Opinions

De film komt traag op gang, met tot vervelends toe de beelden van(uit) de auto. Langzamerhand ontstaan prachtige dialogen, met levensechte personages en mooi acteerwerk. Inhoudelijk vind ik de film niet zo heel diep (contra gimli f). De film geeft geen antwoorden, maar roept ook geen vragen op.

Sommige shots zijn leuk gevonden, bijvoorbeeld het vallende zand op de schaduw van de hoofdpersoon.

Het einde zorgt bij mij voor een halve punt aftrek. Dan liever censuur.

3*

(Edit: toch maar weer verhoogd naar 3,5*)

Wat een wonderlijke film is dit. De stijl van Tabu herinnert aan de Nouvelle Vague van de jaren '60, met het zachte zwart-wit, het 4:3 kader, het spelen met geluid, de voice-over. Vooral Godard en dan met name Pierrot le Fou lijken me inspiratiebronnen (denk aan de dansachtige scene in de wildernis, waar je Belmondo en Karina bijna denkt te zien). Prachtig vond ik de soepele cameravoering, die een bepaalde eigenheid over zich heeft zonder te forceren. Even schitterend is de muziek, die binnen het filmverhaal wordt opgevoerd en vol zit met Portugese weemoedigheid. De manier waarop het verhaal verteld wordt versterkt de tragiek, waarbij ik moet zeggen dat vooral het tweede deel van de film me wist te grijpen. Dat een aantal details (bijvoorbeeld de beschuldiging van hekserij die Aurora over haar bediende uitspreekt) pas retrospectief op z'n plek valt is een leuke bijkomstigheid. Tot slot is de setting, van koloniaal Afrika, perfect en wordt er geregeld een bijna surreëel randje gecreëerd. Tabu is kortom een prachtige film die lichtheid en zwaarte combineert. Onbegrijpelijk onderschat hier.

Na het ontroerende Hable con Ella en het tegenvallende La Mala Educacion werd ik toch aangenaam verrast door deze film. Bijzonder aardig hoe een misdaadverhaaltje wordt gecombineerd met het wat zwaardere thema van de moeder-dochter relatie. Verder is het een hele vrije film, met ruimte voor een travestiet-optreden, een dans in een vrouwengevangenis, dat soort gekke dingen. Almodovar laat met de spuuglelijke kleurcombinaties weer zien dat hij een eigen stijl heeft. Daar houd ik wel van.

Hilarisch was het tv-optreden met de bekentenis. Vooral de uitspraak: "voor de goede orde: niet met mij".

Geweldige grap en dat werkt door in de hele film. Erg leuk avondje gehad zodoende. 3,5*

Erg op sensatie gerichte docu, doordrongen van subjectieve weergaven en interpretaties. Het is natuurlijk niet mogelijk om een gedegen beeld te krijgen van wat er nu medisch werkelijk speelde, maar je kan wel zeggen dat de gefixeerde dystonie van de benen en het gebruik van ketamine rode vlaggen zijn. Ketamine zal ongetwijfeld helpen, maar ja, dat kan je ook zeggen van heroïne. Van de mensen die om de zaak heen hangen, vooral die aasgieren uit de advocatuur (de enigen die garen spinnen bij dit hele drama) maar ook die journalist, heb ik geen hoge dunk gekregen. Ze lijken niet te beseffen dat kindermishandeling bestaat en toxische ouder-kind relaties inderdaad voorkomen.

Veel bijzonders zie ik er niet in. Take shelter heeft vooral te lijden onder een te grote scriptmatigheid. Eigenlijk het enige wat ik echt natuurlijk vond overkomen was de interactie van de ouders met het dochtertje (sowieso een leuk zijthema), maar verder blijft het te typisch "geschreven". Nichols neemt daarbij teveel tijd. Visueel vallen de visioenen/dromen een beetje tegen, dat had wel wat dreigender en indrukwekkender gemogen. Daarnaast is de muziek te gezapig, het moment met het openen van het slot leek me zelfs vrij banaal met die strijkers. En dan het einde, tsja, daarmee wordt een soort poging gedaan om van een drama een mysterie te maken. Gezien de bewuste ambiguïteit (zie het interview hierboven) is hierover speculeren tamelijk zinloos, terwijl het belangrijkste doel juist lijkt te zijn dat erover gesproken wordt. Scriptmatig, zoals gezegd. Al met al geen onaardige film, maar wat mij betreft ook zeker geen hoogvlieger.

