Opinions

Een leuk vervolg, dat ik beter vond dan zijn voorganger.

De openingsscène mag er zijn. De wijze waarop bijna iedereen er aan gaat in de discotheek, is behoorlijk gruwelijk. Het is de opmaat voor een film, die een lekker energiek tempo heeft. Eenmaal aangekomen in het hotel, gaan de acties lekker door. De Collector is misschien niet meer zo mysterieus, maar de manier waarop hij de “indringers” in zijn hotel te lijf gaat, is zeker vermakelijk te noemen.

De gore is talrijk en wordt erg goed in beeld gebracht. Daarnaast is het sfeertje ook best onaangenaam. Verder zitten er ook maar weinig onlogische elementen in, waar ik mij aan kon storen. Het viel me allemaal erg mee. Het einde was ook nog wel interessant enlaat in ieder geval ruimte open voor een derde deel. De toekomst zal uitwijzen of men daar ook wat mee gaat doen.

The Collection is in ieder geval leuk vermaak voor de horror-fan. Genoeg gore en bloed, een lekker tempo en een aardig sfeertje. Alleen de spanning zat er niet echt in, maar ik kreeg al meer dan ik verwachtte, dus ik heb hier verder niets over te klagen.

3,0*

Redelijke horrorfilm.

Het idee is best goed en hoewel de gore en martelingen in de film erg goed zijn is er op de rest van de film wel het een en ander aan te merken. Vooral op het gebied van logica heeft de film zijn zwakke punten. ik vond het bijvoorbeeld raar dat "The Collector" Arkin maar niet zag of soms erg lang wegbleef als hij wat hoorde zodat Arkin eeen slachtoffer kon helpen. Zo geniaal als hij soms oogde, zo onnozel komt hij dan weer over bij dit soort momenten.

En zo heeft de film nog wel meer van dat soort zaken die toch te storend zijn, om van een goede film te spreken. Ook het einde was behoorlijk cliche en voorspelbaar. Ik heb me aardig vermaakt, maar teveel gestoord aan de onlogica in de film, waardoor ik toch uitkom op een kleine onvoldoende.

2,5*

Een zeer matige actiefilm, waarvan het script in een paar uur in elkaar geflanst lijkt.

Leuk om weer eens een keertje een vrouw als actieheldin te kiezen, maar neem dan iemand die wel geloofwaardig en overtuigend weet over te komen. Saldana doet dat geen seconde en speelt daarnaast ook nog eens een vrij vervelend personage, die van de dood van haar ouders niks geleerd lijkt te hebben. Door de moordenaars van haar ouders te lokken, i.p.v. op te sporen, zorgt ze ervoor dat haar geliefde oom en tante ook nog eens vermoord worden. Erg zwak en slordig van iemand die zo “professioneel” te werk gaat. Dat zorgde er bij mij ook gelijk voor dat ik een hekel aan haar krijg, want ik vond haar wel erg zelfzuchtig en zeer onsympathiek overkomen.

De actie mag dan soms nog wel redelijk zijn, maar het is allemaal zo ongeloofwaardig als wat en spannend wordt het al helemaal niet. Veel toevalligheden, diverse domme agenten, totaal geen humor, de veel te serieuze aanpak en niet al te sterk acteerwerk van de rest van de cast zijn naast de mislukte hoofdrolspeelster de belangrijkste redenen van mijn lage score. Ik had gezien het gemiddelde een aardig actiefilmpje verwacht, maar Colombiana is verre van dat. Ik zie nu trouwens ook pas, dat dit van de hand is van dezelfde regisseur als die van Taken 2. Ook al zo’n misser, dus dat verklaart achteraf gezien wel een hoop.

1,0*

Een erg leuke film dit, al helpt het natuurlijk ook wel als je poolen leuk vind, zoals ikzelf ook vind.

Het verhaaltje is niet zo heel bijzonder, maar toch is het leuk om te volgen. Dat is vooral ook te danken aan de acteurs. De nog erg jonge Cruise doet het vrij aardig, al heeft hij ook wat minder overtuigende momenten. De ster van de film is echter Paul Newman, die als de mentor van Cruise zeer overtuigend en gehaaid speelt.

