Opinions

Erg mooie film.

Het verhaal circelt rond twee paren: Benigno/Marco en Lydia/Alicia. Een mooi staaltje cinematografie tijdens het gesprek van Marco en Benigno in de gevangenis tekent haast een soort persoonsverwisseling, een transformatie tussen de twee. Het andere paar vormt juist een contrast, waarbij hun levens elkaar lijken te kruisen: waar de eerst levende Lydia sterft wordt de vrijwel dode Alicia tot leven gewekt. Uiteindelijk blijven Marco en Alicia over.

Het sfeervolle rode kleurmotief, stierenvechters rood, is in bijna elk shot te zien. Hiernaast wordt de sfeer in grote mate bepaald door de prachtige muziek. Weemoedig, teder. Teder is ook het personage Benigno. De beelden van hoe hij Alicia verzorgt stralen op subtiele wijze zijn liefde uit. Hierdoor kon ik tijdens de film niets verkeerds zien in zijn handelswijze, die volkomen natuurlijk lijkt. Zijn liefde maakt hem onschuldig.

Soms speelt de film wat teveel op de emoties, vooral in het toch wel dramatische verhaal, andere aspecten blijven juist ragfijn in de lucht hangen. De mogelijke homofiele gevoelens van Benigno zinderen door in de relatie met Marco, maar worden nergens expliciet.

Een gevoelige film die raakt, soms misschien wat te dik aangezet maar stiekem houd ik daar wel van.

4*

Hadaka no Shima heeft wel wat, maar heeft ook veel niet. Het voortdurende zwijgen van de personages is intrigerend; op een treffende manier wordt het gevoel van machteloosheid, van onderworpen te zijn aan de spelingen van het lot, van te moeten werken als vee hiermee overgebracht. De cinematografie is aardig, hoewel toch ook niet zo bijzonder als in een aantal berichten wordt voorgesteld (met uitzondering dan van de eindscene). Hetzelfde geldt voor de muziek. Daarmee is dit mijns inziens een beetje een 'one-issue' film. Shindo slaagt erin een levensgevoel over te brengen zonder woorden maar daarmee houdt het ook wel op. Verhalend is het nogal mager, het drama werkt amper en de cyclische structuur is er voor mijn gevoel bijgesleepd. Hadaka no Shima heeft genoeg om je niet te doen vervelen, is over het algemeen zelfs boeiend, maar stijgt niet boven het concept uit. 3*

Sterke film en na meer dan 10 jaar actueler dan ooit. Het verhaal heeft niet echt een opbouw maar zwerft wat rond, samen met de drie hoofdpersonen. De situaties waar ze in verzeild raken zijn boeiend genoeg, mede door de agressieve humor. Het opvallende verhaal van de oude man in de toiletten is natuurlijk fantastisch. Cinematografisch zit La Haine erg goed in elkaar, met bijvoorbeeld de dj-scene en het moment dat de drie op een balkon staan en de stad achter hen lijkt te bewegen. Realistisch en registrerend.

Toch weet de film me niet te raken. Alles blijft op afstand, koud, leeg, zonder binding. De film moet het iets te veel hebben van de miserabele omstandigheden, niet van de personages. Een beetje hetzelfde probleem als bij Cidade de Deus. Ook de ontknoping kon mij daardoor niet echt beroeren.

Niet mijn favoriete soort film dus, maar zeker goed genoeg voor 3,5*.

Eén van mijn favoriete romans, verfilmd door Kurosawa en meteen ook maar omgezet naar een Japanse setting; genoeg redenen om al erg lang benieuwd te zijn naar Hakuchi. (Ik zag overigens de uitstekende versie van Masters of Cinema, de beeldkwaliteit hiervan is echt opvallend goed.)