In de weergave van hoe seksueel misbruik in z'n werk gaat, is The Tale op zich geloofwaardig, maar ik kan niet zeggen dat ik hier nu een groot regisseertalent aan het werk zie. Integendeel zelfs. De concrete uitwerking, de dialogen, de details, daarin vond ik de film stijf en gemaakt, ik kwam er nooit echt in. Stilistisch toont Fox ook geen enkele ambitie. Voor mij daarom een flinke tegenvaller.

De laatste tien minuten heb ik gemist. Ik dacht dat die laatste reclame ook het einde van de film was (en de Champions-leagesamenvattingen begonnen).

Maar goed, het geeft iets aan over de film. Het is namelijk nogal veel van hetzelfde. Elke keer weer een 'bijna-ontdek' situatie, met een 'bijna-moord'. Het ging me een beetje irriteren. Sowieso zitten er veel irritante maar weinig interessante personages in, en de film roept voor geen enkel belangrijk personage sympathie op.

Aardig verhaal, maar de film viel me uiteindelijk toch tegen.

2,5*

De eerste full-length film die Sian Heder schreef en regisseerde en dat is ook wel te merken. Het voelt echt als een debuut. Best wel wat goede ideeen en momenten, maar in de samenhang schiet Tallulah vaak tekort. Dat het uiteindelijk het toch wel een vrij positieve indruk achter laat is deels de verdienste van Ellen Page (toen nog), die in dit soort rollen past als een hand in een handschoen (hoewel mijn persoonlijke ervaring met handschoenen is dat ze vaak helemaal niet zo goed passen, maar dat bedoel ik dus niet). Zie ook Juno.

Net als mijn twee bovenburen ben ik niet zo'n liefhebber van wraakverhalen, vooral omdat dit vrijwel altijd gepaard gaat met een eendimensionaal hoofdpersonage, die op niets anders uit is dan dat ene (wat sowieso een nogal primaire emotie is). Net als in veel genrebroeders spreekt de protagonist amper en wordt zijn trauma via oude familiefilmpjes duidelijk gemaakt. Toch heeft Tarde para la Ira een paar sterke troeven. Qua verhaal is dat hier de rol van Curro. Hij fungeert opnieuw als 'driver', maar dan om één voor één zijn vroegere kompanen af te gaan voor de afrekening. Van schlemiel ontwikkelt hij zich langzamerhand echter toch wel tot een karakter om bewondering voor te hebben (vooral natuurlijk hoe hij op sluwe wijze Juanjo probeerde te beschermen). Daarnaast is de rauwe cinematografie duidelijk onderscheidend met hoe grotere studio's zo'n film zouden aanpakken. Vergelijk bijvoorbeeld de openingsscène met overeenkomende scenes uit Drive. In Tarde para la Ira heb je echt de indruk dat je meemaakt hoe zo'n auto-achtervolging er in werkelijkheid aan toe gaat. De vormgeving kent geen opsmuk, geen filters, is geschoten op 16 mm negatieven met een grove korrel. Dus ja, best een knap gemaakte en verder over de hele linie degelijke film, alleen in een genre dat me niet zo aanspreekt.

De film is vooral een reflectie op censuur inderdaad en het laat ook zien dat een regisseur die in een bepaalde vorm gedwongen wordt (niet openlijk kunnen filmen) daar juist heel veel uit kan halen en andere grenzen kan verkennen. Een beetje wat de Dogme-gedachte ook was. Vooral het script is echt inventief. Het zal geen toeval zijn dat de film Shirin, vormtechnisch wat mij betreft nog vernieuwender dan deze, ook uit Iran komt. Verder vond ik Taxi Teheran onderhoudend maar daar bleef het ook wel bij.

Hollywoodklassiekers, soms moet je er aan geloven. De beginscene had ik al wel eens gezien; leuk hoe de taxi wordt geintroduceerd als een soort personage. De donkere sfeer is onmiddellijk aanwezig en de film geeft daarmee een sterke indruk van het nachtleven in New York. Bijdragend hieraan is de cinematografie, waarmee aardige dingen worden gedaan.
Minder goed vond ik plot en personages. Het verhaal is op zich simpel en daardoor gaat het te langzaam: terwijl je al weet wat er gaat komen probeert de film dit nog voorzichtig te introduceren. Het gevolg zijn enkele saaie momenten. Daarnaast vind ik het karakter Travis wat zwak: klassiek wereldvreemd en tegelijk weet hij een prachtige vrouw (overigens een nog magerder personage) te charmeren. Soms lijkt hij behoorlijk slim, op andere momenten kraamt hij onbegrijpelijke onzin uit.
De ontknoping valt uiteindelijk tegen. De film krijgt zelfs een onmogelijk happy-end. Ik had in ieder geval de indruk dat Travis was veranderd en dat er geen sprake meer was van moordzuchtige neigingen.
Al met al komt Taxi Driver bij mij op een licht teleurstellende 3* uit.

