Opinions

Matige musical, die ook niet wordt geholpen door het verhaal, dat niet echt boeiend is.

Nu is het verhaal ook vaak onderschikt bij musicals. Het draait vaak vooral om de muziek, die hier ook volop aanwezig is. Helaas zijn de meeste nummers maar van matige kwaliteit. Het enige nummer wat echt goed en leuk is, is de zogenaamde Cell Block Tango, waarin de dames op originele wijze hun onschuld proberen aan te tonen.

Het acteerwerk is zoals te verwachten enorm dik aangezet. Vooral Zellwegger komt daardoor enorm vervelend over. Richard Gere echter, is juist geweldig op zijn plaats hier en vond ik op acteergebied het absolute lichtpunt van iedereen. Bij Chicago wordt het tempo van het verhaal er vaak ook uitgehaald door de muzikale bijdrages. Daardoor is het soms lastig om er zogezegd weer in te komen.

Overigens wil ik nog wel vermelden, dat de aankleding en de choreografie er prima uitziet, waardoor de film ook zeker nog wel wat punten scoort. Maar echt een fijn en goed gevoel heb ik er niet aan overgehouden.

2,0*

Een zeer matige Disney, die bij lange na niet kan wedijveren met de Pixars.

Het is de eerste volledig computergeanimeerde film van Disney, maar daar waar ze vroeger toonaangevend waren, hebben ze rond deze periode in ieder geval een flinke slag verloren. Het script van Chicken Little is sowieso al erg rommelig. Vooral de manier waarop het daadwerkelijke verhaal over de Aliens begint is nogal plots en onverwachts en sluit in de verste verten niet aan op hetgeen we daarvoor hebben gezien. Daarnaast zijn de personages allemaal nogal zwak en ondermaats en verre van leuk. De enige die zich een beetje aan de malaise kan onttrekken is Fish. Maar die Abby en die Runt of the Litter zijn echt pijnlijk onleuk.

Verder is het qua animatie en tempo vaak erg druk en rommelig. Als we het zeer druk maken, en het tempo zeer hoog leggen, dan moet iedereen het wel leuk vinden, heeft men daar vast gedacht. Die vlieger gaat hier niet op. Het lijkt allemaal gemaakt, om toch maar weer eens met iets nieuws te kunnen komen. Het is flauw, niet leuk, mist bezieling en vooral een hart. Chicken Little is daarmee tot nu toe de aller slechtste Disney, die ik ooit zag.

1,0*

Zeer vermakelijk filmpje.

Toch leuk wat er met klei te maken valt. Met Mary & Max is al bewezen dat er een geweldige film van te maken is, maar ook deze Chicken Run is verre van slecht. Het verhaaltje is geinig en aangezien het Brits is, is het een soort van Animal Farm, maar dan met een dikke knipoog.

De film bevat leuke dialogen en soms aanstekelijke humor. Er zitten een paar leuke vondsten in de film, zoals bijvoorbeeld dekippenpasteimachine.Verder zitten er wat leuke verwijzingen in naar andere films zoals o.a. Stalag 17 en Braveheart. Vooral de diverse ontsnappingspogingen zijn uiterst vermakelijk om te volgen.

Kortom een leuke film, die lekker wegkijkt. Alleen de herkijkwaarde is niet zo hoog.

3,5*

Een aardige Cassavetes, waarin toch wel duidelijk te zien is dat hij hier nier helemaal de vrije hand in het geheel heeft gehad. Dat Kramer de boel uiteindelijk heeft overgenomen en afgemonteerd, is goed te zien. Het is allemaal net iets minder sfeervol dan we van Cassavetes gewend zijn en deze keer zit er ook een duidelijke boodschap in het verhaal.

Het is wel leuk om Gena Rowlands nog erg jong te zien. Ze doet het aardig maar wordt hier toch voorbijgestreeft door een sterke Judy Garland. Burt Lancaster vond ik niet eens zo heel sterk hier. Het verhaal is wel aardig en wordt op een goede manier uitgebeeld, zonder dat het echt heel hoogstaand wordt.

Het ging gelukkig niet de hele sentimentele kant op, maar bleef op dat gebied nog behoorlijk subtiel en binnen de perken. Nog eentje en dan heb ik alles van Cassavetes gezien, al heb ik sterk het vermoeden, dat ik zijn beste werk inmiddels al wel achter de rug heb.

