Opinions

Walkabout is een mooie film, maar wel met een aantal schoonheidsfoutjes. Voor een deel ga ik mee met kos: de stijl is soms prachtig (of in ieder geval bijzonder), soms ook flink ernaast. Snelle zooms, de vele dissolves en close-ups van de zon kan ik toch niet echt geslaagd noemen. Dat cross-cutten naar een slagerij vond ik eveneens een misser. Deze film kan dan ook allerminst 'subtiel' worden genoemd (fractalis). De westerse levenswijze wordt mijns inziens duidelijk, soms gemakkelijk bekritiseerd. Geen sympathieke blanken gezien bijvoorbeeld, die kwal aan het eind wel als dieptepunt. Let ook op de haast symmetrische ontwikkeling van de film: het begin en het einde spelen zich af in een moderne stad, zijn vrijwel identiek en vooral gekenmerkt door oppervlakkigheid. De zwerftocht door de wildernis wordt vervolgens omlijst door twee zelfmoorden: de één van een man die afkomstig is uit de 'beschaving' en daar alles heeft bereikt, de ander van een natuurmens die als het ware wordt verleid door deze beschaving, wat leidt tot zijn dood. (Dit in tegenstelling tot de groep vrije aboriginals die een soort orgie bouwen rond het autowrak, de metafoor laat zich raden.). Roeg had er denk ik beter aan gedaan de visie die hieruit spreekt wat minder karikaturaal naar voren te brengen.
Verder heeft de film natuurlijk veel mooie beelden en ook de geluidstrack is soms sterk. Goed bedacht vond ik om de drie personages af en toe te onderbreken met scene's van een stukje beschaving. Vooral dat weerstation in de woestijn was geweldig. En wat een toffe dieren zeg!
Hierboven even de kritische punten er met name uitgelicht, maar ik vond het een goeie film. Dikke 3,5*.

Beste goeie film eigenlijk. Geen superheld als hoofdpersoon of overdreven actie, ook niet de over-the-top sentimenten van The day after tomorrow bijvoorbeeld. Het einde is natuurlijk bijzonder matig maar over die paar minuten kan ik me wel heenzetten na een avondje vermaakt te zijn door Spielbergs sfeer en spectakel. Meer kan je niet verwachten van zo'n blockbuster.

Noodzakelijke documentaire over de verborgen geschiedenis van de tweede helft van de 20e eeuw. Het geeft een indrukwekkend inzicht in de politieke en sociale ontwikkelingen in Midden- en Zuid-Amerika, en laat zien dat een bepaalde elite uit de Westerse wereld op perverse wijze de levens van miljoenen mensen opzettelijk en structureel beïnvloedt, dwarsboomt of zelfs opoffert voor eigen belangen.

De documentaire is in goede kwaliteit integraal te bekijken via de website van John Pilger.

Voor wie niet overtuigd is door het beeldmateriaal, of denkt dat er sprake is van een complot-theorie: Naomi Klein heeft dezelfde zaken als die hier worden besproken uitgebreid gedocumenteerd in haar boek The shock doctrine, ook uit 2007. Daarin wordt vooral de achterliggende economische strategie belicht die als een rode draad door de moderne geschiedenis trekt. Een verpletterend boek en absoluut verplichte kost voor iedereen die iets wil begrijpen van de wereld zoals die nu is.

The war you don't see roept bij mij verschillende emoties op, waarvan woede en verdriet de belangrijkste zijn. Meer nog dan in Joris Luyendijks Het zijn net mensen wordt het functioneren van de media tegen het licht gehouden inzake met name de Irak-oorlog; gewogen en veel te licht bevonden. De documentaire bevat tientallen verbijsterende interviews, waaronder een met het voormalig hoofd van de VN-commissie die toezicht hield op de ontmanteling van het wapenarsenaal van Sadam Hussein, die al in 1998 aangeeft dat er in Irak géén biologische of nucleaire wapens meer zijn, noch de mogelijkheid deze te produceren. Deze informatie was voorhanden, het interview dateert van jaren voor de Irak-invasie, maar werd volkomen genegeerd door de commentatoren in 2003. Zo mogelijk nog treuriger zijn de beelden uit Irak en uit andere oorlogssituaties die Pilger verzameld heeft, plus de manier waarop deze wel of niet in het nieuws kwamen. Het laatste restje geloof in de "positieve kracht" die Amerika (en de rest van het Westen) zou zijn in de wereld wordt definitief ontzenuwd. De first-person beelden van beschietingen op burgers, misschien voor sommigen al bekend, zijn onverdraaglijk.

