Opinions

Ik ga mee met de neorealisme-lezing van danuz. Het aardige zit 'm denk ik voornamelijk in de culturele bijklank: een hedendaagse kijker zal zich verwonderen over hoe veel vrijer het allemaal oogt dan nu. Vooral de dansscène in de trein is opmerkelijk, met een fraaie blik in de camera van de wulpse Hanuma. Ook verder zit Cairo station cinematografisch goed in elkaar. Er lijken wel wat frames te ontbreken telkens, gezien de schokjes in het beeld. De setting van de film is fijn, maar het verhaal zelf, het acteerwerk en met name de dialogen vond ik niet zo geweldig. Alles is aangezet en met weinig verfijndheid uitgewerkt, hoewel het als je het in z'n tijd plaatst wel te vergeven valt. Hitchcock zou zeker voor wat meer uitgesponnen spanning hebben gezorgd. Mede dankzij de korte speelduur is deze Cairo station, te zien via de Belgische Netflix (!!!), desondanks prima te verteren.

Aardig nietszeggende film die pas tijdens de afsluitende maaltijd wat loskomt en dan nog wacht tot de laatste minuten om een beetje indruk te maken.

Daarvoor is het behoorlijk matig (die stereotype operazanger, mijn hemel) en komt het soms allemaal niet erg professioneel over. Voice-over was ook niet best.

Zoals gezegd stuwt het einde de film naar een wat hoger plan. Scheelt zeker een halve ster.

De film slaat als de bekende tang op van die dieren waar we er teveel van hebben. Vooral de achtervolgingsscènes waren niet te hachelen, dat reken ik een film die Baby Driver heet wel zwaar aan. De belangrijkste functie van de protagonist ligt erin dat de camera iets heeft om op te centreren, want verder is 't zowel letterlijk als figuurlijk een nietszeggend figuur.

Weer een film over Hollywood. Net zoals de boeken die over schrijven gaan niet te tellen zijn, zo is er ook geen tekort aan films die de cinema zelf als onderwerp hebben. Ik dacht dat Babylon anders zou zijn, maar nee, het is hetzelfde verhaaltje van aan de top staande en dan uitgerangeerde sterren. De karakters verdwijnen aan het eind als een schim in het donker, of eigenlijk zijn het al die tijd al schimmen: platte figuren die geen werkelijke connectie aangaan met de kijker of met een ander personage op het scherm. Sommigen zullen beweren dat dit precies de bedoeling is van Chazelle en dat zou ook best kunnen. Het probleem is echter dat je dan niet kan komen aanzetten met een film van drie uur, waarbij alle elan in het eerste deel zit. Het navelstaarderige Babylon heeft teveel pretentie en te weinig substantie, een te matig script ook, en kan zo de kijker niet blijven boeien. De pogingen om dat te compenseren, met de rijkelijk aanwezige muziek, een stuk cinema bizarro wat alludeert op Dante en een flitsende eindgeneriek, zijn opzichtig en slaan eerder dood dan dat ze enerveren. Ik vond de eerste helft prima, met een paar geweldige momenten (de dans van Margot Robbie en de over-the-top sequentie van die draaidag in het begin), maar verliet teleurgesteld over de leegheid van het geheel de bioscoop. Eén scene die ze er sowieso uit hadden kunnen snijden: dat gedoe met die slang. Wat een lompe metafoor zeg, komaan.

Een ingetogen maar wel complex drama (verfrissend complex zou je kunnen zeggen), vol gedesillusioneerde personages. (Tussen haakjes: vergelijk de interactie tussen de dokter en zijn vrouw met wat we in Loveless te zien krijgen, een wereld van verschil). Ondertussen krijg je op een heel natuurlijke manier een inkijkje in de Roemeense samenleving en de eroderende werking van corruptie. Tegen het einde is er een fantastische scene in het donker, als de dokter in een soort doolhof van straatjes belandt tussen blaffende honden, waar de handtekening van Mungiu met dikke halen wordt gezet. Fraai.