Het camerawerk van Scorsese is zoals altijd dik in orde, waardoor de poolwedestrijden iedere keer leuk en vlot in beel worden gebracht. In combinatie met de prima muziek zorgt dat voor een aangename luchtige sfeer. Het moment dat Cruise Newman voor gek zet, is erg sterk en zag ik eerlijk gezegd niet direct aankomen.

Ja een prima Scorsese weer, die alweer bovengemiddeld scoort bij mij.

3,5*

Steven Spielberg heeft behoorlijk wat goede films gemaakt, maar ook wel enkele mindere. Deze film valt helaas in die laatste categorie. We gingen er gisteravond in ieder geval eens lekker voor zitten. De kleur paars is de favoriete kleur van vrouwlief, dus voor haar kon de film in feite niet mis gaan en dat gebeurde dan ook niet. Voor mij ging het echter wel mis en ik zal proberen uit te leggen waarom.

Het grootste probleem van de film, is dat er niet echt een genrekeuze wordt gemaakt. Natuurlijk is het drama, maar soms wordt er overdreven geforceerd geprobeerd de humor op te zoeken. Daarnaast is het acteerwerk lang niet altijd overtuigend. Vooral de overdreven gebaartjes het overdreven geschreeuw en op het laatste de overdreven muziek in de kerk en op het einde, waren voor mij zaken die er te gemaakt uitzagen en te geforceerd aanvoelden. Woopi Goldberg speelt ook niet altijd overtuigend, al dit is wel een van haar betere rollen die ik zag. Oprah Winfrey maakt dan nog het meeste indruk en lijkt samen met Glover de enige die niet echt over acteert.

Een pluspunt van de film is dat er wel een mooi tijdsbeeld wordt geschetst en dat Spielberg alles regelmatig best mooi in beeld brengt. Ook de tijdsduur past op zich goed bij het trage tempo van de film, al vond ik het niet de gehele speelduur boeiend en zaten er soms wat mindere stukken tussen. Toch keek het wel aardig weg, al is de vreselijke muziek, die vooral richting einde weer flink kwam opzetten de belangrijkste reden dat ik net op een onvoldoende uitkom i.p.v. een voldoende.

2,5*

Deze behoorde harde politiefilm betekende de comeback van Dennis Hopper als regisseur. Colors speelt zich af in Los Angeles, waar de politie moet ingrijpen, omdat een strijd tussen twee bendes aldaar uit de hand dreigt te lopen.

Het verhaal is vrij standaard en ook het feit dat een oude ervaren rot moet samenwerken met een jong onervaren broekje is niet bijster origineel. Wel leuk is het gegeven dat de onervaren gast het deze keer niet zo nauw neemt met de regels. Vaak is het omgekeerde het geval. Sean Penn doet het erg goed als de onervaren agent. Robert Duvall is vooral erg degelijk, maar zeker niet slecht.

Het sfeertje is wel lekker grimmig en het feit dat de figuranten werden gespeeld door leden van echte bendes, geeft het geheel een authentieke en realistische uitstraling mee. Ook de regie is niet verkeerd. Persoonlijk vind ik deze film beter dan Hoppers Easy Rider. Net geen vier sterren, maar desondanks toch wel een kleine aanrader.

3,5*

Coma is een lekker spannende thriller, die met minimale middelen veel spanning weet te creëren.

Doordat die spanningsboog vaak erg strak gespannen staat, verveelt het allemaal geen seconde en is Coma uiterst vermakelijk. De sfeer die geschept wordt is sterk en neigt soms erg naar het paranoïde. Michael Douglas doet het vrij aardig, maar overdrijft soms lichtjes in zijn rol. Geneviève Bujold is echter wel ontzettend sterk en levert een puike acteerprestatie af.

Ondanks de zekere mate van voorspelbaarheid, wordt er wel op een goede manier naar die afloop toe gewerkt. De dialogen zijn meestal ook wel goed en het belangrijkste is dat het allemaal erg geloofwaardig blijft en dat is toch wel essentieel om een thriller als deze te laten doen slagen. Het is alleen jammer dat het visueel erg mager is, maar verder valt er gelukkig vrij weinig te klagen.

3,5*

Leuke komedie en misschien ook wel de leukste film met Eddie Murphy.

