Opinions

Beter dan verwacht. In het begin dacht ik nog: waar is nu de hand van Polanski. Maar gaandeweg wordt je er steeds meer ingezogen en blijkt de vloeiende vertelwijze van bovengemiddeld niveau. Soms wordt er voor een scene extra tijd ingeruimd, zoals de uitwisseling in de kerk. Verder is het geheel mooi in balans. De Fransen komen er slecht af en ook van volksopinies in het algemeen krijg je geen hoge dunk bij het zien van J'accuse. Mooi dat deze bijzondere historische casus, destijds echt een explosief geval en als zodanig ook veel in de literatuur van die tijd terecht gekomen, zo'n fraaie verfilming heeft gekregen.

Mijn derde van Dolan, en ik ben om: we hebben te maken met een supertalent.

Gek genoeg vind ik dit debuut eigenlijk iets evenwichtiger dan de twee films die daarna kwamen. Ik kan me ook meer verplaatsen in de personages. Dat gezegd hebbend blijven personages en vooral dialogen het zwakke punt van Dolan. Bijna elke dialoog zit in de hoogste versnelling, en al vanaf het begin van de film wordt je gebombardeerd met irrationele woede-uitbarstingen. Dit maakt de personages minder echt en hun problemen minder geloofwaardig. Een klein maar niet weg te poetsen smetje.

Verder vond ik J'ai tué ma mère inhoudelijk wel boeiend. Het centrale thema, van personages die niet van elkaar kunnen houden maar ook niet zonder elkaar kunnen, heeft me ook in de literatuur altijd aangesproken (bijvoorbeeld in Stiller van Max Frisch). Meestal gaat het dan trouwens om een liefdesverhouding, niet om een moeder-zoon relatie. Verder mixt Dolan er nonchalant nog een ratjetoe van symbolen doorheen, van Oedipus tot de Moeder Gods en Michelangelo's Schepping van Adam. Uitgewerkt wordt het niet echt, maar qua sfeersetting werkt het.
Tegen het einde krijgt het drama steeds sterkere dimensies, met de woede-uitbarsting van de moeder tegen de directeur van het internaat als fantastisch hoogtepunt. De manier waarop Hubert teleurgesteld raakt in andere personen om hem heen (waarvan het zijpaadje met de lerares overigens intrigerend is) leek me wat erg nadrukkelijk maar dit is wel nodig om naar het einde toe te werken. Gelukkig blijft het niet bij het ietwat clichématige beeld op de rotsen: de jeugdfilmpjes zijn naast feel-good ook een pijnlijke herinnering aan het feit dat dergelijke momenten van harmonie al vaker hebben plaatsgevonden en weer uiteen zijn gespat. Een relativering derhalve.

Tot zover het narratieve aspect. Maar dan de vorm. J'ai tué ma mère is soms werkelijk bloedmooi: het shot op de achterbank van de bus, de dripping-scene (!) en de bruid in het bos, waanzinnig. Ook een simpele dialoog op een bankje krijgt iets bijzonders doordat je er maar niet achter komt hoe de personages zitten ten opzichte van elkaar. De aankleding is eveneens perfect doordacht. Wat opvalt is dat Dolan erin slaagt onnadrukkelijk mooi te filmen: hij heeft zoveel ideeën dat het niet nodig is om een shot overdreven lang aan te houden of terug te laten komen, en dat haalt de angel uit bepaalde kritiek ("artistiekerig!" "pretentieus!").
Wat ik verder bijzonder knap vind is dat je als 19-jarige al zo'n eigen stijl kunt hebben. Want die is consistent gebleven in de overiges films die ik van hem zag. Natuurlijk laat Dolan zich inspireren door andere cineasten; met name Wong Kar-Wai wordt vrij nadrukkelijk gekopieerd hier (de slow-motions in combinatie met de muziek, de kadrering) maar er wordt wel een eigen draai aan gegeven. Elk los onderdeel is wel eens eerder gedaan, het geheel vormt echter een unieke esthetiek.

Een debuut dus dat inslaat als een komeet, van een ster die alleen nog maar zal rijzen. Xavier Dolan is de naam (maar dat wist iedereen al (en dat zegt eigenlijk genoeg)).

Briljante film, een onvervalst meesterwerk als je het mij vraagt, en het beste dat ik in de bioscoop heb gezien sinds La vie d'Adele (2013).

Kenmerk van een meesterwerk is dat alle verschillende aspecten van film tegelijk onderscheidend zijn maar ook met elkaar in balans. Juist dat is waarin Jackie glansrijk slaagt.

