapende rol. Geweldig hoe zij al snel mij zich voor haar wist te winnen, maar ook de twee andere kinderen spelen erg sterk.

Dit is ook typisch zo’n film, waarbij het moeilijk is om iets over te vertellen, maar die je moet ondergaan en bekijken, waardoor je hopelijk net als ik de magnifieke aantrekkingskracht van het geheel weet te ervaren.

Op een gegeven moment komt er één of ander dansliedje voorbij en dat levert wel zo’n mooie magische scene op, dat het bijna niet te bevatten is. Dat nummer is trouwens helemaal fantastisch en komt gelukkig nog een paar keer terug. Cría Cuervos eindigt er ook mee en ik betrapte me erop dat ik gewoon zat mee te dansen met de aftiteling, fantastisch!!

Uiteindelijk is dit een zeer mooie filmervaring geworden. De film greep mij zowel aan, is ontroerend en daarnaast werd ik er ook nog eens vrolijk van. Een mooie mix dus. Dat de film politiek getint is, heb ik overigens nooit kunnen ontdekken en wist ik ook niet van tevoren. Het maakt de kracht er gelukkig niet minder om. Cría Cuervos boeit van begin tot einde, kent enorm sterk acteerwerk en is een unieke filmervaring, zoveel is zeker!

4,5*

Ik ben het hier voor het grootste gedeelte wel met mijn voorgangers eens. Het kijkt allemaal erg lekker weg, maar is in de basis wat te eenvoudig om het allemaal echt hoogstaand of heel goed te maken.

De opbouw is goed en houdt je als kijker enigszins nieuwsgierig naar de afloop. Het acteerwerk is naar behoren en vooral René Lefèvre speelt een leuke extraverte rol. Renoir zorgt een goede regie en levert op cinematografisch gebied af en toe nog wat moois af.

Een aardige klassieker dus, al heeft Renoir in mijn ogen nog wel wat betere films afgeleverd, dan deze hier. Maar slecht is die zeker niet.

3,0*

Corruptie in de kerk is van alle tijden en van alle plaatsen en deze film is daar maar eer eens een mooi voorbeeld van. Gael Garcia Bernal is zo'n acteur, die ik bijna altijd wel goed vind. Ook hier weet hij te overtuigen als de jonge priester, die zijn gevoelens voor de mooie Ana op een gegeven moment niet meer kan onderdrukken.

Hoewel het script hier en daar wel wat scherper had gekund, blijft het ten allen tijden geloofwaardig. Dat Ana een ontzettend mooie vrouw/meisje is, is daarvoor zeker een voorwaarde. De soundtrack is op sommige momenten ook lekker sterk aanwezig. Het klinkt erg Mexicaans, maar past er wel goed bij.

Best een goede film dus, die de priesters en bishoppen en ook de kerk zelf, nog maar eens goed durft te bekritiseren. Iets wat ik op zich meestal wel kan waarderen.

3,5*

"The last time I was inside a woman, I was visiting the statue of liberty."

Leuke film van Allen met twee verhaallijnen, die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken lijken te hebben, maar die op het einde uiteindelijk mooi samengebracht worden.

Het opvallende in deze film is vooral de verschillende toon van de verhaallijnen. Die van Martin Landau, die het grootste gedeelte van de film in beslag neemt is serieus, maar best goed uitgewerkt. Alles draait hier om relaties en het maken van keuzes. Landau speelt hier een personage dat niet bepaald schoon te noemen is. Hijpleegt zelfs een moord, maar toch had ik wel een bepaalde sympathie voor hem.

Toch is de verhaallijn van Allen zelf het best. Allen zet een grappige rol neer. Hij speelt iemand met een behoorlijk zelfmedelijden, die er af en toe erg grappige oneliners uitgooit, zoals degene waarmee ik mijn recensie ben begonnen. Vooral leuk is de relatie tussen Allen en de vervelende producer Lester, waarvoor hij een documentaire moet maken. Allen heeft een enorme hekel aan hem, en dat komt uiteindelijk naar voren in de documentaire die Allen van hem maakt. Het moment dat ze samen de docu bekijken is echt hilarisch.

3,5*

Redelijke duikbotenfilm, met een paar gevestigde namen in de hoofdrol.

Gene Hackman en Denzel Washington weten op zich wel van wanten, en acteren hier ook zeker niet slecht. Washington speelt de sympathiekere rol, waardoor je als kijker tijdens de strijd die tussen de twee losbarst, haast wel gedwongen wordt, om de kant van Washington te kiezen. De sfeer die op de duikboot hierdoor ontstaat, is soms best grimmig. Toch leidt het er alles niet toe dat het echt spannend of claustrofobisch wordt.

Verder loopt het allemaal precies zoals je zou verwachten. Het is allemaal redelijk onderhoudend, maar echt grootst wordt het nooit. De muzikale ondersteuning van Hans Zimmer is op zich goed, maar soms net wat te nadrukkelijk aanwezig. Scott houdt zich hier trouwens behoorlijk in met zijn visuele uitspattingen. Een vrij strakke en degelijke regie deze keer, maar geen topper.

2,5*