Pilger zelf doet aan het einde een hartstochtelijke oproep aan zijn collega-journalisten voor kritische onderzoeksjournalistiek in plaats van het klakkeloos doorgeven van regerings-communiqués. Je zou er bijna nog enige hoop van krijgen, dat dit geluid te horen is en al deze informatie nu op tafel ligt. Maar tegelijk gaat het allemaal gewoon door, niemand van de betrokken politici, beleidsmakers of media-magnaten is serieus ter verantwoording geroepen, en het publiek blijft verzonken in wat wel een combinatie moet zijn van onverschilligheid en domheid. Het doet gewoon pijn om te zien dat sommigen van hen die er überhaupt kennis van nemen het blijkbaar vooral belangrijk om te vermelden dat de stem van Pilger heel saai is of dat hij een beetje op Ivo Niehe lijkt. Zolang gewone burgers dit allemaal maar accepteren (en ik heb geen hoop dat er aan de algehele lethargie een einde zal komen) zal de geschiedenis zichzelf blijven herhalen.

Nee, dit viel niet mee. Vond de trailer erg intrigerend, en datzelfde gevoel had ik nog steeds na zo'n 20 minuten. Prima camerawerk, knappe montage met verschillende tijdslijnen, slimme scenes die spanning, functie en esthethiek combineren, ja, het beloofde heel wat te worden. Vanaf het moment dat je er als kijker achterkomt dat er een schooldrama heeft plaatsgevonden zakt We need to talk about Kevin echter compleet in. En wordt op een gegeven moment zelfs vervelend. Veel te lang blijft de film hangen in de fase waarin een (klein) kind zijn moeder het bloed onder de nagels vandaan haalt. Scene op scene krijgen we eigenlijk hetzelfde te zien; kind pest moeder, moeder loopt als een zombie rond, moeder wordt door haar omgeving lastig gevallen met pesterijen, kind pest moeder enzovoorts. Er is geen moment dat Kevin niet inslecht overkomt en subtiliteit ontbreekt ten enenmale (bijvoorbeeld de scene dat de puberende Kevin zijn ouders afluistert en vanaf een balkon zegt "i'am the context", of wanneer de moeder die twee Jehova's afscheept met de opmerking dat ze "straight to hell" gaat. Sja.) Het argument dat we een eenzijdig beeld van Kevin krijgen doordat alles vanuit het perspectief van de moeder wordt verteld overtuigt niet. Immers, wie zegt dat de moeder niet erg aan zichzelf twijfelt en daarom zich juist dingen voor de geest haalt waarin haar eigen handelen ongelukkig was? Nergens geeft de film er blijk van dat Kevin niet de psychopaat is die we via de moeder te zien krijgen, en als er voor de cavia-moord en de verminking van het zusje al onvoldoende bewijs is, voor het schooldrama geldt dat toch niet. De laatste scenes wint We need to talk about Kevin weer iets aan kracht terug, maar het blijft allemaal te onuitgewerkt om echt van een ommekeer te kunnen spreken. Vond verder de soundtrack uitermate onbenullig, met van die semi-passende nummers qua tekst terwijl het muzikaal totaal niet past in het filmmoment. Storend. Al met al een forse tegenvaller, waarin het drama teveel over-the-top is en daardoor juist ten onder gaat.

Na een aarzelend begin (Cache was aardig, La pianiste matig) kon ik de laatste twee films die ik zag van Haneke belonen met 4 sterren (Code inconnu, Le temps du loup). De verwachtingen voor deze gouden-palm winnaar waren dan ook hooggespannen.

Erg onder de indruk ben ik echter niet. Das weisse band opent met de opmerking dat deze kindergeschiedenis misschien licht kan werpen op dingen die zich later in Duitsland zouden afspelen. Gezien het feit dat 25 jaar later WO II en de holocaust plaatsvonden is dat nogal wat. Maar Haneke doet hier verder bar weinig mee.
Wat we te zien krijgen is een beperkt aantal personages uit een dorpje, waaronder een groep kinderen. In tegenstelling tot de meesten hier vind ik niet dat de kinderen stelselmatig worden beschadigd door old-school opvoedingsmethoden. Daarvoor is het aantal personages waarover we meer te weten krijgen ook te klein (alleen de pastoor wordt in dit opzicht uitgewerkt, waartegenover de zachtaardige leraar kan worden gesteld). Verder valt op dat de eerste sabbotage-actie, waarvan gesuggereerd wordt dat dit door de kinderen is gedaan, al plaatsvindt voordat we iets zien van ouderlijk geweld.
Wat de film mijns inziens dus toont is aan de ene kant een aantal personages met bedenkelijke trekjes (dokter, pastoor) en aan de andere kant een groep losgeslagen kinderen. Om hier een verband te leggen met het ontstaan van de generatie die later Hitler zou steunen vind ik echt een brug te ver, ook van Haneke zelf. Een inslecht dorp zie ik overigens eveneens niet.