Murphy is hier geweldig op dreef als de Afrikaanse prins, die weigert te trouwen met de vrouw die zijn vader voor hem heeft uitgezocht. Hij kiest zijn eigen vrouw wel en wil die in Amerika vinden. Murphy is dus lekker op dreef, maar tegenspeler Arsenio Hall is minstens zo goed en samen vormen ze een goed, maar bovenal ook erg grappig duo. Beiden spelen trouwens ook nog een aantal soms onherkenbare bijrollen. Ook James Earl Jones heeft nog een leuke rol als de vader van Murphy.

De eerste helft is duidelijk het best. Er zit veel scherpte in en de humor is leuk en van een hoog niveau. In de tweede helft blijft het bij vlagen leuk, maar zakt de film op momenten toch wel wat weg. Hierdoor wordt het ook allemaal een stuk minder scherp. Er wordt ook wat teveel tijd en drama gemaakt van het liefdesverhaaltje, waardoor het allemaal een beetje als een kaars uitdooft. Overigens is het nog leuk om te vermelden dat Ralph Bellamy en Don Ameche hier in een cameo te zien zijn. Dat zijn de twee oude mannetjes, waarmee Murphy te maken krijgt in Trading Places, een eerdere film met hem.

Jammer dus van het wat mindere einde, maar verder is dit een leuke frisse komedie met Murphy in misschien wel zijn beste rol.

3,5*

”I eat Green Berets for breakfast. And right now, I'm very hungry!”

Commando is een leuke no-brainer, die veel spektakel en een hoop actie biedt, dus als actieliefhebber zit je hiermee zeker goed. Het verhaaltje is simpel. Schwarzeneggers dochtertje wordt ontvoerd door een stel criminelen en Schwarzenegger probeert haar met behulp van een stewardess te redden uit de handen van de badguys. Ach ja voor een goed verhaal en goed acteerwerk moet je deze film zeker niet opzetten. Schwarzenegger gaat lekker los en strooit met talloze oneliners, waarvan sommige leuker zijn dan anderen.

De actie is best goed, al schaadt de overdaad soms een beetje. Persoonlijk is de scène, waarbij Chong de bazooka achterstevoren houdt, erg leuk gevonden. Ook de scène, waarbij Schwarzenegger iemands arm eraf zaagt en daarna met die arm gaat slaan, is hilarisch. Wel is het jammer dat de badguys echt nauwelijks wat voorstellen en verder totaal niets voorstellen. Een iets indrukwekkendere tegenstander had Commando ongetwijfeld goed gedaan.

Maar goed verder valt er niet veel te klagen, amuseert het voldoende en verveelt het allemaal niet. Best leuk dus, deze Commando.

3,0*

Verrassend leuke film, die zelfs voor mensen die totaal niet van soul houden, zoals ik toch uiterst aangenaam vermaak is. Ik kan me dus goed voorstellen dat de liefhebbers van soul deze film helemaal geweldig zullen vinden. De acteurs in deze film zijn allemaal vrij onbekend, maar dat geeft de film juist een fris karakter. De typische Britse humor, de leuke uiteenlopende personages, grappige dialogen en het goede acteerwerk, zorgen ervoor dat deze film zeer aangenaam is om naar te kijken.

3,5*

”What's that? That's a rock.”

Als er één film is die tot mijn “guilty pleasures” gerekend kan worden, dan is het Con Air wel. Vroeger zag ik hem ieder half jaar wel een keer, dus je kunt wel zeggen dat die vaak door mij bekeken is.

Het is een adrenalinerush van begin tot einde. Daarnaast moet je het allemaal ook niet te serieus nemen en de combinatie met de geweldige personages, zorgt voor geweldig entertainment. Nicoalas Cage maakt zich soms wel eens schuldig aan overacting, ook hier, maar in Con Air werkt dat uitermate goed. Hij is de goede man, die tijdens een vliegtuigkaping, moet zien af te rekenen met tal van veroordeelden. Ving Rhames, Danny Trejo en John Malkovich spelen allemaal erg leuk, maar de show wordt absoluut gestolen door Steve Buscemi. Wat een geweldig weirde persoonlijkheid heeft hij hier, fantastisch.

Naast een leuke cast, bevat Con Air prima actiescènes en kent een hoop vermakelijke oneliners. West weet in ieder geval wel hoe hij actie op het scherm moet toveren, zo bewijst hij hier. De vermakelijke humor die door de gehele speelduur verweven zit, maakt het af en zorgt ervoor dat het geheel geen seconde verveelt.