3,0*

Een vermakelijke horrorfilm, die ik vroeger eng vond, maar die dat tegenwoordig niet meer is.

Toch maakt dat de film zeker niet minder. Jaren later is de film misschien op sommige punt ietwat gedateerd te noemen, maar qua sfeer zit het verder wel goed. Chucky is gewoon een behoorlijk grappige film, die van begin tot einde vermaakt. Het is een prima concept. De knuffel/pop van een kind, waar hij zich veilig bij voelt, wordt zijn grootste vijand.

Het acteerwerk is niet geweldig, maar Chucky is gewoon erg cool en steelt absoluut de show in deze film. Brad Douriff heeft er de perfecte stem voor en leeft zich er ook helemaal in uit. De diverse moorden in de film zijn afwisselend en soms best origineel, al maakt het tegenwoordig allemaal wat minder indruk, omdat men tegenwoordig wel wat gewend is.

Child's Play is en blijft een fijne film en de stem van Chucky is gewoonweg onvergetelijk.

3,5*

Iets minder dan het eerste deel, maar nog steeds leuk.

Het is een beetje hetzelfde verhaal als bij het eerste deel. Eng is het zeker niet, wel weer vermakelijk. Chucky is weer terug en kan ook in dit deel weer lekker de moordende pop gaan uithangen. Sommige moorden gaan wel erg makkelijk, maar ja wie verwacht er dan ook dat er een pratende pop is die je gaat vermoorden.

Het verhaaltje stelt niet zo bar veel voor, maar dat geeft niets. Het is een prima kapstok voor de moorden en gelukkig hebben de makers de film deze keer kort en compact gemaakt, waardoor het makkelijk wegkijkt en geen moment verveelt. Dourif is ook hier weer erg goed en Chucky is en blijft ook hier erg vermakelijk.

3,0*

Het uitmelken van de reeks is begonnen.

Dit derde deel is toch wel beduidend minder dan zijn twee voorgangers. Het grootste probleem van dit deel zijn vooral de moorden, die suffer overkomen en daarnaast is de film is zijn geheel gewoon een stuk minder leuk. Chucky is nog steeds cool en zijn Don’t Fuck with the Chuck is absoluut een grappige oneliner, maar daar houdt het eigenlijk ook wel mee op.

Er zit een stuk minder sfeer in deze film en Chucky en de rest van zijn oneliners zijn gewoonweg een stuk minder grappig dan in de vorige delen. Nee deze film heeft het duidelijk niet voor mij.

1,5*

Indrukwekkende science-fiction thriller!

Kun je het voorstellen dat er in de nabije toekomst al 18 jaar geen kinderen meer zijn geboren? Het klinkt heel eng en onheilspellend, maar in Children of Men is het toch echt realiteit. Net als in andere films over de toekomst, ziet het er ook hier weer niet best voor de mensheid uit. Children of Men van regisseur Alfonso Cuaron is een aparte, maar zeer goede film. Allereerst is er het originele verhaal dat goed uitgewerkt is, al zijn er achteraf misschien nog wel wat vraagtekens. Clive Owen speelt zeer goed en laat weer eens zien, waarom hij tegenwoordig zo'n veel gevraagd acteur is. Ook het bijrolletje van Michael Caine als helper van Owen is meer dan het vermelden waard. Cain komt de laatste jaren sowieso goed in bijrolletjes tot zijn recht, zoals o.a. ook in The Prestige.Maar wat deze film dan uiteindelijk echt goed maakt is het welhaast sublieme camerawerk. Enorm lange shots met een camera die zeer dicht op de actie en het hele gebeuren zit, waardoor bijna elka scene extra impact krijgt, realistischer oogt en de film gewoon nog wat indrukwekkender maakt. Children of Men is gewoon een heerlijke science-fiction thriller!

4,5*

Niet zo heel erg onder de indruk.

Ik had stiekem verwacht dat dit niet fout kon gaan. Horror uit Engeland is meestal wat harder en gedurfder dan die uit Amerika, maar het viel toch niet mee.

