Opinions

Werner Herzog is een regisseur, die me meestal wel weet te boeien. Hij maakt graag documentaires, heeft een grote interesse voor aparte, opvallende zaken, weet alles meestal fijn in beeld te brengen en verteld het vaak ook nog eens op een fascinerende manier.

Dit is voor mij de eerste documentaire, waar dat niet zo lijkt te lukken. Het is in ieder geval een prachtige grot en alle tekeningen en alles wat er nog uit de oudheid overgebleven is, is zeker mooi om te zien. Het is echter een onderwerp dat je na pak hem beet drie kwartier wel weer grotendeels gezien hebt. Hier en daar komen telkens wat mensen aan het woord, die wat proberen te vertellen over de geschiedenis van de grot en over degenen die de tekeningen gemaakt hebben. Maar ook dat had ik op een gegeven moment wel gezien en gehoord. Ik ben van nature ook niet echt een schilderijenliefhebber. Het is dat Herzog alles mooi filmt en hier en daar voor wat broodnodige afwisseling weet te zorgen, waardoor de tweede helft nog enigszins voortkabbelt.

Het haalt het wat mij betreft dan ook niet bij zijn betere documentaires. Ik waardeer het enthousiasme en de manier waarop Herzog te werk gaat, maar dit is voor mij een lichte tegenvaller en zowaar de eerste keer dat ik een (kleine) onvoldoende aan Herzog moet uitdelen.

2,5*

Een aardige film, die het vooral weet te redden dankzij een sterke sfeer.

Want origineel is het verhaal zeker niet te noemen. Het doet erg aan Stir of Echoes denken. Maar goed, desondanks is het allemaal goed door te komen. De setting is erg fijn, al hebben films die zich grotendeels in de sneeuw afspelen sowieso een streepje bij mij voor.

Het camerawerk is verzorgd en netjes en het acteerwerk is in orde. Verder komen de personages allemaal geloofwaardig over en ook fijn dat er eens een keertje geen vervelende agent of psycholoog in een horror te bespeuren valt.

De uiteindelijke ontknoping is niet bepaald verrassend en het had hier en daar wat minder braaf mogen zijn, maar verder doet Cecilie ook vrij weinig fout, en dat is hier misschien nog wel het grootste pluspunt van allemaal.

3,0*

Ceddo viel me toch lichtjes tegen, ondanks dat het een belangrijke film is voor de Afrikaanse cinema en in een paar voorname lijsten opduikt. Van Sembene heb ik ook al wat beters gezien.

Het is in ieder geval wel gewaagd wat Sembene hier laat zien, want dat er kritiek wordt geuit op de Islam is vrij duidelijk, want die komt er hierin nogal bekaaid vanaf. Het is dan ook niet zo raar dat de film destijds verboden werd in Senegal. Het kleurgebruik en de muziek die gebruikt wordt is zeker goed. Ik vond alleen dat Sembene op een gegeven moment teveel in herhaling valt. Er zitten teveel segmenten in de film, waarin iedereen bij elkaar zit en met elkaar loopt te ruziën over welk geloof nu het beste is. Dat werkte op den duur nogal vervelend en zorgde ervoor dat het toch wat langdradig ging aanvoelen.

Al met al niet heel slecht dus en vooral in het eerste uur best goed. Jammer alleen dat Sembene te weinig afwisselt en daardoor niet in staat is, om het allemaal tot het einde toe boeiend te houden.

2,5*

Een fijne gevangenisfilm, die van begin tot einde overtuigd en lekker rauw en grimmig is.

Zo zie ik ze graag moet ik zeggen. Het is een film met een sterk script, dat behoorlijk geloofwaardig uitgewerkt werkt. Er zitten her en der wel enkele momenten in, waarbij je jezelf kunt afvragen, waarom dat nu net op dat moment gebeurt. De rest van de film is echter zo overtuigend, dat die momenten me totaal niet konden storen. Alberto Ammann zet als Juan een goede rol neer. Ik vond hem de hele film wel overtuigen, maar op het moment dat hij hoort dat zijn vrouw dood is en hij de rest v/d gevangenen toespreekt staat hij pas echt op en is het gelijk duidelijk waarom hij er in geslaagd is de andere gevangenen te overtuigen. Toch is beste rol echter weggelegd voor Luis Tosar, die als Malamadre, de leider van de gevangenen, echt zeer overtuigend speelten ontzettend veel charisma uitstraalt. Hij is rauw, hard en op alle fronten overtuigend, waarbij hij ook nog af en toe een grappige opmerking heeft. Bijvoorbeeld het moment, waarop zijn familie bedreigd wordt door die ETA-gevangene,, waarop Malamadre heel droog antwoord dat hem dat niets uitmaakt, omdat hij slechts alleen een neef heeft en hij dat toch een enorme lul vindt.