Misschien wel het belangrijkste bij een boekverfilming is het goed weergeven van de personages, en juist daarin is Kurosawa uitstekend geslaagd. Allereerst vorst Mysjkin / Kameda zelf (hoewel het handgebaartje misschien is te nadrukkelijk is, en er een paar keer te vaak zijn goedheid wordt benoemd), vervolgens Natasja / Taeko Nasu (niks op aan te merken), Rogoshin / Akama (idem) en tenslotte mijns inziens de minst geslaagde, Aglaja / Ayako (ondanks haar wispelturigheid en haar hardheid soms is ze in het boek toch iets zachter en lieflijker voor mijn gevoel).
Het verhaal verloopt met name in het begin wat stroef, en door de dichtheid aan grote scenes voelt de film in het eerste uur enigszins overladen aan. Bijvoorbeeld het verjaardagsfeest bij Taeko Nasu thuis, dat staat zo bol van de emoties, wisselende stemmingen, karakterduiding, dat het bijzonder moeilijk is dit in film behapbaar te houden. Over het algemeen vind ik echter dat Kurosawa een goede balans gevonden heeft, met ook regelmatig wat rustmomenten. Het einde komt niet helemaal uit de verf, en vooral is het jammer dat Ayako zich niet vergooit, zoals Dostojewski beschrijft, en wat mijns inziens cruciaal is voor de duisterheid van de thematiek: alle vier de personages die rechtstreeks onder invloed staan van de goedheid van vorst Mysjkin, inclusief hijzelf, worden uiteindelijk te gronde gericht.

Naast de voor het grootste gedeelte perfecte karakterweergave is de tweede grote verdienste van Kurosawa's Hakuchi het stilistische aspect. De cameravoering is dynamisch en inventief, zowel in de binnenshots als buiten in de sneeuw, met soms ook gedurfde, nouvelle-vague achtige montage (bijvoorbeeld de voorbijlopende paarden). Alleen jammer van de wipes, een montagemiddel dat gelukkig bijna helemaal in onbruik is geraakt. De score is, zeker voor die tijd, vrij vooruitstrevend (een paar stukjes Grieg zijn herkenbaar).

Een geslaagd project, deze Dostojewski-verfilming door Kurosawa. Het blijft natuurlijk wel in de schaduw staan van de roman, maar dat is onvermijdelijk. Bijna vier sterren.

Film met het hart op de juiste plek, maar desondanks niet meer dan een slap aftreksel van het echte werk, met name Fucking Amal. Er zitten simpelweg teveel clichématige aspecten in The half of it, de meest in het oog springende daarvan is nog wel het gegeven van de getalenteerde einzelganger die verliefd wordt op het mooiste meisje van de klas. Ook waar de film fris probeert te zijn is dat allemaal zover binnen de lijntjes dat de ervaren filmkijker er niet echt van op zal kijken. Toch slaat men ook nergens de plank helemaal mis (hoewel die kerkscene echt langs het randje gaat) en zitten er een paar momenten in van waarachtig puberaal ongemak. Al met al het schoolvoorbeeld van een tussendoortje.

Zie eigenlijk helemaal niks bijzonders in deze film. Enige opvallende aan Hana-Bi is wat mij betreft de combinatie tussen vrij hard geweld en een teer liefdesplot. Waarvan de afloop overigens niet bepaald onverwacht kwam en mij ook nauwelijks kon beroeren. Verder in alle opzichten een vlakke film; editing, kadrering, personages, acteerwerk, muziek, nee, ik heb het speciale echt gemist, en dat terwijl ik Dolls wel erg mooi vond. Misschien niet helemaal het goede moment ofzo.

Eens met The One Ring. Hou laat de kijker op alle fronten in het duister tasten. De personages blijven vrij ongrijpbare figuren die zich het liefst ophouden in de schaduw. Het verhaal is fragmentarisch en complex. En stilistisch lijkt Hou vooral geïnspireerd door Caravaggio maar dan zonder dat er altijd een centraal object is dat oplicht (zoals wel gebeurd in de scène waarin de groep terug in Taiwan praat over hun actieplan, een van de minst interessante scenes van de gehele film overigens). Afstandelijk is dan ook het woord dat Haonan Haonu het beste weergeeft. Maar toch weet de film wel een intrigerende sfeer op te roepen, niet in de laatste plaats door de zwaar-melancholische muziek, die de kijkervaring uiteindelijk dragelijk houdt.

