Opinions

Zeer aardige film zeg. Met dank aan vetnix.

Een voor mij vrij origineel en best interessant thema. Het verhaal boeit, vermaakt maar weet pas aan het eind te raken, als de uitsluiting is afgekondigd: het beeld van de huilende Jonathan terwijl de voorlezer de financieele zaken bespreekt maakt indruk.
Grootste nadeel van deze film is de houterigheid soms, in handelingen en in dialogen. Als er al een confrontatie plaatsvindt wordt het niet goed uitgewerkt, met name die tussen de twee vrienden. Het slechte acteerwerk van eigenlijk iedereen helpt dan ook niet echt.
Daarentegen is Uitgesloten wel erg sterk gefilmd. Leuke cameratrucjes zijn bijvoorbeeld het achteruit bewegen van de camera gecombineerd met een zoom-in en mijn geliefde jump-cuts.

Uiteindelijk net niet goed genoeg voor de 3,5. Ik houd het op een verdienstelijke 3 sterren.

De film verliest het vanaf halverwege. L'ultimo Paradiso begint wel mooi met dat Italiaanse landleven in haarscherpe, digitale fotografie. Het lijkt een sociaal drama te worden, over de strijd tussen rijk en arm. Dan wordt vervolgens Ciccio doodgeslagen, op zich een indrukwekkend moment, en daarna is het een beetje een ratjetoe met onnodige plotontwikkelingen en een paar opzichtige arthouse-trucjes, zoals dat rare einde. Het hele sociale aspect raakt uit beeld en geeft in retrospect een wat wrange smaak aan wat er eerder getoond is. Jammer.

Last tango in Paris is alles wat de romantische film uit Hollywood niet is, en daarnaast fascinerend en sensueel. Het verhaal zelf is goed te volgen, maar dat geldt niet altijd voor de karakters. Met name de slotscène kan ik eigenlijk niet plaatsen bij Jeanne. Nu past dat op zich wel bij de sfeer die wordt gecreëerd, maar het doet voor mij toch wat afbreuk aan de film. Muziek en camera worden verder zeer effectief ingezet om de vervreemdende handelingen van de personages te ondersteunen. Misschien is niet alles helemaal geslaagd, maar een intrigerende film is Last tango in paris op z'n minst.

De film begint goed. Door een aantal verrassende scenes worden er heel wat vragen opgeroepen en dit zorgde ervoor dat ik geboeid zat te kijken. Helaas zakt de film na een half uur wat in. Naarmate er meer duidelijk wordt blijkt het verhaal nogal alledaags te zijn. De film verliest hierdoor, ondanks een paar sterke momenten, aan kracht.

De soundtrack is vrij experimenteel en opvallend. Soms erg mooi, andere keren pakt het wat mij betreft wat minder uit.

Wel een prima film, met mooie personages en doodgewone gebeurtenissen, maar 'er had meer in gezeten'.

3*

Het eerste deel is bepaald niet opzienbarend, of zelfs nogal saai, maar ik vond het vanaf de (in zichzelf weinig indrukwekkende) storm wel heel mooi worden. Op een buitengewoon ingetogen manier komt Ryota daar in het reine met het leven, zo lijkt het toch. Fraaie gesprekken met zijn moeder, zijn ex en zijn zoontje. Dus je moet er even voor gaan zitten maar de beloning zit aan het einde en daarmee houd ik zelfs een wat positiever gevoel over aan deze Koreeda dan bij z'n laatste films het geval was (die overigens ook op 3* worden gequoteerd).

Stel dat Koreeda Amerikaan was en precies dezelfde film in Hollywood zou regisseren met Kate Hudson als oudste zus, hoe keken we dan aan tegen zijn films?

Ferdydurke weet hierboven op welsprekende wijze de manco's van de film (in mijn optiek) weer te geven als grote pluspunten. Ik zie hetzelfde maar ervaar het anders: Our little sister beschouw ik als een sentimentele en zoete film, vol harmonie tussen vier mooie vrouwen in een huis die regelmatig blij lachend over het strand lopen en dergelijke zaken meer. Je moet al tot halverwege de film wachten voordat er uberhaupt een eerste aanzetje komt voor wat drama zou moeten voorstellen, maar de doorgedreven goedheid van de personages (vooral de oudste en de jongste zus ) voorkomt dat er werkelijk barstjes kunnen ontstaan in de paradijselijke toestand die Koreeda schetst.