Vernieuwend is Celda 211 zeker niet, maar het is vooral de uitwerking die wel origineel is en die in combinatie met de sterke sfeer, het goede acteerwerk en de spanning die de film overbrengt, ervoor zorgt dat de film van begin tot einde boeit en geen seconde te lang aanvoelt.

Dikke 4,0*

Een erg goede film dit en tevens mijn kennismaking met het werk van Jacques Rivette.

Het is een film waar je even goed voor moet gaan zitten, maar dat is sowieso wel een aanrader bij films van deze speelduur. Het duurde niet eens zo lang of ik werd al gegrepen door het enthousiasme van Céline ent Julie. Vooral Dominique Labourier speelt een ontwapenende rol als de leuke roodharige Julie, al moet gezegd worden dat Juliet Berto,als Céline slecht een klein beetje voor haar onder doet.

Het is tevens behoorlijk opletten geblazen aangezien er veel in de film gebeurt, maar ik in het eerste uur moeilijk een lijn kon ontdekken in alle avonturen van de twee. Op een gegeven moment raken de twee dames echter in een soort van droom, schijnwereld, waarbij het eten van snoepjes van belangrijke invloed is op de gebeurtenissen. Toen werd voor mij de film ook duidelijker.

Verder is het een erg frivole film, met soms wat symboliek, hier en daar wat surrealisme, maar bovendien ook veel vrolijkheid en enthousiasme. Het keek over het algemeen fijn weg en was ook veel luchtiger dan ik van tevoren had verwacht.

Een prima film dus die vier sterren van mij krijgt. Het is tevens een film die zich moeilijk laat vergelijken en misschien is dat juist ook wel een van de punten, die de film zo goed maakt.

4,0*

Wat zou je doen als je een telefoontje zou krijgen van een voor jou onbekende vrouw, die je vertelt dat ze in levensgevaar is en dat je niet mag ophangen, omdat haar man en kind dan vermoord worden? Interessante vraag en daar draait het allemaal om in deze film. Cellular is een hele aardige actiefilm, met een aantal leuke grappen, prima actie, een goede spanningsopbouw, en prima rollen van vooral William H. Macy en ook Jason Statham als schurk, die beiden perect geknipt zijn voor rollen zoals dit. Er zitten natuurlijk wel een aantal toevalligheden in de film, zoals bijvoorbeeld de scène waarin Jessica in no time een bijna vernielde telefoon weer aan de gang krijgt, maar mede doordat de film zichzelf niet altijd serieus neemt is dit niet of nauwelijks storend. Daarnaast heeft de film een lekkere vaart en oogt qua montage en looks ook lekker vlot en fris. Erg vermakelijk popcornfilmpje dus!

3,5*

Mooie film van Walter Salles. Het mooie aan deze film is, om te zien hoe de relatie tussen Rosa en Josue eerst ontzettend stroef is. Naarmate de reis vordert groeien de twee echt naar elkaar toe en krijgen de twee toch, zei het ietwat noodgedwongen, een band. De film bevat mooie beelden van Brazilië, fijne sfeervolle muziek en het verhaal werkt gewoon. Daarnaast spelen beide hoofdrolspelers gewoon erg overtuigend. Vooral Fernan Montenegro is voor de kijker heel herkenbaar, omdat ze simpelweg erg eenvoudig en niet knap is en daardoor overkomt als iemand die je in het dagelijks leven zomaar zou kunnen ontmoeten. Daarnaast is de film nergens overdreven sentimenteel, waar sommige films ook nog wel eens de mist mee ingaan. Ook het einde is mooi en past goed bij deze film.

4,0*

Zware tegenvaller dit.

Ik wist vooraf niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Ik hoopte eigenlijk op een film die zichzelf niet al te serieus neemt en daardoor genoeg vermaak weet te bieden. Dat valt echter vies tegen.

De film is echter zo standaard als maar zijn kan. Het verhaal is zeer dun en dient als kapstok voor de actie. Als de actie dan ook nog eens grotendeels teleurstelt houdt je eigenlijk al vrij weinig over. De actie is hard en het CGI bloed vliegt in het rond, maar tegelijkertijd is het lelijk in beeld gebracht, net zoals de hele film qua cinematografie niet bijzonder veel voorstelt. Alleen de vuurbalscène is de moeite waard. Daarnaast is de film ook nog eens veels te serieus. Het oogt allemaal ontzettend plichtmatig en ik heb geen greintje humor in de film kunnen ontdekken.