Mooi gezegd en helemaal waar. De personages dragen zeker voor de helft bij aan het bijzondere van de film. Ook hun a-romantische 'liefde' werkt op boven beschreven wijze, het is een volledige acceptatie van de ander, zonder dat daar perse een gevoel bij zit. Erg vreemd, maar door Mallick overtuigend neergezet. Kan de film hierdoor echter onmogelijk 'dromerig' noemen, daarvoor zijn de karakters en hun daden te verontrustend.

Over de andere helft die Badlands bijzonder maakt is al genoeg gezegd, maar met name de brandende-huisscene en de laatste achtervolgingsscene zijn visueel toch wel zo goed dat ik ze graag nog even wilde noemen.

Fraaie film dus.

Vooral het eerste uur is erg matig, mede omdat Mouret totaal niet overtuigt in zijn eigen rol (maar wel irritatie opwekt) en het veel te gemaakt is zonder dat het daarvan grappig wordt. Daarna wordt de film toch nog interessant, met een fraai slot als bekroning.

Vond hem wat tegenvallen, zeker na de vergelijking hier met Kill Bill. Dit is toch veel meer een dertien in een dozijn wraakverhaaltje. Ballelina doet niet heel veel verkeerd maar doet ook niet veel echt goed. De droge kill van die maffiabaas vond ik wel tof. De flashbacks zijn dan weer matig.

Een film die nadrukkelijk om z'n vorm net zoveel te prijzen valt als om z'n inhoud. Vergelijk bijvoorbeeld Bamako maar met Judgment at Nuremberg, dan zie je direct dat het wel meevalt met de "ellenlange pleidooien". De film van Sissako is eigenlijk veel completer: het vat het leven van een heel land (of zelfs een heel continent).

De situering van het fictieve tribunaal op de binnenplaats van een wooncomplex is waarschijnlijk de grootste troef van Bamako. De motieven die erin worden gestopt werken uitstekend (de zangeres, de bewaker, het verdwenen pistool, het wassen, om een greep te doen). Daarnaast wordt er nog een heuse Afrikaanse spaghetti-western geïntroduceerd die blijkt te fungeren als de kroniek van een aangekondigde dood; dat soort elementen verheft dit echt boven een doordeweeks rechtbankdrama.

Daarnaast is de film heel authentiek in hoe het een Afrikaanse samenleving toont. In de handen van een Westerse regisseur was dit in negen van de tien gevallen hopeloos mislukt. Maar ik schat Sissako inmiddels veel hoger in dan iemand die de couleur locale kent en toont. Hij is een regisseur met een eigen stem. (Voorbeelden: het lome tempo waarin ruimte is voor stilte en wachten, de shots door een raam naar buiten die slechts een deel van de werkelijkheid tonen, Afrikaanse muziek, de losse narratieve structuur waarbij niet alles afgerond wordt en dichtgetimmerd is.) Een stem die het verdient om gehoord te worden.

Heerlijk filmpje dat boordevol grappige en originele ideeen zit. Met name de voice-over is steengoed, bijvoorbeeld bij de slotzin. Er wordt niet alleen commentaar gegeven op Bande a Part zelf maar eigenlijk ook op het fenomeen film.

Wel moet ik me aansluiten bij de prediker: lucht en leegte, alles is leegte. Ik miste namelijk een beetje de diepgang. In A Bout de Souffle zit naast (of eigenlijk achter) de frisheid ook een enorme triestheid. De personages en hun onderlinge relatie zijn in Bande a Part een stuk oppervlakkiger. Zelfs de dansscene heeft daaronder te lijden. Het is weliswaar filmkunst van het hoogste niveau maar heeft lang niet de impact van de vergelijkbare scene uit Vivre sa Vie. Genoemde leegte versterkt de afstandelijkheid die het werk van Godard altijd doortrekt nog eens. En daarmee wordt dit topvermaak paradoxaal genoeg soms zelfs wat saaiig. Dat is echter nog altijd goed genoeg voor een dikke 3,5*.