Een film die al heel lang op m'n lijstje stond, ik denk bijna zo lang als ik op de site zit, zonder dat overigens viel te verwachten dat Happiness helemaal in mijn straatje zou passen. Nu kwam het er dus eindelijk van en het deed me enigszins denken aan de meer recente trilogie van Roy Andersson. Hoewel Happiness doorlopende verhaallijnen kent, kan je bijna elke situatie ook op zichzelf zien, als een soort korte film, sketch of tableau. De zwarte ondertoon en het gegeven dat alle personages in zekere zin 'losers' zijn (toegegeven, een verschrikkelijke term) versterken de parallel. Het is ook best goed allemaal, maar toch kan ik kan niet helemaal opgaan in dit soort films, en ook de humor werkt voor mij vaker niet dan wel. In tegenstelling tot sommige anderen hier vond ik de rol van Lara Flynn Boyle één van de besten van de film; vooral ook nog even aan het einde dat ze haar zusje Joy probeert op te schepen met Hoffman, dat maakt het helemaal af. Al met al blij dat ik deze nu heb gezien en bij vlagen is het ook echt wel sterk, maar als geheel komt het niet veel verder dan aardig.

Ben geen echte Mike Leigh-kenner, ik zag hiervoor alleen Naked, maar het lijkt me de regisseur van het non-conformisme. Z'n films zijn er volgens mij puur op gericht de non-conformistische hoofdpersonages zo goed mogelijk weer te geven. Het verhaal is hieraan compleet ondergeschikt. Happy-go-lucky is wel veel optimistischer en vrolijker dan Naked. Vooral de vriendschap met de normalere maar toch perfect complementaire Zoe vond ik prachtig, en ook hoe goed de protagonist past binnen die school, iets wat je eerst helemaal niet verwacht. De rij-instructeur is op een heel andere manier ook non-conformistisch en zorgt dus paradoxaal genoeg voor enige nuance in de film... Persoonlijk vond ik het deel met de zwerver er over, maar dat wordt gecompenseerd door de date-scene. Mooi en soms pijnlijk tegelijk. Prima werkje. Iets meer pit had echter geen kwaad gekund.

Goed, scherp en spannend drama-op-het-randje. Heel anders eigenlijk dan ik had verwacht is Hard Candy vooral een praatfilm, die zich vrijwel volledig op één locatie afspeelt. Vakkundig komen er gedurende film steeds nieuwe dingen aan het licht, die beide hoofdpersonen meer relief geven. Ellen Page speelt een voortreffelijke en geloofwaardige rol. Realistisch is het wellicht niet, maar het wordt met overtuiging gebracht, en dat is het voornaamste. Slotscene is sterk en hard. Uitstekende film.

Erg fijne neo-western. Alleen al dat James Bond erin meespeelt! Maar ook los daarvan een geslaagde cocktail van genreconventies en een nieuw jasje. Misschien wel het beste komt dit tot uiting in de muziek, die een range bestrijkt van hip-hop naar raggae en dan ook nog wat meer klassieke western-stukken, maar het werkt allemaal. Ook heel leuk aan The harder they fall vond ik de felle kleuren van de decors, terwijl het gewoon nog steeds als een typische westernsetting blijft aanvoelen. Paar heel fraaie sfeershots, met name een beeld middenin de Nat Love-groep op paarden, waarbij ik nergens het gevoel had dat de film te lang was. Juist het de tijd nemen soms geeft de noodzakelijke sfeer. De shoot-out aan het einde was tamelijk over-the-top maar op een manier die passend is bij de film, alleen dat gevecht met die twee vrouwen vond ik misplaatst en had er van mij wel uit gemogen. Verder niets dan lof: frisse film, met plezier en durf gemaakt, een welkome aanvulling op het toch ingedutte genre. Klasse Netflix.

Het begin van het einde, oftewel het eerste deel van de laatste Harry Potter. Wat mij betreft wel een goede keuze om dit in twee delen te doen, want wat meteen opvalt is dat er meer tijd kan worden genomen voor allerlei zaken die niet direct in dienst staan van het plot. Met name de psychologische verwikkelingen tussen de personages kwamen er in eerdere delen nog wel eens bekaaid van af. Wat dat betreft doet de verfilming van deel 7 meer recht aan het boek. Bij tijden verliest de film hierdoor zelfs wat teveel aan vaart; dit deel had dan ook best iets korter gekund. Verder blijft het jammer dat het vloeiende en natuurlijke van de boeken op het filmdoek niet goed tot uiting komen. Alles voelt stroever, de grapjes, de ruzies tussen de karakters, sommige ontwikkelingen. Omdat ik een fan ben van de fantasiewereld van Rowling, van haar personages en vertelstijl, heb ik me echter goed vermaakt. Je zit er ook meteen weer voor een paar dagen in. De laatste boeken maar eens herlezen voordat het echte slotstuk verschijnt.