Mooie film. Geweldig geacteerd, vooral door de hoofdrolspeelster. Het thema is natuurlijk niet bijster origineel. Wel goed vond ik dat het geweld vrijwel niet getoond wordt: de film beschrijft juist de periode dat de man van Pillar zich probeert in te houden. Sowieso vond ik dat personage wel sterk. Het is niet een bruut die er wat op los slaat, hij houdt echt van zijn vrouw en probeert oprecht zijn leven te beteren. De prive-sessie bij de psycholoog vond ik in dat opzicht zeer goed.

Ondanks dat weet je natuurlijk dat het niet goed kan aflopen. Laatste scene vond ik niet zo sterk: hierin staat niet Pillar maar haar man centraal, terwijl het er juist om gaat dat Pillar haar leven in eigen hand neemt, gaat ontdekken wie ze is.

3,5*

Films over de uitwassen van religie spreken me niet altijd aan, omdat het al snel meer van hetzelfde is en subtiliteit doorgaans ontbreekt. Wat dat betreft vermijdt Temblores knap de echt grote uitglijders. Het tweede deel van de film neigt wel lichtelijk te ontsporen in een freak-show, met bijgevolg dalende interesse van mijn kant, maar de eindscène vond ik bijzonder mooi en brengt me terug bij 3,5*.

Wat ik er vooral goed aan vind zijn de kleine scenes buiten het hoofdverhaal. Het broertje dat zijn zus de les leest omdat ze verkeerd bidt, of Rosa die familielid Luis op z'n plek zet als hij zich aan mevrouw Isa probeert op te dringen, of hoe Francisco zich door zo'n gay-bar beweegt. Bustamante levert ook een stijlvaste film af, bijvoorbeeld tamelijk opvallende shots waar z'n personages aan beide uitersten van het frame gepositioneerd zijn.

Wat mij betreft is Temblores meer dan een vehikel in een activistische agenda of een persoonlijke strijd van de regisseur, het heeft een 'neutrale' filmkijker genoeg moois te bieden.

Schitterend vertelde film. Alleen al dat begin; de opening had op veel manieren anders gekund, maar zo is het vrijwel perfect. En Haneke weet dit niveau bijna continu vast te houden, vertraagd als het kan, knipt als het moet, geeft details op het ene moment en een slechts aanduiding op het andere. Ik kan me daarnaast helemaal vinden in het commentaar van Starbright boy en Henry Spencer, sterker nog, binnen het genre van de post-apocalyptische film is Le temps du loup behoorlijk positief (en het eindshot zelfs hoopvol). Psychologisch wat mij betreft erg geloofwaardig uitgewerkt. Dragende rol van het geheel is die van dat meisje, die binnen het tijdsbestek van de film volwassen wordt. Ook goed geacteerd trouwens. Tenslotte erg interessant om hier de Joodse legende van de rechtvaardigen tegen te komen (indrukwekkend beschreven in dit boek). Ik begin Haneke steeds beter te vinden. Na Code Inconnu opnieuw vier sterren voor zijn werk.

Tsja, wat moet je hier mee? Het is een film die ik nooit achter mijn naam zou willen hebben staan, niet omdat Le Temps qui Reste zo afschuwelijk slecht is (helemaal niet) maar gewoon omdat het nergens goed wordt. Zelfs de zee waarmee deze film opent en sluit oogt nogal zouteloos. Het verhaal kabbelt wel vlot voort maar is zo minimalistisch gebracht dat het niet raakt, niet overtuigd, niet meesleept. Je ziet wel dat er een goede filmmaker aan het werk is, zo wordt de valkuil van de valse emoties zorgvuldig ontweken, maar het komt er nergens uit. Nooit wordt een scene wat langer aangehouden en goed uitgewerkt, nee we springen met een beschaafd sprongetje snel weer naar het volgende niet-slechte gedeelte.