Banshun is een film die langzaam op gang komt. Vooral de bedroevend slechte soundtrack maakt het begin niet al te best. Langzamerhand werd ik echter ingekapseld in het simpele verhaal en de complexe emoties. De terugkerende handelingen van de personages en de herkenbare filmstijl van Ozu, met bijvoorbeeld veel shots vanaf de grond, scheppen op een sterke manier de sfeer van het familieleven en de overgang van de jeugd naar volwassenheid (late spring). Paradoxaal genoeg zijn juist de onbetekenende details in deze film zo opvallend. Ze zorgen voor puurheid, echtheid.

Het prachtige gesprek over geluk tussen vader en dochter aan het eind van de film is een van de hoogtepunten. Een scene boordevol liefde tussen twee mensen die net onder de oppervlakte blijft, zodat je de neiging krijgt om te schreeuwen: geef elkaar nu onmiddellijk een knuffel!

Overigens heb ik ook nog nooit iemand zo mooi een appel zien schillen.

Vanwege het matige begin net geen vier sterren. 3,5*

In tegenstelling tot de meesten hier vind ik Barry Lyndon één van Kubricks besten. Enigszins tot mijn eigen verrassing, want bij kostuumdrama's haak ik meestal op voorhand al af. (Een echt kostuumdrama is Barry Lyndon dan ook, ondanks het drama en de kostuums, niet.)

De grote troeven van de film zijn, zoals door ongeveer iedereen behalve Onderhond al aangegeven, de sensationele belichting en welhaast perfecte cinematografie (de zooms benadrukken het registrerende karakter van de film, zoals ook de voice-over doet). Daarnaast vond ik de muziek echt fabuleus werken in combinatie met de beelden. Het is de muziek die de emotionele band tot stand brengt.

En dan het verhaal, dat is breed uitwaaierend, vol duels, veldslagen, wendingen van het lot, verlies/winst, kortom het heeft de epische statuur van een roman van Alexandre Dumas. Maar het is aan de andere kant een heel eenvoudig, tragisch verhaal van een man die zich probeert op te werken in het leven, een gewone man die z'n goede en z'n slechte kanten heeft, maar die uiteindelijk eenzaam (dat vooral) en berooid achterblijft. Dat dualisme in het verhaal wordt uitstekend in stand gehouden door de soms afstandelijke toon, de bedaagde voice-over, die je uit de bepoederde en bepruikte wereld trekt en met de neus op de feiten drukt. Verder kan ik er niet helemaal de vinger op leggen, maar het verhaal, en vooral de manier waarop het verteld wordt, heeft echt wat bijzonders.

Dan het acteerwerk, dat vond ik bij vlagen het grootste nadeel aan de film. Te theatraal, wellicht bewust, maar dat had van mij niet zo gehoeven. Tekenend is bijvoorbeeld de sterfscène van Bryan, wat een pathetiek, maar de rouwstoet erna kwam dan weer behoorlijk binnen. Overigens is het beeld van het steigerende paard grandioos, heeft iemand dat al geschreven?

Erg mooie film dus, technisch buitengewoon knap gemaakt en daarnaast ook een bijzondere, pakkende kijkervaring.