Allereerst is er het uitgekookte scenario. De film focust zich op de periode van de aanslag tot de begrafenis, waarbij er gebruik wordt gemaakt van een raamvertelling: de omlijsting is een interview van Jackie met een journalist vlak nadien. In beide delen van het verhaal zijn meerdere lagen te onderscheiden. Zo is er de verhouding tussen de waarheid en het beeld dat Jackie wil nalaten; dit speelt vooral (maar niet uitsluitend) in de interactie met de verslaggever. Daarnaast is er de vraag wat Jackie precies wil bereiken. Wat zijn haar motieven? Doet ze alles voor de nagedachtenis van haar man, of is het primair voor zichzelf? Deze laag zit met name (maar ook niet uitsluitend) in de terugblikken op de voorbereidingen van de begrafenis.

Los van dat het sterk geschreven is (de scene in de auto met de kist waarin Jackie zich richt tot de chauffeur, zo effectief om haar in één keer te kunnen begrijpen), biedt het scenario ook alle ruimte voor emotie. Niet alleen tijdens het intense begin, door heel de film heen weten Larrain en Portman de kijker diep te raken met het verdriet van een vrouw die niet alleen haar man naast zich heeft zien sterven maar zich ook een publiek figuur weet met een enorme taak die geen tijd laat voor rouw.

Die emotie wordt ondersteund door de prominente muziek. Vooral de strijkers die bij de opening reeds klinken zijn heel sterk. Verder is er weer de kenmerkende cameravoering van Larrain, met die ultra-dynamische shots vlakbij de hoofdpersoon, continue variatie, ook met groothoekshots en out-of-focus technieken. De montage is eveneens zeer goed en geeft de film samen met de cinematografie dat hoge tempo. Over het fenomenale acteerwerk van Nathalie Portman hoeven we het niet eens te hebben, dat is simpelweg buitencategorie. Alle vormaspecten samen zorgen ervoor dat je Jackie Kennedy op de huid zit en haar gevoelens en worstelingen meebeleeft.

Jackie is een film waarbij ik een groot deel van de tijd met een brok in de keel zat. Aan het einde is er misschien wat teveel dialoog met de pastoor (hoewel de scene in dat bootje en de opmerking over de kop koffie in de ochtend heel mooi zijn). Ik kende tevoren de figuur van Jackie Kennedy niet, had er ook geen bijzondere belangstelling voor, maar Larrain heeft me 100 minuten in z'n greep gehouden met deze fantastische film.

Ijzig drama van Vinterberg, gelukkig zonder over-the-top te gaan qua tragiek, maar helaas wel iets te oppervlakkig blijvend. Het thema van de onterechte beschuldiging en veroordeling werkt eigenlijk altijd, bij mij tenminste, maar buiten dat Jagten mooi laat zien hoe een simpele beschuldiging kan escaleren worden er inhoudelijk geen dimensies aan toegevoegd, zoals bijvoorbeeld in Atonement wél gebeurt.

Wat me bevreemd is de discussie hier over de vraag of het scenario van Jagten wel geloofwaardig is. Terwijl Vinterberg mijns inziens juist perfect laat zien hoe zoiets kan gaan. Eerst is er nog scepsis bij de kleuterleidster, maar hoe langer ze de beschuldiging voor zichzelf herhaalt, die hardop uitspreekt, hoe meer de twijfel verdwijnt. En als er geen twijfel meer is dan heeft het ook geen zin om met de beschuldigde te spreken. Mensen geloven iets omdat ze het willen geloven, mensen geloven in een kloppend verhaal (in dit geval; door zijn vrouw en zoon verlaten alleenstaande kerel die als enige man op een kleuterschool werkt en opvallend goed kan opschieten met de kinderen), zie ook de zaak Lucia de B. of de parachutemoord-zaak in Belgie. Bewijs doet er nauwelijks toe.

In dat kader past ook de verhalen die daarna loskomen van andere kinderen. Hierover zijn toch al genoeg publicaties bekend binnen de psychologie. Alleen al het feit dat iemand beschuldigt wordt van zoiets laat je (onbewust) anders naar diegene kijken (mooi verbeeld in de vriendin van Lucas) en kleurt je herinneringen. Sterk voorbeeld vind ik altijd het ooggetuigenverslag van een ongeval, waarbij is gebleken dat de manier waarop de vraag wordt gesteld in sterke mate de snelheidsschatting van de ooggetuigen beinvloedt. Dus: als een agent vraagt "met welke snelheid klapten de twee auto's op elkaar" krijg je een veel hogere schatting dan als de vraag luidt "met welke snelheid raakten de auto's elkaar".

