Opinions

Het ligt misschien teveel voor de hand om dit een arthouse variant op de mannequin challenge te noemen, dat zal ik dan ook niet doen. Wel valt op dat de scenes uit Risttuules die klassiek zijn (live action, met name in het begin) veel minder interessant ogen dan de bulk van de film, die gebruik maakt van verstarde acteurs met een bewegende camera en een normale geluidsband. Het eerste moment wat echt indruk maakt is de vol met mensen gepakte ruimte in het begin, maar de twee hoogtepunten van de film zitten meer tegen het einde en maken eigenlijk gebruik van hetzelfde principe. In het berkenbos (met de graven) en in de gevangenis (bij vader) laat een ononderbroken tracking shot verschillende tableaus zien over dezelfde situatie. Zowel narratief als visueel is dit geweldig mooi gedaan. Daarnaast is de geluidsband erg belangrijk, die je soms meer vertelt dan de beelden doen, en ervoor zorgt dat de film nergens gaat slepen. Ook fraai is de originele muziek, duidelijk geinspireerd op Arvo Pärt. Een meesterwerk vind ik Risttuules niet, daarvoor is het vooral narratief en qua personages te beperkt (wat inherent is aan het concept). Daarom heb ik ook niet direct behoefte aan veel meer films in dezelfde stijl, maar voor deze ene keer is het absoluut een bijzondere ervaring.

Herzien. Het blijft een meesterwerk.

Alles komt samen in de moord op Nadia, een scene die zeker behoort tot de vijf mooiste scenes die ik ooit zag. Allereerst is het fantastisch gefilmd, met de zachte belichting die de naargeestige sfeer van de bomen en het water accentueert. Belangrijker is echter de thematische rijkdom. Op een verbijsterende manier wordt de ziel van de drie belangrijkste personages blootgelegd en daarmee de ziel van de gehele film.

Allereerst Simone, Simone die het nog steeds niet begrijpt, die op een aandoenlijke manier om respect smeekt en tegelijk zijn gewetenloosheid tot het uiterste doorvoert. Onmacht en verdorvenheid in één.
Gecross-cut zien we Rocco die de klappen incasseert voor zijn goedheid, die vecht voor het leven van zijn broer en daarvoor zijn eigen leven in de waagschaal stelt, opgeeft. We zien de zinloosheid van zijn vergeving, sterker: dat hij door zichzelf zo op te offeren ook de mensen van wie hij het meest houdt te gronde richt. Zijn schijnbare overwinning is volstrekt betekenisloos.
En tenslotte Nadia. Volkomen alleen gelaten met het kwaad zelf, het kwaad temidden waarvan ze zich haar hele leven probeerde te handhaven. Nu geeft ze het uiteindelijk op en wordt voor even weer de heilige als ze haar armen kruislings uitstrekt, een gebaar van overgave. Maar dan lijkt ze een liefkozend gebaar te maken, een terugverandering van heilige tot hoer en terwijl haar lichaam in stukken wordt gehakt laait haar wil tot leven voor de laatste keer op.

De film is misschien wat aangezet en weinig subtiel maar wat een verpletterende scene(s).

Rocketman is zo'n film die bewijst dat de zogenaamd excentrieke, flamboyante figuren eigenlijk helemaal niet zo interessant zijn. De onvermijdelijk liefdeloze jeugd, ach gossie, dan het miskende talent, de muzikale samenwerking met een verwante ziel, vervolgens uiteraard de spectaculaire doorbraak, gevolgd door de voorspelbare val in drank, drugs en een manager/minnaar die slechts op geld uit is, goh, wie zou zo'n verhaal kunnen verzinnen. Het probleem hiervan is natuurlijk dat er helemaal geen tijd over blijft om Elton John als personage zelf uit te werken. Hij blijft een enorm vlak figuur over wie je eigenlijk bijna niks te weten komt. En sommige dingen kan je gewoon niet in een film stoppen, of het nu waar gebeurd is of niet: de zin 'je hebt er geen idee van hoe teleurstellend het is om je moeder te zijn' bijvoorbeeld, maar eigenlijk zijn al die gezinsinteracties van een tenhemelschreiende oppervlakkigheid en clichématigheid. De twee lijntjes waar Rocketman narratief had kunnen scoren, zijn de samenwerking tussen John en Taupin (hoe gaat dat schrijfproces nu precies in z'n werk? waar praten ze over?) en dat huwelijk met Renate: wat gebeurt daar nou eigenlijk? Maar goed, binnen de formulefilm die Rocketman is mag het geen verbazing wekken dat Fletcher juist hier nauwelijks aandacht aan besteed. In plaats daarvan moet het er allemaal overdreven vlot uitzien. Ik heb niks met die stijl. Het kijkt dus vlot weg, oke, en nu? De muziekscènes konden me geen moment meevoeren. Egerton doet z'n best maar zijn stem is erg vlak, terwijl die van Elton John juist vrij veel diepte heeft volgens mij (ook ik ben geen fan, vooral niet van z'n muzikale esthetiek, de melodieën vind ik wel sterk). Nou ja, het houdt gewoonweg niet over in het genre van de muziekfilm en Rocketman is bepaald geen aanwinst.

