Opinions

Foutloze film. Het verhaal wordt in Chinatown volgens alle regelen der kunst verteld met daar bovenop nog een schepje persoonlijke visie van Polanski. Nicholson speelt op z'n Nicholsons. Aardig muzikaal thema ook. Tsja, kan er gewoon weinig kwaads van zeggen, het is alleen niet het soort film waar ik echt hoge waarderingen aan kwijt kan.

Aangename verrassing. Een typische Hallstrom feel-good movie die mij zelfs een piepklein beetje aan Amelie deed denken. De film balanceert op de grens naar 'sentimentele draak' maar steekt die net niet over. Soms is het wat clichematig en voorspelbaar maar er zijn ook genoeg leuke dingetjes en het geheel is echt wel charmant. Kortom: Chocolat is mierzoet, maar wel lekker. 3,5*

Zowel stilistisch als inhoudelijk heb ik wat ambivalente gevoelens bij Les choses de la vie. De stijl is op zich prima, maar de flash-forwards voelen wat lukraak aan en zijn niet consistent gebruikt doorheen de film. Qua inhoud moet de film het hebben van z'n nonchalante, weinig plotgedreven en daardoor behoorlijk natuurlijke vertelwijze, maar het ontbreekt wel een beetje aan echte diepgang. Ik had het gevoel dat de film baat gehad zou hebben bij een extra halfuur om de personages meer uit te diepen. Hoewel de hand van Sautet zeker zichtbaar is, wordt het niveau van Un coeur en hiver daarom als je het mij vraagt niet gehaald.

Standaard drugsdrama, met veel ellende en weinig verhaal. Meer dan 'meisje raakt aan de drugs' heeft Christiane F. domweg niet te vertellen. De enige meer bijzondere, zelfs memorabele scene is die wanneer ze door het winkelcentrum rennen met het nummer van Bowie. Verder teleurstellend.

Interessante film weer van Wong Kar-Wai, m'n vijfde inmiddels. Deze valt in de categorie van Chungking Express, hoewel die een stukje beter is. Maar wat Happy Together meer dan genietbaar maakt is de nonchalante, dynamische, gedurfde cinematografie. Wat een lef en flair weer van Christopher Doyle. Oke, de montage oogt rommelig, in sommige scenes werkt het niet helemaal, maar als geheel is het heerlijk om te zien. Ook bij mij kwam, danuz noemde hem al, om een of andere reden Jarmusch naar boven. Misschien wel mede vanwege de jazzy soundtrack, die de film een nog coolere uitstraling geeft. Verhalend zijn het vooral de laatste 10 minuten waarvan Happy Together het moet hebben, terwijl het middenstuk van de film nogal zwak is. Daarom 'slechts' drie sterren.

Jajaja! Tweede film van Wong Kar-Wai die ik zie in een film (de ander was My Blueberry Nights) en het verschil is duidelijk. Dat is namelijk de cameravoering van Doyle. Qua beeldcompositie, kleurgebruik, belichting en effecten is Chungking Express geen sneltrein maar een achtbaan. Energiek, dynamisch en vernieuwend en daarbij toch niet overdreven maar juist in balans, mooi. Vooral het eerste deel van de film vond ik bij vlagen adembenemend. Helaas is het scenario, zoals vaker bij Wong Kar-Wai, niet zo geweldig. De melancholische ondertoon en de details zijn erg leuk (ananas eten, tegen een stuk zeep praten, zweten in plaats van huilen) maar narratief werkt het niet. Daardoor zakte m'n aandacht tegen het einde wat weg. Het ritme gaat dan ook omlaag en de muziek keert inderdaad te vaak terug. Jammer dat Wong Kar-Wai het, net als bij In the mood for love, dus net niet weet af te maken. Desondanks een zeer goeie film.