Alles draagt dat manco: de karakters (Romain vond ik helemaal niet zo'n uitgesproken egoist om eerlijk te zijn. Goed, hij doet wel wat gekke dingen maar dat valt allemaal te plaatsen binnen zijn naderende dood), de dialogen (soms wel een mooie gedachte maar altijd te snel, te gemaakt), de cinematografie (het blijft bij enkele typerende shots in een spiegelende winkelruit).

Wel aardig, niet slecht, Le Temps qui Reste steekt net uit boven de middelmaat. Niet overtuigend in ieder geval en ik weet niet hoeveel tijd Ozon nog rest. 3*

Gaandeweg de film begin je je af te vragen of het echt zo erg is dat de wereld vergaat. Als dat de bedoeling was van Nolan dan zeg ik: hoed af, want in dat geval had hij geen betere film kunnen maken. Tenet bevat een toxische combinatie van onzin en clichés, wat in eindeloze dialogen over de kijker wordt uitgestort, ondersteund door pompende bastonen. Het resultaat is een soort Mission Impossible 8 maar dan met pretentie, wat het niet langer gewoon slecht maar compleet onverdraaglijk maakt. Omgekeerde entropie moet het allemaal bij elkaar houden, nou vergeet het maar. Ik snap inmiddels wel dat Nolan dit persé wilde uitbrengen nu, want in normale tijden gaat er geen hond naar dit wanproduct kijken. Het enige positieve dat ik kan verzinnen is dat men geen overbekende acteurs heeft gecast, maar helaas is dit niet voldoende om er punten aan toe te kennen.

Mijn verwachtingen waren vrij high, mijn beoordeling is vrij low. Oftewel: een tegenvaller.

Een statische film als deze moet zijn kracht halen uit ofwel spanning, ofwel dialogen en personages. Dat is ook precies de bedoeling van High and Low. Aan de ene kant is er het misdaadverhaal en het politieonderzoek. Helaas ontbreekt echte spanning omdat er geen enkele bedreiging uitgaat van de misdadiger. Daarnaast poogt deze film een psychologisch drama te tonen, de impact die een dergelijke daad heeft op de direct betrokkenen. Doordat de personages flets blijven komt de emotie echter helemaal niet uit de verf. De morele zoektocht faalt ook: het gaat in de dialogen meer om handelingen dan om motieven.

Dit alles maakt dat ik de film ronduit saai vond. Er zijn wel goede momenten (waaronder de ontmoeting met de junks, het einde) maar over de gehele lengte schiet de film tekort. 2,5*

Tamelijk typische arthouse inderdaad, zoals Macmanus al beschrijft. De herten vond ik dan weer wel een leuke toevoeging maar het uitgangspunt van een vrouw met autistische trekken en een oudere man die de liefde al heeft opgegeven, sprankelend is het niet bepaald. Enkele ontwikkelingen aan het einde zijn daarbij nogal ongeloofwaardig; de zelfmoordpoging komt uit de lucht vallen, en voor de seks nadien geldt eigenlijk hetzelfde. Crisis, catharsis, allemaal volgens het boekje. Nou ja, On body and soul is gewoon een aardige film, ik had er echter meer van verwacht.

Eens met Freud. Het begin is erg goed en hallucinant. Mooie cinematografie en montage, zoals de achtervolging in die gangen.

Dan ontspoort Tetsuo nogal. Dat gedoe met drilboren, seksscene's en gevechten is vooral een beetje gemakkelijk en gewoon dom. De inspiratie raakt op dus worden dezelfde trukjes een paar keer herhaald, zowel in de stijl als in de gebeurtenissen. Bijvoorbeeld de versnelde scene's en het herhaaldelijk weer tot leven komen van personages. Daardoor wordt het saai en duurt deze film zelfs nog iets te lang.