Een opmerkelijk matig verhaal dat op een overgewichtige manier wordt gebracht, in een heel consistente look qua production design, wat echter door de lengte ook weer saai en zeurderig wordt, met halfgegromde dialogen zonder een spatje lucht, een vervelende score, en dan wel weer een aantal tof geschoten scenes. Dan heb ik het niet over de echte actiescènes (de achtervolging, meh, of de vechtpartijen, ook meh, hoewel onze held in elk geval regelmatig moet incasseren, dat is al iets), maar wat ik heel cool vond was het moment dat Batman van die toren afspringt en de camera vanaf de rug filmt. Ook gaaf is de vechtpartij in het totale donker (in de club), waarbij je alleen ziet wat er gebeurt als iemand een salvo afvuurt. Maar als geheel vond ik The Batman nauwelijks onderhoudend, ook vooral het eerste uur/anderhalf uur niet wat hier zo wordt geprezen. Het heeft daarbij lang niet zo'n interessant moreel drama op de achtergrond als Joker.

Heel knap hoe de film het verhalende en het registrerende combineert: aan de ene kant zijn er een handvol personages die je gedurende (een deel van) de film volgt en die een eigen persoonlijkheid hebben (merk het verschil op in het einde voor Jaffer en voor Ali). Anderzijds is er het documentaire-aspect, maar dan van binnenuit, die de strijd op een indringende en inzichtelijke manier weergeeft. De nuchterheid van de persconferentie, waarin in twee, drie zinnen de doodsimpele oorzaak van de gewapende strijd wordt geschetst, zonder ook maar een spoor van pathos, is iets wat geen enkele Hollywood-film ooit zal kunnen bereiken. Een terechte klassieker dus, hoewel het geen persoonlijke favoriet van me is, daarvoor houd ik teveel van een meer personage-georienteerd narratief.

Marguerite Duras ken ik een klein beetje (te weinig) van haar eigenzinnige, compromisloze en sensuele boeken. Ze wordt bij de stroming van de "Nouveau Roman" gerekend en filmisch bij de minder bekende zijtak van de "Nouvelle Vague", de "Rive Gauche".

Zoals dus viel te verwachten is Baxter, Vera Baxter een tamelijk experimentele film, waarin niet op de traditionele wijze wordt omgegaan met plot en personage.

Dat is echter nog niet eens het meest opvallende element van deze film. Echt opmerkelijk is de bijna continu aanwezige en herhalende soundtrack (één keer wordt de muziek onderbroken en dit lijkt te corresponderen met een andere locatie binnen de film, maar als deze plaats opnieuw in beeld komt gaat de muziek wél door, een van de manieren waarop Duras de kijker op het verkeerde been zet). Ik moet zeggen, vervelend wordt het niet en het creëert een droomachtige sfeer die goed werkt.

Daarmee hangt het tweede opvallende element samen, namelijk de bijna ritmisch uitgesproken dialoog. Vera en haar gesprekspartners lijken tegelijk verdoofd en ongekend helder, in hun traag en staccato uitgesproken tekst, met telkens een pauze er tussen. Ook hier weer werkt dat enorm sfeerversterkend en brengt het een droomachtige ervaring die ook in de minimal music wordt nagestreeft met gelijkaardige middelen (ritme en herhaling).

En, het intrigerende van het werk van Duras is dat het altijd meer is dan alleen een vormexperiment. Stijl staat op de voorgrond, ja, maar het vervult een functie en dat ervaar je, of je nu lezer bent of kijker. Vera Baxter maakt als personage ook werkelijk indruk met haar melancholie (ze deed me denken aan Jeanne Moreau in La Notte).

Het is jammer dat ik ook weer niet écht in een trance kwam, en dat het einde enigszins teleurstelt, maar een ruime 3,5 is Baxter, Vera Baxter zeker waard.

Mooi, maar niet zo mooi als ik verwachtte. De opening is energiek en magisch. Daarna duurt het even voordat het verhaal op gang komt en je weet in te pakken. Dat dat uiteindelijk gebeurt komt deels door het meisje dat Hushpuppy speelt (vooral haar non-verbale acteerwerk is schitterend), deels door de muziek (telkens dacht ik dat het Kyteman was) en deels door enkele individuele scenes (met name de ontmoeting met de oerossen, en ook de extreme close-ups bij de sterfscene). Het eindshot in combinatie met de muziek maken het compleet. Veelbelovend debuut dit.