Qua acteren is het allemaal net voldoende. De acteurs doen wat ze moeten doen, maar dat is het dan ook wel. Alleen Kurylenko weet echt te overtuigen en ook is het leuk om haar eens in een andere rol dan Bond-meisje te zien. Ja Centurion is al met al een zeer matige film, die me soms weer even deed herinneren aan 300, ook al zo’n mislukte film. Herinneringen die ik graag wil uitwissen, maar dat lukt nog niet echt. Marshall kan zich voortaan beter weer op het horrorvlak gaan toeleggen, want daar heeft hij duidelijk meer kaas van gegeten.

1,0*

Mijn eerste Melville, maar als dit zijn niveau is wil ik graag meer van de beste man zien. Heerlijke film, met een lekkere harde, rauwe sombere sfeer. Het acteerwerk is zeer goed. Vooral Alain Delon viel mij echt wederom in positieve zin op. Wat een uitstraling heeft de man en bovenal ook een enorme overtuiging in zijn rol.

De film is op sommige momenten erg traag en neemt echt zijn tijd voor alles, waardoor je niet alleen de personages goed leert kennen, maar daarnaast de spanning ook nog eens zeer goed wordt opgebouwd.

Het grote minpunt van de film is de muziek. Die is nauwelijks tot niet aanwezig en daardoor verliest de film af en toe een klein beetje aan kracht. Maar verder dus erg genoten en ik ga binnenkort maar eens meer van deze regisseur opzoeken.

4,0*

Luis Buñuel maakt leuke en erg grappige films, ik kan gewoon niet anders zeggen. Deze Cet Obscur Objet du Désir is de allerlaatste film uit zijn omvangrijke oeuvre, en een prima en waardige afsluiter van een mooie carrière.

Het hoeft allemaal niet zo heel diepgaand of visueel indrukwekkend te zijn om te kunnen boeien. Daar is dit wel het ultieme bewijs van. Deze keer eens een keertje geen aanklacht tegen het geloof, maar een komisch getint drama over een oudere man, die verliefd werd op de veel jongere Conchita. Die ervaring en de belevenissen daarvan verteld hij op uitermate boeiende wijze aan een aantal medepassagiers in de trein. De hoofdrol wordt hier gespeeld door Fernando Rey, die dat overtuigend doet. Hij is aan de ene kant charmant, maar aan de andere kant heeft hij ook iets duisters.

Ik vond de opzet ook wel leuk. Een man, die het verhaal verteld, waarbij ik al snel even aandachtig mee zat te luisteren als de mensen in de trein. Er zit veel humor in, en een aantal sterke dialogen. Verder is het boeiend en zet Buñuel je toch een aantal keren aan het denken, met bijvoorbeeld die aanslagen, die een aantal keren plaatsvinden. Ik zat tijdens de film al te twijfelen of Conchita wel door één en dezelfde actrice werd gespeeld, maar dat is dus niet het geval. Opvallend, maar aan de andere kant ook weer niet, want dat is ook wel weer typisch iets voor Buñuel, die graag iets uitprobeert.

Het is leuk, het is luchtig, het is een tikkeltje absurd en het verveeld geen seconde. Het geweldige einde maakt het verhaal compleet en af.

4,0*

Erg leuke en innemende film.

Hoewel de film 140 minuten duurt heb ik me eigenlijk geen moment verveeld en dat is best knap voor een film als deze die bijvoorbeeld niet doorspekt is van actie. Nee het is vooral de afwisseling tussen de verschillende verhalen en de diversiteit aan personages, dat ervoor zorgt dat de film boeiend is en dat ook blijft.

Vooral het meisje dat regelmatig een veel grotere versie van haarzelf ziet, beleeft leuke momenten en geeft de film gelijk ook een surrealistische tint mee. Er komen trouwens wel meer surrealistische scènes voor in de film, waarvan de meeste wel een toevoeging zijn voor het verhaal. Hoewel de film op sommige momenten een tikkeltje inzakt, kent de film ook erg grappige momenten. Op een gegeven moment stappen er twee actiefiguren de trein in. Dat slaat eigenlijk helemaal nergens op, maar het is wel bijzonder grappig.

Het veelgeprezen einde met de boeken en de zonnebloem is erg mooi en een mooie afsluiter voor deze vrolijke, dromige en soms surrealistische film, waar ik na afloop in ieder geval wel een vrolijk gevoel aan over heb gehouden en dat had ik van te voren eigenlijk stiekem niet verwacht.

Dikke 3,5*

“One who has not suffered the horrors of an occupying power has no right to judge a nation that has.”

Een erg knappe, ruim vier uur durende documentaire, waarin Marcel Ophüls mensen uit allerlei lagen van de Franse bevolking aan het woord laat, om daarbij hun zegje te doen over de gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog.

Politici, leraren, winkeleigenaren, boeren, maar ook Duitsers en Engelsen komen allemaal aan het woord en hebben bijna allemaal wel wat interessants te vertellen.