Thematisch wankelt de film wat mij betreft dus. Ook de verhaalontwikkeling is niet echt sterk, en na een intrigerend begin zakt de spanningsboog van de film steeds verder weg.
Wel goed vond ik de fotografie. Vooral de shots die getoond worden tijdens de voice-over gedeelten zijn prachtig belicht en gekadreerd.

Mijn ervaring met Haneke blijft dus wisselvallig. Das weisse band is op zich een interessante film in mooi zwart-wit, maar als drama slecht gelukt en de thematische pretenties worden niet waargemaakt. Jammer dat juist deze film op Cannes werd onderscheiden; hopelijk maakt Michael Haneke de volgende keer weer wel een klein meesterwerk.

Mooi sociaal drama over een onderwerp dat de laatste jaren (gelukkig) vaker naar voren komt in films en boeken (denk aan Le Havre, maar ook aan de romans Little bee en La superba). Voor mij is de maatschappijkritische setting in dezen direct een pluspunt, omdat het getuigt van betrokkenheid van de regisseur; hier is iemand aan het werk die echt wat wil vertellen. De vluchtelingen-thematiek geeft relevantie aan het drama, en het onderstreept de band tussen kunst en maatschappij.

Het belang hiervan is volgens mij groter dan veel mensen denken. In dit nieuwsbericht wordt bijvoorbeeld vermeld dat Welcome internationale bekendheid gaf aan de Franse wet die het strafbaar stelde om illegalen te helpen. Een wet die overigens, als ik het goed begrijp, ook weer is teruggedraaid.

Los daarvan is Welome ook nog gewoon een goede film. Het moet het vooral van een prima verhaal hebben met overtuigende personages. Mijns inziens is het soms wel iets te sentimenteel (mede door de muziek) en qua stijl speelt de film op veilig. Het zij Lioret vergeven; soms zijn andere dingen belangrijker. Of, om het met de woorden van Klaus Mann te zeggen:

Het is nu mijn taak niet onderscheid aan te brengen of schoonheid vorm te geven, maar invloed uit te oefenen zover dat in mijn vermogen ligt. (Uit: Mephisto: roman einer karriere.)

De opening van Werckmeister Harmoniak is meesterlijk. Lang geleden dat ik zo'n niveau in film heb gezien. Daarna volgt een adembenemende take waarin Janos door licht en donker naar huis loopt, en de film kan al niet meer stuk. Een van de briljantste zwart-wit shots ooit.
Het middendeel kent ook z'n mindere momenten. Wat Tarr cinematografisch echter allemaal kan doen met een ouwe container en met twee lopend-dansende hoofden, een idee dat later door Van Sant werd geperfectioneerd, zijn slechts twee voorbeelden van bijzondere en mooie scenes. Het plein met daarop de walvis wordt zeer fraai in beeld gebracht en straalt in toenemende mate een sfeer van dreiging uit. Wat mij betreft vormt de walvis dan ook het thematische oog van de film; hij representeert het onbekende en de chaos, het menselijk onderbewust-zijn, dat zomaar opduikt in een middelgrote stad en uitgroeit tot rebellie.
De laatste drie kwartier komt Werckmeister Harmoniak regelmatig terug op het beginniveau. Met name de bekeringsscene in het ziekenhuis is, mede door de muziek, magistraal. Het beeld van de oude man roept associaties op van een concentratiekamp en wanneer de meute zich dit realiseert komt men tot inkeer. Dat de onbevangen en onschuldige Janos, die in verschillende opzichten een soort kind is (merk op hoe hij op het oproerige plein telkens vrijwel direct herkend wordt als buitenstaander), uiteindelijk de dupe wordt van de ontwikkelingen geeft een sterk einde.

Werckmeister Harmoniak mag over de gehele lengte misschien niet altijd even briljant zijn, bij vlagen briljant is voor mij al genoeg. Prachtfilm.