Echt weer de Franse school dit, zo naturel qua beeldvoering en drama. Un beau matin haalt z'n waarde vooral uit de verhaallijn rond vader Georg, terwijl de affaire met Clément eerdere clichématig is. Ongezegd komen in de tocht langs verschillende verpleeghuizen een hoop maatschappelijke thema's voorbij. De scene waarin Georg de drie mensen benoemt die belangrijk zijn geweest in zijn leven, is erg pijnlijk.

Beau Travail wist mij de gehele speelduur te fascineren maar absoluut niet te raken op een manier zoals danuz beschrijft. De hier veel geroemde cinematografie is volgens mij nog niet zozeer esthetisch continu heel mooi maar zuigt je wel in de film. Die kan eigenlijk worden opgevat als één grote dans, waarbij de meer expliciet gechoreografeerde scenes de sterkste zijn. Erg bijzondere muzikale ondersteuning hierbij die vaak tegen de kitch aan zit. En tsja, dan het verhaal, dat is mijns inziens net wat minder. Vind de psychologie van die soldaat ook te rechtlijnig om interessant te zijn en waarschijnlijk ligt hier de oorzaak van het gebrek aan emotionele binding. De slotscene is trouwens, zoals hier al eerder gezegd, erg goed. Vervreemdende film dus.

Chalamet laat hier z'n veelzijdigheid zien. Overtuigende rol en hij trapt niet in de val om het te dik aan te zetten. Carell weet niet de diepte in z'n spel te leggen waar de rol wel ruimte voor bood. Of de structuur van Beautiful boy helemaal geslaagd is betwijfel ik, net als anderen hier, maar anderzijds zou een strikt chronologische vertelling te saai zijn geweest. De balans tussen het afbeelden van de verslaafde en van de impact op diens naasten is in elk geval goed gedaan, tot in de bijrollen toe.

Dat zijn waarschijnlijk gewoon afspraken die bij het boek en bij de Netflix-deal horen. Daarnaast denk ik dat de Obama's, zoals ze ook in de docu zeggen, een verantwoordelijkheid voelen om het platform dat ze hebben te gebruiken. Als Michelle echt zo ijdel was, dan zou ze wel zelf de presidentsrace instappen (het lijkt me aannemelijk dat ze helemaal niet zo van de aandacht houdt, zoals ze zelf stelt en ook haar man over haar zegt).

Vond het eerste uur vrij stroef, vooral door de soms moeilijk te verteren Amerikaanse sentimenten. Het laatste deel werkte beter voor me. Sowieso wel een paar mooie, persoonlijke inkijkjes. Als documentaire is Becoming niet persé een hoogvlieger, maar het geeft toch wel weer een interessant perspectief op de impact van de Obama's buiten wetgeving om.

Ik kan even geen film bedenken die een grotere dialoog-dichtheid heeft dan Before midnight. Zelfs Woody Allen moet het hier denk ik tegen afleggen; de volledige 110 minuten worden volgepraat, met nauwelijks een rustmoment, nauwelijks een scene waarin iets gebeurt, in plaats van dat er gebabbeld wordt. Oeverloos, zou je kunnen zeggen.
Dat is overigens niet perse negatief bedoeld, want de kracht van de 'Before...'-trilogie is voornamelijk gelegen in de dialoog. Maar iets meer pauzes in het gesprek, al is het maar voor de natuurlijkheid, en vooral ook iets meer nadruk op filmische aspecten zou denk ik beter hebben gewerkt.