Het gebrek aan een verhaal kan al snel doen vermoeden dat de film dan wel over "alledaagsheid" moet gaan, het échte leven, maar dat kan je bij Koreeda toch niet volhouden. Daarvoor geeft Our little sister een veel te geromantiseerd beeld van het leven van vier zussen. De film staat in de traditie van bijvoorbeeld Twenty-four Eyes. Het is een zoete droom of op z'n best een bitterzoete droom, maar zeker niet het leven van alledag.

Stilistisch vind ik het jammer dat Koreeda z'n scenes zo snel laat opvolgen, waardoor er niet alleen een tamelijk hoog tempo ontstaat maar ook een overdaad aan scenes die weinig toevoegen aan wat er al getoond is.

Bovenstaande zijn al m'n rationele overwegingen bij een film die ik eigenlijk niet echt goed kan vinden maar toch ook niet laag kan beoordelen. Ik ben er namelijk wel degelijk gevoelig voor en raakte bij bepaalde scenes ontroerd (het meest eigenlijk nog in het begin, rondom de begrafenis van de vader). Dát is misschien nog wel de grootste kracht van Koreeda, dat hij het sentiment kan laten werken ondanks dat je beseft dat je bespeeld wordt.

Het is natuurlijk onvermijdelijk om een vergelijking met het boek te maken. Dat doe ik dan nu maar, dan ben ik daar in ieder geval van af. Wat allereerst opvalt is dat de film toch veel minder inhoud heeft. Lichtheid en zwaarte, iedereen hier schrijft erover maar zonder kennis van het boek haal je het er volgens mij niet uit. Daarbij is de film behoorlijk lang en ook wel langzaam, terwijl de roman van Kundera veel luchtiger doordartelt en -danst.

Zowel boek als film bevatten vrijwel geen verhaal. In plaats van dat je steeds meer wordt ingekapseld is het gevolg dat de films slechts gezapig voortkabbelt. Teveel erotische scenes en te weinig karakteruitdieping dragen daar nog eens aan bij. Er is geen opbouw en geen climax, er is slechts prachtige cinematografie.

De geweldig mooie beelden van Sven Nykvist zijn het sterke punt van de film. De Praagse lente is prachtig weergegeven, grof en geweldadig, in sterk contrast met de poetische schoonheid die in veel andere delen domineert. Bijvoorbeeld de scene op de spiegel in het atelier, maar ook de volmaakte compositie van een glazenwassende Tomas.

De muziek is fraai en draagt mede bij aan enkele topmomenten. Helaas blijft het bij momenten en alleen de cinematografie kan de film ook niet dat laatste zetje geven. 3,5*

Ik ga mee met Nicolage Rico: werd er ook helemaal onrustig van. De hectiek van de constante dialogen, het camerawerk en de vette soundtrack vormen een hermetische, dwingende kooi waar je als kijker net zomin uitkomt als de hoofdpersoon.
Ik heb verder genoten van de rol van Julia Fox, die voor mij een beetje het type van Patricia Arquette vertolkt uit True Romance: naief-romantisch, ultraloyaal en uiteindelijk gewoon dapper en intelligent. Het einde is wat dat betreft goud.
Uncut gems, erg toffe film.

Vind het meer lijken op Donnie Darko dan op Lynch. Het is een puzzel waar elke clou vergezelt gaat van een zwaailicht die de kijker erop attendeert dat hier een aanwijzing gegeven wordt. Het plot wordt voortgedreven door de diverse vrouwen die zich gewillig in de armen werpen van de ietwat wezenloos rondlopende protagonist. Teveel scenes slaan helaas nergens op, vooral naar het einde toe. De crypte waar op R.E.M. wordt gedanst is wel heel fijn en een ander moment dat blijft hangen is dat waarin twee mannen via een drone een model bespieden die, terwijl ze haar blouse uittrekt, in snikken uitbarst. Under the silver lake is een prima wegkijker maar komt op me over als een lichtelijk puberale poging (al die wilde dolly shots ook) om een Hollywood-meesterwerk te maken over cultuur, pop, film en het al.