Tijdje geleden dat ik nog eens zo'n klassieke, uitgesponnen arthouse film zag, met alles erop en eraan, inclusief klassieke muziek. Het voelt een beetje als een boekverfilming maar dat is het niet. Eigenlijk wel aangenaam door verrast. Werk ohne autor vertelt een krachtig verhaal over kunst versus oppressie. Ik ben het wel helemaal met JJ_D eens dat nazi-arts Seeband tezeer karikaturaal is, had liever wat meer gezien van de echtgenote en hun dynamiek. In het laatste uur tovert Florian Henckel von Donnersmarck een heuse variant van de bekende scene uit Ascenseur pour l'Echafaud uit de hoge hoed, maar dan vanuit de schilderkunst, vond het helemaal niet slecht uitpakken. Ook de tentoonstelling zelf is natuurlijk bevredigend voor de kijker. Dat busmoment had dan weer niet gehoeven, dat is teveel een arthouse-trucje. Maar goeie film en de speelduur vormt uiteindelijk geen enkel probleem.

Zoals velen hoor ik bij de filmliefhebbers die zeggen/denken niet van musicals te houden, maar als ik het zo eens naga dan zijn er eigenlijk best veel die ik waardeer (Dancer in the dark voorop, maar ook My fair lady, Les parapluies de Cherbourg, Moulin Rouge! en zelfs The sound of music). Tot de allerbesten in het genre behoort West side story, vooral dankzij de geweldige decors en de meeslepende muziek. Hoewel de zang zelf en het acteerwerk niet over houden, zit het instrumentaal en qua choreografie gewoon geramd en ook het camerawerk en kleurgebruik mag er zijn. Goed beschouwd hebben musicals meer aandacht voor een sterke stilering in overeenstemming met de inhoud dan de gemiddelde productie uit Hollywood, wat misschien mijn stiekeme appreciatie voor dit genre verklaart. Onweerstaanbare film.

Een echte Europese film en ook een film over Europa. Over samenleven, integratie, groepsprocessen, een thuis. De setting is de eerste troef. Western wordt alleen al daardoor het tegenovergestelde van een film die artistiekerig overkomt of een typische arthouse indruk achterlaat. Daarnaast is het verhaal knap verteld, waarbij het fraaie einde er nog eens uitspringt. Geen geweldadige climax of grootse catharsis maar een man die accepteert dat het paradijs niet bestaat en die er desondanks het beste van zal maken. Origineel en waarachtig.

Dit is zo'n film die vanaf het begin op de zenuwen werkt. Wellicht ook door de tergende rol van Bette Davis: wat voor persoonlijkheidsstoornis dit precies moest voorstellen weet ik niet, maar vond het psychologisch totaal ongeloofwaardig en overdreven, en voor het acteerwerk geldt hetzelfde. De intrige van What ever happened to baby Jane is heel pover, met name omdat Blanche te passief is en de bijpersonages die worden opgevoerd om de spanning van een mogelijke ontsnappingsroute te creëren, niet echt hun best doen. Een verdere bron van irritatie wordt gevormd door de bijna voortdurend aanwezige muziek.

Als je het mij vraagt is dit dus niet zozeer verouderd (Les diaboliques en Psycho bewijzen afdoende dat er in die periode uitstekende psychologische thrillers gemaakt werden) maar gewoon slecht.

Leuk filmpje, tegelijk parodie op de vapierenfilm én mockumentery, een bijzonder geslaagde combinatie. Vooral van de naïeve charme van vampierdandy Viago heb ik de hele speelduur genoten, het einde als lekkere uitsmijter. What we do in the shadow kent ook voldoende ontwikkeling, waarin het nog wel eens mis kan gaan bij zoiets, en blijft dus van begin tot eind vermakelijk.

Het nietszeggende interview bij DWDD blijkt helaas een voorbode voor de documentaire, waarin vooral heel vaak wordt herhaald dat er schoonheid zit in jezelf kapot maken, maar achter die stoere uitspraak zit eigenlijk niks (behalve wat deterministische beuzelpraat). Douwe Bob is een getalenteerd singer-songwriter, en de fragmenten waarin hij voor de vuist weg wat speelt behoren tot de betere momenten van Whatever Forever. Maar verder is hij voorlopig noch als persoon noch qua wat hij heeft bereikt, interessant genoeg om er een documentaire aan te wijden. Daarnaast blijft het onduidelijk of men nu probeert een portret te maken van Douwe Bob of dat het vooral moet gaan om de relatie met zijn vader. Het laatste shot, dat mag gezegd worden, is mooi.

Woody Allens variant van Love actually. Echt iets toevoegen aan wat hij eerder heeft gemaakt doet het niet, amusant is het wel.

