Opinions

Prachtige film, in één woord prachtig. Il Vangelo secondo Matteo is veel minder zwaar en veel mooier gefilmd dan ik had verwacht. Het gebrek aan dialoog en de vele stille close-ups maken de film helemaal niet saai maar scheppen een serene sfeer. Contrasterend daarmee ligt het verteltempo aangenaam hoog.

Het concept om alleen maar met letterlijke bijbelteksten te werken is erg sterk. Ik heb me daardoor nergens gestoord aan een onbijbelse voorstelling van zaken en de combinatie van beeld en tekst is op vele momenten bijzonder indrukwekkend. De beoordeling van deze film is voor mij dan ook onlosmakelijk verbonden met de religieuze inhoud.

Cinematografisch is er veel aandacht voor menselijke figuren, scherp afgetekend tegen de achtergrond. Op een of andere manier zat er voor mijn gevoel veel diepte in de beelden.

De muziek valt tenslotte op en is zeer belangrijk voor de film. Gedeeltes uit de Mattheus-passion (Bach) zijn natuurlijk fantastisch maar andere thema's vond ik soms wat jengelig.

Zonder twijfel is dit de beste film die ooit is gemaakt over de figuur Jezus Christus, zeer waarschijnlijk ook de beste film die over hem gemaakt gaat worden.

4,5*

Het is opmerkelijk dat in zoveel reacties wordt verwezen naar de tijd waarin de film speelt, het begin van de 19e eeuw, terwijl Vénus Noire volgens mij een heel actueel thema heeft. Kechiche zoekt daar ook bewust naar wanneer hij steeds explicietere beelden gaat schieten tegen het einde van de film, in scènes die niet gebonden zijn aan een bepaalde tijd of plek, namelijk die waarin Saartjie geprostitueerd wordt. Hiermee overbrugt Vénus Noire de historische kloof die er aan het begin van de film nog is: in essentie verschillen de gebeurtenissen aan het einde niet van de mensenhandel en seksslavernij zoals die vandaag de dag op grote schaal plaatsvinden (was het toeval of leken sommige beelden op die uit Lilja 4-ever?).

Het tweede grote thema van de film is voyeurisme. Zoals in het gehele oeuvre van Kechiche gebeurt dat op een bijzondere manier, namelijk door de kijker er expliciet in te betrekken. De lange scènes, met de dynamische camera en de vele close-ups, in combinatie met wat er getoond wordt en de vele herhaling daarin, trekken de kijker de gebeurtenissen in, of je nu wilt of niet. Je wordt daardoor ook gedwongen om te reflecteren op je eigen gevoel bij wat je ziet: je bent immers voyeur met de voyeurs (hoewel er een verschil is, want de kijker begluurt niet alleen Saartjie maar ook het publiek).

Wat mij betreft zijn de lange scenes en ook de lengte van de film in z'n geheel dan ook zeer functioneel. In het begin, de voorstelling in Londen, is het allemaal nog wel draaglijk, maar met de herhaling en de radicalisering wordt Venus Noire een steeds intenser en pijnlijker schouwspel. Overigens deel ik de kritiek van gauke dat Saartjie Baartman zelf wat teveel een zwijgend slachtoffer blijft, hoewel dit vermoedelijk een bewuste keuze is van Kechiche met het oog op het voyeuristische karakter van de film.

De drie talen die er in Vénus Noire worden gesproken versterken de authenticiteit enorm (terwijl ik het universeel spreken van Engels normaal nauwelijks als een groot bezwaar zie), waarbij vooral het Afrikaans van meerwaarde is. De decors en kostuums zijn uitstekend verzorgd, en de film kent daardoor meer kleurgebruik dan de andere lange films van Kechiche, hoewel de helderheid van de beelden dezelfde is.

Een bijzondere film dus, met opnieuw de duidelijke handtekening van Kechiche. Tot mijn favorieten behoort Vénus Noire zeker niet, daarvoor zijn het verhaal en de karakteruitdieping te beperkt, maar ik heb veel waardering voor de visie waarmee Abdellatif Kechiche dit project heeft vormgegeven.

