Opinions

Hm. Het viel me toch wat tegen. Ik hoopte op een experimentele, postmoderne film maar kreeg een vrij slappe hap voorgeschoteld. Eigenlijk vlees noch vis.

Mooi is het spel dat met de kijker wordt gespeeld, vooral door de geluidsband. Interessant is om je eigen gevoelens, die heen en weer pendelen tussen wat je ziet en wat je hoort, tijdens het kijken te observeren. De konijnenmaskers, het onbegrijpelijke, ook dat heeft wel wat. Maar ik heb nergens een echt sterke sfeer geproefd, niet in het beeld en ook niet in de soundtrack. Het nieuwe van de eerste tien minuten zakt vrij snel weg en zonder dat nieuwe blijft er eigenlijk niet zo heel veel over.

Slecht of echt vervelend wordt het niet. Maar Rabbits bereikt ook nergens het niveau dat je meegezogen wordt, geraakt door sfeer of gegrepen door absurdisme.

Leuk geprobeerd dus door Lynch, alle lof daarvoor. Helaas is de poging wat mij betreft niet echt geslaagd. 2,5*

Het is het klassieke verhaal van de rom-com (hoewel het komedie element hier eigenlijk ontbreekt), namelijk dat er tussen een onwaarschijnlijk stel iets opbloeit, waarna er obstakels zijn of een breuk. Het einde laat zich dan doorgaans raden. Wat La Ragazza con la valigia echter bewijst is dat een dergelijk concept niet tot een niemandalletje vol cliché's hoeft te leiden. Zurlini stopt er een paar heel mooie scenes in, dat helpt alvast. Claudia Cardinale doet de rest (niet qua acteren overigens, dat is erover). Prima film dus.

(In reactie op BBarbie: het lijkt me duidelijk dat de twee allebei echt verliefd zijn, alleen Lorenzo is 16 en daarnaast is er nog het standsverschil en het kind, dus ja, dat maakt het voor Aida een onmogelijke situatie.)

Nou, ik ben erachter; ik hou niet van schatzoekfilms. Archeologie interesseert met net zo weinig als complottheorieën, om over ongeloofwaardige actiescènes nog maar te zwijgen, en dus zijn films als Tomb Raider, National Treasure (vooral die, dat behoort echt tot het slechtste wat er al gemaakt is) en ook de Indiana Jones-serie niet aan mij besteed.

Van deze had ik nog wel goede hoop, gezien z'n notering in de top-250. Op z'n minst een avondje vermaak, zou je denken. Maar nee, al snel blijkt de film simpelweg te stompzinnig om te kunnen amuseren. Een zoektocht naar de Bijbelse ark, waarbij de strijd gaat tussen Indiana Jones en jawel, de nazi's. (Waarschijnlijk hebben Spielberg en Lucas lang zitten dubben wie ze zouden gebruiken: de Russen of de nazi's. Uiteindelijk hebben ze vermoedelijk voor de nazi's gekozen omdat ze hierin nog meer clichés kwijt konden.) Dit plot wordt opgeleukt met de standaard-actiescènes vol mensen die op allerlei zogenaamd hilarische manieren sterven, zoals we dat kennen van dit type film. En dan breekt de zinderende ontknoping aan, waarbij alle nazi's het loodje leggen door de onvermoede krachten die vrijkomen uit de ark, terwijl Indiana en zijn vriendin aan dit gruwelijke lot ontsnappen door simpelweg hun ogen dicht te doen. Ik kan oprecht niet begrijpen dat zo'n infantiel scenario door veel filmkijkers gepikt wordt.

Gelukkig duurt het allemaal niet al te lang, en bieden een paar exotische scenes in Egypte nog enig amusement. Het camerawerk is binnen het genre alleszins acceptabel en ook de muziek is wel goed op zijn plek. Verder is Raiders of the lost ark echt drie keer niks. Vermoedelijk houdt vooral jeugdsentiment deze film in de top-250.