Veruit de beste Harry Potter-film tot nu toe. Waar het boek bijna dubbel zo dik is als de voorgangers is deze film veel completer, veel meer een geheel dan deel 1-3.
Grootste vooruitgang is dat de normale, menselijke relaties meer worden uitgewerkt. De ruzie tussen Harry en Ron, het vinden van een partner voor het bal, de ruzie tussen Hermelien en Ron. Juist de combinatie tussen die 'gewone' relaties en de buitengewone gebeurtenissen maken de boeken zo goed. En deze film dus ook.
Verder vind ik het een voordeel dat lang niet alles wordt uitgelegd. Alle verbanden met andere delen worden wel gelegd, maar het ligt er niet zo duimendik bovenop. Je moet wel de boeken (alle vier) gelezen hebben om het echt te begrijpen.

Allastor 'Dwaaloog' Dolleman ziet er tof uit. Perkamentus vind ik iets te schreeuwerig. Was in deel 3 ook al zo. Verder goed acteerwerk. Hermelien, zoals altijd, de beste van de drie.

4 sterren. De andere films verlaag ik naar 3.

Eigenlijk ben ik totaal onbekend met dit genre. Des te meer reden om eens wat te proberen.

Dat leverde voor mij een heel aardig filmpje op. Prachtige animatie. Eigenlijk heb ik nog nooit wat vergelijkbaars gezien, er zit zelfs verschil in scherpte bij sommige beelden. Dat kasteel zag er ook briljant uit, wat een tof ding zeg.

Minder goed vond ik het plot en de personages. Eerlijk gezegd was er geen touw vast te knopen aan het verhaal en de karakters zijn vrij zwak. Het zal er allemaal wel bijhoren, ik heb in ieder geval genoten van de tekenkunst. 3,5*

Ook maar eens aan gewaagd. Je moet wat met je kerstvakantie.

Hoe bespreek je 15 uur film? Misschien door te beginnen met wat er niet is. Gemist heb ik namelijk echte hoogtepunten. Een van de weinige indrukwekkende scenes zit pas in het laatste deel: de beelden vanuit een straaljager. Voor het overige is Heimat nooit meer dan een goede serie, continu op hoog niveau, voortdurend boeiend en interessant maar nergens groots.

Dat neemt dus niet weg dat het heel aangenaam is om deze film te kijken. Mede door de lengte wordt Heimat al snel een soort thuisland. Even die muziek horen, dat begin met de foto's zien en je hebt er weer zin in. Eigenlijk wel opvallend omdat er weinig onverdeeld sympathieke personages zijn. Wellicht alleen Maria zelf, wat een vrouw.

Uiteindelijk heb ik er zeker geen spijt van deze film te zijn gaan kijken. Wel had ik net iets meer verwacht. Ruime 3,5*.

Vind dit nogal sterk uitgedrukt eigenlijk, op basis van een documentaire van 90 minuten over een expeditie van weken. De docu laat weinig zien omtrent het daadwerkelijk 'leiden' van de expeditie door Van Rooijen: wellicht omdat hij dat onvoldoende doet, maar wellicht ook omdat het niet interessant genoeg was als materiaal. (Daarenboven hebben de deelnemers min of meer getekend voor een volledige verantwoordelijkheid bij henzelf en niet bij de expeditieleider.)

Wat dan overblijft is feitelijk één akkefietje. Daarbij is de betrokkene ook zelf voor een groot deel verantwoordelijk; ten eerste heeft hij onvoldoende ervaring (net boven de 6000 meter ligt blijkbaar z'n hoogterecord, dan moet je geen 8000-er gaan beklimmen) en ten tweede keert hij niet terug met z'n klimgenootje (die vrouw, sowieso samen met Evert de enige in die hele groep met een beetje relativeringsvermogen t.o.v. klimmen) terwijl er blijkbaar al sprake was van beginnende bevriezing. Dom.

Verder wel een aardige docu over hoogalpiene klimmen, maar ook weer niet zo interessant om dit aan iedereen aan te raden.