Ophüls wisselt de interviews af met de oude archiefbeelden, wat wel een fijne afwisseling is, want hierdoor gaat het ondanks de immense tijdsduur nooit echt langdradig aanvoelen, ook al zitten er soms best wat fragmenten tussen, die iets minder boeiend zijn dan de vorige. Hoewel er best wel wat hoge en belangrijke mensen aan het woord komen, vond ik de interviews met de gewone mensen het mooist. Iedereen had wel wat te vertellen over hoe hij of zij de oorlog had beleeft, waaraan dan vaak weer een mooi verhaal aan vast zat gekoppeld.

Ook de vragen die Ophüls stelt zijn heel scherp en duidelijk, waardoor je als kijker meer te weten komt. Sommige geïnterviewden worden zelfs enigszins in verlegenheid gebracht. Dat levert dan weer mooie, maar vooral ook echte cinema op. Het is een sterke documentaire, die een prima inkijk geeft op hoe verschillende soorten mensen allemaal hebben gereageerd tijdens de bezetting en waarom men in een bepaalde situatie op een bepaalde wijze heeft gehandeld.

Echt een aanrader, als je geïnteresseerd bent in de Tweede Wereldoorlog. Ook echte filmfanaten kunnen hier niet omheen.

4,0* dik

Redelijk, maar echt heel goed wordt het nergens.

Lynch verfilmd hier een aardig scenario, dat op de een of andere manier nooit echt goed los komt. Het script heeft ook net een plotgaatje teveel om echt te overtuigen. Ik moet zeggen dat Vincent D'Onofrio best goed acteert en van zijn personage een vrij onvoorspelbare klootzak weet te maken. Zijn spel en het sfeervolle camerawerk zijn duidelijk de grootste pluspunten hier.

In het midden lijkt Lynch op een gegeven moment duidelijk moeite te hebben om het geheel interessant te houden. Het begint dan wel enigszins te slepen, is soms wat saai en ook best voorspelbaar. Ik zat echt te wachten totdat de jongen in opstand kwam. Dat geurde uiteindelijk wel, met een nog redelijk verrassende twist, die ik niet door had en wel leuk gevonden was. Het gaf het geheel allemaal net wat meer body en is wel een aardige afsluiter van deze Chained. Ik vond het allemaal niet zo heel sterk, maar ook niet echt heel slecht.

2,5*

Tegenvallende komedie, die de clichés niet schuwt.

Gelukkig zit Jason Bateman in deze film. Ik moet zeggen dat ik hem een film of vijf geleden niet veel vond, maar hij heeft me sindsdien weten te overtuigen van zijn komische kwaliteiten. Zijn mimiek, timing en niet al te overdreven spel, maken van hem een fijne komedie acteur. Ook in deze film doet hij het prima.. Reynolds is duidelijk de mindere van de twee, maar sleept zich in deze film er ook nog wel doorheen. Verder heeft de film een paar leuke vrouwelijke rollen, waarvan die van Leslie Mann duidelijk het leukst is. Een grappige en volwassen rol.

Helaas is de humor in de film soms van een wat bedenkelijker niveau. In de openingsscène van de film wordt Bateman gelijk al onder gescheten door zijn tweeling, een grap die al duizend keer eerder is gedaan in films en zo uitgekauwd is als het maar kan. Dat soort poep/plas en sexgrappen zit regelmatig op een zeer geforceerde manier door de film heen verweven. Subtiliteit is de film op die momenten vreemd en juist dat had de film veel goed kunnen doen. Daarnaast duurt de film gewoon net wat te lang. In de tweede helft wordt de film onnodig gerekt om er toch maar de moraal doorheen te kunnen drukken. Ook dat is jammer.

Bateman en Mann zijn gewoon erg leuke acteurs. Het is dan ook volledig aan de cast te danken dat de film niet volledig de afgrond inzakt. Een gemiste kans dit.

2,0*

Degelijke film van Eastwood, maar daar houdt het wat mij betreft ook wel mee op. Ik had er toch wat meer van verwacht met Eastwood aan het roer en het op papier indrukwekkende en interessante verhaal. De hoofdrolspeelster doet het in ieder geval grotendeels meer dan goed. Vooral in de psychiatrische inrichting laat Jolie uitstekend acteerwerk zien. Op het eind vliegt ze in de confrontatie met de moordenaar, die te lang duurt wel wat uit de bocht, maar verder is er weinig op aan te merken. De rest van de cast deed het ook naar behoren. Malkovich valt eigenlijk ook nooit tegen, al blijft het wel raar om juist hem als een geestelijke te zien, maar hij overtuigde verder wel.