Zeer poëtische en mijmerende film die je helemaal meevoert in z'n kalme ritme. Cemetery of Splendor getuigt van een diepe en warme menselijkheid: alle relaties die Jenjira (moederfiguur van Weerasethakul) heeft met de mensen om haar heen zijn hiervan doortrokken, van de enigszins belachelijke Amerikaanse echtgenoot tot de tot leven gekomen tempelgodinnen. Cemetery of Splendor straalt daardoor een heel vredige sfeer uit maar zonder te vervallen in zoetigheid of een sprookje. Net zoals er tijdens de droomslaap van de soldaten een onzichtbare oorlog woedt, zo brengt Weerasethakul ook een diepere laag aan onder de oppervlakte van de film, door zich onuitgesproken uit te laten over zijn land. Het beeld van de zaal vol slapende soldaten geflankeerd door gekleurde buislampen is tenslotte prachtig. Een film om te voelen.

The bold and the beautiful ontmoet Heel Holland bakt. Van beide heb ik nooit meer dan voorfilmpjes gezien en dat had ik graag zo willen houden, maar Eric Khoo besliste anders. Laat je niet misleiden door de berichten hier, het overgrote deel van de film is een melig familiedrama, inclusief fletse flashbacks, ondersteund door generieke filmmuziek en acteerwerk van een bedroevend niveau. Af en toe wordt er gekookt en gegeten. Als film is het echter niet te hachelen.

Ondergewaardeerd. Fijne en sfeervolle prent, met veel Mexicaanse couleur locale (vaak letterlijk). Le rapace kiest een rustig tempo maar wist mijn aandacht moeiteloos vast te houden. Vind het ook een vrij originele verhaalsetting: een buitenlandse hitman die samen met een lokale revolutionair zijn kans afwacht om de president van Mexico om te leggen in een achterafdorpje. De relatie tussen Lino Ventura als professionele moordenaar en Xavier Marc als naïeve idealist wordt geleidelijk steeds interessanter, zonder dat het nadrukkelijk wordt uitgespeld allemaal. Dan is er nog de muziek van Francois de Roubaix, die twee jaar later ook de score van Dernier domicile connu verzorgde. Zo dragend als daar wordt het niet, maar toch weer de moeite hoor. Cinematografie en montage zijn goed op orde; een speciale vermelding voor het Seven samurai-shot (rennen door de struiken, met bijpassende muziek!). De beeldkwaliteit van Le rapace is ook nog eens uitzonderlijk goed voor een film uit deze periode. Genoten dus van dit verborgen pareltje uit de jaren 60 op Netflix.

Het eerste deel van de film vond ik erg goed, vooral dankzij de veel geroemde cinematografie, maar ook (nog meer!) de montage, die in sterke mate de dynamische en niet-verouderde uitstraling van Rashomon bepaalt. Vooral de "jump-cut-achtige" montage bij enkele scenes waarin personages door het bos lopen is erg sterk, en zou later opnieuw worden gebruikt in Seven samurai.

Vanaf halverwege ging het voor mij echter mis. Ik snap dat het verhaal een soort homerische vertelling is waarbij theatrale elementen horen, maar vooral de rol van die vrouw is er echt over. Sterker nog: eigenlijk is elk personage ergerniswekkend en hun lotgevallen boeiden me hoe langer hoe minder. Vreemd is ook dat Kurosawa aan het einde toch nog wat serieus drama probeert te introduceren terwijl dat wringt met de verdere toon van de film. Daarnaast mogen de gevechtsscènes dan misschien realistisch zijn, of in elk geval niet heroïsch, ik vind het oninteressante cinema.

Daar staat dan weer tegenover dat de vertelwijze (een raamvertelling en flash-backs vanuit verschillende perspectieven) uitstekend werkt, en de muziek overwegend ook. Rashomon is dus vooral geslaagd als het aankomt op stijl en vormgeving, terwijl de personages en het vertelde wat mij betreft teleurstellen. Misschien wel een film om nog eens te kijken.

Wat een onwaarschijnlijke score voor deze magere film. De jaren-50 sfeer levert voornamelijk lelijke beelden op. Door veel sprongen in plaats en tijd, onder andere met flashbacks, wordt het een rommeltje, vooral in het eerste half uur. De overgangen tussen scenes, met wipes, dissolves en wat niet al, zijn echt om te janken.

Het verhaal stelt weinig voor en duurt veel te lang. Helaas wordt het ook nog nodig gevonden aan het eind een samenvatting te geven van de rest van Charles' leven. De 20 miljoen die Ray heeft gedoneerd aan goede doelen mag hierbij natuurlijk niet onvermeld blijven...