"I've seen the abyss." "Don't worry, we'll watch something else."

Na de eerste dialoog zakte de moed me direct in de schoenen, want als de man van een echtpaar op leeftijd aan zijn vrouw moet uitleggen dat hij gepensioneerd is en geen spannende dingen beleeft op een dag, dan weet je al dat er ergens iets mis is gegaan in het schrijfproces. Het navolgende is in z'n karakterschets ontzettend simplistisch, de voice-acting is slecht en de tekenstijl sterk verouderd. Als je hiervan een shot-for-shot remake zou maken als speelfilm, dan zou niemand die film serieus nemen. Terecht. Maar bij animatie wordt povere personagepsychologie toch wat sneller als schattig ervaren is mijn indruk. De vermenging van verschillende technieken en de onvermijdelijk slechte afloop zijn de enige twee dingen die ik nog wel aardig vond aan When the wind blows.

In grote lijnen eens met de recensies van otherfool en Onderhond.

Eigenlijk geloof ik Whiplash nergens. Dat begint met de personages. Fletcher met z'n idiote lesmethode gebaseerd op een halve anekdote over Charlie Parker, die vooral selecteert op mentale weerbaarheid en niet op muzikaal talent. En die als muziekdocent met meubilair smijt naar leerlingen. Ook Andrew geloof ik niet. Nergens kreeg ik het gevoel dat er sprake was van liefde voor en een obsessie met muziek zelf. Streven naar grootsheid zonder zo'n basis is absurd.

Ik geloof ook het narratief niet. Een hoofdpersoon die te laat komt bij een radio-opname omdat de bus een lekke band krijgt, dat is een "de brug stond open"-smoes van de scriptschrijver. Dat Andrew dan ook nog terug moet rijden om z'n stokken op te halen, én vervolgens aangereden wordt en dan bebloed achter het drumstel kruipt, kan ik gewoonweg niet serieus nemen. Bedenkelijk schrijfwerk vind ik daarnaast het vriendinnetje, die er duidelijk alleen maar in gestopt is om de monomanie van Andrew voor de kijker te versterken (terwijl de dialoog in de pizza-tent één van de meer overtuigende scènes van de film is).

Tenslotte geloof ik de muziekscènes niet. Dat drummen best zwaar kan zijn, oke, maar een bebloed drumstel waar het zweet van de bekkens opspat, nee. Soms zijn het kleine dingen, zoals het ontbreken van gehoorbescherming en een jazz-orkest dat geen moment naar z'n dirigent opkijkt.

Whiplash wist me al met al niet mee te krijgen. De look van de film, het acteerwerk en enkele scènes, zoals de laatste drumsessie, maken het toch niet heel vervelend om naar te kijken.

Een Oost-Europees drama over zelfmoord en depressie onder vrouwen die gedwongen in de protitutie zitten kon niet veel troostelozer zijn dan het eerste gedeelte van de Urugayaanse film Whisky. De misleidende titel is een variant op het 'cheese' dat gezegd wordt voor het nemen van een foto. Twee keer zien we dit gebeuren, en lange tijd is het de enige lach die bij de personages te zien is.

Verder staat, vooral in het begin, troosteloosheid, sleur en verval op de voorgrond. Zelfs wat mij betreft te geconstrueerd, evenals de nadrukkelijke nurksheid van het mannelijke hoofdpersonage. Tegen het einde komt er wat hoop, maar een punch die het geheel meer zin had kunnen geven ontbreekt helaas. Datzelfde geldt voor een sprankje humor of zelfrelativering, iets wat bij de hier eerder genoemde Kaurismaki vaak wel aanwezig is.

Cinematografisch is Whisky trouwens, hoewel sober, mooi te noemen. Weinige camerabeweging maar met name de kadrering is fraai.

Zeker de moeite waard dus, maar helemaal overtuigen doet de film wat mij betreft toch niet. Iets meer Zuid-Amerikaans temperament en wat minder Balkan-triestigheid de volgende keer graag.

In mijn ogen een intelligentere Netflix-eindejaarssatire dan Don't look up van het jaar eerder. En hoewel ik sinds The squid and the whale een diep wantrouwen heb tegen Baumbach en diens kwaliteiten als regisseur, moet ik na Marriage story en nu deze prent concluderen dat de man toch talent bezit. Geen misverstand, White noise lijkt in niks op Marriage story, maar dat is natuurlijk juist goed. De film begint misschien nog lichtelijk irritant en de stevige lik pretentie kan Baumbach nergens afschudden. Desondanks werkt de film. Ten eerste de humor ervan. Een deel is visuele humor, een deel is juist heel talig. Dan de visuele flair van het geheel en de fraaie aankleding. Plus dat ik ook de thematiek leuk vond, goed verwerkt. White noise gaat eigenlijk over existentiële zingeving in het informatietijdperk. Fijne film. Je moet er van dit soort geen drie in de week zien, anderzijds zijn er niet gemakkelijk drie soortgelijke films te vinden.