Mooi begin dus, maar daarna nekt de inhoud de vorm, die uiteindelijk zelf ook lichtelijk teleursteld. 2,5*

Afgaande op de commentaren hier was ik er een beetje bang voor, want bij films als Isle of dogs en The Grand Budapest Hotel hinderde de afstandelijkheid me ook. Maar gelukkig hoort The French Dispatch bij het goede deel van het oeuvre van Wes Anderson, top-3 zelfs denk ik. Dat zit hem niet zozeer in de visuele stijl in mijn ogen, maar in de structuur van de film. Anderson werkt een Franse krantenbijlage uit, in drie hoofdverhalen en nog wat omkadering. Het laatste verhaal is net iets minder en wat chaotisch, maar de eerste twee zijn heerlijk. Fijne rol ook van Lea Seydoux, ha! De film is ouderwets grappig en omdat ik als enige in een ruime bioscoopzaal zat, klonk mijn schaterlach geregeld door de ruimte. Audiovisueel is het natuurlijk weer prachtig, waarbij de Jacques Tati-knipoog, in de vorm van de ober die en profil de trappen van een huis op loopt, niet onvermeld mag blijven. Kortom: leuke, mooie, originele, grappige en energiegevende film.

Als je het heel cru stelt, dan bestaat de film uit pratende hoofden over een collage van foto's. Het probleem van deze muziekdocumentaire voor mij is dat het een archieffilm is. Daar kan Todd Haynes niet veel aan doen, maar het zorgt er wel voor dat dit in mijn ogen niet tot de top kan behoren van het genre van de muziekfilm. Er is maar heel weinig echt bewegend beeld van de band terwijl ze spelen (het mooiste fragment zie je misschien wel tijdens het begin van de eindcredits) of van Lou Reed. Wat de film The Velvet Underground wel goed doet, is een sfeerschets geven. Namelijk de sfeer van de alternatieve scene in de jaren '60 in New York. De eerste vijftig minuten ofzo heeft überhaupt de band zich nog niet gevormd en zie je alle inspiratie en culturele inbedding van de leden. Pas daarna komt er ook wat meer The Velvet Underground-muziek de film insluipen, hoewel de nummers die voor meer dan de helft spelen een uitzondering blijven. Vervolgens houdt Haynes een chronologische volgorde aan, waarbij je de wisselende samenstelling van de band over de verschillende albums meekrijgt. Het muzikale proces, wat mij persoonlijk meer interesseert, komt helaas niet veel aan bod. Ik waardeer de film als tijdsbeeld en het heeft me meer inzicht gegeven in de hele kring van avant-garde cultuur waar The Velvet Underground toe behoorde, maar als muziekdocumentaire is het bepaald niet zo goed als gehoopt.

Mooie kritiek, maar het gaat me toch wat te kort door de bocht. Al was het maar omdat, als je de film volgt in wat 'ie laat zien, de conclusie moet zijn dat Thelma inderdaad ronduit gevaarlijke 'gaven' heeft. Dat wil zeggen, Trier creëert op handige wijze een alternatieve interpretatie voor de rationele mens die z'n sympathie voor de hoofdpersoon niet wil loslaten en tegelijk een bloedhekel heeft gekregen aan die vader (moederlief was bijna nog erger trouwens), waarin hij dan wellicht de boosdoener is geweest met z'n medicijnen, maar deze zienswijze heeft, zo moet je toegeven, mindere papieren. Het voorgevoel van Thelma in de laatste scene bijvoorbeeld. En hoe verklaar je de baby onder het ijs?

Ook de medische kant van de zaak vond ik vrij integer eigenlijk. PNEA komt inderdaad veel meer voor bij vrouwen dan bij mannen, dit geldt voor veel functionele aandoeningen, waarvan een deel vroeger 'hysterie' werd genoemd. Verder zien we Jean d'Arc tijdens de google-zoektocht, maar heel veel heksenvervolgingstaferelen heb ik volgens mij niet gezien.

Zelf vond ik Thelma als vertelling zeker niet vlekkeloos. De christelijk orthodoxe achtergrond leek me zelfs een onnodig extraatje wat het een beetje overladen maakt, maar blijkbaar was dit het hoofdthema van Trier als ik bovenstaande berichten mag geloven. Er zijn echter vele momenten die op z'n minst boeiend of soms ronduit erg mooi zijn. De eerste kus bijvoorbeeld. Het overzichtsshot aan het begin. De telefoonbiecht over het drinken van alcohol. Waar de eerdere films van Joachim Trier over het algemeen ingetogen waren, is Thelma soms ingetogen en soms heel expressief. Dat laatste komt de ervaring voor mij wel ten goede. Nu nog de vertelling iets meer in balans brengen.