De critici hadden gelijk, Venuto al Mondo is een zeer matige film van begin tot eind. Het hakkelende script valt natuurlijk het meest op, maar ook de dialogen zijn zwak, het acteerwerk van Hirsch niet best (z'n kop staat me sowieso niet aan) en de muziek zwalkt van Sia naar Richter en dan weer naar Springsteen. Er is geen stilistische visie te ontwaren en geen van de dramatische lijnen komt uit de verf; noch het oorlogsverhaal, noch de moeder-zoon relatie, noch het liefdesplot. Links laten liggen dit vehikel.

Goeie observatie inderdaad. Het is ook moeilijk om een echte 'Trier-stijl' aan te wijzen, hoewel er af en toe nog wel een shot door glas te zien is (o.a. mooie met racking focus waardoor de weerspiegeling van Aksel uit het beeld verdwijnt ten faveure van het uitzicht over de stad) en op het eind ook zo'n gesprek waar een beetje omgevingsgesprekken doorheen lekken, zoals in Oslo, 31. August in nog veel sterkere mate het geval was. Maar hij klampt zich niet vast aan bepaalde elementen, noch verschuilt hij zich achter overstilering.

Daarom moet Verdens Verste Menneske het vooral van de personages en het verhaal hebben, waarbij Joachim Trier inderdaad kiest voor een millenial-portret. Misschien kan je deze film wel vergelijken met het werk van de Amerikaanse schrijfster Sally Rooney. In elk geval wordt het geleidelijk aan een steeds completere schets, waarbij dingen die eerder onnodig leken of zijpaadjes, toch zorgen voor een rijker totaalbeeld van Julie, zonder dat ze echt een vastomlijnd karakter wordt. De echte impact komt pas bij het 11e hoofdstuk, zoals Koekebakker al schrijft, en dan vooral bij de dingen die Aksel zegt. Hier komt Trier met een aantal zeer indringende scenes. Jammer dat hij dat in het slot en de epiloog niet kan vasthouden. Hij kiest voor het concept, namelijk Julie als personage de ruimte geven, niet voor het effect. Jammer, want anders had er misschien nog wel een halfje meer in kunnen zitten.

De film wordt hierboven pamfletterig genoemd, en is dat ook zeker, maar ik vind die typering toch wat vreemd. Hiermee wordt namelijk een negatief waardeoordeel geïmpliceerd, terwijl het pamfletterige toch gewoon hoort bij het genre van de sociaal-geëngageerde kunst. Of wordt Multatuli's Max Havelaar tegenwoordig ook pamfletterig genoemd?

Hoe dan ook, het verhaal van Die verlorene ehre der Katharina Blum is van één van mijn favoriete Duitstalige schrijvers, namelijk Heinrich Böll. Böll is van de naoorlogse generatie auteurs die gerekend worden tot de 'Trummerliteratur' (oftewel: kaalslagliteratuur). Zijn oeuvre bestaat uit vlammende en ongepolijste pareltjes, waarin altijd wordt gekozen voor de mens, en niet voor welk principe dan ook.

Zo ook als het gaat om 'Katharina Blum'. Eigenlijk is de hele film een aanval op de persvrijheid, of wat daarmee gedaan wordt. Uit naam van deze waarde worden levens verwoest, zoals dat ook gebeurde door het nazisme of communisme. Een vrij radicale stellingname inderdaad, maar juist omdat gekozen wordt voor de individuele mens is het zwart-witte karakter van de thematiek mijns inziens zeker gerechtvaardigd. Prachtig vond ik de scene waarin de politie gaat pauzeren en ineens denkt zijn beroepsmasker te kunnen afzetten om als normale mensen te communiceren met hun slachtoffer. De parallel met de nazi's is onvermijdelijk (Böll kennende zeker). De opgevoerde journalist is wat te karikaturaal misschien, maar juist zo'n uitvergroting kan bepaalde perversheden uit de journalistieke praktijk blootleggen.

Qua stijl zijn het vooral de fraaie close-ups van Katharina Blum die meerwaarde geven aan de film. Angela Winkler acteert geweldig, en haar gepijnigde maar toch ook trotse blikken zijn zeer goed gevangen. De mooiste scene vond ik die waarin ze de kilometerstand van haar auto verklaart, ontroerend in z'n kwetsbaarheid.