Topvermaak van de bovenste plank, keer op keer weer.

4,0*

Gevangenisfilms zijn altijd wel aan mij besteed en zeker als ze zo goed zijn als deze. Ik had stiekem gehoopt op een goede film, maar dat deze zo goed zou zijn had ik niet verwacht. Het zijn de bekende elementen, die ook al door anderen zijn genoemd, die ervoor zorgen dat deze film zo boeit. De hoofdrolspeler is uitstekend gecast en speelt zijn rol zeer goed. Ingetogen en met weinig emotie. De manier waarop de gevangenis gefilmd is, vaak ook vanuit de cel, zorgt ervoor dat jezelf ook een soort van opgesloten gevoel krijgt, mede omdat je verder ook maar weinig van de gevangenis te zien krijgt. Op de een of andere manier werkt dat prima. Verder is de film erg rustig en zorgen de vele stiltes op een gegeven moment voor een behoorlijke spanning. Vooral de uiteindelijke ontsnapping zelf, is erg spannend. Ik had telkens het gevoel dat zijn ontsnappingspartner uiteindelijk alles zou verpesten, maar dat gebeurde niet.

Deze tweede Bresson doet mij helemaal smaken naar meer. Een erg sterke film, die ik graag aan mijn collectie zou willen toevoegen. Als iemand een goede tip heeft waar ik deze film kan krijgen, dan hoor ik dat graag. Topfilm en in het genre al helemaal een dikke aanrader!

4,5*

Prima actiefilm, die erg vermakelijk is om naar te kijken en waar zelfs nog een aardige boodschap in zit. Afloop is echter wel voorspelbaar en spannend is de film ook niet echt. De actie is echter dik in orde!

kortom 3,5*

Heerlijk regiedebuut van George Clooney, die hiermee gelijk bewijst meer te kunnen dan acteren.

Confessions of a Dangerous Mind is lichtelijk gebaseerd op ware gebeurtenissen, maar aangezien die al een behoorlijk onbetrouwbare bron hebben, kun je dat gerust met een korreltje zout nemen. Clooney laat zelf ook behoorlijk in het midden of het nu waar is of niet en op de een of andere manier werkt dat hier best verfrissend.

Sam Rockwell is perfect gecast als hoofdrolspeler en zet een erg sterke rol neer als Chuck Barris die een zeer interessant dubbelleven leidt. Het geeft zijn personage schwung en karakter mee en maakt van hem een echt mens van vlees en bloed met sympathieke trekjes, ondanks dat hij volop liegt en bedriegt, wat dus best knap is. De film heeft een sterk jaren zestig sfeertje, die heerlijk ontspannen is, een vlotte regie en soms best lekkere zware humor. Clooney heeft een hoop bekende vrienden in Hollywood en enkele daarvan, zoals Pitt, Roberts en Damon komen ook nog eens voorbij in best leuke cameo’s.

Een hoop goede zaken dus in deze film, maar de meeste lof gaat uit naar Rockwell, die echt een dijk van een rol neerzet. Confessions of a Dangerous Mind is een sterke film met een nog sterkere hoofdrolspeler, die fijn wegkijkt en geen seconde verveelt.

4,0*

Een bij vlagen rommelig ogende film met een redelijke Burns en een matige Hoffman.

Naast deze 2 acteurs spelen Andy Garcia en Rachel Weisz ook nog mee in deze film. Een goede cast zou je zo op het eerste gezicht zeggen. Het probleem van de film is echter dat die soms teveel informatie in te korte tijd wil brengen, waardoor de film af en toe erg rommelig oogt. Dat komt het kijkplezier niet ten goede, omdat je jezelf af en toe echt afvraagt wat er nu precies aan de hand is en daarnaast zorgt het gewoon ook voor desinteresse.

Het is allemaal niet heel slecht maar ook niet echt goed. Het einde had ik bijvoorbeeld niet zien aankomen, al oogt het wel ietwat geforceerd. Typische middelmaat en een film die je de volgende dag alweer vergeten bent.