Flamboyante film. Neem alleen al de score, met onder meer Mahler, dat is niet bepaald minimal. Het verhaal wordt inderdaad bewust verwarrend verteld, zoals ook De Filosoof al aangeeft, waarbij je dus ook het gevoel krijgt dat de film bijna afgelopen is terwijl je nog een uur te gaan hebt. Op zich leuk, anderzijds ben ik het eens met degenen die aangeven dat Decision to leave wat te lang duurt. Of misschien moet je zeggen dat er in de speeltijd iets teveel repetitieve en iets te weinig climactische verhaalelementen zitten om het echt boeiend te houden. Maar de stijl is fraai, inclusief vaardig gebruik van allerlei motieven. Halverwege zie je een shot van de boekenstapel bij de rechercheur thuis, waarop de naam 'Martin Beck' prijkt, de iconische Scandinavische rechercheur die gecreëerd werd door Sjöwall en Wahlöö. Een detail voor de liefhebber van het genre en daar reken ik mezelf bij.

Her is typisch zo'n film waar ik eigenlijk best wel van genoten hebt, maar die toch vrijwel alleen maar kritisch beschreven kan worden, omdat er zoveel meer in had gezeten.

Het uitgangspunt van de film is inmiddels genoegzaam bekend. Hoewel; enigszins misleidend wordt vaak gesteld dat de man, Theodore, verliefd wordt op een besturingssysteem, Samantha (een wezen dat bestaat uit kunstmatige intelligentie). Theodore en Samantha worden echter op elkaar verliefd; dat lijkt me een essentieel verschil.

Tot zover heb ik nog geen bezwaren. Ook de vormgeving is overigens puik. Geen overdreven futuristisch decors maar toch wel een overtuigend nabije-toekomst omgeving, prima in beeld gebracht met strak camerawerk (mooi shot in de lift aan het einde bijvoorbeeld). Alleen de muziek vond ik te pitloos en wat gezapig.

Maar waar ik vooral een probleem mee heb is de uitwerking van het plot. Jonze doet zo zijn best om de liefdesrelatie geloofwaardig te maken dat Her eigenlijk een veel te gewone romantische komedie wordt. Samantha is in alles zo menselijk mogelijk gemaakt en dat haalt het meest interessante gegeven uit het verhaal. In plaats van naar een relatie tussen een mens en kunstmatige intelligentie kijken we naar de relatie tussen twee mensen, waarvan er één geen lichaam heeft (goed, de seksscène is niet onaardig bedacht). Daarbij komt dat de dialogen te rad en te gepolijst zijn, de relatieperikelen clichématig, de platitudes iets te prominent en de grapjes soms wat te overheersend. Kortom: Her komt wel akelig dichtbij de doorsnee Hollywood film.

Pas aan het einde durft Jonze de stap te zetten om van Samantha echt een ander wezen te maken dan Theodore is. Maar hij laat hier ook meteen de relatie ophouden, en dat is jammer, want juist daarin had Her misschien iets nieuws kunnen vertellen over liefde.
Nogmaals, ik vind Her een leuke film. Het uitgangspunt is boeiend genoeg en met name Johansson is goed in vorm (Phoenix doet altijd zo raar met z'n mond, daarnaast is z'n personage een beetje te vlak). Maar met meer lef had Jonze mogelijk wel een tijdloze film kunnen maken, die ook in de toekomst nog zeggingskracht zou hebben.

Erg net niet allemaal. Het begint wel goed dankzij de cinematografie vooral, en ook het laatste deel vond ik mooi, maar daar tussenin is het een beetje het bekende liedje. Artiest gaat kapot aan roem, zelfoverschatting en drugs. Het is een type personage dat me nauwelijks interesseert. Ook qua acteerwerk vind ik het niet zo boeiend: dit soort rollen in de overdrive zijn volgens mij helemaal niet zo moeilijk, en in het meer ingetogen gedeelte doet Moss de dingen die ze altijd doet en die ik vooral associeer met The handmaid's tale. Ze heeft natuurlijk wel een enorme presence en draagt de rol met gemak, dat zeker. Wat ik ook wel een serieus pijnpunt vind is dat de muziek echt te matig is om geloofwaardigheid te verlenen aan Becky's status als artiest. Het zegt wel genoeg dat het hier al genoemde Heaven het muzikale hoogtepunt is van de film. (Heel anders dan in Spring Breakers, waar je roze bivakmutsen hebt, een protserig zwembad en een idioot zwierende camera, terwijl hier een statisch shot wordt genomen en elke vorm van geliktheid ontbreekt). Een van de kwaliteiten van Alex Ross Perry als regisseur is dat hij een scene durft te laten voortduren, zo ook hier. Tot slot nog even het einde, dat vond ik sterk. De suggestie van de voorspelling en het dochtertje wordt heel goed ingezet, met Becky die het moment lijkt te herkennen en resoluut weigert zich in haar oude rol te laten terugslepen , pan naar boven en klaar (op de leuke aftiteling na). Heel aardig filmpje dus maar schiet echt in meerdere opzichten tekort om tot meesterwerk te bombarderen.