Ik zie zelf weinig ongeloofwaardigs in Jagten, sterker nog, de film is in dit opzicht vrij genuanceerd omdat zoon Marcus en een goeie vriend wel in de onschuld van Lucas blijven geloven. Ook diens beste vriend komt terug op zijn eerdere veroordeling, trotseert daarmee zijn vrouw, nadat hij van Klara de waarheid heeft gehoord.

Goeie film dus, maar Jagten mist wel iets extra's wat het een topfilm had kunnen maken. Het teleurstellende einde waarin Vinterberg geen keuze duft te maken, helpt hierin ook niet. Ruime 3,5.

Ben er niet zo kapot van. Dat wil zeggen: het grootste deel van Mundane history bestaat uit weinig boeiend beeldmateriaal van een jongeman met een verlamming van beide benen, maar dan in niet-chronologische volgorde gemonteerd. Afgezien van enkele thematische oprispingen over reïncarnatie zag ik er weinig ontwikkeling in. Gelukkig zijn er gaandeweg nog drie a vier sequenties die meer poëzie bevatten, wat overigens ook deels komt door de sterke muziek. Stilistisch is het tegen het einde allemaal eveneens iets interessanter, zo kwam het mij voor. Waar ik echter op hoopte was dat Suwichakornpong (ik gooi hem er toch even in) ervoor zou kiezen om na de aftiteling het ongeluk frontaal in beeld te nemen; dat zou de vertelwijze nog enige zin hebben gegeven. Helaas blijft dat achterwege en voelt Mundane history aan als een nogal saaie en gekunstelde exercitie gekruid met een handvol aardige gedeelten.

De opening in Athene vond ik nog het beste, totdat ze er een gemotoriseerde achtervolging van maken. Ook in dit vierde/vijfde deel van de Bourne-reeks blundert de CIA er weer lekker op los met z'n Alpha en Bravo teams. Maar goed, elke film die de CIA te kijk zet als een criminele organisatie verdient alleen al daarvoor hulde en lof. Verder is Vikander een aanwinst in iedere film en daarbuiten, dus ook hier. Wat mij betreft zit Jason Bourne ongeveer op hetzelfde niveau als de andere delen van Greengrass, behalve dat we het nu wel een keer gezien hebben.

Dat toneelstuk duurt niet alleen te lang, maar is ook totaal niet boeiend. Toch een beetje een mispeer; het is niet omdat je er een camera op richt dat dan de voorstelling zelf ineens interessant wordt.

Verder wel een mooi portret van een verouderende acteur, in een goeie rol van Piccoli. De kleine scenes, bijvoorbeeld die in het café, zijn het mooiste. Aardig motief: shots door glas heen.

Met de toch wel fraaie afsluiting waar we de verrichtingen van Piccoli impliciet volgen door de ogen van Malkovich en het onpersoonlijke oog van de draaiende camera.

Je rentre a la maison laat overigens ook meteen zien dat het gewoon een slecht idee is om Joyce te willen verfilmen.

Was ook niet zo kapot van het einde inderdaad. Sowieso is de setting, met dat wetenschappelijke tijdreizen, al erg gekunsteld en eigenlijk overbodig. Resnais had er net zo goed voor kunnen kiezen geen verklaring te geven voor het springen tussen fragmenten uit verschillende tijden en momenten, waaruit deze film bestaat. Wat ik wel behoorlijk goed vond was de weergave van een depressie, of misschien meer een depressieve persoonlijkheid. De zuigende kracht hiervan binnen een relatie wordt erg goed getoond. Verder middelmaat.

Tijdens het begin van Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas realiseerde ik me dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel films ken over vermissingen vanuit het perspectief van de achterblijvers (wat ook weer niet zoveel zegt, er zullen er vermoedelijk meerdere zijn). Maar het is een goed onderwerp, wat mij betreft, en Lioret gebruikt het ook goed. De enorme impact van een verdwijning wordt geloofwaardig verbeeld. De meeste indruk maak de film echter tegen het einde. Een enkeling zal de ontwikkelingen wellicht als gezochte plottwist afdoen, maar ik vond het veel meer dan dat. De personages van Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas komen ineens in een heel ander daglicht te staan, en daarmee blijkt hoe subtiel Lioret de verhoudingen eerder heeft getekend. Bijvoorbeeld: de moeder lijkt een timide en zelfs lichtelijk onderdanige vrouw, wat al die tijd het beeld heeft versterkt dat de vader de kwade genius is in het geheel. Pas bij het einde valt alles dus op z'n plek, en dat zonder echte kunstgrepen en trouwens ook zonder overdreven sentiment. Overigens is de film niet altijd even sterk, vooral dat stuk in het psychiatrische ziekenhuis vond ik nogal lomp, en enkele (bij)personages zoals de moeder en Thomas hadden wat meer uitgewerkt mogen worden. Maar verder is er maar weinig mis met dit overtuigende Franse drama.