Op zich valt er niet veel aan te merken op Cialo, maar dat is misschien ook wel het probleem. De film zit vol mooie plaatjes, bevat een paar aardige scenes met de therapieën die Anna toepast bij een groep jonge anorexia-vrouwen en de geesten-thematiek blijft lekker luchtig. Maar echt van de grond komen doet het allemaal niet. Iets te vlakke arthouse wat mij betreft.

Sympathieke film, maar wel de minste van de vier Jeunets die ik zag. Opvallend dat zoveel hoogstemmers hier en passant Amelie even afkraken, terwijl dat de enige film van Jeunet is die weet te raken. Mij althans. La cité des enfants perdus is verder erg leuk bedacht, prachtig gemaakt en Miette is een ubercool personage. Maar het blijft voor mij iets teveel hangen in het etaleren van fantasie, zonder dat het je als kijker nog wat doet. Beetje het Walter Moerssyndroom. Leuke film natuurlijk, dat wel, maar gelukkig heeft Jeunet later ingezien dat het soms beter is om iets soberder om te springen met z'n gedachtenspinsels.

Heerlijke film. City Lights bevalt me een stuk beter dan The Gold Rush. De combinatie tussen slapstick en drama is perfect verweven in het verhaal. Ik heb enorm gelachen om de spaghetti, ik werd ook getroffen door de verarmde en verlopen Chaplin aan het eind. De humor is wat subtieler dan weleens het geval is en daarbij is het verhaal goed uitgewerkt, coherent en onderhoudend. 3,5*

De worldbuilding is nog wel leuk hier, maar het scenario is veel te oppervlakkig en afgezaagd, waardoor de aandacht steeds meer verslapt. De knulligheid van de ontknoping helpt ook niet mee om hier nog iets van een goed gevoel aan over te houden.

Fijne nouvelle vague. Beetje door Parijs rijden in zwart-wit met tussendoor wat gekkigheden, dat gaat nimmer vervelen. Ook een van de toffere overgangen van kleur naar zwart-wit die ik ken trouwens (andersom komt volgens mij vaker voor). De vrouwelijke protagonist is minder interessant dan bij Godard vaak het geval is, wat waarschijnlijk meteen de reden is dat de impact van het drama vrij beperkt blijft. Nog een eervolle vermelding van de "jump-cut zonder cut" bij het shot van de twee hoofden in de bus, die telkens even naar voren knikken.

Prima concept maar in de uitwerking had meer gezeten. Wat me vooral tegenstaat is dat het allemaal zo nadrukkelijk gebracht wordt, tot aan het expliciete benoemen van wie de 'softies' en wie de klootzakken zijn toe. Alsof dat nog niet duidelijk genoeg was. De film heeft zeker zijn momenten trouwens, bijvoorbeeld de scene met de Poolse (?) prostituee. Toch ben ik nergens echt van onder de indruk, en zeker niet van de veel geroemde dialogen en de muziek. Toch maar afronden naar beneden derhalve; 2,5 ster.

Burgess vind ik niet zo'n interessante schrijver, en Kubrick niet zo'n interessante filmer, zodat deze film lang is blijven liggen. Nu toch maar opgezet, en ik moet zeggen dat A clockwork orange zowel minder bijzonder als minder geweldadig is dan ik had gedacht. Meestal krijg je stukjes te zien uit de openingsscenes van de film, waarbij het lijkt of er nauwelijks decor is en de film grotendeels bestaat uit het aanvallen van weerloze figuren, maar in de rest van de film is dat eigenlijk allemaal een stuk conventioneler.

Het verhaal zelf vond ik niet zo geweldig; de ontwikkeling is vergezocht en een beetje flauw, en daarbij vond ik het plot te nadrukkelijk gericht op het dystopische punt dat Burgess wilde maken. A clockwork orange moet het denk ik meer hebben van de vormgeving. De hele setaankleding is sterk gedaan, en ook cinematografisch heeft de film een mooi eigen karakter. Het motief van de kleur rood komt zeer aardig uit de verf. Maar het is toch vooral de muziek die de absolute troef is van deze Kubrick. Dankzij het contrast met de beelden ontstaat een heel aparte sfeer en daarbij helpt de soundtrack om de gang erin te houden. Menig dood moment in de film (dat hele gevangenisgebeuren is bijvoorbeeld behoorlijk saai te hoemen) wordt opgevangen door "Ludwig Van" en andere componisten.