Het acteerwerk van Foxx is wel erg in orde trouwens.

2*

Knappe film. Zoals al gezegd werd: naturel. Vooral dankzij de dialogen. Ontzettend goed gedaan met dat gepraat door elkaar heen, het zoeken naar woorden, de triviale opmerkingen.

De cinematografie is sober maar o zo stijlvol. De camera registreert en legt tegelijk accenten. Geweldig is ook het gebruik van de off-screen space: tijdens close-ups van de ene persoon praat vaak heel iemand anders.

Waarin deze film mijns inziens wat tekort schiet is het verhaal. Een Bergman zou er waarschijnlijk een schokkend conflict in hebben gestopt of een vreselijke gebeurtenis. Daardoor zouden de personage zich nog veel dieper blootgeven. Zo niet Rohmer. Hij zorgt voor realisme maar blijft daardoor wat te oppervlakkig. De psychologie van Delphine is dan net niet interessant genoeg.

Le Rayon Vert is echt een kwaliteitsfilm, cinema met stijl. Maar ik was graag wat meer geraakt. Ruime 3,5*.

Razzia is duidelijk een statement; de personages zijn buitenbeentjes in hun eigen land omdat ze zich niet aanpassen aan de sociale normen. Ayouch laat ook de wortels van die rigide normen zien, te weten het expliciet Islamitische onderwijs dat in de jaren '70 werd ingevoerd in Marokko. Het is jammer dat hij er niet in is geslaagd dit gegeven op een wat subtielere manier in het verhaal te verwerken (zoals bijvoorbeeld gebeurt in Orhan Pamuks boek Dat vreemde in mijn hoofd, aangaande de situatie in Turkije). Doordat het thema het fundament van de film is, voelt de combinatie van verhalen rondom de vijf verschillende karakters wat rommelig aan. Verder is het een redelijke film, die echter niet uitblinkt.

Gedegen overzicht van het leven en de carrière van RBG. Het is wel een docu met veel pratende hoofden en archiefbeelden, dus de relatief hoge waardering hier kan ik, zeker ten opzichte van andere docu's, niet goed plaatsen. Het onderwerp lijkt toch wel vaak een grote rol te spelen, een van de redenen dat ik niet op documentaires stem.

Bijzonder boeiende film. Rebecca heeft een erg simpel verhaal, waarbij ik toch af en toe op het puntje van mijn stoel zat. Dit komt door de sprookjesachtige sfeer, de schitterende beelden en het sterke acteerwerk (Joan Fontaine is geweldig!).
Prachtige scene vond ik de bekentenissen van Mr. de Winter in het huisje aan zee. Magnifiek hoe de camera een onzichtbare Rebecca volgt, terwijl de spanning nog versterkt wordt door de voorafgaande opmerking van de huishoudster dat Rebecca het kasteel nooit zal verlaten.

Het was mijn eerste Hitchcock, maar ik vermoed niet de laatste. Als ik in rekening breng dat deze film na 65 jaar nog steeds zeggingskracht heeft gooi ik een half punt bij mijn waardering op:
4,0*

Bijzonder slecht. Zack Snyder presenteert een potpourri van nauwelijks samenhangende sequenties. Rebel Moon is een feest van geleende ideeen: The Matrix, Harry Potter, Lord of the rings, Star Wars, Inglorious Bastards, zo'n beetje alles komt wel voorbij. Substantie weet Snyder er niet aan toe te voegen. Het is allemaal slecht: de dialogen, het acteren, de interne logica, de visuals. Personages als Titus en Tarak lopen doelloos door het beeld of showen louter hun spieren. De helpende soldaat van het Moederland is na het eerste deel ineens van de aardbodem verdwenen. Michiel Huisman lijkt wel in een andere film mee te spelen dan de rest, of werd structureel vergeten bij de grime, waardoor hij er blijft uitzien als een Amsterdamse hipster. Dat verraad van die piloot ziet iedereen van mijlenver aankomen, behalve natuurlijk de briljante oorlogsstrategen die onze helden zijn. Heel slecht dus. Mijn eerste en gelijk ook laatste film van Zack Snyder.

Prachtig zeg. Reconstruction hult een gloedvolle romance in ijzersterke cinematografie. Twee hoogtepunten waren het fotografische liefdesspel en de Orpheus-Euridice-scene. Jammer van dat geheugengedoe en het hele schrijversverhaal, maar toch een van de beste films die ik de laatste maanden zag.