Meerdere grote componisten hebben het Ave Maria in een muzikale vorm gegoten, maar volgens mij is Godard de eerste en enige regisseur die een filmische versie heeft gemaakt. Je Vous Salue, Marie is niets minder dan een moderne bijbelvertelling, met Marie als moeder Gods tegen wil en dank en Joseph als zogezegd bedrogen partner; de onbevlekte ontvangenis is hem te snel af geweest.

Godard wikkelt er qua duiding bepaald geen doekjes om (ook de engel Gabriel figureert in de vertelling, daarnaast doopt het kindeke z'n speelvriendjes om in Peter en James), hoewel er mijns inziens onnodige zijverhaaltjes zijn rond twee vriendinnen uit de groep rond Marie (waaronder een piepjonge en roodwangige Juliette Binoche). Het ingewikkelde van de film zit hem echter vooral in de vele citaten en het reeds door Ferdydurke aangehaalde thema van het dualisme tussen ziel en lichaam. Hoewel Mary als personage intrigeert en ontroert, vind ik de film eromheen verder wat te rommelig en fragmentarisch om er een meesterwerk in te zien. Godard stipt wel interessante zaken aan maar heeft niet de focus die hij weet te leggen in z'n jaren '60 films. Hij wil te veel. Een goed voorbeeld daarvan is de overladen soundtrack, waarbij het er bijna op lijkt dat hij de zaterdag voor de eindmontage een "Best of Bach" dubbelaar ergens uit een voordeelbak heeft gevist. Wel moet ik de users voor mij bijtreden over de cameravoering; op dat gebied behoort Je vous salue, Marie tot het beste van wat ik tot nog toe heb gezien van Godard. Maar dat én een ge(s)laagd hoofdpersonage zijn wat mij betreft niet genoeg om dit onder de grote werken van JLG te scharen.

(Overigens: in de versie die ik zag was Le livre de Marie (hier ook op de poster afgebeeld) voor de eigenlijke film gemonteerd. Deze kortfilm is minstens zo intrigerend dankzij opnieuw het personage Marie, maar dan als kind. Volgens mij wordt er een relatie gelegd tussen de vader van Marie en de mannelijke hoofdpersoon uit Le mepris (Paul). Enkele beelden doen zeker niet onder voor Je vous salue, Marie.)

Een meisje van negen dat vertelt dat ze van nagellakken houdt. Want, legt ze doodgemoedereerd uit, dan kan je zo fijn vertellen over Jezus aan je vriendinnen.

Triestmakende documentaire. Kinderen die een levenshouding wordt aangekweekt van; "Jezus is het antwoord, wat was de vraag?". Christendom verwordt hier tot het zo goed mogelijk uitvoeren van een levensprogramma, waarbij het er vooral om gaat voor je eigen plekje (op aarde en in de hemel) te vechten. Hoe vaak er ook "Jezus" wordt geroepen, datgene waar het werkelijk om gaat komt totaal niet aan bod.

Verbazend is de onmogelijkheid van deze kinderen om op meerdere manier te denken. Ze zijn zich volgens mij niet bewust van verschillende levensdomeinen die elkaar wederzijds beinvloeden, alles in hun leven is geestelijk en wordt als zodanig benaderd. Daar valt niet meer tegen te praten.

Dat vond ik wel sterk aan de DJ-fragmenten. Niet alleen de houding van deze radicale groep tegenover niet-gelovigen, ook die tegen andere christenen komt aan bod. Dat laat zien hoe fundamenteel de scheiding is (zoals bovengenoemd meisje over 'Dead Churches' praatte, heel triest).

Uiteindelijk is het ook wel een beetje Amerikaans allemaal: niet te moeilijk denken, iets kiezen en daar tot in het extreme voor gaan, je land boven alles. Dingen die sowieso vaak al niet echt te begrijpen zijn voor ons, tenminste, voor mij niet.

Jammer dat dit gebeurt. Met volle overtuiging, waarschijnlijk ook met de beste bedoelingen. Inmiddels is het kamp trouwens stopgezet: link.