2,5*

Mijn eerste Bertolucci en ik heb best wel genoten van deze sterke film. De kracht van de film ligt hem vooral in het feit dat Bertolucci erin slaagt een op het oog niet eens zo heel bijzonder verhaal enorm veel sfeer mee te geven. Allereerst ziet de film er visueel enorm mooi uit. Sterk afwisselend cameragebruik wordt gecombineerd met enorm sterke en vooral ook mooie kleuren.
Verder zijn er nog de acteurs, die best sterk spelen met vooral ook twee sterke dames. Stefania Sandrelli en Dominique Sanda zijn daarnaast ook nog een mooie dames en leveren samen een heerlijke lesbische dans af. Normaal hoeven dit soort scènes niet altijd van me, maar hier is het gewoon erg mooi om te zien. Dit komt trouwens ook door de goed gekozen muziek, die op sommige momenten serieus is, maar op andere momenten gelukkig ook vrolijk en luchtig. Een heel aangename film dus, met een sterke sfeervolle afloop in de besneeuwde bossen, iets wat altijd nog een extra dimensie aan de toch al sterke sfeer van de film geeft. Jammer dat de film in mijn ogen wat traag op gang komt, maar dit is zeker een film om ooit nog eens te herzien, want er valt zeker nog meer uit te halen. Daarnaast is mijn interesse voor Bertolucci na deze film nu helemaal gewekt en wil ik zeker meer van de man zien.

Dikke 4,0*

Een soort van avonturenfilm, die al vrij snel zijn geloofwaardigheid verliest.

En dat is niet het enige probleem waar Congo aan heeft te lijden. Het verhaaltje is simpel, maar daartegenover staat echter vrijwel ook niets. Het acteerwerk is behoorlijk ondermaats. Vooral Dylan Walsh, die één of andere professor speelt, is echt lachwekkend slecht.

Hetzelfde geldt voor de special effects. Sommige apen zijn zo ontzettend nep en lelijk, dat het lijkt alsof hier meer zeer weinig zorg aan is besteed. Dat geldt ook voor een paar wendingen in het verhaal, die ook geforceerd en vergezocht overkomen. Maar het is sowieso al geen doen om hier logica in te ontdekken, want die lijkt na driekwart van de film op een gegeven moment wel verdwenen te zijn. Laat staan dat het ook maar een beetje spannend wordt.

Congo heeft het niet, is erg zwak en het avontuur proef je nooit. Sterker nog het smaakt nergens naar.

1,0*

De spookhuis film is een subgenre, waar ik vaak wel wat op aan te merken heb. Alles is al eens gedaan en vaak zit er wel een storende factor in, die het geheel naar beneden weet te trekken. James Wan wist een paar jaar geleden echter met Insidious al een behoorlijke sterke horror af te leveren en doet dat met The Conjuring wederom.

The Conjuring mag dan misschien niet echt vernieuwend zijn, maar Wan doet er verder veel goeds mee. Hij leent diverse elementen van andere voorgangers, maar knutselt het uiteindelijk tot een vrij sterk geheel ineen. The Conjuring speelt zich af in een groot alleenstaand landhuis en dan weet je wel wat voor soort schrikmomenten er gaan komen. Die zijn er iets te talrijk, maar dankzij het prima camerawerk, werken ze grotendeels wel. Verder zit er opvallend goed acteerwerk in. Vooral Patrick Wilson en Vera Farmiga spelen behoorlijk sterk. Dat zorgt er ook voor dat de personages net wat fijner en beter zijn, waardoor de rest uiteindelijk ook net wat beter werkt.

Daarnaast is het allemaal behoorlijk sfeervol. Op sommige punten had het nog wat spannender gekund en qua verrassingen valt het ook ietwat tegen, maar verder heb ik weinig te klagen. Wan blijkt duidelijk één van de beste regisseurs te zijn in dit genre, en dat maakt mij ook alweer nieuwsgierig naar Insidious 2.

The Conjuring is degelijk, goed en bij vlagen best spannend, daar is niets mis mee, want wat dat betreft kun je het natuurlijk veel slechter treffen.

3,5*

Sterke film, die ondanks het zeer trage verloop van begin tot einde weet te boeien. Vond het een interessant verhaal dat voor mij na een kijkbeurt nog niet op alle punten duidelijk was, maar gelukkig heb ik de DVD in mijn bezit en geeft een herziening daar meer duidelijkheid over.