Ik begrijp niet waarom mensen het over plotgaten hebben. De film wil toch op geen enkele wijze serieus genomen worden. Waarom dan er vanuit gaan dat ze een plot hadden willen afleveren zonder plotgaten? Als je zo een film gaat kijken, dan zijn plotgaten een gegeven. Ik neem dat Red notice niet kwalijk. Ik had zelfs de indruk dat ze er mee speelden. Mijn kritiek is eerder dat de humor slechts af en toe uit de verf komt (het is ook een beetje hetzelfde als we al vaker gezien hebben) en dat het allemaal te lang en te veel is. Verder redelijk vermakelijk.

Interessante film, die eigenlijk toch weer een nieuwe vorm vindt om een bekend verhaal te vertellen, het verhaal van een moeder die haar gezin verliest. Maar dat blijkt pas gaandeweg, want zo'n driekwart van Red Road weet je als kijker eigenlijk niet goed wat er speelt.
Het werk van de hoofdpersoon, Jackie, bestaat er uit de beelden van bewakingscamera's in de stad in het oog te houden. Overwegend ziet ze onschuldige dingen, maar soms kan iets wat aanvankelijk geen betekenis lijkt te hebben ineens toch een serieuze aangelegenheid blijken. Op een beetje dezelfde manier ben je als kijker betrokken bij de film; je wordt als het ware degene die achter de bewakingscamera's zit en zo Jackie volgt, en pas langzamerhand wordt duidelijk wat er aan de hand is. De opbouw is wat dat betreft echt voortreffelijk, bijvoorbeeld de scene dat Jackie met een soort trommel onder de dekens kruipt viel bij mij pas tijdens de slotscène op z'n plek. Het geeft ook een mysterie-element aan de film, terwijl het uiteindelijk toch vooral een drama is (deze genreaanduiding beschouw ik zelfs als een spoiler).
De cameravoering en de locaties zijn treffend. Een troosteloze wijk vol aftandse en bekladde flats is het decor. De cinematografie sluit vaak aan bij de manier waarop een bewakingscamera registreert; vooral bij de café-scene wordt dat heel expliciet als de point-of-view shots van Jackie dezelfde hoekige bewegingen maken als wanneer ze achter het bedieningspaneel op haar werk zit. Ook daarbuiten is er een aantal aardige shots (met name dat silhouet tegen ondergaande zon en tussen de flats staat me bij, en ook die seksscène is zeer sterk).
Een veelbelovend regiedebuut dus, waar ik eigenlijk als ik er nu zo over nadenk nog iets enthousiaster over ben dan tijdens het kijken.

Stuurloos en een hoop geleuter, als je het heel negatief wilt stellen. Kon me er nauwelijks in inleven en de narratieve structuur is veel te kabbelend (dit in tegenstelling tot The Florida Project). Wel goed qua omgevingssfeer vooral, met die fiets en de industriële achtergrond. En altijd fijn om frisse, weinig-bekende acteurs bezig te zien.

Na een uur dacht ik ongeveer 2* te moeten gaan uitdelen, vanwege de overdreven theatraliteit van het verhaal en de vertolkingen. Dat Powel en Pressburger geen grote vertellers zijn wist ik al langer, maar hier lijkt het soms wel alsof je naar een animatiefilm van Disney aan het kijken bent. Of het lijkt misschien nog wel meer op een stille film met dialoog. De balletuitvoering net over de helft is echter niet minder dan magnifiek, niet alleen als ballet (qua mise-en-scene bijvoorbeeld) maar vooral filmisch. Prachtig spel van kleur, cameravoering en montage. Dan blijkt ook dat The red shoes zelf een soort opera-ballet is, waar de overdreven expressie bij hoort. Daarom toch een zeer geslaagde film, in mijn ogen ook heel wat beter dan het veel geroemde A matter of life and death.