Het concept is uitermate interessant, maar de uitwerking is niet geweldig. Het wil vooral maar niet echt spannend worden. De kinderen zijn zeker geen lieverdjes, maar echt eng zien ze er niet uit. Daarnaast is er nog het domme gedrag van de ouders van Casey, waardoor het allemaal net wat vervelender wordt.

Casey zelf is trouwens wel het hoogtepunt van de punt in alle opzichten en de enige die nog een beetje logisch lijkt na te denken. Het einde met nog veel meer kinderen is wel goed, al had het ietsje langer mogen duren daar. Wel een mooie setting in de sneeuw en natuur, dat wel en verder heb ik me ook totaal niet verveeld.

2,5*

Matige zeer voorspelbare actiefilm

2,0 *

Spannende thriller, die na een aanvankelijk rustig begin, in de tweede helft uiteindelijk prima op stoom komt. De politieke boodschap mag dan duidelijk zijn, toch is dat hier totaal niet vervelend. De hoofdpersonages zijn namelijk geen milieuactivisten, maar mensen, die op zoek zijn naar nieuws en in feite gewoon hun werk uitvoeren. Daarnaast is het thema nog steeds actueel en hierdoor komt alles ook nog net even iets krachtiger over.

Het acteerwerk is buitengewoon goed. Fonda is een overtuigende journaliste, die wel eens wat boeienders wil vertellen op televisie, dan bijvoorbeeld de geboorte van een tijgerwelp te verslaan. Ook is zij iemand, die de waarheid op tafel wil krijgen, wat ze ook uitstraalt. Douglas is wel grappig als cameraman, maar toch net wat minder goed. Toch is het Jack Lemmon die het meeste indruk van iedereen maakt. Hij is de opzichter van de kerncentrale en vooral zijn transformatie van stugge fabrieksmedewerker, naar iemand die inziet dat hij fout bezig is, is ontzettend sterk en uitermate geloofwaardig.

Het einde is ook sterk en zet je nog even aan het denken. Toevallig vond een paar weken na de totstandkoming van de film al een nucleair ongeluk plaats in Harrisburg. Het zou hier niet bij blijven en was helaas een bevestiging van de krachtige boodschap van The China Syndrome.

4,0*

Prima film met een sterk verhaal. Nicholson acteert sterk en overtuigend en zet voor zijn doen eens en wat ingetogener rol neer, dan we meestal van hem gewend zijn. Ook Dunaway zet een prima rol neer en vooral de prachtige dialogen en wisselwerking tussen haar en Nicholson mag er zijn. De film bevat daarnaast redelijk wat (zwarte) humor en ik vond de film bij vlagen behoorlijk spannend.
Ook de sfeer in de film is gewoon erg leuk en doet denken alsof de film zich ook daadwerkelijk in de dertiger jaren afspeelt. Het einde is voor sommigen misschien wat clichématig, maar ik vond het juist wel sterk de plotwending was ook best verrassend en zag ik niet aankomen.

4,0* voor deze prima neo-noir film!

Af en toe kijken we een filmpje uit de Masters of Horror reeks. Vaak ideaal, gezien de korte tijdsduur en meestal zijn ze op zijn minst ook nog wel onderhoudend.

Deze Chocolate is echter de negatieve uitzondering op de regel. Ik had hiervoor nog nooit een film van Mick Garris gezien en zal er hierna niet snel nog eentje kijken. Het verhaaltje zelf is echt te lachwekkend voor woorden. Een goede regisseur had er misschien nog wel iets van kunnen maken, maar Garris lukt dat in de verste verten niet. Er zit totaal geen spanning in, is futloos, en horror is het eigenlijk ook nauwelijks te noemen.

Het acteerwerk is niet best en vooral de hoofdrolspeler is maar een vervelend mannetje. Slechts een scène, die echt de moeite waard was, verder is allemaal zeer matig.

1,0*

Een lekkere film weer van Pinkaew, al vind ik de film toch een tikkeltje minder dan zijn voorgangers. Chocolate bevat wat meer drama en hoewel de hoofdpersoon zeker andoenlijk is, vond ik het niet altijd even goed werken.