Dit is zo'n film die me de dag erna meer intrigeert dan tijdens het kijken. De grote vraag is en blijft: waarom doet ze het?

Er is een aantal antwoorden mogelijk. De psycholoog uit de film zoekt het in een Oedipus-complex, maar goed, daar is hij dan ook psycholoog voor. De hier geopperde verklaring (met name van BBarbie) dat Isabelle het voor het geld doet overtuigt al evenmin. Allereerst omdat ze zelf expliciet zegt dat ze geen geld nodig heeft, en ten tweede omdat ze het geld ook niet uitgeeft. Het lijkt eerder een bijproduct, weliswaar een noodzakelijk onderdeel van de transactie en wellicht zelfs een deel van de aantrekkingskracht ervan, maar dan eerder in de zin van de macht die het representeert (zie ook de berichten van ThomasVV). Is het dan een uiting van lustgevoelens en een vrouw die zichzelf op seksueel gebied aan het ontdekken is, zoals in Von Triers Nymphomaniac? Daartegen pleit dat Isabelle nauwelijks lijkt te genieten van wat ze doet, dergelijke beelden ontbreken vrijwel geheel (wellicht is de masturbatie in het begin van de film, als ze nog maagd is, zelfs het moment van de grootste extase).

Zelf denk ik dat het vooral gezocht moet worden in wat predator al aangeeft over Isabelle: "de gevoelloosheid vormt een wezenlijk deel van haar leven, waarbij ze eigenlijk alleen in haar relatie met haar broertje contact maakt."

Maar, en dat is de kracht van de film, Ozon zorgt ervoor dat er niet één goed antwoord is, geen totaalverklaring, en daardoor overstijgt Isabelle de typische filmprotagonist en wordt ze een veel werkelijker figuur, die buiten de film voortleeft in je hoofd. Ik denk dat Isabelle het zelf ook niet weet, tenminste niet volledig. Het is een drang in haar. Daarom zou het eindigen van de film na seizoen drie (winter) volstrekt misplaatst zijn geweest, terwijl het huidige einde juist erg goed is. Sowieso vond ik het hele gedeelte met Rampling fraai. Ozon brengt een extra laag nuance aan in de perceptie van Isabelle en haar daden, het slot is tegelijk acceptatie en reiniging, waarbij overigens in het midden blijft of het "Lea-deel" verdwenen is uit het leven van Isabelle of juist volledig omarmd wordt.
Deze nuance lijkt overigens in een bredere maatschappelijk ontwikkeling te staan, waarbij de uiterst negatieve beeldvorming omtrent prostitutie van de laatste vijftig jaar (paradoxaal genoeg de tijd van zgn. seksuele bevrijding), wat lijkt te keren, en er meer respect is voor de onafhankelijkheid en de macht die sekswerk ook kan geven aan sommige vrouwen (een notie die veel gebruikelijker is in de literatuur uit de 19e en begin 20e eeuw en ook uit veel Latijns-Amerikaanse literatuur, Gabriel Garcia Marquez voorop).

Zoals gezegd zijn deze bespiegelingen voor mij vooral iets van na de film. De kijkervaring zelf was, zoals zo vaak bij Ozon, daarmee vergeleken een beetje mat. Ook ik zat met de vraag wat hij nu eigenlijk wil zeggen. Maar dat is in mijn ogen niet nieuw in zijn oeuvre. Deels komt het omdat Ozon zaken open laat voor de kijker (wat van mij niet zo nodig hoeft, stuur maar wat meer), deels omdat hij niet op zoek gaat naar een crisis of apotheose, wat tegelijk de personages een grotere waarachtigheid geeft.

Verder vond ik Jeune & jolie qua stijl zeer verzorgd. De film is soepel geschoten, met een soort ongemerkte kwaliteit, waaronder bijvoorbeeld een knap shot van veranderend licht op de roltrap. Ook de enscenering, het kleurgebruik en de herhaling van bepaalde shots en decors is op subtiele wijze best fraai. Waaruit precies de eigen stijl van Ozon bestaat is vrijwel niet te omschrijven, maar hij is er wel.

Tot slot nog even een echt minpunt; de Rimbaud-scene op school, sowieso een stijlbreuk maar ook inhoudelijk een ongeloofwaardig moment, met teveel pretenties. Jammer. Hoewel Ozon van mij soms wel eens wat meer pretenties mag hebben, maar dan op een andere manier.

Wat me uiteindelijk bijblijft van Jeune & jolie? Isabelle, zonder twijfel.