Als je 140 minuten naar etnische stereotyperingen van Russen wilt kijken, dan is dit je film. Tegenover de Russische inlichtendiensten staat de CIA die zich niet aflatend inspant voor het goede en voor allerlei pure, Amerikaanse idealen, zoals vrijheid. De CIA-medewerkers zullen hun vrienden nooit laten vallen, reken maar! Het speelt zich schijnbaar af in de vroege Poetin-jaren, maar dat verhindert niet dat er allerlei tamelijk ongeloofwaardige scenes over Russische spion-seksopleidingen worden voorgeschoteld. Verder een nogal lege film, waarin de personages maar niet tot leven willen komen. Echt slecht is Red sparrow ook weer niet dus ik maak er twee sterretjes van.

Dit is het soort klassieker waar ik niks mee heb. De gemaakte dialogen zijn het ergste, bijvoorbeeld de 'ruzie' na het auto-ongeluk van de twee mannen in het begin. Verder maken ook de onechte personages en het gebrek aan enige originaliteit in cinematografie en montage van La regle du jeu een saaie film. Het is dat het laatste halfuur soms nog wel vermakelijk is, anders was ik lager uitgekomen.

Op zich wel aardig, maar nogal monotoon en eendimensionaal als film. Vond die soundtrack en het drukke camerawerk verre van enerverend, eerder gemakzuchtig. Het thema van El Reino spreekt me wel aan en in de vertelwijze doet de film ook dingen goed, met name het gebrek aan context is een juiste keuze. De spetterende dialoog aan het einde is zo goed omdat beide spelers net zoveel gelijk hebben, vond het ook een verrassend slot. Desondanks beetje overdreven om dit met prijzen te overladen in Spanje.

Heerlijk. Deze wilde verhalen over het beest in de mens zijn een genot voor de filmliefhebber.

Relatos Salvajes bestaat uit zes individuele verhalen, georganiseerd rondom een centraal thema. Dat thema is het opduiken van het oerinstinct van de mens in een geciviliseerde samenleving. Ondanks dat je weet dat er iets van een twist gaat komen weet de film toch telkens een onverwacht pad in te slaan, elk verhaaltje weer. Ik vond er eigenlijk geen zwakke sequentie tussen zitten. Grappig is het ook nog eens, en dat heb ik normaal gesproken zelden als het om geweldsscènes gaat.

De vormgeving is stijlvol, met een energieke cameravoering en zeer fijne muzikale ondersteuning. Ook de openingstitels zijn het vermelden waard, samen met de freeze waarmee het openingsverhaal eindigt een eerste momentje van ontzag wat mij betreft.

Het laatste verhaal sluit het geweldig af, soort van positief zullen we maar zeggen, en maakt er een zeer overtuigend geheel van. Dikke vier, een film die ik ook zondermeer aan eenieder aanraad.

De film heeft het doel om het hele proces rondom orgaandonatie in beeld te brengen. Artistieke aspiratie wordt daaraan ondergeschikt gemaakt. Het geheel wordt automatisch een beetje chichématig: een dergelijke situatie verloopt nu eenmaal op een vrij vaststaande manier. Door het onderwerp laten sommige scenes je niet onberoerd, maar dat kan nauwelijks op conto van de film worden geschreven. De opdeling in twee helften pakt wat mij betreft niet goed uit, de cameravoering is onopvallend en de muziek matig (op het live piano-optreden met een stuk van Nils Frahm na). Had er wat meer van verwacht, hoewel dergelijke onderwerpen zelden (of nooit) grote kunst opleveren.

Bardot valt in Le repos du guerrier voor een echt jaren '60 karakter: een nihilistische bohemien, die niks van het leven verwacht en er ook niks in wil stoppen. Die houding is in zekere zin destructief maar heeft tegelijk iets ontwapenends. (Godard voert ook dergelijke personages op, de schrijver Julio Cortázar doet dat eveneens, bijvoorbeeld in Rayuela). Dat de relatie tussen de twee tot veel pijnlijke momenten leidt, is vanaf het begin overduidelijk, ook voor de betrokkenen zelf, maar ze kunnen zich er niet aan onttrekken. Gelukkig lichten de karakters soms hun beweegredenen toe aan elkaar of aan derden, dit lijkt tegenwoordig niet meer te mogen maar helpt wel om de protagonisten te kunnen volgen in hun handelingen.