Gelukkig weet Pinkaew wel hoe hij gave vechtscènes in een film moet krijgen, want ook in deze film van hem is dat wederom gelukt. Geen Tony Jaa dit keer, maar een vrouw die er ook op los kan slaan en trappen. Wel een klein beetje Tony Jaa trouwens, want Zen leert zich de martial arts vooral eigen door op tv naar Ong Bak en Tom Yum Goong te kijken. Dat vond ik trouwens wel een leuke verwijzing naar die films.

Qua vechtscènes is Chocalate dus dik in orde. Strak in beeld gebracht, leuke locaties en gewoon erg gave gevechten, waarbij alles er ontzettend goed en echt uitziet en veel erg hard lijkt aan te komen. Ik vond het in ieder geval wel een erg vermakelijk filmpje.

3,5*

Geen geweldige film.

Chopper lijkt een film die in eerste instantie een beetje doet denken aan bijvoorbeeld een film als Snatch. Dat niveau wordt echter bij lange na niet gehaald.

Hoofdrolspeler Eric bana doet het overigens erg goed als Chopper, een soms compleet gestoorde gast, die voor extreem geweld niet tereugdeinst. Het onvoorspelbare van zijn acties maakt hem een interessant figuur.

Helaas heeft de film naast Chopper niet veel meer te bieden. Op een paar leuke momenten na, zakt de film soms behoorlijk weg. Daarnaast is de film op momenten visueel gewoon erg lelijk. Het groenachtige filter doet de film meer kwaad dan goed.

Het hoofdpersonage haalt hier duidelijk de meeste punten binnen.

2,5*

Leuk filmpje. Vol clichés, zoals bijvoorbeeld de boze directeur en nergens echt verrassend, maar vermakelijk om naar te kijken. Dat komt vooral ook door Gérard Jugnot, die in zijn rol als muziekleraar echt iets warms uitstraalt en zeer sympathiek en naturel overkomt. Fijn om te zien! Verder bevat de film bij vlagen erg goede muziek en een prima cinematografie, waardoor er regelmatig mooie plaatjes voorgeschoteld worden. Zeker leuk om een keer gezien te hebben.

3,0*

Sterke film, die een realistisch, confronterend beeld schets van de drugs-scene destijds in Berlijn. Nou moet ik sowieso al niets van drugs, roken en al dat soort rommel hebben, maar ik denk dat een film als deze wel kan helpen bij bepaalde mensen om niet voor drugs te kiezen.
Erg goed maar daarnaast ook ergelijk vond ik de scenes dat ze op een gegeven moment afgekickt waren en elkaar daarna op het station weer overhaalden om toch een trekje te nemen. "Ach joh een trekje, daarna blijven we er af heus!". Yeah right! Zo fout en daarnaast ook zo herkenbaar tegelijk. En ergerlijk in de zin van dat je eigenlijk wilt, dat ze er van afblijven, maar ze zijn verslaafd en dus doen en kunnen ze het eindelijk niet.
Verder vond ik het camerawerk juist goed bij de film passen, chaotisch net zo als het leven Christiane F. op dat moment zelf ook was. Mooie rauwe, realistische film die ook nog eens sfeervol is, maar dan wel een sfeer voor verslaafden. De trieste waarheid helaas.

4,0*

Hele aardige horrorfilm van John Carpenter, al valt het met de echte horror en spanning wel enigszins mee. Het eerste gedeelte van de film is wat mij betreft duidelijk het sterkst. De personages worden op een goede manier geïntroduceerd en zijn, ondanks dat ze misschien wat stereotiep zijn, wel realistisch. Daarnaast blijft het hele gebeuren rondom auto Christine gewoon lekker mysterieus. Als op een gegeven moment dan de moorden beginnen, wordt het allemaal wat voorspelbaarder, maar desondanks blijft het lekker wegkijken. Bovendien slaagt Carpenter erin de film te voorzien van een sterke en fijne jaren tachtig sfeer, iets waar hij meestal wel goed in is. Leuke wegkijker dus en hoewel zeker niet Carpenter’s beste is het wel weer een behoorlijk vermakelijke film.

3,0*

Totaal overbodig en vooral ook onleuk vervolg op het bij vlagen redelijk leuke eerste deel met Chevy Chase.