De film bevat naast een interessant verhaal mooie beelden, aardige muziek en vooral indrukwekkende stiltes, waardoor je de film soms eens even goed in je op kunt nemen. Mooi einde ook touwens dat ik erg bij de film vond passen.

Soms hoeft er in een film niet veel gezegd te worden om iets aan de kijker uit te leggen en dit is zo'n film die daar erg goed in weet te slagen.

4,0*

Een redelijke film, die vlot en leuk begint, maar Donner weet het allemaal wat onnodig lang te rekken, wat Conspiracy Theory uiteindelijk een beetje opbreekt.

Qua geloofwaardigheid valt Conspiracy Theory al vrij snel door mand. Door de humor vaak flink aan te dikken, kijk je daar op een gegeven moment wel doorheen. Hierdoor is het soms nog best redelijk genietbaar. Vooral Gibson is hier toch wel aardig op dreef. Zijn idiote gedrag van het zien van diverse complottheorieën en alles wat daar bij komt kijken is soms best grappig. Vooral de ontsnapping van Gibson in een rolstoel, is best hilarisch. Julia Roberts daarentegen, is heel wat minder overtuigend, al ben ik ook zeker geen fan van haar.

Vooral het voorspelbare romantische plot, voelt echter overbodig aan, is niet sterk. Het is totaal niet duidelijk waarom ze wat voor elkaar voelen. Het einde is flauw, gemakkelijk en vooral erg zoet. Al met al is het niet heel slecht en door de humor kijkt het nog wel aardig weg. Maar verder duurt het wat te lang, zitten er teveel rare zijpaden in het verhaal en is het einde niet heel sterk.

Een kleine 2,5*

Redelijke film die een aardig sterk en opvallend begin heeft, maar naarmate de tijd vordert steeds verder afvlakt. Technisch ziet de film er erg goed uit en op de effecten e.d. is dan ook vrij weinig aan te merken. Ook het camerawerk is uiterst verzorgd en erg sterk. Het acteren houdt echter niet over. Bij Keanu Reeves heb ik als kijker nog steeds het gevoel naar Neo uit "The Matrix" te kijken. Reeves is bovendien een zeer beperkt acteur. Daarnaast neemt deze film zich veel te serieus en ontbeert het gewoon aan humor. Met een iets minder serieuze insteek en wat meer zelfrelativering, krijg je denk ik al een veel betere en ook leukere film. Nu slaagt de film er wat mij betreft niet in om boven het maaiveld uit te stijgen!

2,5*

” Dad, do you think there's people on other planets?”

Een erg mooie Science Fiction film, die mij toch wel bijna tweeënhalf uur wist te boeien, al zit het beste wel duidelijk in de tweede helft van de film.

Ik vond vooral de balans erg goed. Het is vrij gemakkelijk voor een regisseur, om je bij een verhaal als deze te vergalopperen aan veel actie en special effecten, maar Zemeckis trapt niet in deze valkuil en besteed juist veel aandacht aan de opbouw van het verhaal, waarbij hij zoveel mogelijk kanten van het verhaal probeert te belichten. Het acteerwerk is goed. Foster is zeker niet mijn favoriete actrice, maar zet haar rol van fanatieke wetenschapster erg overtuigend neer. Ook de rest van de cast is in orde, waarbij ze geholpen worden door het prima geschreven script dat sterke dialogen bevat.

Het verhaal is erg intelligent. Dat wezens van een andere planeet, mocht er leven zijn, op deze manier contact met ons zoeken acht ik waarschijnlijker, dan dat ze met een of ander achterhaald ruimtevoertuig aankomen zetten. Zemeckis werkt dat hier mooi uit, waarbij hij de wetenschap vs. geloof discussie ook op fraaie wijze gebruikt. Beiden lijken elkaar hier nodig hebben en juist de mix van beiden zou de meeste houvast moeten bieden. De uiteinde reis van Foster vond ik ook prachtig in beeld gebracht. Vanaf dat moment liep Contact ook constant het gevaar om zijn geloofwaardigheid te verliezen, maar ook dat werd slim opgelost. Het einde is dan ook uitermate sterk en stelt zelfs devraag of de geluiden echt buitenaards waren ter discussie. Ook dat vond ik wel mooi gedaan.