Nu dan toch, de Kusturica waar alles op z'n plek valt. Underground is zelfs een klein meesterwerk te noemen, omdat het zo perfect het evenwicht weet te vinden tussen slapstick en tragiek. De unieke stijl van Kusturica, een soort mengeling van Chaplin en Fellini, komt hier uitstekend tot z'n recht. Zelfs martelen is iets grappigs in deze film, en ook verder worden alle genreregels met betrekking tot de tweede wereldoorlog bijvoorbeeld overboord gezet. Toch wordt het deze keer niet flauw, sterker nog, Underground is een zeer betrokken film waar de pijn om het lot van Joegoslavie overal aanwezig is. Een paar saaie momenten zijn er wel, maar die worden snel weer goedgemaakt. Het einde van de film is aangrijpend en indringend. Zelfs in de dood dansen de personages nog door, met ongebroken levenslust. Prachtig.

Everything in it's right place

Bij vlagen erg sterke film die een emotionele snaar weet te raken, vooral ook door Bullock en door het thema. Het was bijna zo'n film waarvan je de gebreken wel ziet, maar die toch een hoge score moeten krijgen, simpelweg vanwege de impact. Maar daarvoor vind ik dan in het script van The unforgivable toch teveel mancos zitten. De belangrijkste daarvan zijn denk ik: het wraakverhaal van de broers, totaal niet overtuigend, en twee, dat ze uiteindelijk pas de echte sympathie en hulp verdient/krijgt zodra blijkt dat ze geen cop-killer is. Daarmee wordt in feite het thema van de film zelf ondergraven, namelijk dat je na het boeten voor een misdaad een tweede kans zou moeten krijgen, ten faveure van wel een heel sentimenteel en weinig geloofwaardig, Victor Hugo-iaans drama. Maar Bullock die "she was only five years old" herhaalt, ja, dat hakt er wel in hoor.

Mooi gefilmde documentaire, die wellicht toch baat had gehad bij wat gesproken tekst of ondertitels. Vond het een tamelijk lange zit, ondanks de mooie, strakke beelden. Geyrhalter had zich misschien ook beter iets meer beperkt, bijvoorbeeld het gedeelte ondergronds (zoutwinning ofzo?) en enkele sequenties met gewassen hadden achterwege kunnen blijven. Verder een tamelijk verontrustend document over onze geautomatiseerde wijze van voedselproductie.

Het is natuurlijk de natte droom van mening conservatief: crime fighten om het crime fighten. De Palma laat de onzin ervan zien maar verheerlijkt het ook, filmisch dan. The untouchables brengt dat alles met luchtigheid, een kleine knipoog en een flamboyante stijl, waardoor het niet te vergelijken is met veel van de loodzware gangsterdrama's uit de Hollywood-school. Cameravoering en muziek zijn misschien wel de twee sterkste punten van de film. Heel fijn die Morricone score hier, past geweldig, en wat het eerste betreft vallen met name de dynamische POV-shots op. Met een erevermelding voor het moment dat de overvaller het huis van Malone binnen gaat. Het zou een Hitchcock-scene kunnen zijn. Ook het trappenmoment is natuurlijk tof, eigenlijk de reden voor mij om de film te gaan zien, maar ik vind wel dat De Palma het een beetje verkloot door bijna een zwaailicht te zetten bij de verwijzing naar Eisenstein. De kinderwagen komt zowat 5 minuten lang in beeld, om van dat oerlelijke kind nog maar te zwijgen. Hoe dan ook, vanaf de lekkere 80's introtitels positief verrast door deze Da Palma, sterker nog, dit vehikel maakte mijn dag!

In tegenstelling tot enkele anderen hier vind ik dit debuut helemaal niet zo onderdoen voor Sorrentino's latere werk. Sterker nog, het sluit vooral aan bij de films van hem die ik het meest waardeer, namelijk z'n laatste twee (La grande belezza en Youth). De opening onderwater is bijvoorbeeld tamelijk briljant. Ik ben het wel eens met de kritische laatste opmerking van ThomasVV maar daar staat tegenover dat L'uomo in Piu het voordeel heeft weinig pretentieus te zijn. Het is relatief ongedwongen. De cinematografische flair en de fijne muzikale ondersteuning zijn zeer herkenbaar Sorrentino, en dat geldt ook voor het personage Tony. De relatie tussen de twee Pisapia's is mij eerlijk gezegd niet geheel duidelijk geworden maar volgens mij is dat verder ook niet zo belangrijk. Behoorlijk goede film dit, niet zo gek dat Sorrentino hiervoor in Italië al onderscheiden werd met een award voor beste nieuwe regisseur.

Slappe hap, deze Up in the air. Een hollywood drama op de automatische piloot met een vervelend opdringerige moraal aan het eind. Ook Clooney met zijn halfzachte gemompel de hele tijd irriteert. Paar scenes redden de film nog net, de reacties van mensen op hun ontslag bijvoorbeeld, verder onderscheidt dit zich in niets van de massa. En 'komedie', serieus? Zit er uberhaupt één grap in de hele film?