In het eerste deel ging neef Eddie met vrouw en kinderen logeren bij broer Clark Griswold, en had hij door zijn asociale gedrag nog een paar aardige momenten. . In deze film heeft hij echter zelf de hoofdrol en dat is totaal niet voor hem weggelegd, want grappig wordt deze film nooit. De film is totaal niet grappig en weet geen moment te boeien.

Geen idee waar men de inspiratie vandaan heeft gehaald om deze film te maken, want echt bijna alles is slecht aan deze film.

1,0*

Het concept is erg leuk verzonnen, maar overall valt het toch ietwat tegen en had er zeker meer in gezeten.

Het eerste half uur is wel het leukst. Je leert de jongens een beetje kennen, ze ontdekken hun krachten en proberen die uit, waarbij je jezelf ook tegelijk afvraagt wat je zou doen, als je soortgelijke krachten bij jezelf zou ontdekken. Het idee om dit alles met een handheld camera te filmen is niet verkeerd. Je zit er als kijker veel meer bovenop en wordt er tegelijkertijd ook meer bij betrokken. De CGI is in orde en zorgt voor een paar aardige momenten. De vlieg scènes waren wel leuk om te zien, zeker het moment waarbij er ineens een vliegtuig tussen hen opduikt.

Het grootste probleem van Chronicle zit hem echter in de personages. Het acteerwerk is niet al te sterk, maar daarnaast gaat vooral de ontwikkeling van Andrew veel te snel. Van een gepeste nerd wordt hij binnen een kwartier een compleet gestoord iemand, die dood en verderf zaait. Dat is nogal ongeloofwaardig en te snel afgewerkt. Als de regisseur hier wat meer tijd aan had besteed, had dit waarschijnlijk beter gewerkt. Het einde is dan weer wel spectaculair en door alle actie verveelt het allemaal niet, maar indruk maken doet het nooit, terwijl die potentie wel aanwezig was.

Onderhoudend, maar lang niet zo goed als gehoopt.

2,5*

De tweede film, die ik zie van Laurence Olivier, maar deze is mij toch een stuk minder bevallen dan Hamlet. Net als Hamlet is ook deze Henry V een Shakespeare verfilming, en dat zie je er ook wel aan terug.

De film bevat enorm veel dialogen en een erg theatraal verhaal, met bijpassend acteerwerk. Ik had enorm veel moeite om inde film te komen en om eerlijk te zijn, lukte dat slechts bij vlagen. Het verhaal was niet altijd even interessant en dat gold eigenlijk ook voor de dialogen. Het enige wat deze film uiteindelijk toch nog enigszins de moeite van het kijken waard maakte was het massale gevecht bij Agincourt, dat zich na driekwart film aandiende. Dat zag er mooi en indrukwekkend uit en werd ook nog eens uitermate fraai in beeld gebracht.

Dat gevecht en het niet onaardige laatste half uur zorgen ervoor, dat ik nog wel wat puntjes hieraan kwijt kan, maar over het algemeen gezien scoort Henry V toch duidelijk een onvoldoende.

2,0*

Zwak vervolg op het wel aardige Pitch Black. Waar Pitch Black wel enige spanning bezat, een redelijke karakteruitwerking had en op sommige momenten op een leuke manier mysterieus was, heeft dit vervolg eigenlijk niks van dit alles. De film moet het duidelijk hebben van de actiescenes, maar die zijn helaas ook niet allemaal even goed. De montage laat op sommige momenten flink te wensen over, waardoor het vaak nogal chaotisch overkomt. De film barst daarnaast van de special effects, maar die zien er lang niet altijd even overtuigend uit. Daarnaast is ook Diesel veel minder overtuigend dan in deel een, doordat hij nu meer "spreektijd" heeft en dat niet het gewenste effect heeft door de vaak slappe oneliners en erg houterig acteerwerk. Zeer matige film dus!

1,5*

Altijd interessant om eens een andere invalshoek te zien, die hier aan deze documentaire gegeven wordt.

Lastig om dit te beoordelen en ik kon er niet altijd even veel mee. Er worden erg veel mensen geïnterviewd, die allemaal zijn of haar verhaal mogen doen. Het ene verhaal is boeiender dan het andere. Ook had ik soms wel het idee dat de mensen soms een bepaalde richting “opgeduwd” werden.