Verder is de aankleding van de film uitstekend en wordt ook de jaren twintig/ jaren dertig sfeer goed neergezet. Jammer alleen dat er voor sommige zaken wat teveel tijd wordt uitgespannen. Het eindstuk wordt uitermate lang gerekt en er lijkt geen einde aan de film te komen. Ik had op een gegeven moment verwacht dat de jongen uiteindelijk wel gevonden zou worden maar dat gebeurde uiteindelijk niet. Dat was op zich ook nog wel een vreemd telefoongesprek aan het einde die deed suggereren alsof haar zoon dan toch gevonden was, terwijl het om een jongen ging die Walter kende, omdat hij ook ontvoerd was. Een scène die wat mij betreft er niet perse in had gehoeven.

Verder is de film best aardig om te zien dus, al werd het nooit echt indrukwekkend of werd ik in het verhaal meegezogen, iets waar Eastwood wel bij Gran Torino voor mij in slaagde. Verder is het gewoon een “veilige” en degelijke film, die een groot publiek waarschijnlijk wel zal aanspreken. Interessant en onderhoudend, maar in zijn geheel wat mij betreft niet de topper die menigeen er wel in ziet.

3,0*

Redelijke film, die op sommige momenten echter te ongeloofwaardig is om echt te overtuigen.

Ben Affleck doet het hier redelijk, maar ondanks dat gegeven blijf ik hem maar een zeer beperkt acteur vinden. Jackson doet het al een stuk beter, maar vooral Sydney Pollack speelt echt ontzettend sterk. De dialogen zijn goed, waardoor de film zijn boeiende momenten heeft, maar qua spanning is het allemaal niet veel.

Verder is het verloop van de film redelijk voorspelbaar. Er zitten wel een paar twistjes in, maar die vond ik op zich niet zo heel bijzonder. Ook het einde van de film is redelijk teleurstellend. Het onderhoudt allemaal wel, is niet heel velend, maar is op sommige momenten gewoon te ongeloofwaardig, waardoor de kracht van de film, die de film op momenten wel heeft, duidelijk verloren gaat.

2,5*

Chaos zo heet de film en daar draait het hier ook allemaal om. "Uit schijnbaar willekeurige gebeurtenissen kunnen logische patronen naar voren komen." Aldus de Chaos theorie. Chaos is een vlotte snelle actie/misdaadfilm geworden die in volle vaart voorbijvliegt en leuk is om naar te kijken. Snipes doet het niet eens zo slecht als leider van de overvallers, maar vooral Jason Statham is uitstekend op dreef als de hese, harde en relaxte rechercheur, die af en toe zeer droog uit de hoek weet te komen. Ryan Philippe doet het prima in zijn rol van groentje, zoals hij dat ook in Crash al deed. De film kent een aantal verrassende plotwendingen en er zitten misschien een paar kleine plotgaten in de film, maar dat mag de pret niet drukken. Uiterst vermakelijk en zelf nog redelijk geloofwaardig allemaal!

3,0*

Charade doet inderdaad erg aan Hitchcock denken. Ik lees het hier talloze keren, maar tijdens het kijken van de film, kwam die gedachte bij mij ook een paar keer om de hoek zetten.

Het haalt overigens niet het niveau van de beste Hitchcocks. Het is allemaal behoorlijk vermakelijk, maar het plot is soms net wat teveel doorgevoerd metal die twists. Ik vond het verder best leuk om naar te kijken. Cary Grant kost het nooit enige moeite om een spraakzame charmeur te spelen en Audrey Hepburn ga ik naarmate ik meer van haar zie ook steeds meer waarderen. Beiden hebben ook een prima chemie met elkaar en van het grote leeftijdsverschil tussen de twee merk je bijna niets. Verder zitten er ook erg prettige rollen in van James Coburn en Walter Matthau.

De dialogen zijn behoorlijk goed en zeker in de eerste helft wordt de spanning goed opgebouwd doordat alles nog redelijk mysterieus blijft. Het sfeertje is daarnaast wel leuk. Donen kiest af en toe voor opvallende humor, waardoor de spanning dan wel wat wegebt en het allemaal een beetje te luchtig wordt. Al moet ik dan aan de andere kant ook wel weer toegeven, dat dit laatste wel bijdraagt aan de leuke sfeer die Charade uitademt. Vlot en fris, maar net niet helemaal top, zo kan ik Charade wel het beste samenvatten denk ik.

Het past qua scenario zeker tussen het werk van Hitchcock, maar tijdens het kijken merk je duidelijk dat Hitchcock dit niet geregisseerd heeft. Het wil trouwens ook niet automatisch zeggen dat Charade dan beter was geweest, want ook Hitchcock heeft in die tijd mindere films gemaakt, die dit niveau niet eens haalden. Maar goed, die vraag kan nu eenmaal ook niet meer beantwoord worden…..