Aan het einde haalt Böll nog eens flink uit met het statement: "Similarities with journalistic practices of the newspaper "BILD" are neither intended nor coincidental, but inevitable." Messcherp.

Indrukwekkende film dus, een film die duidelijk positie inneemt en iets wil bereiken. Böll kan zijn humane engagement nu eenmaal niet voor zich houden, en dat levert oprechte en vlammende kunst op.

Grappig hoe verschillend mensen tegen deze film aan kunnen kijken, terwijl het toch zo simpel is: Vicky, Christina, Barcelona, dat is precies wat de film te bieden heeft. Daarmee is deze wat atypische Allen trouwens niet meteen een simpele film. BlueVelvet schrijft hierboven:
"Kom nou mensen, we moeten deze film niet meer credit geven dan hij verdient. Meer dan een luchtig liefdesverhaaltje is dit toch zeker niet. De Spaanse sfeer, het tempo, de mooie vrouwen, en vooral Penelope Cruz maken dat ik dit erg vermakelijk vind. Maar diepgang is hier volgens mij ver te zoeken."
Hier ben ik het duidelijk mee oneens. Vooral termen als 'luchtig liefdesverhaaltje' zijn niet van toepassing. Integendeel, Vicky Christina Barcelona heeft een uiterst cynische ondertoon ten opzichte van romantiek. Woody Allen presenteert eigenlijk drie verschillende benaderingen van de liefde, en alle drie falen. Vicky zoekt vooral geborgenheid en commitment, en ondanks een verlangen naar meer passie kan ze de passionele levensstijl niet aan, waardoor ze vast komt te zitten in een saai leven. Christina is meer het type van de impulsieve, eeuwige zoeker, lijkt de ideale liefde te hebben gevonden maar ook zij kan uiteindelijk niet anders dan verder gaan (merk op dat ook voor haar de situatie met Juan Antonio onhoudbaar is geworden, ze fungeert vooral als een bindmiddel tussen hem en zijn ex-vrouw). Dan heb je nog de twee Spanjaarden, die model staan voor het hartstochtelijke leven vol grote gevoelens, maar waarin liefde en haat aan elkaar grenzen en samenleven vrijwel onmogelijk is.
Goed beschouwd is Vicky Christina Barcelona dus een anti-romantische film in een romantisch jasje.
Wat de film voor mij zo goed maakt zijn de dialogen, het acteerwerk en de sfeer. Hoogtepunten zijn bijvoorbeeld de keukenscene waarin Cruz losgaat tegen Johansson, ronduit schitterend, maar ook de uitnodiging van Bardem in het restaurant is erg sterk. Tenslotte vond ik de voice-over zeer goed uitpakken, die geeft het analytische karakter van de film weer en dissoneert met alle oppervlakkige schijn van het ideale Spaanse leventje vol passie.
Ben het eigenlijk volledig eens met JJ_D, die schrijft:
"Perfect is ‘Vicky Cristina Barcelona’ nu ook weer niet, want daarvoor legt Allen te weinig pretenties aan de dag. Hij wil gewoon vertellen, en zijn “gewone vertelsel” is in feite superieur gebracht."
Ga hem nog wel eens zin. 3,5 ster voor nu, neigend naar de vier.

Dat vorm en inhoud niet van elkaar te scheiden zijn, wordt fraai geïllustreerd met Victoria. De one-take bepaalt wat er verteld wordt (zo zie je de overval eigenlijk niet in beeld) en hoe het verteld wordt; de mogelijkheden en de onmogelijkheden van het verhaal en de karakteruitdieping zitten vervat in de cameratechniek. Enerzijds geeft dit zowel echtheid als een bepaalde mate van onvermijdelijkheid aan de film. Anderzijds beperkt het de mogelijkheden en moeten er naar het einde toe wat onlogisch narratieve elementen worden gebruikt om het verhaal tot een goed einde te brengen. Wat mij betreft is Victoria grotendeels geslaagd. Je leeft 140 minuten mee met de protagoniste, de film weet knap de spanning te moduleren, de twee clubscenes zijn geweldig en de muziek is fraai. Toch werkt het net niet diep genoeg door en is de verhaalinsteek me wat te simpel. Tussen de 3,5 en 4 in voorlopig. In elk geval een bijzondere ervaring.