Herzien, na 13 jaar. De film kan heel goed spanning opwekken, vanuit de cinematografie, de score (vol dissonanten) en het acteerwerk. Dit houdt het van begin tot eind boeiend. Inhoudelijk vind ik het nog steeds niet zo geweldig. David Plainview kan niet genieten van zijn eigen succes, maar teert vooral op het mislukken van anderen. Er speelt een soort trauma uit zijn jeugd, waar alleen maar naar gehint wordt, en ook dat hij eigenlijk verlangd naar familie. Mja, als dit een 'geweldige karakterstudie' moet zijn, dan is het wat mager. Er wordt nog net geen 'Rosebud' gezegd. Ook de ontsporing van het laatste halfuur valt nog steeds niet echt lekker bij me, hoewel het dit keer ook niet echt afstoot. Voor mij is PTA op z'n best als hij het in herkenbare situaties zoekt, in plaats van 'larger than life' karakters op te voeren die zich proberen te onttrekken aan het normale menselijke gewoel, zoals Plainview, Lancaster Dodd (The Master) en Reynolds Woodcock (Phantom Thread). Desondanks een vol punt omhoog, omdat het heel goed gemaakt is.

Vooral technisch heel knap. Verder een redelijk afstandelijk overzicht van wat het leven van een Britse soldaat destijds inhield. De impact van diverse loopgravenromans (zoals Barbusses Het vuur) heeft het wat mij betreft niet. Schrijnend blijft altijd weer de houding van het thuisfront (met name aan het begin en aan het einde van de oorlog).

Wat ik me nog afvroeg: is het niet mogelijk om de beelden van minder dan 24 frames per seconde digitaal naar een normale snelheid te brengen? (Of ze eerst met een projector af te spelen die met een lage fps werkt o.i.d.?)

Ontluisterend is inderdaad het woord, temeer omdat het soort dansmarathons waar They shoot horses, don't they? er één van verbeeldt daadwerkelijk voorkwamen. Zie bijvoorbeeld dit lezenswaardige artikel. Een mij volkomen onbekend fenomeen overigens, maar het schetst maar weer eens dat dit soort barbaarse praktijken van alle tijden en alle plaatsen is. Overigens lijkt het mij niet nodig om een symbolische betekenis toe te kennen aan de wedstrijd; natuurlijk kan je de dansmarathons zien als symptomatisch voor die periode, maar veel verder moet je niet gaan; we hebben het hier over zaken die concreet plaatsvonden.
De film wordt goed verteld (ook de spaarzame flash-forwards vond ik narratief wel geslaagd, de stilistische uitvoering is wat minder) en kent een aantal bijzonder fraaie scènes. Eén daarvan is bijvoorbeeld het lied dat de zwangere vrouw zingt, een ander de indringende douche-scène. Wat verder knap is dat de film blijft boeien terwijl de setting niet veranderd en er ook, in lijn van het getoonde, het een en ander aan herhaling plaatsvindt.
De hoofdpersonages hadden wat mij betreft overigens wel iets meer reliëf mogen krijgen. Dat zou meteen het einde versterken; nu had ik wat twijfels bij de geloofwaardigheid van de handeling van Robbert.
They shoot horses, don't they? ontwijkt grotendeels het gemakkelijke sentiment en weet juist daardoor de tragedie van de grote depressie goed weer te geven. Geheel in lijn me de romans van Faulkner en Steinbeck. Sterke film.

Een groot fan van Angelopoulos zal ik niet worden. Helaas, want zijn stijl spreekt me aan en ook verder is zijn aanpak (in ieder geval theoretisch) buitengewoon interessant.

O Thiasos wordt gekenmerkt door prachtige cinematografie in 4:3 formaat (waar ik sowieso een zwak voor heb). De dwalende, circelende camera roept ruimte tot leven en bewaart tegelijk een toneelafstand tot de personages. Verhalend laat Angelopoulos meerdere tijdlijnen vervloeien, hij combineert mythologie en recente historie en het resultaat is een soort tijdloze aanklacht die verder reikt dan politiek. Allemaal mooi, allemaal knap.

Toch werkt de film voor mij niet echt. Het geheel is te geconstrueerd. Met name door het gebrek aan personage-gerichte scenes en niet-toneelmatige dialogen mist O Thiasos intensiteit. Daartegenover staat dat Angelopoulos niet kan kiezen als het gaat om scenes waarin een groep mensen loopt of muziek maakt. Bijna de helft van vier uur film lijkt hieruit te bestaan, en dat is echt teveel van het goede.