3,5*

Ik vond het toch maar een lange zit deze film, die me lang niet altijd even goed kon boeien. De film schetst een goed tijdsbeeld van het Engeland in de jaren 20. Verder is de muziek erg herkenbaar en ook erg goed. Maar verder?

Goed er wordt redelijk geacteerd, maar op de een of andere manier vond ik de personages niet altijd even boeiend. Ook verloopt de gehele opbouw richting de Spelen traag. Het is mooi op te zien hoe ze oefenen en trainen, maar het blijft nogal afstandelijk en daardoor kon ik totaal niet met de personages en hun (innerlijke) strijd meeleven.

Nee niet helemaal mijn film dit, dat is wel zeker.

2,0*

Een tijdje geleden heb ik de originele Willy Wonka voor het eerst gezien en gisteravond was het dan eens tijd voor de remake. Het origineel was best aardig en qua verhaal is het wel typisch zo’n verhaal waar iemand als Burton goed mee uit de voeten zou kunnen.

Dat kan hij ook zeker zo bewijst hij hier. Qua setting, kleurgebruik en invulling van de locaties doet Burton het absoluut goed. Erg mooi hoe sommige zaken in de chocoladefabriek eruit zien, al valt op sommige moment wel even te zien dat het CGI is. Het grootste probleem in deze remake vond ik vooral Willy Wonka zelf. Waar Wilder er in het origineel een erg leuke invulling aan gaf, slaagt Depp daar totaal niet in. Ik vond het hier vooral een irritant mannetje en net als bij the Lone Ranger duidelijk een typetje, waarbij Depp niet goed weet hoe hij het leuk moet maken.

Het verhaaltje zelf was wel aardig en er zaten tussendoor best leuke momenten in, met een paar aardige verwijzingen naar oude klassiekers. Vooral de scene met de eekhoorns was echt geweldig gemaakt en wat mij betreft ook duidelijk het hoogtepunt van de reis door de fabriek. Die ode aan de jaren zeventig met die muzikale intermezzo’s vond ik trouwens ook niet echt geslaagd en viel soms ook wat uit de toon met de rest van de film. Dat en de vervelende rol van Depp zorgen er uiteindelijk voor dat deze remake het origineel niet evenaart, laat staan verbetert.

2,5*

Onderhoudend filmpje, dat soms wat braaf overkomt, maar dankzij de leuk uitziende dames nog goed door te komen is.

Natuurlijk is de film vooral geschikt op actie en komedie en is het verhaal, voor zover dat er is, maar bijzaak. Juist daardoor had de film soms wel wat meer uit de band mogen springen en gek doen, want op dat gebied blijft de film toch tamelijk braaf. De drie dames doen het alle drie redelijk, al is Barrymore de enige die hier echt weet te overtuigen.

Het tempo van de film is hoog en dat is maar goed ook, want daardoor blijft het allemaal redelijk genietbaar. De actie is redelijk, maar werkt niet altijd even goed. Het is op sommige momenten behoorlijk ongeloofwaardig, al hoort dat wel bij een film als deze. Toch is het niet altijd entertainend genoeg.

2,5*

Van het zelfde niveau als zijn voorganger.

Dat wil ook gelijk zeggen dat je wel weet wat je hier kunt verwachten. Een film vol actie, soms behoorlijk ongeloofwaardig, en een voorspelbaar verhaaltje, ingevuld met een aantal leuke charmante dames. Het werkt allemaal redelijk goed hier, al moet je er verder niet te veel van verwachten. De openingsscène is enorm spectaculair, maar daarnaast wel zo onrealistisch, dat het haast grappig wordt. De film wordt daardoor bedoeld of niet op sommige momenten best grappig.

Het script stelt weinig voor en is niet veel anders dan zijn voorganger. Het tempo is hoog, de film redelijk vermakelijk, ook dankzij de vele cameo’s van bekende acteurs, zoals Bruce Willis en John Cleese. Hoogstaand wordt het nooit, maar het is tevens een film die niet verveelt en best amuseert, zolang je er maar niet teveel bij gaat nadenken.

2,5*

Leuke, soms surrealisttische film, zoals eigenlijk alleen Luis Buñuel ze kan maken.

Ik zeg bewust leuk, omdat ik toch wel het idee heb dat we hier met een volbloedkomedie te maken hebben. Het echte drama kon ik er niet in ontdekken. Humor gelukkig wel. Geschifte humor, maar vaak ook erg droge humor. Een jonge bediende die droog zegt dat ze 52 is, is bijvoorbeeld zo’n moment dat ik even verbaast zat te kijken en daarna toch wel moest lachen. En zo zitten er een heleboel momenten in de film, waarbij je jezelf telkens afvraagt, of het echt is, of toch niet weer een of andere droom van iemand.