Dan over de inhoud. Ik ben het grotendeels eens met yeyo. De 'Before ...'-trilogie is eigenlijk gewoon hopeloos romantisch, maar op een wat subtielere manier dan we van veel films gewend zijn. Dat het met realisme maar weinig te maken heeft hoeft natuurlijk niet erg te zijn, integendeel, maar het lijkt alsof het drieluik wel enige pretenties heeft op dit gebied. Eigenlijk is ook Before midnight weer een slimme, romantische film voor de hoger opgeleide vrouw. Wat me vooral een beetje tegenstaat is dat Jesse toch als een soort romantisch ideaal overeind blijft, met z'n leuke grapjes, de terechte kritiek die hij geeft op het gedrag van Celine (terwijl hij haar natuurlijk volledig accepteert en onvoorwaardelijk liefheeft) en ook zijn bereidheid en vaardigheid om het bij te leggen. Aan de andere kant wordt Celine aan het einde als een soort gestoorde bitch neergezet. Dat in de laatste scène alles wel weer goed komt is ook onvermijdelijk en onderstreept de hardnekkig romantische ondertoon van de serie.

Vergeleken met films als In search for a midnight kiss, Scenes uit een huwelijk en zeker Blue valentine, ontbreekt de donkere rand, de onvervuldheid, de sleur, en daarmee is het drieluik zelfs eigenlijk één grote lofzang op de eeuwige liefde.
Al met al een leuk project, met bovengemiddeld goede films, maar geen cinema om wakker van te liggen.

Deze film speelt volgens mij in op een soort 'herkennings'- dan wel 'ultieme-droom' gevoel. Slaagt dat dan is al het andere vrij onbelangrijk. Werkt het minder goed dan blijkt dat de film als zodanig toch wel wat minpuntjes heeft.

Ik hoor bij de laatste groep en kan me vinden in de meeste kritiek die hier al werden geuit. Vooral dat de schijnbaar diepgaande gesprekken eigenlijk behoorlijk afgezaagd zijn. Interessanter vond ik wat dat betreft de persoonlijke verhalen. Daarnaast zijn de bedoelde 'droompersonages' wat mij betreft niet helemaal gelukt: beiden zijn te gewoontjes en Jesse is een beetje te glad. Tenslotte heeft Before Sunrise cinematografisch weinig om het lijf, waarbij ik het nadrukkelijke kleurgebruik zelfs wat storend vond.

Desondanks ben ik wel van de film gecharmeerd. Als personage zijn Jesse en Celine behoorlijk levend, de situaties komen natuurlijk over en er zijn genoeg individuele scenes met veel kracht. Vooral dat telefoongesprek is tof: beiden spelen een rol maar zijn juist dan het meest zichzelf, het eerlijkst.

Eigenlijk gewoon een goeie film dus. Niet te kritisch kijken en je hebt een leuke avond. En misschien heb ik stiekem toch wel een heel klein beetje zitten weggedromen. 3,5*

Flauwe bedoening. Het verhaal van Kozinsky is al niet veel bijzonders, verfilmen maakt het zeker niet beter. Oninteressante vertelling, duf camerawerk en dat dan ook nog uitgesmeerd over twee uur. Paar scenes zijn er echt mijlenver over (al eerder werd de zoenscene en wat volgt aangehaald). Het enige lichtpuntje was bij vlagen de muziek. Verder heb ik me vooral verveeld.

Het scenario van Belgica is schrikbarend pover en de film wordt ook nog eens erg chaotisch verteld. Dat de muziek en de sfeer soms dik in orde zijn, houdt de film nog wel een halfuurtje op de been, maar daarna is het doorbijten geblazen.

Het blijft opvallend dat men in de jaren '20 zoveel gedurfde, niet-narratieve films maakte. Ten opzichte van bijvoorbeeld Chelovek s Kino-Apparatom legt deze het overigens wel af, niet alleen is de vormgeving minder bijzonder maar ook het basisconcept (een dag Berlijn) vond ik minder sterk dan dat van de Russische tegenhanger.

Verder wel leuk om een keer gezien te hebben. De muziek van Timothy Brock is als je het mij vraagt overigens onmisbaar om het echte symfonie-gevoel te krijgen.