De docu is wel aardig mooi geschoten en je waant je echt in het Frankrijk van de jaren zestig. Parijs staat er daarnaast mooi op, iets wat hierbij zeker een pluspunt is. Toch is het geen documentaire, die lang zal blijven hangen. Daarvoor is het gewoon niet voldoende en is de inhoud simpelweg niet goed genoeg.

2,5*

Best een aardige film, die op sommige momenten wel wat aan Oldboy doet denken, al wordt het verhaal hier wel helemaal chronologisch verteld. Het tempo van de film is soms traag en soms weer lekker snel en dat vond ik af en toe een aangename afwisseling. Verder is de film soms lekker hard en bloederig, al vond ik daarnaast het verhaal niet altijd even logisch. Ook zitten er soms wel wat domme momenten in. Zoals bijvoorbeeld het vrouwtje dat Min-jin verstopt heeft in haar winkel en dan doodleuk tegen de moordenaar zit te vertellen dat zij hem verstopt houdt en bang is voor de moordenaar. Hoe dom kun je zijn, denk ik dan. Verder is de muziek aangenaam, het acteerwerk van vooral de twee hoofdrolspelers gewoon goed en is de film ondanks sommige onwaarschijnlijkheden gewoon lekker onderhoudend.

3,0*

Imagine me and you, I do I think about you day and night…..

Een goede film van Wong Kar-Wai, al behoort dit niet tot zijn beste werk. Daarvoor komt Happy Together op sommige momenten net tekort, omdat vooral het middenstuk hier en daar wat te wensen over laat.

Wat een leuk kleurenfilter heeft de film trouwens. Het geeft het geheel een apart maar erg lekker sfeertje. Lekker broeierig, maar toch aangenaam. Qua cinematografie wordt er hier ook behoorlijk op los geëxperimenteerd, met o.a. slow motion en nog wat andere zaken, die het werk van Wong Kar-Wai vaak ook kenmerken. Ik vond het eerste half uur best interessant. Toen ik het verhaal zo las, had ik door de Chinese namen niet direct door dat het een film zou zijn met homo-liefde. Wong Kar-Wai verwerkt het op een goede manier in het verhaal, zonder dat het ergens storend is. Toch blijft het een beetje oppervlakkig en daardoor is het halverwege allemaal toch een stukje minder interessant.

Maar gelukkig weet Wong Kar-Wai de aandacht op tijd weer terug te krijgen en sluit hij af met een vrij sterke laatste 25 minuten. En wat weet hij toch altijd gebruik te maken van een sterke soundtrack. Heerlijk hoe de muziek hier ook weer op de achtergrond klinkt en bijdraagt aan het zwoele sfeertje. Ook het acteerwerk is weer prima, maar met Tony Leung Chiu Wai kan dat ook eigenlijk niet fout gaan. Het is jammer van het wat mindere middenstuk, maar verder is dit gewoon een behoorlijke goede film.

3,5*

Heerlijke film dit!

Mijn tweede film van Wai Wong en net als In the Mood for Love is ook deze film mij zeer goed bevallen. De hele film ademt een ontzettend luchtig romantisch sfeertje uit, daarbij ondersteunt door geweldige muziek. Het eerste verhaaltje is al alleraardigst, maar vooral het tweede verhaaltje beviel mij ontzettend goed. Tony Leung is echt een klasseacteur en laat dat hier ook weer eens zien. Daarnaast speelt ook Faye Wong zeer overtuigend. Heerlijk om te zien hoe onschuldig, origineel en ook lief zij op je overkomt. Het is einde van de film is natuurlijk wel voorspelbaar, maar in feite wel het perfecte einde wat mij betreft. Ik zat op een gegeven moment echt te hopen dat de film "zo" zou aflopen en gelukkig gebeurde dat ook. Nu snel 2046 maar eens een keer opzoeken, want Wong heeft me met deze film nu helemaal overtuigd van zijn kunnen.

4,0*

"California Dreaming"

La Grande Bouffe vond ik al een behoorlijk experimentele film van Ferreri, die helaas wel wat tegenviel. Ciao Maschio is bijna net zo gek of zelfs nog gekker, maar gelukkig ook de betere film.