Er zitten wel een paar kleine minpuntjes in. De grootste is typisch Amerikaans en vond ik de manier waarop men te werk ging bij de selectieprocedure voor de reis. Vooral de vraag “Wat zou je vragen als je daar was” en het feit dat je blijkbaar geen atheïst mocht zijn, vond ik nogal zwak. Daar staat dan weer tegen over, dat ik de reactie van de bevolking op het nieuws wel weer sterk vond. Uiteindelijk best genoten dus en fijn om weer eens iets te zien waar duidelijk goed over is nagedacht.

4,0*

Een interessante film van Soderbergh, die het thema virusuitbraak weer eens van een andere kant belicht.

Soderbergh is niet uit op sensatie, maar probeert een uitbraak van een virus van zoveel mogelijk kanten te belichten. Er zitten een hoop bekende acteurs in, die het allemaal naar behoren doen. Niemand speelt eigenlijk echt de hoofdrol, want het draait om het virus en vooral de manier waarop het bestreden kan worden. Aan de ene kant blijven de personages hierdoor nogal oppervlakkig en afstandelijk, maar aan de andere kant geeft het wel een erg realistische inkijk in de aanpak bij zoiets.

Echt heel spannend wordt het daardoor ook nooit. Ik was vooral benieuwd naar de uiteindelijk oorsprong, en dat bleek uiteindelijk heel simpel te zijn. De regie is verder uiterst degelijk en lichtjes sober en hetzelfde geldt voor de bijpassende soundtrack. Het knappe aan Contagion is wel, dat ik achteraf het idee heb, dat zoiets in het echt ook zomaar zou kunnen gaan gebeuren.

Geen topper, maar wel interessant, al had alles misschien nog wel beter gewerkt met iets minder bekende acteurs.

3,0*

Moeilijke en depressieve film

Ik had me vooraf wel enigszins ingesteld op een zware film en ik kreeg eigenlijk ook wel wat ik verwachtte, al duurde de film wat mij betreft net een kwartier te lang. Deze Moodysson is in ieder geval totaal niet te vergelijken et de drie andere films van hem, die ik tot nu toe zag. Container combineert heftige, soms best wel mooie zwart-wit beelden met een naargeestig verhaal. Soms is het niet altijd even goed te volgen, maar eigenlijk spreken de beelden wel voor zich. Na zo'n vijftig minuten had ik het op een gegeven moment wel gezien. Vond de film vanaf dat moment behoorlijk eentonig worden en begon de stem van Malone op een gegeven moment ook wel zat te worden. De laatste twintig minuten duurden dan ook best lang. Misschien zou de film film zonder geluid wel echt indruk maken? Dapper in ieder geval dat Moodysson in ieder geval zoiets durft te maken, maar wat mij betreft is het "experiment" net mislukt.

2,5*

Leuke actie-thriller, die van begin tot einde een constant niveau weet uit te stralen.

Mark Wahlberg is een acteur, die prima geschikt is voor dit soort rollen. Hij heeft een prima uitstraling en weet altijd wel zijn mannetje te staan. Ook de rest van cast doet het niet onaardig. Vooral Giovanni Ribisi is lekker op dreef als schurk en weet zijn rol van humor en enige dreiging te voorzien. Beckinsale en Foster zijn overigens ook prima op hun plaats hier.

Ondanks het ietwat voorspelbare verhaal, kijkt het allemaal wel lekker weg. Visueel ziet het er niet onaardig uit, humor is er in voldoende mate, en ook de soundtrack is best aardig. Het bijrolletje van J.K. Simmons als kapitein mag trouwens ook niet onvermeld blijven. Zijn norse uitstraling in combinatie met zijn bombastische stemgeluid past perfect bij het personage dat hij hier vertolkt.

Ik heb eigenlijk niet veel aan te merken op Contraband. Ja het is een weinig bijzonder verhaal met een grote vorm van voorspelbaarheid, die echter wel op een leuke manier wordt ingevuld. Voor het hersenloze vermaak is dit in ieder geval een geschikte film.

3,0*

The Contract is zo'n film waarvan ik vooraf best wel wat verwacht gezien de twee hoofdrolspelers, maar die dan achteraf toch enigszins blijkt tegen te vallen. Het eerste half uur is zeer zeker niet slecht, maar daarna vervalt de film helaas in een erg clichématige film, die naar het einde toe steeds verder afzwakt en af en toe nogal rommelig is. Freeman en Cusack spelen naar behoren, maar de rest van de cast weet verder niet te overtuigen. Simpel, niet echt spannend, maar verrassend genoeg toch nog redelijk onderhoudend.