Wat ik echter nooit goed heb gesnapt is waarom het niet mogelijk is dit soort films met de juiste snelheid van 18 frames per seconde uit te brengen, zeker digitaal moet dat toch mogelijk zijn? Is wel van belang bij een film die het zo moet hebben van zijn ritme.

Klassieker op Netflix!

Het beroemdere La règle du jeu vind ik slaapverwekkend, maar deze titel van een jaar eerder is behoorlijk goed. La bête humaine is een veelzijdige film. Er is de stilistische kant: het (fraai) neutrale zwart-wit en de gevarieerde kaders, met vooral een paar erg mooie opnames van en vanaf de trein. De beeldkwaliteit is sowieso zeer goed. Een ander opvallend aspect is de score en soundtrack, beide sterk toegepast. De orkestmuziek is verre van gezapig, komt soms ineens dreigend op en blijft op andere momenten helemaal afwezig. Verder toont Renoir zich hier een goede verteller. Het eerste halfuur blijft het onduidelijk welke kant de film op wil, maar intrigeert het verhaal wel. Ook nadien laat La bête humaine zich niet zo makkelijk in een hoek plaatsen. Proto-noir is inderdaad een toepasselijke term. Qua acteerwerk zag ik er weinig bijzonders in, maar over de gehele linie is dit een film die nog steeds modern aanvoelt. Een buitenkansje dus om mee te pakken.

Tenenkrommende film, indrukwekkend onderwerp. Het begon nog wel goed met de 'banaanscene', maar de ontzettende stereotiepe personages en het rammelende verhaal doen deze film al snel verzanden. De romance in Cambodja was helemaal triest (en hoe dit als het ware gerechtvaardigd werd door de beelden van een overspelige Henry ervoor). Door elke keer een ander land uit te kiezen wordt geprobeerd de aandacht van de kijker vast te houden. Het einde van de film laat hulpverlening als thema helemaal los: het is slechts een decor waarin de grote heldin haar liefde kan bewijzen.

Voor het onderwerp en een paar indrukwekkende beelden (bijvoorbeeld de scene met het jongetje en de granaat):

2,0*

Van het boek staat me alleen vaag de sfeer bij, en dat gevoel correspondeert wonderwel met wat we te zien krijgen in Beyond Sleep. De irritatie en vervreemding van Alfred door de fysieke inspanning, het slechte slapen en de twee tergend hautaine blonde Noren komt goed over. De cameravoering is vrij ingetogen en er zit een soort crane-shot in dat ik echt houterig vond (zeker als je het vergelijkt met The Revenant, maar goed, de sfeer die die film wil overbrengen is wezenlijk anders). Mijn grootste kritiekpunt is echter het geluid, want ik vond dat er te weinig achtergrondgeluid was. Wind bijvoorbeeld leek volledig te ontbreken en daardoor leken de conversaties soms teveel uit een studio te komen. Verder een prima film maar het echt speciale ontbreekt toch (en laat ik dat gevoel nou ook hebben gehad bij het boek).

Wie in Beyond the lights een serieus drama zoekt komt bedrogen uit, de gedragingen van alle personages zijn daarvoor veel te clichématig (vooral die moeder). Verder schotelt de film gedurende z'n gehele speelduur bedroevende pop voor (met als enige uitzondering het fijne Drunk in love). Vooral de origineel geschreven muziek, tenminste daar ga ik even vanuit, bevat in de verste verte niet voldoende kwaliteit om door te gaan voor een succesvolle hit (zie ook Her smell, waar men met hetzelfde euvel kampt). Blijkbaar is radiopop moeilijker te kopiëren dan je zou denken, dat is dan ook wel weer geruststellend. Een paar aardige momenten bevat Beyond the lights wel, vooral wanneer de twee protagonisten samen zijn, en als je het als een luchtige, romantische film benadert dan kan het best meevallen.