De film van het jaar, ongetwijfeld. La vie d’Adèle is de intense registratie van een liefdesrelatie die de toeschouwer, mij in elk geval, in ontreddering achter laat.

Het verhaal is zeker niet bijzonder, en dat is ook niet de benadering die Kechiche kiest. Heel duidelijk staan de personages centraal, of beter gezegd; staat Adèle centraal. Niet alleen narratief maar ook stilistisch.
Om met dat laatste te beginnen; het camerawerk is intiem en fysiek. Establishing-shots ontbreken vrijwel compleet en de cinematografie wordt gedomineerd door (medium) close-ups, die ook nog eens heel dynamisch zijn. Adele wordt dus echt door de camera op de huid gezeten. Er is speciale nadruk op eten, slapen, op haar en seks. Verder spatten de emoties niet alleen door het camerawerk meer dan levensgroot van het scherm, maar ook door het fantastische acteren. Adèle Exarchopoulos levert echt een wereldprestatie af.
Zoals gezegd is het verhaal niet nieuw, allerminst, maar het wordt nieuw door de invulling, namelijk door de personages om wie het draait. Elk liefdesverhaal is immers zo uniek als de mensen die het beleven uniek zijn. De grote lijn vond ik dan ook zeer overtuigend. Op enkele momenten is het misschien wat clichématig, neem bijvoorbeeld de eindscene (die overigens wel passend is), maar dat valt de film gemakkelijk te vergeven. Verder vond ik dat er net wat teveel dans- en ook seksscènes zitten in het middengedeelte, terwijl het toch vooral de momenten zijn van dialoog die indruk maken.

De insteek van Kechiche is volledig in lijn met de huidige tijd (stel je deze film 30 jaar geleden voor, nog los van de expliciete seks, dat zou onmogelijk zijn). De complete nadruk ligt op de persoonlijke ervaring en op het gevoel. Maar ik ben er als een blok voor gevallen. Er zijn enkele fabelachtige scènes die nog steeds door mijn hoofd spoken vanwege de intensiteit van de emoties; in het bijzonder de break-up en de café-scene aan het einde, als duidelijk wordt dat Emma niet meer van Adèle houdt. Het is ook dan dat je het gevoel bekruipt dat het Adèle is die bedrogen is, dat Emma haar leventje alweer op de rails heeft, nooit concessies heeft hoeven doen qua vriendenkring of familie, en misschien wel een mooie aanleiding vond om Adèle te lozen. Ik kan het einde dan ook niet anders zien dan dat Adèle de liefde van haar leven is kwijtgeraakt en dat ze daar nooit meer overheen komt (vandaar ook de fraaie titel La vie d’Adèle, dit was de essentie van haar leven, de rest doet eigenlijk niet meer ter zake).

Een schitterende film en een indrukwekkende ervaring, maar niet één die je vrolijk stemt, integendeel, ik ben nog steeds van m’n stuk.

Intens en bij vlagen hallucinant. De zangscène roept herinneringen op aan Blue Velvet en in onder meer het einde leek me Munch te resoneren. Het expliciete gehalte van La vie nouvelle valt me uiteindelijk gelukkig mee maar de inhoud bepaalt, naast de dwingende cameravoering, wel een groot gedeelte van de sfeer. Die wist me redelijk bij de kladden te vatten. Toch wel een ervaring dit.

Een film met als hoofdpersoon een viool, toch een interessant gegeven. De muziek is natuurlijk prachtig. Verder is het mooi gefilmd, soms zelfs vanuit de viool of met de viool als middelpunt van een veranderend beeld. De overkoepelende vertelling door middel van een kaartspel en een veiling pakt ook erg goed uit.
Toch weet deze film niet echt de juiste snaar te raken, niet mee te slepen. De kijker krijgt weinig tijd om zich in te leven in de wisselende personages en deze worden ook niet al te goed uitgewerkt.
De ontknoping vond ik op zich wel goed (@narva77). Het levenspad van de viool krijgt zo een vervolg, in plaats van dat het zou doodlopen bij een van de sporen.
Wel een mooie film uiteindelijk. Verbazend dat slechts zo weinig mensen dit gezien (en gehoord) hebben.