2,5*

Sterke, bovengemiddelde thirller met een origineel verhaal en een aardige uitwerking. De film heeft een aardig tempo en bevat daarnaast ook enkele spannende momenten. Het einde is lekker verrassend en zag ik totaal niet aankomen. Het acteerwerk is daarnaast ook dik in orde, want zowel Liotta als Dafoe leveren meer dan behoorlijk rollen af. Daarnaast bevat de film een sterke sfeer en mag het de pret niet drukken dat een en ander af en toe iets te overdreven neergezet wordt. Oké sommige dingen zijn soms iets te overdreven, maar verder is het een goede film die de hele speelduur wel wist te boeien en die in zijn geheel toch uiterst vermakelijk is!

3,5*

Ik ben niet echt onder de indruk van deze film. Ik had nog nooit van Joy Divison gehoord en ook niet van Ian Curtis. Zo'n vrolijke wereld is die muziekwereld dan ook niet, zo blijkt ook in deze film. Ian Curtis zet een prima rol neer als de leadsinger van de band. Zijn (korte) levensverhaal komt in een film van twee uur voorbij.

Dat is dan ook gelijk het grote probleem van deze film. Die paar jaar waar het over gaat zijn niet interessant genoeg om twee uur film mee te vullen. De muziek is redelijk, al zal ik er zeker geen fan van worden. De keuze voor zwart/wit is trouwens wel goed, want daardoor komt het mijns inziens allemaal wat authentieker over.

Toch scoort de film uiteindelijk geen voldoende, omdat het allemaal te oninteressant is, Curtis eigenlijk maar een vervelende gast is en de film ook totaal geen emoties bij me oproept. Nee da zie ik bijvoorbeeld liever een "Walk the Line", waar een levensverhaal van iemand die mij verder ook niet zo interesseert, wel op boeiende wijze uitgewerkt wordt.

2,5*

Een sfeervolle film van Francis Ford Coppola, maar minder goed dan ik had gehoopt. Visueel gezien is de film niet echt mooi met veelal wat duffe kleuren, en een vaak nogal somber ogend geheel. De film zelf is redelijk mysterieus, maar mist toch de spanning die nodig is om dit soort films echt goed te maken. Het gaat allemaal erg traag en de film lijkt op een gegeven moment steeds minder boeiend te worden. Het einde is dan echter wel weer sterk. Zowel verhaaltechnisch,visueel en qua spanning, bereikt de film daar duidelijk zijn hoogtepunt. Erg mooi om te zien hoe Hackman in zijn stoel saxofoon speelt, terwijl hij het hele huis zowat afgebroken heeft in zijn zoektocht naar afluisterapparatuur.

In zijn geheel is de film, vooral dankzij het erg sterke einde nog net voldoende, maar verder valt de film toch enigszins tegen, waarbij ik ook Hackman wel eens beter heb zien acteren. Nee geef mij dan maar een film als “Das Leben der Anderen”, die ook het thema afluisteren behandelt, al is het onderwerp daar natuurlijk wel anders. In zijn geheel nog best een aardige film, maar lang niet zo goed als het gemiddelde doet vermoeden.

3,0*

Toch wel een ietwat teleurstellende film dit. Eastwood speelt in deze film een zelfde soort personage als in andere films met hem. Een relatief zwijgzaam persoon, die af en toe niet bang is om in actie te komen. Zijn personage is dit keer niet zo sympathiek, aangezien, hij het zowat aanlegt met elke vrouw die hij tegenkomt in deze film. Ook is het verhaal erg vlak en standaard en mist hij de stoere,grappige oneliners, die hij bijvoorbeeld in een reeks als Dirty Harry wel heeft. Het enige wat wel grappig is, is dat hij constant voor een Texaan wordt aangezien, terwijl hij uit Arizona komt. Hoewel de film verder best onderhoudend is, gaat het qua actie in het laatste gedeelte pas goed los. Dat is dan ook het beste gedeelte van de film. Toch is alles te gewoontjes om op een voldoende uit te komen.

2,5*