Zeer Europese, personage-georiënteerde film. Het begin vond ik nog niet zo overtuigend, ook niet qua acteren, maar Jeune femme wint alleen maar aan kracht. Datzelfde gebeurt met de protagoniste, Paula, een ontwikkeling die zeer geloofwaardig wordt verbeeld. Qua stijl vond ik het ietwat gewoontjes, hoewel er telkens wel losse momenten zijn die er bovenuit steken. Eigenlijk alle scenes met muziek zijn voltreffers, van het lopen door de metro, naar de skaters op straat en ook zeker de licht-vertraagde dansscene die staat afgebeeld op de poster. Iets meer van dat werk had niet misstaan om het specialer te maken. Nochtans is het ook zo een fijne film.

Gemengde gevoelens, maar als ik de reacties hier zo doorlees kan ik me toch het best vinden in de negatieve recensies. Jeux d'Enfants komt na-aperig over, niet alleen van Amelie overigens. Hoewel er enkele leuke momenten zijn is het verhaal van twee mensen die voor elkaar geschapen zijn maar er een hele film over doen om wel of niet bij elkaar te komen behoorlijk pover. Het idee van die weddenschappen is in de kindertijd aardig, maar naarmate de opdrachten verstrekkender worden verliezen de hoofdpersonages eigenlijk alle sympathie. Wat serpico ook al zegt; het is gewoon ontzettend dom wat ze doen. Visueel verder weinig bijzonder, met uitzondering uiteraard van de prachtige ogen van Marion Cotillard. Het dubbele einde beviel me tenslote niet erg, beter voor één van de twee gekozen. Twee-enhalf ster.

Eigenlijk is het vrij eenvoudig: het is onwaarschijnlijk dat Lee Harvey Oswald degene is geweest die Kennedy heeft doodgeschoten, het is praktisch onmogelijk dat hij de enige dader was. De officiële versie klopt dus niet. Blijft de vraag over wie er belang heeft bij deze versie (het qui bono-principe). Je komt dan in de hoek van de gegronde opinie, waarbij Oliver Stone er waarschijnlijk niet ver af zit met z'n beschuldiging aan het adres van de CIA en de militaire hardliners. (De CIA maakte het in die jaren ongeveer tot z'n basisstrategie om regime's, ook wanneer democratisch verkozen, omver te werpen.)

In het boek De vorm van ruïnes, van Juan Gabriel Vasquez, komt de moord op Kennedy zijdelings ter sprake, maar de focus ligt bij twee moorden op progressieve politici in Colombia. Daar valt hetzelfde patroon te ontwaren: in een vloek en een zucht wordt er een verdachte gevonden die alleen zou hebben geopereerd (bij een van de moorden werd diegene direct gelynched), bewijsmateriaal wordt genegeerd, getuigen geliquideerd en de conservatieve krachten die duidelijk aan het werk zijn geweest drukken verder onderzoek de kop in.

Het verhaal zelf is ook wel de belangrijkste pijler van deze film. Maar het moet gezegd worden dat Oliver Stone een buitengewoon efficiënte manier heeft gevonden om dit verhaal in beelden te vertellen. Vooral de tweede helft is erg meeslepend. Ook weet hij heel goed zijn eigen visie te verwerken, die er eenheid aan geeft, zonder dit al te zwaar te laten doorwegen. Grote dissonant zijn toch wel de scenes met het gezin, enorm karikaturaal en misplaatst. Niettemin wel genoten. En de tekst aan het einde mag er zijn: What Is Past Is Prologue.

Veel beter dan wat ik ervan verwachtte. Ash is purest white is een personagefilm, geen misdaad/gangster-genre product. Het drama wordt gedragen door een prachtige rol van Tao Zhao. Daarnaast mooi gefilmd, zonder dat er naar 'plaatjes' wordt gezocht. Het shot dat ze in het donker van die boot af komen lopen, goed! Het camerawerk is duidelijk met veel aandacht en precisie uitgevoerd, zonder dat er veel nadruk wordt gelegd. Bericht van kevin_vp verbaast me dan ook niks. In het laatste deel verliest de film focus, met wat wisselvallige scenes tot gevolg (en iets te nadrukkelijke gesprekken), maar de sfeer blijft helemaal overeind, ook dankzij de muziek. Dit gaat richting de 4 sterren.