Het blijft natuurlijk een beetje een zwaktebod als een film zo afhankelijk is van reeds bestaande, toegevoegde muziek, maar het zij zo. Stilistisch is A clockwork orange in ieder geval wel memorabel, verhalend vond ik het wat minder, kom daarmee uit op drie sterren.

Mooie film, brok in de keel enzo. Dat komt in Close wel voornamelijk door de kracht van de gebeurtenissen zelf en minder (dan ik graag zie) door filmische middelen. Maar Dhont doet weinig verkeerd hier. Het nabije camerawerk en de nadruk op ogen zorgt ervoor dat je de eenzaamheid van rouw sterk voelt.

Een hele stap voorwaarts ten opzichte van Personal shopper, ware het niet dat Clouds of Sils Maria eerder is gemaakt. De interactie tussen Maria en Valentine wist me continu te boeien. Sowieso is dat gegeven van de persoonlijke assistent in moderne setting wel interessant en vrij origineel. In de rol van Kristen Stewart kan je het eigenlijk nooit verkeerd doen, maar desondanks fijn acteerwerk, en ook van Binoche natuurlijk (de laatste overacteert iets en de eerste 'onder'acteert, wat uiteraard in beide gevallen bij de rol hoort). Verder heeft Assayas in de vorm toch wel een eigen stempel. Ik kan er nog niet helemaal de vinger achter krijgen waar het nou precies in zit. Zou ook zeker niet willen beweren dat het onverdeeld geslaagd is, maar toch, het heeft wel iets. In tegenstelling tot mijn bovenbuurman vind ik trouwens de beelden klinisch aanvoelen in plaats van warm. Desniettegenstaande: goeie film.

Deze hype is een beetje langs me heen gegaan. Nu wel gezien, en ik vind het briljant.
Geweldig om met een handheld-camera te werken en de suggestie te wekken dat deze door een van de personages wordt gedragen. Nog nooit een rampen- of monsterfilm gezien die zo intens aanvoelt, en dat komt puur daardoor. Als dan ook nog eens twee filmlagen over elkaar worden gebruikt vind ik de vormgeving toch wel erg stijlvol gedaan. Fantastisch moment bijvoorbeeld als de 'cameraman' dood op de grond ligt en de camera zichzelf niet scherp kan stellen.
Inhoudelijk behoorlijk gewaagd natuurlijk om dit midden in New York te laten plaatsvinden. Eén shot lijkt rechtstreeks afkomstig van 9/11 (mensen in de straat die om de hoek de stofwolken naar beneden zien komen) en ook verder zitten er subtiele verwijzingen naar deze aanslag in (wat te denken van het camera-personage die zich afvraagt of de eigen regering erachter zit).
Ook weer een goede keuze is het casten van louter onbekende acteurs. Past natuurlijk helemaal in het concept. Vond met name de hoofdpersoon goed spelen. Verder niets dan lof voor de langzame opening, heb me geen seconde verveeld. Zodra de film losgaat is er gelukkig nog genoeg balans in het verhaal (mooie rustpauze is in de metro). Ook het einde is prima.
Het enige wat ik aan te merken heb op de film is dat het nog wat realistischer had gekund, met name de reactie op verwondingen en de psychologische kant.
Maar ik heb op het puntje van m'n stoel gezeten en vollop genoten, van zowel de spanning als de stijl. Cloverfield stelt alle andere rampenfilms in de schaduw.