Tegenvallende film, die vooral in alle bijzaken erg clichématig is. De relatie bijvoorbeeld, waar je de eerste tien minuten ofzo op getrakteerd wordt, toen kon Upgrade een goede score eigenlijk al vergeten. De dialogen blijven sowieso ook verderop erg zwak, die tech-jongen is lachwekkend en het algehele acteerwerk is niet om over naar huis te schrijven. In het medisch aspect is de film slordig. Vind dat altijd een teken van een gebrek aan toewijding: zo moeilijk is het niet om even een expert te raadplegen. Wat het sci-fi element en thema betreft heb ik een beetje gemengde gevoelens. Veel is ontzettend plat en voor de hand liggend (slap aftreksel van The matrix en vele anderen) maar uiteindelijk is datgene hoe de verhouding mens-computer in elkaar zit hier wel leuk gedaan. Ook de visuele sfeer, met name dankzij de decors, en de actie van het laatste stuk is best prima, met uitzondering dan van de auto-achtervolging, die erg lelijk was. Nee, vond dit weinig verheffend. Het verschil in score met bijvoorbeeld een Oxygène bevreemdt me.

Wie zich, net als ik, laat leiden door een heel aantal positieve berichten hier, kan wel eens bedrogen uitkomen. Upside down stopt een kinderlijk verhaal in een kitscherige vorm.

Liefde overwint de wereld, rijk en arm moeten samenwerken, wereldvrede enzo, maar ondertussen vergeet Solanas om duidelijk te maken wat er nu precies zo leuk is aan bijvoorbeeld Eden. We komen werkelijk niets over haar te weten, geen enkele karaktereigenschap of waar ze van houdt of van droomt (jawel, van Adam natuurlijk). Dunst kan dan ook niks van deze rol maken. De krakkemikkige vertelwijze past eveneens bij het mindere kinderboek voor de leeftijd van 8-10 jaar: zo wordt eerst aan de kijker duidelijk gemaakt dat Eden geheugenverlies heeft en Adam dus niet kan herkennen, en als ze elkaar dan ontmoeten dan legt een ander personage het ook even aan Adam uit. De ontknoping slaat helemaal alles. Eerst moeten we geloven in een dramatisch slot waarin Eden Adam moet loslaten voor een vrije val van honderden meters, en vervolgens komt onze held bij in de takken van een boom alsof hij net een middagdutje heeft gedaan. Bespottelijk.

Tot zover de inhoud, maar met de vorm is het niet veel beter gesteld. Ik vind het er erg lelijk en onecht uitzien, met die sterk aangezette filters. Bloedirritant is daarnaast het gebruik van muziek. Solanas nodigt de kijker telkens nadrukkelijk uit tot het beleven van een moment vol emotie als hij weer eens een muzieknummer in start en de protagonisten minutenlang laat zwijmelen. Dat Sigor Ros hiervoor misbruikt wordt maakt het nog erger.

Kan hier weinig positiefs in ontdekken, behalve dan het concept van de twee tegenoverliggende werelden met de bijbehorende beelden die je niet vaak zo ziet.

De lyrische toon van de eerdere berichten in dit topic kan ik deels wel duiden als een smaakverschil, maar daarnaast begrijp ik niet helemaal wat er nu zo bijzonder wordt gevonden aan Upstream Color (getuige kreten als "de narratieve filmtaal opnieuw uitvinden", "beeldenmozaiek", "trance opwekkende setting", "een serene, magische trip"). Alsof dit de eerste film is waarin niet alle details uit het verhaal duidelijk worden.

Dat geldt trouwens niet voor het merendeel van het plot, waarbij de herhalende cross-cutting tussen de varkensboerderij en de personages zelfs een beetje irriteert zo halverwege de film. Sowieso is dat niet het beste gedeelte, na een intrigerend begin (dat wat te lang uitgerekt wordt). Upstream Color moet het echter vooral hebben van z'n laatste half uur, met name omdat hier wat meer met spanning wordt gespeeld.

De montage is net als bij Primer een sterk punt en daarnaast vond ik Amy Seimetz erg overtuigend in haar rol. Qua muziek/geluiden keek ik de film niet in optimale omstandigheden.

Verder val ik er niet bepaald door van mijn stoel. Aardige arthouse-film die wel erg hard probeert.