Eerlijk gezegd verwachtte ik een zeikerig en sentimenteel drama, ik weet niet goed waarom, maar dat is A separation bepaald niet. Zoals kos al terecht opmerkt kan je deze film veel beter zien in de Europese traditie van de dialoogfilm. Het is jammer dat de regisseur een kleine kunstgreep nodig heeft om de spanning erin te houden (het ongeluk dat de werkster heeft wordt op een hele vreemde manier buiten beeld gehouden) maar wat erg goed uitpakt is dat alle personages deels sympathiek zijn en deels niet-sympathiek. De waarheid ligt voortdurend in het midden en dat maakt het drama invoelbaar en menselijk. Het conflict bevat daarnaast enorm veel lagen: man-vrouw, religie, sociaal-economische klasse, volwassenen-kinderen enzovoorts. Mooi om te zien dat het gegeven dat niemand over zijn eigen belang kan heenstappen ertoe leidt dat er alleen maar verliezers zijn. Het einde is wat dat betreft ook sterk. In de vormgeving is het allemaal wel wat karig en er zijn niet al te veel scenes die er echt uitspringen. Niettemin een goeie film.

Schitterende zwaarden die transformeren in verbeten gezichten, een prachtige opening van deze film. De stijl van Samurai Rebellion verkeert voor mij niet constant op topniveau maar bij vlagen worden er bijzonder fraaie dingen gedaan. De flash-back van Ichi bijvoorbeeld, zo ontzettend goed gemonteerd. Of het clan-overleg met de close-up van Ichi tegen de bewegende schaduwen op de achtergrond.

Inhoudelijk vind ik het familie-drama niet van zo'n hoog niveau als het geval is bij Banshun, de film waarmee Madecineman al een vergelijking maakte. Het verhaal is iets makkelijker (haast als een klassiek toneelstuk), het drama meer aangezet. Toch is de sfeer heel erg sterk, het contrast tussen loyaliteit en liefde, de verhoudingen binnen een familie die op ongeevenaarde wijze in beeld worden gebracht. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de amusementswaarde en de spanning. 4*

Vooral zo goed door de combinatie van echt drama en de groteske elementen die je van een superheldensaga verwacht. Daarin tamelijk uniek, of tenminste onderscheidend. Voortreffelijke score ook. Een paar scenes kleunen er trouwens naast, bijvoorbeeld dat interview met De Niro.

Op Boekmeter hebben we een topic getiteld Tweelingboeken, oftewel het fenomeen dat twee ongerelateerde boeken sterk op elkaar kunnen lijken. Voor Journal d'un curé campagne geldt, uiteraard, een verwantschap met Avondmaalsgasten. Ingmar Bergman maakte, zo zou je kunnen zeggen, de protestantse tegenhanger van deze katholieke film.

Ik vond dit filmdagboek opvallend makkelijk kijken en ook niet zo zwaar als hier wordt gesuggereerd. De kracht van de film zit in de focus op de priester, zijn eenzaamheid en twijfels. Het gaat veel meer over hem als persoon dan over wat hij nu precies zegt of gelooft. De cameravoering is ook erg gericht op hem, waarbij er vrij vaak vanuit een laag standpunt wordt gefilmd. Verder vallen natuurlijk de dissolves en fade-outs op en de vrij snelle scene-overgangen. Bij oppervlakkige beschouwing kan ik me voorstellen dat het er wat formeel kan uitzien, maar Journal d'un curé de campagne heeft een fijne flow, die je de film in trekt, zonder dat Bresson nadrukkelijk de aandacht vestigt op de stijl. Werkte heel goed voor mij. Ook de dagboekstructuur blijft mooi behouden (vanuit de boekverfilming) en de muzikale ondersteuning is prima.

Tegen het einde duurt het misschien iets te lang en een scene die het allemaal echt optilt heb ik ook niet gezien, maar knappe film. Momenteel te zien op Netflix, een buitenkans.

[Fijne berichten hier van o.a. Ferdydurke en Intruder om er nog wat meer uit te halen.]

Indrukwekkende fysieke aanwezigheid van Kaluuya. Dat is al ongeveer de helft van de film. In tegenstelling tot de meesten hier vond ik niet dat er focus mistte. Het volgen van de twee tegenpolen leek me juist een waardevolle verbreding van het perspectief en het maakt het ook net wat minder een standaardverhaaltje. Een paar scenes vertellen alles, zoals de bijeenkomst van de FBI mensen waar de racistische motieven open en bloot op tafel komen te liggen, maar ook hoe Fred en de moeder van Jake Winters in de keuken een herinnering delen. Verder mooi kleurgebruik: die rode auto bijvoorbeeld spat werkelijk van het scherm! Het einde van Judas and the Black Messiah hakt erin en dat ligt niet alleen aan de tragiek van de geschiedenis maar ook aan de manier waarop de makers dit brengen en het vooral persoonlijk weten te maken.