Zo, dat viel goed mee. Wel de minste van de drie tot nu toe, maar zeker geen B-film ofzo. Wat ik vooral erg leuk vind aan The Cloverfield paradox, is precies dat, de paradox. Twee verschillende realiteiten die samen komen en vechten voor hun plekje, dat was ik nog nooit zo tegengekomen. Dit uitgangspunt houdt de film ook overeind tijdens de SF-cliché's, waarvan de makers blijkbaar menen dat je die allemaal moet gebruiken: een brand in een ruimteschip, losvliegende delen die ontkoppelt moeten worden, scenes met deuren die niet opengaan, scenes met deuren die met een simpele handbeweging opengaan, mensen die de ruimte in worden gezogen nadat een glaswandje het begeeft, mensen die worden gekoloniseerd door iets dierlijks, enzovoorts en zo verder. Ook de dialogen en de humor die wordt gepoogd toe te voegen door middel van die Ier zijn niet om over naar huis te schrijven. Of het gegeven dat je met zes astronauten bent en dat er dan ééntje vrolijk Chinees gaat praten. Afijn, het rammelt aan alle kanten qua uitwerking, maar de basis is best wel in orde, het vermaakt, en het einde was weer fijn. Meer Cloverfield a.u.b.!

Prachtfilm, van de drie Haneke's die ik zag veruit de beste. Door de structuur van Code Inconnu kan de regisseur allerlei losstaande ideeën kwijt. Dit resulteert in een veelheid aan boeiende, sterke en indrukwekkende scene's. Sowieso is elk fragment met Binoche al werelds, ze speelt weer eens de pannen van het dak. Ook de gedeelten die een film binnen de film vormen spraken me erg aan: op een of andere manier doet het me altijd wat als acteurs moeten spelen dat ze acteren (zie bijvoorbeeld ook de auditiescene uit Mulholland Dr.). Verder vond ik dat er verrassend veel lijn zat in het geheel en is de film allerminst een moeilijke puzzel. Tsja, je moet er inderdaad een beetje van houden dat Haneke construeert, speelt met het medium (het gebruik van geluid is ook opvallend, haast nouvelle vague-achtig) maar ik val ervoor als een blok. Topper dit.

Zo zie ik ze graag! Un Coeur en Hiver is een pure personagefilm, met diepgaande dialogen, goed acteerwerk en vooral zeer overtuigende karakters. Je raakt al snel verzeild in de hoofden van de personages om met hen mee te denken, mee te begrijpen. Door deze dynamiek met de toeschouwer denk ik dat iedereen anders tegen de film zal aankijken.
Kernpunt is het schijnbare onvermogen van Stephane om liefde te voelen en zijn eerlijkheid daarover. Interessant wordt het vooral wanneer hij zijn vriendschap met Maxime typeert als een transactie van wederzijdse belangen. Camillia ziet dit als een devaluatie van die relatie maar kan vervolgens zelf geen liefde opbrengen voor iemand van wie ze geen liefde terugkrijgt, waarmee uiteindelijk ook liefde een soort ruilhandeltje wordt. Aan het einde twijfelde ik nog steeds over het gevoelsleven van Stephane. Hij lijkt toch een stuk sympathieker en meer integer dan levensgenieter Maxime. Zijn gevoelens dan het enige wat telt? Houdt hij zichzelf en anderen eigenlijk niet voor de gek met zijn kille woorden? En wat zegt de hulp bij zelfdoding die hij zijn beste vriend verleent over zijn vermogen tot liefhebben?
Er wordt fantastisch geacteerd in dit hoogstaande drama. Met name toch Auteuil speelt een perfecte rol. Over Emmanuelle Beart kan ik weinig zeggen, die is te mooi om een objectief oordeel te geven. Wat een engel. De cinematografie van Un Coeur en Hiver mag dan niet meer dan conventioneel zijn maar dit ondersteunt wel erg goed de sterke punten van de film. Op z'n tijd komen er trouwens genoeg mooie shots voorbij om het visueel niet saai te maken (bijvoorbeeld het gesprek in de auto). De fraaie muziekscenes doen de rest en geven deze typisch Europese kwaliteitsfilm nog meer allure. Ik ben onder de indruk.