3,5*

Sfeervolle film, door de passende cinematografie en rake muziek. Toch zit er iets in de vertelwijze wat niet klopt en volgens mij is dat de reden dat het einde weinig indruk maakt. Mogelijk dat het bijzondere perspectief (waardoor The virgin suicides zichzelf eigenlijk direct verraadt als een boekverfilming, de films die met het perspectief durven experimenteren zijn verder een zeldzaamheid) hieraan debet is: de groep deels anonieme jongens die het verhaal achteraf reconstrueren en die een subjectieve vertelinstantie vormen, dat werkt in beeld waarschijnlijk wat minder goed dan op papier. Maar ondanks deze kritiekpuntjes een prima film en een waardig startpunt voor Sofia Coppola.

Eigenlijk snap ik deze film niet. Er zit weinig lijn in het verhaal, dat gekenmerkt wordt door grote sprongen en onlogische overgangen en ik geloof dat ik het punt totaal mis. Het schijnt te gaan over de (on)afhankelijkheid van vrouwen, corruptie van mensen en over de kerk, maar ik kan er weinig van maken.

Toch kent de film enkele fraaie scenes, mede door de muziek (o.a. het Requiem van Mozart). Het motief van de voeten is ook interessant.

Ik ben wel benieuwd naar de mening van mensen die deze film hoog waarderen. Wat maakt deze film goed? Waar gaat het uberhaupt over?

3* voor nu.

Verpletterende film. Het thema en de personages deden me denken aan Tystnaden, hoewel die film wat subtieler is. Geschreeuw en gefluister is dat zeker niet maar mede daardoor erg indrukwekkend.

Visueel is dit misschien wel de mooiste Bergman die ik heb gezien. De hele film is doordrenkt van dat angstaanjagende rood, niet alleen de decors en kostuums maar ook de fade-outs. Gruwelijk mooi. De close-ups hebben een intensiteit die zelfs voor Bergman uniek is, de intimiteit die er van uitgaat is haast ondragelijk.
Qua stijl valt verder de vertelstructuur op, met die mooie flash-backs en herinneringen. Op een uitgebalanceerde manier treden de personages langzamerhand uit de schaduw, tot aan het eind blijkt dat de twee zussen slechts zwarte schaduwen zijn, levende doden feitelijk.

De karakters zijn wel wat aangezet. De verzoeningsscene tussen Karin en Maria vond ik echt te. Dat had van mij niet gehoeven en kon ik ook niet helemaal plaatsen in het vervolg. Maar als dan weer zo'n extreme close-up volgt van Liv Ullmans ogen ben ik dat minpuntje al weer vergeten.

Fantastische scenes zijn er te over. Bergman schuwt werkelijk niets en laat de meest extreme emoties en handelingen zien. Dat maakt deze film zeer indringend en zwaar. En ontzettend mooi. 4,5*

Eens met Donkerwoud. Geen straf om te kijken, maar het is een diepromantisch verhaal en dankzij een vrij gebrekkige uitwerking van de personage-interactie kan dat niet overtuigen. (Probeer maar eens menswaardig aan je einde te komen in een kelderkamertje zonder medische zorg, gaat niet lukken.) Een paar dagen geleden zag ik een film met Loren uit 1955 en om haar dan nu te zien in een rol van 65 jaar later is natuurlijk wel speciaal.

Ben ik de enige die moest denken aan de Twin Towers bij de shots van de schoorstenen?

Afijn, Vital is niet zozeer een experimentele als wel een experimenterende film. Bij vlagen gewaagd in z'n vormgeving, waarbij vooral de montage en de soundtrack indruk maken. Om het visueel nu echt heel mooi te noemen, dat niet, maar ik heb ook de indruk dat mijn versie misschien niet van optimale kleurkwaliteit was (vooral in de binnenscenes leek het me nogal flets). Het goeie is dat zich onderliggend een redelijk consistent narratief afspeelt wat het geheel bij elkaar houdt. Vind juist in die combinatie de kracht zitten van Vital. Toch maken beide onderdelen net te weinig indruk voor een hoge score. Hou het voorlopig op een dikke drie.