Fraaie film weer van Almodovar, één van de conventioneelste die hij op zijn palmares heeft staan (dus wellicht geschikt voor de haters). Julieta brengt een vrouw in beeld die eerst haar man en later haar dochter verliest. Het verhaal zit in de hoofdpersoon, niet in het plot (ik denk dus dat je de essentie mist wanneer het plot simpel wordt genoemd). Als kijker maak je de ontwikkeling mee die Julieta doormaakt. Zowel geluk als verdriet worden knap verbeeld zonder te overdrijven. De druppelsgewijze manier waarop Almodovar informatie prijsgeeft, onder meer dankzij de raamvertelling, is foutloos. Het kleurgebruik geeft een mooi accent aan een verder degelijke stijl. Julieta gaat mijn eindejaarslijstje van 2016 wel halen.

Van mij ook.

Goede film, maar dat is eigenlijk een gemeenplaats bij Bergman. Leuk idee om een dergelijke sage te verfilmen. Alle tijd wordt genomen om het eenvoudige verhaal te vertellen. De scene dat de twee vrouwen op weg gaan vind ik mooi: een afscheidslied wordt ingezet door een man, voortgezet door een panfluit en tenslotte overgenomen door Karin zelf.

Toch is het mijns inziens relatief een van de mindere films van Bergman. Visueel niet echt bijzonder, de personages zijn wat stereotiep en de thema's blijven redelijk oppervlakkig. De Maagdenbron is simpelweg een mooie sage-verfilming. Dikke 3,5*.

Ook voor mij geen jeugdsentiment: ik zag de film vanavond voor het eerst. De hype eromheen is natuurlijk wel iets wat ik heb meegekregen destijds en dat zegt wel iets over de kracht van het concept. Jurassic Park als themapark is geen werkelijkheid, maar de film is dat wel en blijkt evengoed tot de verbeelding te kunnen spreken van een hele generatie.

Dat deel, de verbeeldingskracht, vind ik als kijker in 2015 ook nog steeds terug in Jurassic Park. Primair natuurlijk van de schrijver van het boek, maar je moet het ook maar durven om zoiets te gaan verfilmen begin jaren '90. Het is alleen jammer dat dit aspect voor een groot deel teniet wordt gedaan door het hoge gehalte aan belachelijkheid in het script. Het personage Nedry is tenenkrommend, Genarro op de toiletpot beschamend en veel acties van onze helden zijn gewoonweg ridicuul (bijvoorbeeld om met een lamp te gaan schijnen als er een T-rex voor je auto staat). Lomp schrijfwerk, waarbij alles erop is gericht de grote blockbuster te worden die dit ook is geworden.

Leuk om een keer te zien en het kent een aantal mooie momenten, zoals de aankomst per heli op het eiland of de eerste ontmoeting met dino's, maar eigenlijk had er met dit concept een veel betere film gemaakt kunnen worden.

Eerste 80 minuten zijn traag, saai (monomane personages) en oninteressant. Jusqu'a la Garde hoort bij de school van het zware realisme. Toch wel ondertussen een knappe scene in de auto met dat jongetje. En de ontknoping is zowaar ineens spannend, dus dat levert 0,5-1 ster extra op.

Toevoeging: in reactie op mijn bovenburen wil ik nog zeggen dat Marriage story een stuk gelaagder is (en daarom ook veel beter).

Nu ja, ik vond het een intense maar ook wel wat geforceerde film. Dolan gaat een beetje op de Bergman toer. Veel close-ups, veel dramatische dialoog, beperkte setting. Op twee momenten werkt dit geweldig: de beide keren van interactie tussen Ulliel en Cotillard. Vooral de eerste dialoog van de twee maakt Juste la fin du monde al min of meer de moeite waard. Qua duiding ben je lange tijd geneigd om te denken dat de waarheid in het midden ligt. Maar uiteindelijk kan ik de film alleen maar coherent krijgen als Antoine de veroorzaker is van alle problemen. Het wordt dan een soort Kain en Abel vertelling, waarbij de oudere broer jaloers is op de jongere en hem het licht in de ogen niet gunt.

Ik ben trouwens wel erg benieuwd naar de mening van Mochizuki Rokuro. Met eerst verkondigen dat Dolan in de top-10 van Sight & Sound hoort en dan 1* uitdelen zonder commentaar kom je natuurlijk niet weg, dat begrijp je.