Voor mij een tegenvallende film. Elke vergelijking met Heat is eigenlijk ongepast.
Het verhaal is niet boeiend, het slappe gelul van Cruise gaat al snel irriteren en de muziek is zo overheersend dat er een vervreemdend effect van uitgaat. Daarbij zitten er enkele zeer ongeloofwaardige scenes in (disco, auto-ongeluk) en bevat alleen het laatste half uur enige spanning.
Dat alles weegt zwaarder dan de mooie manier van filmen van Mann en enkele leuke momenten.

2,5*

En nog maar een film van José Giovanni op Netflix, mijn derde. Dit keer zorgde hij zelf voor het verhaal. Niemand minder dan Georges Delerue tekende voor de muziek (volgens IMDb heeft hij bijna 400 composer-credits, ik ken hem voornamelijk van Le mepris). Maar uiteindelijk is het in de eerste plaats een Alain Delon-show. Net als bij de andere films van Giovanni, heeft ook Comme un boomerang een meervoudig verhaal. Het lijkt aanvankelijk een 'kind in de gevangenis, juridisch spel'-plot te worden. Maar dan opeens draait het om en blijkt Delon een voormalig gangster en mondt de film uit in een heuse ontsnappingsflick. Ook de relatie tussen vader en zoon gaat veel dieper dan het eerst lijkt, in een aantal fraaie dialogen met gevangenisglas ertussen. Ik moet er bij zeggen dat Comme un boomerang soms ook wat stuurloos lijkt hierdoor en verder is het stilistisch de minst onderscheidende film van de drie Giovanni's die ik zag. Toch kan de man heel goed filmen, wat hij in losse momenten overtuigend bewijst: Delon die door een casino loopt is zo'n moment (Goodfellas, iemand?), of later wanneer Batkin senior als een dolle naar de gevangenis rijdt. De ontknoping is spannend en het laatste shot, een suggestieve freeze, erg sterk, waarbij Delerue voor het unheimische slotakkoord zorgt.

De film deed me een beetje denken aan Sokurovs Mat i syn (hoewel de verschillen natuurlijk veel groter zijn dan de overeenkomsten). Cómo Pasan las Horas brengt de liefde tussen een vader en zoon in beeld op fraaie, kalme, alledaagse wijze. Ruim een uur lang lijkt het daar ook bij te blijven, maar gelukkig introduceert Inés de Oliveira Cézar aan het einde een filmische climax in de vorm van het ongemerkt overlijden van vader op het strand. Dat shot van de spelende zoon, terwijl de uren verglijden, geeft de film wat mij betreft z'n waarde. Stilistisch was ik van de vervormde beelden niet zo gecharmeerd, om maar niet te zeggen dat het ronduit lelijk is, en dat ik de functie ervan ook niet zo duidelijk zag (vergelijk bijvoorbeeld met wat Lynch doet in Inland Empire, dat is wél echt effectief gebruik maken van dit soort effecten). Ook daarbuiten is de cinematografie en de belichting overigens uiterst flets, hoewel er enkele mooie strand-beelden zijn. Tenslotte vond ik de sequenties met de moeder en de oma niet erg veel toevoegen. Redelijke film, halve punt extra voor het eerder genoemde shot.