Twee stijlkenmerken drukken hun stempel op Vitalina Varela. De eerste is het werken vanuit een donkere achtergrond. De tweede, helaas niet eerder benoemd in dit topic, is dat de camera stil staat. Twee uur film en slechts twee keer een camerabeweging: beide keren betreft het een lullige 90-graden pan wanneer een personage een hoek om slaat. (NB: Vergelijkingen met Bela Tarr gaan in het geheel niet op, want Tarr is in mijn ogen juist op z'n best als de camera beweegt.)

Deze twee stijlkenmerken hebben hetzelfde effect, namelijk een verbinding leggen met de schilderkunst. Met name Caravaggio lijkt mij een inspiratiebron. De pose van de hoofdrolspeler die op de poster staat afgebeeld (twee keer komt dit terug) past eveneens in dit plaatje. Een ander shot beeldt haar af in een fel belichte deuropening, die hiermee iets van een vergulde lijst krijgt.

Voor mij zijn er twee problemen met Vitalina Varela. Of eigenlijk drie. De eerste is dat ik geen liefhebber ben van deze strikt statische cameravoering. De tweede dat niet alleen het verteltempo traag ligt maar dat ook de personages traag bewegen of soms alleen stil staan. Dit komt erg kunstmatig over (op de Parkinson-pastoor na, daarbij past het). Het derde probleem is dat de weinige tekst die gesproken wordt niet altijd goed te begrijpen is. Ik snap dat Vitalina door haar man op Kaapverdië is achtergelaten zonder duidelijke reden, maar dat had het uitgangspunt van de vertelling moeten zijn, waarna de protagoniste en de kijker vervolgens op zoek gaan naar het waarom. Nu kom je er als kijker geleidelijk achter dát dit zo is en vervolgens is het eigenlijk afgelopen.

Al met al niet de fijne vorm van slow cinema dit.

Zo te zien een film met een laag budget (gefinancieerd door middel van crowdfunding), die dan ook niet zal voldoen aan de normen van audiovisuele esthetica die sommigen hanteren. Maar, daar staat dan weer tegenover dat je krachtige dialogen (of monologen) krijgt voorgeschoteld, en in het bestek van 80 minuten diverse, volwaardige personages leert kennen die meer waarachtigheid in zich dragen dan in het gros van de mainstream films van anderhalf keer deze lengte het geval is. Het enige moment dat Vivir y ficciones een min of meer typische, op het gevoel spelende scene laat zien (namelijk het einde), is mijns inziens zeer gerechtvaardigd en geeft de film ook de emotionele punch die het nodig heeft.

(De huidige plotomschrijving is overigens nogal inaccuraat, ik zal eens kijken of ik wat beters kan brouwen, maar laat je er vooral niet door afschrikken.)

Herzien. Van het begin tot het eind een dieptrieste, schitterende film.

Vivre sa Vie begint veelzeggend; de opening credits worden getoond terwijl op de achtergrond het hoofdpersonage wordt geïntroduceerd, Nana, 'en profile' en 'en face'. In een van de eerste scenes wordt voorgelezen uit een werkstuk over de 'poule', terwijl de camerabeweging duidelijk maakt dat hiermee Nana wordt bedoeld. Een kippetje (poule, vlg. chick) heeft een buitenkant en een binnenkant. Haal je de buitenkant weg, dan kom je bij de binnenkant. Haal je de binnenkant weg, dan kom je bij de ziel. Precies dat gebeurt in Vivre sa Vie. Meestal laat de film de buitenkant zien (alle handelingsscenes), soms de binnenkant (enkele gesprekken) en sporadisch de ziel; dan blikt Anna Karina rechtstreeks in de camera, ze doorbreekt ineens het zijn van slechts een (kijk)object. Net als haar naamgeefster, de courtisane uit Zola's bekende roman Nana, slaagt ze er echter niet in op die manier door te dringen tot de mannen om haar heen. Hoewel ze een dame is (de scene dat ze haar pooier ontmoet!), een heilige (de scene met Jeanne d'Arc) verwordt ze tot hoer. En zo eindigt ze ook. Nana houdt zichzelf verantwoordelijk voor haar daden, wil verantwoordelijk zijn (my life to live) en wil ook alles zeggen wat ze denkt. Het slot laat haar echter zien als een speelbal, ze kan slechts wanhopig schreeuwen "nee"!”.