De film lijkt heel erg op el angel exterminador en heeft hier duidelijk overeenkomsten mee. Toch vind ik die laatstgenoemde scherper, leuker en gewoon nog wat beter. Deze film over de bourgeoisie valt op een gegeven moment net wat teveel in herhaling, waardoor de film wat van zijn scherpte verliest. Het acteerwerk is trouwens heel behoorlijk. Vond vooral de priester er op een positieve manier bovenuit springen.

Buñuel is en blijft een fijn regisseur met een mooi oeuvre aan films.

kleine 4,0*

De vijfde film, die ik zie van Ray en ook de vijfde die goed beviel. Ray is een fijne filmmaker, Het tempo in zijn films is vaak traag, maar toch weet hij het vaak boeiend te houden. Charulata is misschien wel zijn beste film.

Het verhaal speelt zich af in het India van eind 19e eeuw, waar hoofdrolspeelster Charulata getrouwd is met een rijke man. Hij is echter ook een erg druk man, en daardoor zien ze elkaar simpelweg te weinig. Het idee van hem, om zijn zwager te laten oppassen is best goed. Doordat ze dezelfde hobby hebben gaat Charulata haar zwager erg leuk vinden. Waar ik bij een regisseur als Ozu altijd een goede inkijk krijg in de Japanse cultuur, daar is deze film een mooie inkijk in de Indiase cultuur. Het respect voor elkaar is groot, maar er blijkt toch ook een duidelijk verschil tussen de rijke en de lagere klasse.

Het lage tempo vond ik wel fijn. Hierdoor zie je langzaam de ontwikkeling van de liefde tussen twee mensen zich openbaren. Dat gaat op een mooie en zeer natuurlijk manier, waarbij ook gezegd moet worden dat de acteurs gewoonweg erg goed spelen. Daarnaast zie je gewoon dat een relatie langzaam kan veranderen, naarmate de tijd vordert. Het oogt allemaal zo natuurlijk en echt, dat je soms vergeet dat je naar een film zit te kijken. Qua cinematografie is het ook erg verzorgd. Hoewel het verhaal zich voornamelijk binnen afspeelt, zijn vooral de close-ups en de bewegende camera, die om de mensen heen draait als ze aan het praten zijn, erg mooi gefilmd.

Ja een erg mooie film dit. Bij tijd en wijle romantisch, met gevoelens die spontaan ontstaan, en die niet altijd in de hand te houden zijn. Een mooie filmervaring dit.

4,0*

Een jaren twintig film met een ongekend snelle montage. Erg knap gedaan, en daarnaast zijn de beelden bij tijd en wijle ook mooi. Desondanks wordt het nergens indrukwekkend. Wel is het leuke om te zien hoe zowat alles wat een stad en mensen beleven in een dikke 65 minuten is ingevoegd. Qua doen en laten van de mens kun je het zo gek niet bedenken of het is in deze film te zien. Persoonlijk vond ik de sportsequentie het hoogtepunt van de film. Mooie beelden van de strijd van de mens om hun grenzen te verleggen. Iets wat deze film destijds ook deed op het gebied van cinema, al had ik me er persoonlijk iets meer van voorgesteld.

3,0*

Een vrij bizarre film dit inderdaad van Andy Warhol.

Ik heb de film in twee keer gezien en wel om twee redenen. Ten eerste is de film natuurlijk behoorlijk lang. Ten tweede, en die reden is eigenlijk de voornaamste, vanwege het feit dat het constant kijken naar een split screen film gewoonweg erg vermoeiend is. Ik ben best wat gewend op filmgebied, maar dit had ik nog niet eerder gezien.

Het is wel origineel moet ik zeggen. Soms moeilijk te volgen, dan hoor je van de linkerkant weer geluid en dan weer van de rechter. Het viel me trouwens ook op dat het stuk waarin gepraat wordt vaak minder interessant is dan het andere stuk. Inhoudelijk is het best een provocatieve film. Soms best wat bizarre beelden, soms wat humor, maar het meest opvallende is haast dat de twee split screens haast niks met elkaar te maken lijken te hebben, of ik moet me sterk vergissen.

The Chelsea Girls is een redelijk experiment. Het eerste uur was best boeiend, maar daarna wordt het allemaal wel minder interessant. Het is een zware film, door de split screens en als je gevoelig bent voor hoofdpijn, raad ik de film ten zeerste af. Mensen die een visueel vernieuwende film willen zien, zouden dit eens kunnen proberen. Desondanks is het een lange zit, maar wel een unieke filmervaring.

2,5*

Best een leuke horrorfilm dit, op een geweldige locatie, die zich uitermate goed leent voor een film met een verhaal als deze.