Heremakono is vooral een poëtische film, een film die aan de hand van verschillende personages een gevoel over brengt, namelijk het 'wachten op geluk'. De personages zijn geen typisch Westerse protagonisten, wat het op zichzelf al extra interessant maakt. Ik keek vooral graag naar het elektriciensduo. Sissako legt daarnaast, meer dan in Timbuktu, een beeldende creativiteit aan de dag zonder te vervallen in gekunsteldheid.

Ik zou het tegendeel willen beweren. Blowfish neigt naar Aziatisch formulewerk dat het principe huldigt "als ik gezwegen had, was ik een filosoof gebleven". Het gebrek aan dialoog voelt enorm gekunsteld aan en lijkt vooral bedoeld om te verhullen dat het basisverhaaltje te simpel is en te artificieel verteld wordt (met obligate motieven als jurken, een vis en wandelingen). Drama is er overigens genoeg en ondanks het gezwijg wordt er weinig aan de verbeelding van de kijker overgelaten. Zo kan Blowfish al snel een gewaagde, sobere film lijken, maar niets is minder waar, Chi Y. Lee geeft eerder blijk van gemakzucht en gebrek aan een eigen stem.

Toffe film. Al jaren hangt bij ons in de keuken een poster van High Fidelity, dus ik was erg benieuwd. Eigenlijk is het gewoon een romantische komedie, maar dan zoals het wel moet. Ondanks alle ex-en draait deze film maar om de liefde voor één vrouw: Laura. En om muziek. De toon wordt meteen gezet met die briljante openingszin. Trouwens, was dat nou echt Bruce, in de slaapkamer?

Prima feel-good film dus. 3,5*

Fijne westernklassieker. Het grappige aan deze western is dat de shoot-out het minst spannende gedeelte is. Juist het wachten vind ik hier erg goed gedaan, ik keek zelfs een keer onbewust op m'n eigen horloge. Jammer dat het moraliserende gehalte er net wat over is (die scene in de kerk bijvoorbeeld, even iedereen het woord geven zodat niemand vrijuit gaat). En het slot mist een beetje spectakel. Maar ik heb een zwak voor dit genre en me dus goed vermaakt.

H'm, gek dat de algehele knulligheid hier in het topic helemaal onbenoemd blijft. Het bloed lijkt nergens op, hoe men het loodje legt lijkt nergens op en eigenlijk lijken de decors ook nergens op. Sowieso maakt de film een tien jaar oudere indruk, het verbaast me echt dat dit uit 1973 komt. Als je daar dan bijneemt dat de personages allemaal ergerlijk karikaturaal zijn, met bijbehorende domme dialogen en overacteren, dan wordt het al moeilijk om de film zo serieus te nemen als iedereen hier blijkbaar doet. Een handjevol huizen rood verven en een bordje met 'hell' ophangen moet dan blijkbaar voor briljant doorgaan, oke. Het camerawerk vond ik goed, zelfs het sterkste aspect van High plains drifter, en ook de muziek valt te waarderen. Bijvoorbeeld de openingsscène is daarmee erg genietbaar.

PS. Voor de twee 'bedscènes' die Clint Eastwood erin heeft gestopt is de term toxische masculiniteit uitgevonden trouwens, man man man wat debiel.

Een stuk beter dan verwacht, sterker nog, uitermate interessante film. Het verhaal is een soort allegorie over de (Engelse) samenleving, met een upper-class, middle-class en lower-class, samengepropt in één zelfvoorzienend flatgebouw. De neerwaartse spiraal wordt al vanaf het begin aangekondigd (en resulteert verrassend genoeg in een nieuw evenwicht, zo lijkt het althans). Gezien voorgaande ligt een vergelijking met Mother! voor de hand en hoewel beide films in gebrek aan subtiliteit niet voor elkaar onderdoen, is High-Rise in elk geval meer ambigu. Vond het daarnaast mooi geschoten, haarscherp vooral, en de soundtrack is geweldig (Clint Mansell tekende hiervoor). Een fascinerende film dus die met veel lef en flair gemaakt is. Dit verdient een hogere waardering.