The white tiger voelt aan als een Amerikaanse film in India, die alle vinkjes probeert te zetten in de juiste hokjes. Dat komt in mijn ogen overigens niet door het deels spreken van Engels, want dat is helemaal niet zo vreemd in deze voormalig Engelse kolonie. Eerder ligt de schuld bij de poging tot hippe vertelwijze, die vooral afstandelijk is, en het al snel achterlaten van het India van de honderden miljoenen armen om het verhaal te vertellen van de enkeling die zich opwerkt. Geen van de personages is echt interessant en ook in de stijl kan The white tiger nergens indruk maken. Wat het wel goed doet is de mechanismen laten zien die er schuil gaan achter het verschil tussen arm en rijk. Al met al niet heel slecht maar toch ook bepaald niet goed en omdat het zo lang duurt heb ik maar afgerond naar beneden.

Erg goed, het uitgangspunt van een vermenging van de stripwereld met de 'echte' is geweldig. Alleen die eerste scene al, wat een toffe overgang zeg. Who framed roger rabbit wordt op deze manier een ode aan de animatiefilm en dat blijft de gehele speelduur interessant. Rest van het verhaaltje is geinig genoeg, met een paar leuke vondsten en dito grapjes. Voor de film zelf een drie, halfje erbij voor het idee.

Het gefilmde is meer cult dan de film, als je het mij vraagt. Hoewel in stijl dus niet bijzonder genoeg om de klassiekerstatus waar te maken is The Wicker Man een erg aardig filmpje. Het moet het vooral hebben van een doorgeslagen natuurreligie en met name de scene's waarin die 'godsdienst' wordt uitgeoefend zijn sterk. 3,5*

Matige en platte film. Wat ik bij westerns vaak waardeer is juist het klassieke 'good vs. bad'. Bij Pecinpah zijn echter alle vrouwen hoeren, is iedere man op goud uit en zijn kinderen pure sadisten. De enige vertegenwoordiging van 'het goede' is de uiteindelijke trouw van de groep bandieten aan elkaar, wat goed beschouwd tamelijk lachwekkend is. Daarnaast duurt de film lang en is de soundtrack zeker niet om over naar huis te schrijven. Lange tijd is het echter toch niet zo heel slecht, maar bij het slot gaat The wild bunch definitief onderuit. Persoonlijk beschouw ik het minutenlang overhoop schieten van een groep figuranten met behulp van een automatisch geweer als betrekkelijk kansloze en walgelijke cinema. Gaat zeker een halve punt extra af, en dan ben ik nog mild. Minder van dit aub.

Wat je noemt een oppervlakkige film. Alle ingrediënten die je verwacht van een film over een 'trader' zitten er wel in. Tot de stripclub aan toe, een scene die verder totaal los staat van de rest. Een paar opzichtige motieven, zoals die schoenen, moeten nog wat verdieping geven maar slagen daar niet in. De muziek vond ik wel goed en ook het camerawerk is in orde.

Ijzingwekkend sterk, ook beter dan ik eigenlijk had verwacht. De karakterverdeling is misschien wat stereotiep en de dialogen zijn soms net iets te nadrukkelijk, maar dat wordt goedgemaakt met de spannende actiescènes die zorgvuldig verdeeld zijn over de film. Een zeer gelukkige regiekeuze is het moment waarin wordt getoond wat er precies voorviel, dit zit perfect geplaatst in het toewerken naar de climax. Vond het gebeuren ook behoorlijk aangrijpend. De navolgende shoot-out komt toch nog onverwachts en is zondermeer bruut, maar op een goede manier. Genoeg films waarin je naar een schietpartij zit te kijken waarbij enig gevoel van gevaar ontbreekt, dat is hier wel anders. De hele setting van sneeuw en Indianen maakt het af. Schitterende film.

Eigenlijk had ik een heel andere film verwacht, maar dat is in het geval van Winter’s bone duidelijk positief. Bijzonder goede film die bij mij tegen de vier sterren aanzit, maar daarvoor met name inhoudelijk net iets te weinig brengt.