Er zit weinig lucht in het drama uit Le repos du guerrier. Vadim schuwt ook het grote gebaar niet. Vooral de decors zijn bijna overdadig te noemen. Het volle appartement van het begin, dan de fraaie jazz-party en uiteindelijk de straten van Florence met een slotscène die zich in een vervallen kerk afspeelt (wat er mijns inziens wat overheen is, maar goed, misschien ook wel zo bedoeld). Bardot zien we hier niet als play-girl maar als de knorrige en melancholieke vrouw zoals ze ook in Le mepris werd geportretteerd. Deze houding past haar, mede dankzij haar broeierige oogopslag, als gegoten.

Al met al vond ik het behoorlijk sterk. Met een betere soundtrack had dit zelfs een kleine parel kunnen zijn, maar helaas is er een soort generieke strijkmuziek onder gemonteerd die geen enkele positieve emotie toevoegt aan deze typisch Franse, typische jaren '60 personagefilm.

Het verhaal over een huisvrouw die haar gewone leventje zat is en besluit te gaan vechten tegen muterende zombi's. Maar belangrijker nog; een kwetsbaar moeder-dochter portret en uiteindelijk vooral een tijdloze les over hoe je als mens kan omgaan met tegenvallers. Zal zeker nog vier of vijf kijkbeurten nodig hebben om alle lagen goed te begrijpen. Dat is geen straf dankzijde gedoseerde actie en de top-notch CGI in deze film. Het allerbest zijn echter de dialogen en de naturelle manier waarop deze worden uitgesproken door de voltallige cast, Oscarwaardige vertolkingen. Hier kan ik wel een ster aan kwijt.

De beste Jensen sinds Adam's Apples! Echt weer het complete plaatje hier. Eerste halfuur valt er vrijwel niks te lachen en ook verderop is het drama niet van de lucht, maar op een goede manier. Vanaf halverwege echter ook een paar schitterende grappen en fantastische geweldsscènes. Dit alles opgeluisterd met kerstmuziek op willekeurige momenten. Ondertussen dan nog een paar mooie thema's, zoals de onontwarbare knoop van oorzaken die leiden tot een gebeurtenis, rouwverwerking en getroubleerde relaties. Van de acteurs was ik het meest onder de indruk van Nicolaj Lie Kaas. Vooral zijn non-verbale performance is enorm sterk. Riders of justice is heel volwassen, gebalanceerd maar zonder in te boeten op de bekende Anders Thomas Jensen ridiculiteit. Heerlijke film.

Velen hebben het al voor me gezegd, maar inderdaad, deze film is echt een belevenis. Ik geloof niet dat een Indianenaanval ooit enger en geloofwaardiger in beeld is gebracht dan in het begin van The Revenant, waarmee de toon is gezet van een film waarin het continu vechten is om te overleven. De intensiteit van met name de vechtscenes maar ook wel de epische dimensie van het overlevingsverhaal en voor een deel de cinematografie (de 360-graden shots bijvoorbeeld) deden me een beetje denken aan Gladiator. Verder ben ik toch een redelijk doorgewinterde filmkijker inmiddels maar ik had soms echt de neiging om even weg te duiken in mijn bioscoopstoel. Daar heb je geen 3D effecten voor nodig, zo bewijzen Lubezki en Alejandro González Iñárritu.

De dwingende cameravoering, dynamisch, vaak dicht op de huid en met vele mooie effecten en dito belichting, is denk ik voor het grootste deel verantwoordelijk voor de uitwerking die The Revenant heeft op de kijker. Het verhaal is redelijk uitgebeend, hoewel er enkele concessies zijn naar het grote publiek (de hele Powaqa-zoektocht van de Indianenleider wordt op een gegeven moment zelfs hinderlijk, en ook de eekhoorn-monoloog vond ik dissoneren). Maar volgens mij waren er toch genoeg mensen die redelijk moeite hadden om tweeënhalf uur te moeten kijken naar een hijgende, lijdende en bijna doodgaande DiCaprio, die overigens de volkswijsheid dat een koudje zo gevat is hier effectief ontkracht.

Tenslotte denk ik dat Iñárritu op een eerlijke manier een stuk van de geschiedenis van de VS weergeeft, een zwarte bladzijde die in opvallend weinig films z'n weerslag heeft gekregen (het merendeel van met name westerns speelt zich later af en gaat vooral over cowboys). De soevereiniteit van de Ree die bijvoorbeeld de laatste scene uitstraalt kwam heel goed over, maar The Revenant vervalt niet in het sentiment van de nobele wilde zoals dat in zo'n beetje elk jongensboek over Indianen de boventoon voert.