Zoals al een beetje verwacht, ligt dit niet helemaal in mijn straatje. Bij de biografische films van Larraín kan ik meevoelen met de personages. Bij de meer donkere films van Larraín zijn de personages vaak niet alleen antipathiek, ze zijn ook grillig en moeilijk te plaatsen. Dat verhindert mij soms om in de film te raken. Dit geldt ook voor El Conde. Vooral bijvoorbeeld jammer dat de non zo lang onduidelijk is in haar motieven. Wat wel heel sterk naar voren komt, is de onverbloemde aanklacht tegen Pinochet en zijn familie. Moordpartijen en vooral financiële zwendel worden gewoon concreet uitgespeld. Het is knap van Larraín dat hij dat allemaal laat passen binnen het filmkader. Behalve misschien in de eerste 20 minuten, dat voelt wel echt als een introductie voor de internationale kijker. Tegen het eind komt er dan nog even een leuke uitsmijter met de intrede van Margaret Thatcher als mede-vampier: "South-America"... Verder is het visueel een fraaie film, wat in dit geval meer aan de enscenering ligt dan aan de cinematografie denk ik. Met een van klassieke muziek barstende score, variërend van Purcell tot Arvo Pärt. Niet heel origineel allemaal maar het klinkt wel mooi en creëert veel sfeer. Uiteindelijk gewoon weer een eigenzinnige film van Pablo Larraín, een film ook waarmee hij zijn reeks over het tijdperk Pinochet afsluit, met een paar erg goeie ideeen en opmerkelijke scenes, die gewoonweg niet helemaal iets voor mij is.

De roman van Moravia kon me niet erg boeien, en hoewel ik de film beter vind, blijven het verhaal en met name het hoofdpersonage een struikelpunt. Vermoedelijk heeft dat vooral te maken met de amorele levenshouding van Marcello Clerici. Het voordeel van Bertolucci's versie van Il conformista is in elk geval dat het een stuk vlotter gaat, narratief is het zelfs wat rommelig te noemen. Nog groter voordeel is de al veel geroemde stijl. Dat shot tussen opwaaiende bladeren door, wauw. Ook de decors zijn mooi. De scene waarin alle sterke punten van de film samenkomen is de moordpartij in het bos. IJzingwekkend goed. Daar tegenover staan echter ook momenten die ik weinig interessant vond en over de gehele linie middelt zich dat een beetje uit. Il non-conformista zou mij een beter uitgangspunt lijken...

Le Consequenza dell'Amore is een erg hippe en eigentijdse film die mij juist daardoor licht tegenviel. Boeiende dingen worden als het ware overschaduwt door de missers. De film schreeuwt zichzelf in script en cinematografie voorbij, het ligt er net te dik bovenop.

Allereerst het plot. Dat is niet alleen wat warrig en onduidelijk maar tevens te ver gezocht en overtuigt daardoor als geheel niet. Het hoofdpersonage is wel interessant maar zijn banden met serveersters en maffiosi zijn niet geloofwaardig genoeg. Zo’n streekromannetjes-cliche over iemand die zijn geliefde ziet zoenen met wat later een broer/kennis/rijinstructeur blijkt te zijn helpt ook niet echt [toch maar spoilertags, dat dan weer wel]. Helaas wordt de spannende afloop onderuit gehaald door wat beelden van een verre vriend die voor mijn gevoel nogal uit de lucht komen vallen.

Qua cinematografie vond ik de film schreeuwerig. De vele camerabewegingen en buitennissige -standpunten missen echte stijl en komen geforceerd over. Het lijkt erop dat een achterliggende visie en lijn ontbreekt waardoor ook de leuke vondsten (het auto-ongeluk werd prachtig in beeld gebracht) uiteindelijk niet helemaal overtuigen.

Een van de sterkste punten aan Le Consequenza dell'Amore vond ik nog de sound-track. Goede muziek en vaak mooi geïntegreerd.

Sowieso was het, ondanks mijn kritiek, een fijne film om te kijken met veel leuke dingen, juist in script en cinematografie. Maar als kwaliteitsfilm is het allemaal wat te mager. 3*

Voor mij was dit een lichte tegenvaller. Alles werkt in deze film net niet. Vooral het drama schiet tekort doordat de liefde tussen Tessa en Justin nergens goed wordt uitgewerkt (maar blijkbaar wel uitermate sterk is). Ook het thriller-aspect komt niet echt goed van de grond: de protagonist fungeert slechts als een middel om het verhaal te vertellen, niet als zelfstandig personage. Meeleven is er daardoor nauwelijks bij.