‘Country-noir’ is inderdaad een erg goeie benaming, en het laat meteen zien dat het drama niet zo realistisch is als wel wordt voorgesteld hier. Er zitten zelfs wel wat western-trekjes in. Ree (Jennifer Lawrence) is geweldig als onverschrokken grote zus, met haar “ik-verwacht-niks-van-de-wereld”-mentaliteit en haar ongelimiteerde committent aan het gezin. De andere karakters zijn al even nors, stuurs en dreigend, hoewel er uiteindelijk meer menselijkheid in zit dan er wordt voorgewend.

Het verhaal is vrij klassiek overigens, maar de omgeving waarin het speelt geeft er wel een eigen draai aan. Met de vormgeving is maar weinig mis, het grauwe sfeertje is vlekkeloos verbeeld, en ook de zwart-wit sequentie met die eekhoorns vond ik een sterke vondst.

Een aantal scènes steekt er qua drama wel bovenuit (bijvoorbeeld het moment dat Ree haar moeder smeekt om hulp, als contrast tegenover het eerder uitgesproken “Never ask for what ought to be offered"), maar wellicht had Winter’s bone daar nog iets meer tijd voor moeten nemen om de impact groter te maken. Nu blijft het voor mij bij een dikke drieënhalve ster.

Eerste kwartiertje is nog wel aardig, dat is ook het enige deel van de film waar komedie in zit. Daarna versukkelt Wish I was here geleidelijk in het meest clichématige drama dat je op een regenachtige dinsdagmiddag kan verzinnen (en veel langer zullen de broers Braff er vast niet over gedaan hebben om dit te schijven). Naarmate de film vordert krijgen we steeds meer slow-motion scenes met intens gelukkig lachende mensen zonder geluid (begeleid door muziek, dat wel), evenveel shots van een begrijpend knikkende Hudson, en ondertussen wordt je bekogeld met B-acteurs uit Scrubs en andere series, wat de geloofwaardigheid ook niet ten goede komt. Nee, soms wel aardig, soms behoorlijk slecht, maar als dit het is voor Braff dan kan hij er beter mee ophouden.

De zoveelste tegenvallende animatie-film. Oke, het ziet er best leuk uit en de verbeeldingen van het wolfleven qua geursporen vond ik mooi, maar goedemiddag, wat een absurd simplisme en treurigstemmende clichématigheid in het verhaal. Die hele vader-dochter relatie, die Lord Protector, het natuurthema, daar kan je toch niet mee wegkomen? Ik begrijp gewoon niet dat dit niet voor meer mensen een probleem is. "O father" jammert de één, omdat 'ie maar niet luisteren wil, en "o mammy" de ander omdat d'r moeder kwijt is, en dat dan 20x. Elke fysieke inspanning wordt opgeluisterd met "oehhh" en "aaaahh". Tergend. Verder is het nogal jammerlijk dat de wolf zelf er als een soort keeshondje vanaf komt hier, omdat eigenlijk de halfmenselijke 'wolfwalkers' in volledige controle zijn. Ik las afgelopen jaar het boek The crossing van Cormac McCarthy, waarin een wolf wordt gevangen en een jongen er dan weken mee optrekt, maar die tekst creëert juist ontzag voor het mysterie van wildheid, iets wat in deze film totaal niet aan de orde is. Nogmaals, visueel is Wolfwalkers best leuk, ook het vervormde perspectief soms, maar dat is geen afdoende excuus voor dit banale scenario.

Het verhaal mag dan gebaseerd zijn op ware gebeurtenissen, de film voelt desondanks onecht aan. Dat ligt vooral aan de doorzichtige wijze waarop de personages interacteren volgens Hollywoodregels. Teksten als "je bent een goed mens" en "heb ik eigenlijk al gezegd dat ik het zonder jou niet gekund had?" vliegen je van begin tot eind om de oren. Geen van de personages voelt echt aan, maar dat ligt minder aan het acteren dan aan het scenario. Vond de flash-backs (eerder flets backs) ook verre van overtuigend qua historisch gevoel en sfeer. Wel leuk natuurlijk om de veelzijdige Tatiana Maslany daarin een lekker mondje Duits mee te zien babbelen. De rechtbankscene aan het einde is ondermaats en clichématig, de strijkers waarmee de film afsluit obligaat. Nee, niet veel soeps deze Woman in gold.