Jean-Luc Godard voegt echter nog een element toe aan het personage Nana. Het is niet alleen 'Vivre sa vie' maar ook 'Film en douze tableaux'. Al eerder benoemde ik dat Nana op een bepaalde manier wordt uitgebuit door de camera, tot een kunstzinnig kijkobject wordt gemaakt. Dit spel tussen werkelijkheid en kunst gebeurt op een andere, explicietere manier in de voorlaatste scene. Godard, die op dat moment getrouwd is met Anna Karina, leest hoogstpersoonlijk een verhaal voor van Edgar Allen Poe, een verhaal waarin de kunstenaar zijn kunstwerk tot leven wekt maar op die manier zijn geliefde laat sterven. Zo gaat het hier ook. Als personage krijgt Nana steeds meer relief, ze wordt steeds levensechter, maar de heilige in haar (Anna Karina zelf?) sterft, na een laatste opvlamming van hoop in de vorm van de jongeman met wie ze wil vluchten.

Voor mij is Vivre sa vie: film en douze tableaux de beste film van Godard. Vanaf het begin zat ik eigenlijk al met een brok in m'n keel. Inhoud en vorm in een prachtige synthese, met een personage dat zo gelaagd is en zo voelbaar, en dan die dieptrieste afstandelijkheid waarin de kijker wordt betrokken en de kille neerwaartse spiraal die vanaf het begin wordt ingezet. Om nog te zwijgen over de ontroerende, eenvoudige muziek en de mooie shots van Parijs, soms zonder geluid. Een meesterwerk.

4,5* en de top-10 notering blijven staan.

Erg mooie film, die het vooral van zijn iconische enscenering moet hebben. Als verteller heb ik Angelopoulos niet zo hoog zitten (ook hier weer; het verhaal is te warrig, te onduidelijk, te fragmentarisch) maar hij weet wel zeldzaam krachtige beelden tevoorschijn te toveren. Het hoogtepunt hierin was voor mij de verplaatsing van dat enorme Lenin-standbeeld, magnifiek. Ook de shots wanneer de auto het besneeuwde Albanië binnenrijdt zijn prachtig, maar goed, eigenlijk barst de film van de mooie scenes. Zoals gezegd blijft het verhalende aspect hier een beetje bij achter, en ook de dialogen zijn vaak zwak. Wel een fijne rol van Erland Josephson trouwens. De muziek, hier al veelgeprezen, is inderdaad fraai en ondersteunt de klassieke uitstraling van de film. Van de drie films die ik zag van Angelopoulos is To vlemma tou Odyssea denk ik de beste.

De berichten hier doen in mijn ogen geen recht aan deze uitstekende Franse film. Oke, als je een verhaal vertelt over militairen die terugkeren van een halfjaarlijkse missie naar Afghanistan, dan horen daar natuurlijk bepaalde thema's en ontwikkelingen bij. Maar de Franse aanpak is toch wel een heel andere dan de Amerikaanse als het op legerfilms aankomt. Het duo Labed en Soko staat centraal, twee vrouwen, dat is al verfrissend, en vooral hun onderlinge dynamiek is interessant. Alleen al dat je pas over de helft weet dat het schoolvriendinnen zijn, klinkt misschien onnozel maar dat is een mooie manier om de aandacht vast te houden. Het centraal stellen van dit duo creëert verbreding van de bekende thema's als de flinterdunne oorlogskameraadschap (waarbij de testosteronbommen en halve psychopaten die een gemiddeld leger rijk is ook aan bod komen). Het is allemaal prima gefilmd, zonder echt op te vallen. En tenslotte is het vooral een bijzonder overtuigende Ariane Labed die de film draagt en voortstuwt. Boeiend!

Wie deze film heeft gezien, kan niet anders dan concluderen dat Brigitte Bardot de mooiste actrice is sinds de uitvinding van de camera (wat zich daarvoor allemaal heeft afgespeeld weten we uiteraard niet). Voulez-Vous Danser avec Moi? maakt ook met graagte gebruik van haar kwaliteiten in dit opzicht, bijvoorbeeld in de dansscènes en in de outfits. Dit laat onverlet dat het ook gewoon een heel aardige film is. Het plot ontwikkelt zich atypisch: je verwacht een jaloerse Bardot waarbij Vidal alles op alles zal zetten om zijn onschuld te bewijzen en zo ook zijn huwelijk te redden. In plaats daarvan werpt Bardot zich op als privé-detective die rotsvast in haar man gelooft. Dat geeft haar echt de gelegenheid om te stralen, wat ze dan ook doet. De ontknoping doet voor mij niet zo erg ter zake. Leuk, luchtig en een ravissante schoonheid in de hoofdrol, meer moet dat niet zijn.