Cinematografie en montage worden op inventieve wijze gebruikt maar hier is het juist weer iets te. De verschillende filmstijlen (dan weer schokkerig, dan weer strak, veel bewegingen, veranderende kleursamenstelling) maken het geheel erg druk.

Wat overblijft is een film die lekker wegkijkt, een interessant onderwerp aansnijdt en ook wel een bepaalde kwaliteit in zich heeft, 'maar er had meer in gezeten'. 3*

Ik wou dat ik dit soort films eens óf heel goed, óf heel slecht kon vinden, dat lukt me maar niet. Altijd levert zo'n experiment nieuwe, orginele en gewaagde cinema op, maar ook altijd wordt de filmervaring bij mij gelimiteerd door de grenzen die het experiment zichzelf oplegt.

Container is een film die als geen ander beeldtaal en gesproken taal van elkaar scheidt en weer vermengt. Helemaal non-narratief is de film volgens mij niet, want niet alleen zorgt de voice-over voor begrip van wat de beelden vertellen, ook lijkt er een soort ontwikkeling in het personage te zitten. In het begin ligt de meeste nadruk op een gender-identiteitsstoornis en de daarmee samenhangende problematiek, tegen het einde laat de film volledige, psychiatrische ontsporing zien. Jammer is dat Moodysson op deze manier voorbij gaat aan de serieuze problematiek van transseksuelen, hoewel dat thema filmisch misschien minder interessant was geweest.

Beelden zijn verder over het algemeen sterk, met name de abstracte sequenties. Voice-over vond ik ook goed, die stem lijkt mij bewust zo gebruikt omdat het de mogelijkheid openlaat dat er een man aan het woord is die zijn stem probeert te vervrouwelijken. Goede keuze om een aantal motieven (celebrities, catastrofen, WO II) te gebruiken, hierdoor blijft de film samenhang vertonen.

Zoals gezegd vind ik echter zo'n experiment zelden zorgen voor een volledige filmervaring. Hier omdat er toch weinig ontwikkeling is, ik dat hypnose-gevoel absoluut niet heb ondervonden en het voor mij zodoende wat afstandelijk-interessant blijft. Een saaiige 3-sterren van mij, het is niet anders.

Leuke film, die het zichzelf echter wat te gemakkelijk maakt. Eigenlijk haalde het tussen neus en lippen door overlijden van Santiago (meerdere users hierboven hebben dit dus zelfs helemaal gemist?) de angel al uit het dilemma van de hoofdpersoon. Het tweede punt is de reactie van echtgenote en dorp op de onthulling, waarbij er te snelle en te volledige acceptatie plaatsvindt. Als drama laat Contracorriente dus wat steekjes vallen, maar als feelgood-film voldoet het meer dan, ook door de combinatie van de sfeervolle muziek en de zonnige en kleurrijke omgeving.

Weer zo'n thriller uit Spanje. Plotgedreven met een hoog tempo, twists en een strakke look. Het is veel Hollywood met een klein Spaans tintje.

Zeker niet vervelend om naar te kijken en Contratiempo kent een in mijn ogen bevredigende afloop. Subtiel hoeft het natuurlijk niet te zijn in zo'n film.

De score is duidelijk afkomstig uit de Zimmer-school, en naast de orkestmuziek zonder melodie weet deze componist ook nog zang zonder melodie voort te brengen tijdens de aftiteling. Hoogst merkwaardig.

Op zich zit het met de sfeer wel goed, mede dankzij de soundtrack en de decors, maar helaas is The conversation gewoon verhalend niet boeiend genoeg. Veel te veel oninteressante momenten, zoals dat ellenlange gelamenteer met een tweetal blonde vrouwen (in ook nog eens een veel te doorzichtige valstrik waar het de tweede betreft). Mooiste scene vond ik het metro-ritje ergens in het begin, waar het licht uitvalt en Hackman dan een soort visualisatie heeft van het een of ander. Maar verder nee, ik kan gewoon niet echt enthousiast worden van de cinema van de 'movie brats'.