Het verhaal stelt niet zo heel veel voor en draait vooral om Gérard Depardieu, die een aapje vindt en het beestje verzorgd. De manier waarop hij het aapje vindt, vond ik trouwens wel gelijk één van de mooiste momenten. Onder een grote nep gorilla komt het beestje ineens tevoorschijn. Vlak daarvoor heeft Depardieu zich trouwens laten verkrachten door een stelletje vrouwen, om maar even aan te geven dat het allemaal nergens over gaat.

Filmisch heeft Ferreri alles echter goed voor elkaar. Depardieu speelt daarnaast een alleraardigste hoofdrol, waarbij ik zijn voortdurende geblaas op het fluitje best grappig vond. Daarnaast heeft Marcello Mastroianni een mooie bijrol.

Ik kan de diepere betekenis hierin verder niet ontdekken, maar over het algemeen vond ik het vermakelijk, met al die gekheid op een stokje en het einde zelfs licht ontroerend.

3,5*

Gisteren de film eindelijk gezien en die viel gelukkig niet tegen. Zeer goed acteerwerk, met daarbij een boiend en realistisch verhaal.

Die scene met die twee jongetjes die kogels in hun voet krijgen is inderdaad zeer indrukwekkend om te zien.

Alleen die namen waren in het begin beetje lastig te volgen.

4,5 ster en zeker een film die ik in mijn collectie wil hebben

La Ciénaga is mijn erste kennismaking met het werk van Lucrecia Martel en gelijk is duidelijk, dat we met een interessante regisseuse te maken hebben. De regie is namelijk erg verzorgd en het geluid, zoals hier al eerder vermeld wordt, is erg goed en op een sterke manier aanwezig.

La Ciénaga is typisch zo'n film, die je niet direct gaat kijken voor het verhaal, want dat is hier niet echt het belangrijkste, en daarnaast komt het ook niet zo goed uit de verf. Het is vooral de manier van sfeerschepping, die ervoor zorgt dat het allemaal toch nog enigszins boeiend wordt. Vooral de manier waarop op de achtergrond heel gedetailleerd te horen is, dat we in de buurt van een moeras zitten is erg goed gedaan. Het heeft iets onheilspellends en zorgt er ook voor dat er een constante vorm van spanning aanwezig is.

Los daarvan vond ik wel dat het verhaal iets teveel voortkabbelt en de gebeurtenissen van de families mij eigenlijk niet zo heel veel deden. Best apart eigenlijk dat een film zowel iets fascinerends, als iets afstotends in zich kan hebben. Het positieve overheerst gelukkig wel voor mij. Wel is het een typisch voorbeeld van een film, waarvan ik goed kan begrijpen dat mensen er totaal niets aan vinden.

3,0*

En maar weer eens een Oscarwinnaar meegepakt. Nog twee en dan heb ik ze allemaal gezien.

Deze Cimarron had ik vooraf niet echt hoge verwachtingen van. Dat het een soort van western is, spreekt wel in zijn voordeel, maar op de één of andere manier blijken de westerns van voor 1940 me tot nu toe niet zo heel goed te liggen. Cimarron is ook verre van geweldig, maar in ieder geval iets amusanter dan ik verwacht had. Het expressionistische acteren is wel een tegenvaller. Het hoort bij het tijdperk vlak na de stomme film, maar is daarnaast ook een teken dat Cimarron de tand des tijds niet heeft doorstaan.

De eerste helft heeft echter een aantal leuke momenten en de scene, die The One Ring hier ook al aangehaald is zelfs buitengewoon goed. Helaas worden die momenten naarmate het verhaal vordert steeds zeldzamer, en daarnaast wordt het inhoudelijk ook steeds iets minder interessant naarmate de tijd vordert. Vooral de vele tijdssprongen in de tweede helft, zorgen ervoor dat de samenhang enigszins uit het verhaal verdwijnt. Daarnaast gaat het verhaal ook nooit echt de diepte in, maar blijft het ergens aan de oppervlakte drijven.

Ik ben er zeker niet ondersteboven van. Het verhaal is best aardig, en als geheel is het redelijk onderhoudend. Er zitten echter net iets teveel minpunten in, om Cimarron aan de goede kant van de score te kunnen laten eindigen. Het zeer matige acteerwerk is de grootste stoorzender.

2,5*