Intense en onconventionele film. Het personage Mabel is dragend, en eigenlijk elke scene waarin zij voorkomt boeit. Zozeer zelfs dat het deel van de film waarin zij ontbreekt, hoewel narratief noodzakelijk, meteen een stuk saaier is. Het gaat in A woman under the influence dan ook om de interactie van het gezin, en met name die tussen de man en de vrouw. Er is een liefdevol evenwicht, dat pas verstoord raakt op het moment dat er buitenstaanders in huis komen. Fraai laat Cassavetes zien dat de man weliswaar behoorlijk goed met de gekte van zijn vrouw kan omgaan, maar niet met het gegeven dat de omgeving die gekte ziet. Dat lijkt, zoals de film ook zelf suggereert, vooral uit schaamte voort te komen. Als Mabel dan tijdelijk wordt opgenomen raakt het gezinsleven helemaal uit balans. Juist de vrouw is de spil, een noodzakelijk onderdeel van de familie. Het slot van A woman under the influence is zinderend, vooral wanneer Mabel publiekelijk om acceptatie vraagt. Zeer indrukwekkende scene, daar aan tafel. Uiteindelijk zijn het de kinderen die man en vrouw weer bijeen brengen en het evenwicht herstellen. Zo lijkt het in ieder geval. Geweldige film van Cassavetes.

Erg mooi, één van de beste films van het jaar zelfs. The Wonder ziet er allereerst prachtig uit. De belichting en het kleurenpalet maken een schilderachtige indruk, vooral in de binnenscenes, terwijl de buitenscenes met dat winderige heidelandschap doen denken aan de wereld van Wuthering Heights en Jane Eyre. Qua score is de film modern. Soms is dat erg geslaagd, op andere momenten iets minder (zoals bij de aftiteling), maar in elk geval kan je het niet gezapig of dertien in een dozijn noemen.

Dan het verhaal, dat is psychologisch rijk. Ik vond het mooi hoe natuurlijk de band ontstaat tussen zuster Wright en Anna. Met kleine opmerkingen of korte beelden worden ook de andere relaties steeds geloofwaardig ingebed en ga je de personages steeds beter begrijpen. Dankzij de subtiele vertelwijze kan er heel veel in de film worden gestopt, zonder dat het overdadig gaat aanvoelen. Ook het meta-begin en eind passen: hiermee benadrukken Lelio en schrijver Donoghue dat de kijker zijn eigen verhaal creëert, net zoals de personages dat doen, waarmee je ook uitgenodigd wordt het snelle oordeel over de personages op te schorten (pun intended). Wat mij betreft is dit kader niet strikt noodzakelijk voor de filmbeleving, maar het doet er ook niks aan af.

Als kers op de taart hebben we dan nog Florence Pugh. Haar uitstraling geeft de film een extra boost. Ze is onmiddellijk geloofwaardig als 19e-eeuwse verpleegkundige. Anna en die moeder doen het ook goed.

Een geweldig sterk vertelde, prachtig vormgegeven en krachtig geacteerde film dus. Zeker kijken voordat je je eindejaarslijstje opmaakt.

In mijn ogen de beste Bond van Brosnan en sowieso één van mijn favorieten uit de reeks, hoewel je misschien van een guilty pleasure kan spreken. Hele trits leuke scenes, goed acteerwerk (Brosnan is hier beter op dreef dan in Goldeneye) en verdedigbaar de aantrekkelijkste vrouw in de reeks, Sophie Marceau als Elektra King. Wanneer je Denise Richards en Grazia Cucinotta daarbij optelt, dan kom je op een uitzonderlijk hoge Combined Sexiness Index. Dat Denise Richards als kernfysicus gecast is en daar een beetje tussen de grondwerkers door huppelt, is gewoon bewust gekozen en heel grappig. Verhalend vond ik het middendeel nogal rommelig en er ontploffen weer belachelijk veel dingen. Maar The world is not enough is ook een van de zeldzame Bondfilms waarbij de humor een aantal keer goed werkt ("first things first"). Al met al na Spectre mijn favoriete Bond.

Nou zeg, wat een prul. Zoals JayLunar en The One Ring al zeggen is het allemaal ontzettend theatraal en gekunsteld, zowel inhoudelijk als qua stilering (met name de belichting is werkelijk droevig, je ziet gewoon de lampen schijnen). Het verhaal van Woyzeck is van een onthutsende eenvoud en de personages overtuigen geen moment. Datzelfde kan gezegd worden van het acteerwerk van Kinski, hoewel ik denk dat hij de rol zoals die geschreven is wel goed invult (ergo: het ligt aan de rol). Eigenlijk zit er gewoon niks in de film wat ik goed vond. Onbegrijpelijk dat dit van de hand van een toch gevierd regisseur komt.