Een erg goed idee ook, om een horrorfilm op deze locatie te laten plaatsvinden en eigenlijk best raar, dat niemand hier ooit eerder op is gekomen. The Chernobyl Diaries heeft aardig camerawerk, al denk ik dat een handheld camera misschien nog net iets beter zou werken hier. Chernobyl is een mooie plaats om te zien, niet om te zijn. Veel dorre kleuren, vervallen gebouwen, onheilspellende meertjes en meer van dat soort werk. Dat heeft allemaal sowieso al iets engs en draagt bij aan het sterke en creepy sfeertje.

Dan is het wel jammer, dat qua verloop en personages, de clichés weer om de hoek komen kijken. Toch zitten er een paar sterke schrikmomenten in. Diebeer die ineens voorbij komt rennen, was wel het sterkst gevonden. In het laatste half uur ebt de kracht wel langzaam een beetje weg. Men lijkt niet helemaal meer te weten waar ze met het verhaal heen moeten. Het einde is niet het beste, maar kan er uiteindelijk er net mee door.

Zeker niet slecht dus, al had er met zo’n toplocatie als hier zeker nog veel meer kunnen worden uitgehaald.

3,0*

Ontzettend leuke film, met een aantal zeer leuke figuren en situaties erin. Vooral de kinderen zijn erg goed op dreef. Het kleine "Godfathertje", de mannelijke reus en de vrouwelijke reus zijn allemaal erg goed op dreef. Ook Chow zelf doet het niet onaardig. Vond de scene dat vader en zoon een wedstrijdje kakkerlakken meppen doen ook erg geslaagd en origineel.
Het script is soms wat cliché en voorspelbaar, maar dat maakt de film niet minder prettig om naar te kijken.
De grootste vondst van deze film is natuurlijk het wezentje CJ7, dat zo vriendelijk is en zoveel liefde uitstraalt dat je er eigenlijk wel vrolijk van moet worden.
Een erg leuke film dus en zowel een aanrader voor jong en oud.

4,0*

Toch wel een behoorlijk fijn actiespektakel, waarin Woo zich op sommige momenten nog eens even lekker kan uitleven.

Het eerste uur vond ik wel aardig, maar nog niet zo heel erg boeiend. Een hoop gepraat, waarbij het vooral interessant is om te zien hoe twee voormalige vijanden moeten gaan samenwerken tegen een grotere gezamenlijke vijand. Beetje bij beetje wordt het steeds wat boeiender en als de actie dan begint, is het bij vlagen ook best genieten geblazen. Het acteerwerk is goed, al moet ik zeggen dat sommige personages wel wat aan de oppervlakte blijven zweven. Vooral Tony Leung maakt weer een sterke indruk.

Ook is het leuk om te zien hoe de tactiek besproken wordt. Die schildpad-tactiek klinkt op papier al zeer interessant, maar de uitwerking is echt fantastisch. Geweldig hoe men op die manier toch een groter leger op zeer effectieve wijze weet te bestrijden. Het laatste uur, vloog dan ook om en voor ik er erg in had, waren de kleine tweeënhalf uur toch voorbij. Een mooi einde ook, waarbij ik gelijk wel zin had om het tweede deel te gaan bekijken en de befaamde duif van Woo nog maar eens aan bod komt. Dat soort details kan ik altijd wel waarderen.

Best een mooi epos dus, waarvan vooral het laatste uur erg sterk is. Benieuwd of deel II ook een vergelijkbaar niveau heeft. Ik zal dat spoedig weten.

3,5*

Een tikkeltje minder dan het eerste deel, maar het maakt elkaar niet veel.

Waar ik anderhalve week geleden na het zien van het eerste deel, veel zin had om verder te gaan met dit vervolg, moest ik er toch wel weer even inkomen. De terugblik van enkele minuten schept echter veel duidelijkheid. Ook hier wordt er weer veel nagedacht over de strijdwijze en de tactiek. Dat is best interessant. De uiteindelijke veldslag is bij vlagen erg indrukwekkend, maar duurt net iets te lang. De aanvang metde wind en de brandende schepen, is overigens wel prachtig om te zien.

De acteurs doen het allemaal vrij goed en komen vooral in de eerste helft goed tot hun recht. Ik vond het romantische subplot tussende vrouwelijke spion en de soldaat nog wel grappig, al eindigde het wel enigszins dramatisch. Verder zit het vrij goed in elkaar. Het is soms net wat minder meeslepend dan gehoopt, maar Woo heeft er een behoorlijk spektakel van weten te maken en duidelijk nog eens een keer al zijn registers open getrokken. Dat maakt dit epos, samen met zijn voorganger, tot erg vermakelijke cinema.

3,5*