O Thiasos is beter dan Eleni maar heeft in wezen dezelfde zwakten. Angelopoulos maakt zijn films te nadrukkelijk abstract en vergeet er een beetje vlees en bloed in te stoppen. Jammer.

De nieuwe Bier bevalt me wel. Ik zou niet weten waar de eerst Hollywoodprent van deze regisseuse onderdoet voor haar eerdere werk. Vergeleken met de twee anderen die ik zag (Open Hearts en After the Wedding) vond ik deze zelfs wat minder overdadig in het drama en sentiment. Things we lost in the fire weet juist een mooie balans te vinden. Het hoofdthema vriendschap geeft tegenwicht aan de subthema's rond drugs en overlijden. Daarbij vond ik de relatie tussen Del Toro en de kinderen mooi en zijn er regelmatig grappige momenten. Helaas loopt Bier ook in deze film soms nog wel in de valkuil van de overdaad en is de plot inhoudelijk nogal standaard. Maar de eigenzinnige stijl uit haar vroegere films blijft behouden en dat staat Things we lost in the fire goed. Een meer dan prima Hollywood-debuut dus. Als Bier eens echt goed gaat zitten voor een verhaal en haar tranentrekker in de keukenla laat liggen kan ze in de toekomst nog mooie dingen gaan laten zien.

Dit is een weinig opzienbarende documentaire over een opzienbarend onderwerp. We zien vooral pratende hoofden en shots van Demis Hassabis, oprichter van DeepMind, één van de bepalende AI-bedrijven. The thinking game maakt niet inzichtelijk hoe AI precies werkt, wel dat de mensen die eraan werken bevlogen zijn. Kritische vragen worden hier niet gesteld. Ook Hassabis lijkt zich niet echt te interesseren in vragen rondom veiligheid. Techniek is volgens hem neutraal. Hij ziet het als zijn levenswerk om artificial general intelligence te realiseren en wat dit voor consequenties zou kunnen hebben voor anderen is in deze docu geen thema. Nu wil ik best geloven dat Hassabis en Google tot de betere partijen horen in deze wedloop, maar de vraag is of dat uiteindelijk wat uitmaakt. Zie bijvoorbeeld de interviews met Geoffrey Hinton. Oja, dat deze docu 239 miljoen keer bekeken zou zijn, zoals youtube aangeeft, lijkt mij zeer onwaarschijnlijk. Beetje zelfpromotie van Google?

Sorrentino is bepaald geen groot verteller, dat blijkt weer in This must be the place. Het eerste uur had ik echt het gevoel naar een zeepbel te kijken, vol gelikte visuals en elke drie minuten een nieuwe poptrack (plus Arvo Pärt, zelden, wat zeg ik: nooit was zijn muziek zo misplaatst in een film). Het verhaal komt ondertussen helemaal niet van de grond omdat er te weinig verbinding is tussen de individuele scenes. Wat ook niet helpt is dat het personage Cheyenne niet geloofwaardig is; ik denk niet zozeer dat het probleem bij het acteren van Penn ligt maar de rol is te karikaturaal geschreven. Enigszins tot m'n verrassing keert het tij in de tweede helft van de film. Nog steeds zijn er veel losstaande scenes maar dit past nu in het roadmovie-concept en de queeste van Penn (een zoektocht die overigens zelf weer compleet ridicuul is, maar vooruit). Vooral de sequentie rond Rachel vond ik mooi. Wat de stijl van This must be the place betreft ben ik eerlijk gezegd niet erg onder de indruk; de mise-en-scene is erg verzorgd, cinematografisch vallen slechts de wat off-center gekadreerde shots op, maar echt stijlvast of authentiek oogt het allemaal niet. Kortom; een paar aardige scenes in een redelijke tweede helft van de film, wat niet kan voorkomen dat ik begin te vermoeden dat Sorrentino enigszins wordt overschat.

Weinig toe te voegen aan wat al gezegd is, behalve dat ik het laatste half uur juist het minste vond. De film maakt wat tijdssprongen maar verliest eigenlijk een beetje het momentum. Zoals Mug al aangeeft is dat deels inherent aan de aanpak, waarbij de dragende personages haast achteloos uit de film verdwijnen (Virginia Woolf deed iets dergelijks in To the lighthouse). Maar toch. Misschien had de film met een iets korter middenstuk over de directe gevolgen van de bom meer tijd gehad om het over de nasleep te hebben. Het eindshot is huiveringwekkend. Interessant en gedurfd project, zonder meer.