Welcome (2009)

Dit is een zeer tragisch verhaal dat zonder al te overdadig sentiment word weergegeven. En dat evenwicht is heel goed vastgehouden door de gehele film. Het is to the point en ingetogen waardoor het heel mooi klein gehouden word maar het drama kwam toch absoluut heel sterk over. Vooral de band die er groeit tussen de jongen en man is heel erg mooi weergegeven. In het begin heb je toch het vermoeden dat de man alleen zijn hulp aanbood om in een goed blaadje bij zijn exvrouw te komen maar aan het einde van de film zie je dat hij hem praktisch als zijn eigen zoon is beginnen te zien. Heel mooi om de groei van de band tussen deze twee mensen te zien. Ook de liefde die er nog steeds is tussen de man en zijn exvrouw is erg mooi in beeld gebracht. Het is wel een minder groot en minder belangrijk onderdeel van het verhaal maar ik vond het wel heel sterk overkomen. En geen over te top, toch nog een happy end maar gewoon hoe het er meestal aan toegaat. Heel tragisch en ontnuchterend maar wel de realiteit.

Mooi sociaal drama over een onderwerp dat de laatste jaren (gelukkig) vaker naar voren komt in films en boeken (denk aan Le Havre, maar ook aan de romans Little bee en La superba). Voor mij is de maatschappijkritische setting in dezen direct een pluspunt, omdat het getuigt van betrokkenheid van de regisseur; hier is iemand aan het werk die echt wat wil vertellen. De vluchtelingen-thematiek geeft relevantie aan het drama, en het onderstreept de band tussen kunst en maatschappij. Het belang hiervan is volgens mij groter dan veel mensen denken. In dit nieuwsbericht wordt bijvoorbeeld vermeld dat Welcome internationale bekendheid gaf aan de Franse wet die het strafbaar stelde om illegalen te helpen. Een wet die overigens, als ik het goed begrijp, ook weer is teruggedraaid. Los daarvan is Welome ook nog gewoon een goede film. Het moet het vooral van een prima verhaal hebben met overtuigende personages. Mijns inziens is het soms wel iets te sentimenteel (mede door de muziek) en qua stijl speelt de film op veilig. Het zij Lioret vergeven; soms zijn andere dingen belangrijker. Of, om het met de woorden van Klaus Mann te zeggen: Het is nu mijn taak niet onderscheid aan te brengen of schoonheid vorm te geven, maar invloed uit te oefenen zover dat in mijn vermogen ligt. (Uit: Mephisto: roman einer karriere.)

Dit soort films hebben we nodig, die een maatschappelijk thema op een originele manier naar de kijker brengen, met meeslepende personages, doorleefde vertolkingen en details die het geheel helemaal af maken. Alleen is het jammer dat dit verhaal in beeld wordt gebracht als een doordeweekse tv-reportage, inclusief kabbelend tempo, waardoor momenten die memorabele scènes hadden kunnen worden, niet volledig uit de verf komen. Een gemiste kans, want dit had een fel besproken meesterwerk kunnen opleveren.