Een geweldige film dus, en voor wie nog twijfelt: zorg dat je dit in de bioscoop meepakt.

Op zich wel een degelijke boekverfilming, om niet te zeggen nauwgezet, maar door de verandering van het medium wordt het eindresultaat toch wel behoorlijk anders. Mede door de relatief korte speelduur en het vrij expressieve acteerwerk krijgt de film van Revolutionary Road een wat dramatischer karakter. De leegheid en kilheid die rond beide hoofdpersonages hangt in het boek komt daardoor wat meer op de achtergrond te staan. Ook verandert de thematiek van tamelijk subtiel naar vrij kort door de bocht.
Verder vind ik dat Mendes veel goede keuzes heeft gemaakt. Dat begint natuurlijk al bij de casting; hoewel ik geen fan ben van Winslet past ze uitstekend in de rol van April, maar qua acteren vond ik DiCaprio een stuk beter. Vooral de ontbijtscène, het werd al gememoreerd door otherfool, aan het einde is bijzonder knap gespeeld, in al z'n banaliteit buitengewoon pijnlijk en gênant.
Filmisch wordt het vrij sober gehouden maar met een duidelijke lijn, waarbij de shots van de mensenmassa's uit het begin die fraai terugkomen rond het voorgenomen vertrek naar Parijs, erg goed werken in de karakterisering van Frank. De muziek is ook passend en mooi.
Het laatste kwartier kent wat teveel drama, ik denk dat de film dat niet nodig had (in tegenstelling tot het boek). Wél voortreffelijk is het echte einde; Mendes toont twee 'gewone' koppels en het toneelstuk dat zij voor elkaar opvoeren waardoor ze weliswaar niet zo eindigen als de Wheelers, maar of dat veel beter is...

Von Trier flikt het weer. Totaal anders dan zijn werk wat ik kende en tegelijk weer heel herkenbaar. En ook dat is typisch Von Trier.

De vier-delige serie Riget wordt per aflevering beter en beter. Vooral in het begin is de stijl echt wel weer even wennen. Afzichtelijke beelden die in totale chaos worden gemonteerd, het maakt het soms niet al te makkelijk om te volgen. Maar het geeft wel veel sfeer en spanning, met name door de kleursamenstelling. De sound-track doet op dit gebied overigens ook een stevige duit in het zakje. Daarbij zijn er genoeg fraaie vondsten. Het introductie-filmpje is bijvoorbeeld prachtig, vooral dat neerwaartse shot door het water.

Vanaf deel 3 komen er steeds meer topmomenten in de serie. Bizar, speels, geweldig bedacht en eigenzinnig gefilmd. De passage in het archief staat me bijvoorbeeld erg bij. En ook de gedeeltes met die twee verstandelijk gehandicapten zijn telkens weer genieten:

"There are things that can be washed off and there are things that cannot be washed off." "Blood?" "There is blood that can be washed off and there is blood that cannot be washed off".

Daarnaast ontstaat langzamerhand natuurlijk een band met de personages, komt er wat meer duidelijkheid in de veelal bovennatuurlijke verhaallijnen en neemt daardoor ook de humor toe. Want dat is toch wel een van de kenmerken van Riget. Niet alleen in de serie overigens, die outro's van Von Trier zijn helemaal hilarisch. En op de extra's vertelt hij doodgemoedereerd dat hij daarbij weliswaar keurig met jasje en vlinderstrikje voor de camera staat, maar zonder broek!

Geweldige serie dus. Geen bloedserieuze kwaliteitscinema, maar met zeer veel visie (en ook plezier) gemaakt. Het spat er vanaf! 4*

[Ps. Morten Arnfred als co-regisseur? Ik kan dat op de DVD nergens terugvinden.]

Leuke film, echt Dogme, misschien nog wel meer dankzij het speelse verhaal dan vanwege de gebrekkige stilering. In tegenstelling tot Boenga heb ik helemaal geen moeite met het fantasy-gehalte van het verhaalframe, vind het zelfs wel wat lading toevoegen aan de humoristische ontwikkelingen rond 'Achmed' (die overigens enigszins lijken op wat er gebeurt in Being there). Inventief en grappig, deze Et rigtigt menneske, ontwapenend en zeker niet pretentieus.