Toch iets teleurgesteld.

Ik had hier behoorlijk veel van verwacht, en The Return is ook zeker een goeie film. Dankzij de vele fraaie shots in mooie kleurtinten bijvoorbeeld. Overigens vond ik het soms ook net iets té, net te gemaakt. De vergelijking met Tarkovsky, zie de berichten op de eerste pagina, gaan in dat opzicht inderdaad niet op. Bepaalde shots kan ik echter wel linken aan het werk van Tarkovsky. Bijvoorbeeld het beeld van de vuurtoren helemaal in het begin, dat lijkt op het openingsshot van Offret. En bij een van de boswandelingen had ik het gevoel 'the zone' uit Stalker te betreden.

Het grootste manco van de film is wat mij betreft de nadrukkelijkheid waarmee het drama wordt gebracht. Vier of vijf keer krijgen we een vergelijkbare situatie voorgeschoteld en zelfs de plenzende regenbuien worden te vaak herhaald. Dat is jammer, want op zich zijn de karakters goed uitgewerkt en geloofwaardig. Maar door onnodig te benadrukken waar het mis gaat neigen de personages er een beetje naar meer symbolisch te zijn dan menselijk.

Wat overblijft is een mooi geschoten film met een heerlijk Russische sfeer, die vaag het gevoel achter laat dat er meer, zo niet veel meer in had gezeten. 3,5*

Fijne film. Oost-Europese films slagen er vaak in zeer aandoenlijke personages te bevatten met een soort tragikomisch aureool. Zo ook deze. Dat kleine ventje speelt trouwens sterk zeg! Soms oogt de filmtechniek wat knullig (het fietsongeluk bijvoorbeeld) maar dat past er eigenlijk wel goed bij. Empties kent een paar mooie, menselijke momenten en met name de ballonvaart aan het einde maakt indruk. Melancholische feel-good zou ik het willen noemen.

Inmiddels heb ik vier van de vijf laatste films van Dreyer (zoals ze op MM staan) gezien, en zo langzamerhand kan ik concluderen dat ik de bewondering van Von Trier voor deze oude Deense cineast niet helemaal deel.

Vredens Dag is een drama uit de tijd van heksenvervolging, maar de echte thematiek is die van een verkeerd huwelijk (een man is getrouwd met een veel te jong meisje). "I'm burning for someone to love", zegt deze Anne op een gegeven moment, waarmee de twee thema's mooi verbonden worden.

Wat me in deze film een beetje tegenstaat is dat het allemaal zo theatraal is. Het acteerwerk, de dialogen, de duidelijke positie van de personages ten opzichte van elkaar, het voelt aan als nogal simpel en eendimensionaal. Niet voor niets vond ik waarschijnlijk de enige stomme film die ik van Dreyer zag (La passion de Jeanne d'Arc) zijn beste; zo'n film vraagt om aangezette contrasten, maar het lijkt alsof de Deen deze techniek heeft meegenomen in het tijdperk van de gesproken film. En dan werkt het niet meer.

Het aardige is dat de eerder genoemde Von Trier recent ook een film maakte waarin heksenvervolging en misogynie een plaats had. Deze film, Antichrist, is zo veel complexer en diepgaander dan wat het 'grote voorbeeld' hier op het doek brengt. Natuurlijk zijn deze twee films verder niet te vergelijken, maar het illustreert wel wat ik vaak mis bij Carl Theodor Dreyer.

Vredens Dag heeft gelukkig ook genoeg goede punten. Met name het begin is beklemmend, de belichting is zoals vaak weer erg mooi, en ook is er een aantal fraaie tracking shots binnenskamers.

Toch stelt de film als geheel me teleur. Misschien nog eens op zoek naar het vroege werk van Dreyer.