Stilistisch mikt Michel Franco op realisme, met als gevolg dat de film er behoorlijk lelijk uit ziet, maar qua personages zoekt hij de proporties op van de Griekse mythologie. Vanuit pure afkeer voor (groot)moeder April ontstaat uiteindelijk toch enige betrokkenheid tegen het einde, na een spanningsloos eerste uur. Het blijft echter rouwdouwer-psychologie. Dat was ook al het probleem bij Despues de Lucia.

Best aardige film. Hilary and Jackie vermaakt voortdurend en verveelt geen seconde. De fraaie muziek en het sterke acteerwerk van Watson zijn nog twee forse pluspunten. Nadeel is dan weer dat ik de film nogal bombastisch vond. Een beetje in de emotie maar vooral in het camerawerk. Het is zo druk gefilmd, met teveel camerabewegingen, verschillende stijlen en trucs af en toe. Het kwam op mij een beetje gekunsteld over. Maar uiteindelijk is het toch vooral het goede gevoel dat overheerst. 3*

Voor mij toch een flinke tegenvaller. Der Himmel uber Berlin is vooral een onsamenhangende beeldenstroom (vergelijk Tati's Playtime). Wat voor sfeer er ook wordt opgeroepen met het kleurenfilter, de dichterlijke voice-over en de muziek, een duidelijke lijn is afwezig en de beelden als zodanig zijn niet sterk genoeg om de film te dragen. Een poetische, semi-narratieve film vereist toch uitzonderlijke cinematografie. Hier doet met name het kleurenfilter een hoop en daar blijft het helaas een beetje bij. Gevolg is dat de film meer zegt over de saaiheid dan over de schoonheid van het leven.

Der Himmel uber Berlin harkt dus genoeg interessante elementen bij elkaar maar als geheel schiet het wat mij betreft tekort. Een mislukt meesterwerk. 2,5*

Grappig dat het meest gebruikte woord in de negatieve berichten 'gekunsteld' is. Hiroshima mon Amour creeert, zoals de prachtige titel al laat zien, inderdaad een eigen realiteit, waarin verschrikkingen en schoonheid paradoxaal met elkaar vervlochten zijn. De beginscene (hoe mooi kan huid in beeld worden gebracht) staat daarmee als het ware model voor de gehele film. Op kunstzinnige wijze worden belichting, flash-backs maar ook dialogen gebruikt om tot iets volstrekt onnatuurlijks te geraken, wat daarmee des te sterker verwijst naar het leven. Ook binnen de film beginnen realiteiten door elkaar te lopen, herinnering en heden vermengen zich voor de personages evenals voor de kijker. En voortdurend zijn daar die gruwelijk mooie beelden; de close-ups, de fietsscene. Ik heb het gevoel Hiroshima mon Amour nog niet optimaal beleefd te hebben maar dat het kunst is, dat is zeker. 4*

Sono maakt het zijn publiek bepaald niet gemakkelijk. The Whispering Star is één van de stilste films die ik heb gezien, een zee van geluidloosheid met soms een repeterend geluid dat er juist wordt uitgelicht. Dit aspect deed me een beetje denken aan het werk van Tati. De openingsscène voelt dan weer aan als de avant-garde cinema uit de jaren '20 en '30, mede dankzij het niet-narratieve karakter.

Verder valt het gebrek aan zinvolle communicatie op, zowel tussen de "twee" ruimtereizigers onderling als tussen de transgalactische pakketbezorgster Yoko en haar klanten. Des te sterker komt het slotkwartier uit de verf, wanneer Yoko op de laatste planeet aankomt waar nog louter menselijk leven voorkomt, en dit geeft voor het eerst na anderhalf uur film weer een vorm van herkenbaarheid (terwijl de mensen nog maar silhouetten blijven achter een scherm). Ook de muziek is hier, hoewel simpel, heel mooi.

Qua cinematografie is de film continu boeiend, en het tamelijk beperkte decors van het ruimteschip zit vol verrassingen. Als je de verschillende facetten los bekijkt zit het dus wel goed met The Whispering Star maar als geheel is het vrij taai. Met een gevuldere soundtrack en misschien een iets kortere speelduur zou de film denk ik beter werken, of in elk geval meer kijkplezier opleveren. Maar dat zal Sono natuurlijk een rotzorg zijn.