Het blijft grappig om te zien hoe sterk de afschuw voor bepaalde Star Wars films en de adoratie van anderen tussen users verschilt. De één vindt The force awakens helemaal kut en Rogue One een terugkeer naar de originele serie, de ander vindt de prent uit 2015 fantastisch en deze spin-off mislukt. Voor mij geldt dat ik alle Star Wars films die ik gezien heb op 2,5 of 3 sterren heb staan. In mijn optiek is universum erg vermakelijk, maar hebben de films zelf allemaal behoorlijke manco's (ja, ook The empire strikes back).

Zoals door velen al gezegd is de opening van Rogue One erg matig (daarop wint TFA het in elk geval) en komt de film pas in het tweede uur los. De beelden zijn vrijwel continu te donker en met het 3D wordt weinig gedaan. Vergeleken met bijvoorbeeld Fantastic Beasts legt Rogue One het in dit opzicht af. Verder zitten er behoorlijk wat klungelige zaken in het script die soms op de lachspieren gaan werken (het inpluggen van dat snoer bijvoorbeeld, en het dieptepunt de "master switch", een levensgrote hendel op een paneel midden op het strand waarvan het natuurlijk essentieel is dat die manueel wordt omgezet). De hier ook al eerder besproken pathetische dialogen zijn helaas een onuitroeibare Hollywood-ziekte waar we vrees ik nooit vanaf zullen komen.

Maar, wat er goed is zijn de grootse beelden, het gegeven dat werkelijk alle personages waarmee je je als kijker verbonden moet voelen het loodje leggen en het ontbreken van een zeemzoete romance. De tweede scene met Lord Vader vond ik ook erg tof, sowieso het einde.

Dus al met al blijft het goed vermaak en mogen er best nog wat spin-offs bij komen. Hoewel ik het stiekem nog leuker zou vinden als eens een onafhankelijke regisseur een obscure variant maakt zonder budget maar mét een goed script.

Na de huidige bioscooptrailer en de recente berichten hier viel Roma me toch weer mee. Het is wel aardig om te lezen dat velen de stijl prijzen en de afstandelijkheid bekritiseren, terwijl dat eigenlijk twee zijdes zijn van dezelfde medaille. Want Cuarón kiest voor een sterk registrerende cameravoering, vol diepte-shots met veel details, zachte contrasten en trage, statische bewegingen, maar vooral een camera die niet dichtbij de personages komt. Je moet al aardig lang wachten voordat de protagoniste eens goed met haar gezicht in beeld komt, en verder dan een sporadische medium close-up komen we echt niet. Over het algemeen houd ik meer van een dynamische cinematografie dicht op de huid, maar in de tweede helft van Roma betaalt de keuze van Cuarón zich, na een weinig enerverend begin (op de fraaie openingstitels na), toch wel uit. Want vooral bij de meer dramatische scenes werkt de stijl sterk in het voordeel van de film. Dat geldt dan zowel voor de ziekenhuisbevalling als voor de redding in zee, niet voor niks ook scenes waar datgene wat buiten het kader valt en het geluid erg belangrijk zijn. Het is de afstandelijke camera die hier voorkomt dat je dit echt sentimenteel kan noemen in mijn ogen. (Alleen de scene na de redding op het strand vind ik erover, hier wordt te nadrukkelijk een catharsis volgens het boekje uitgespeeld.) Het eindshot slaat een heel natuurlijke brug naar de opening, wederom fraai gedaan. Dus ja, behalve dat Cuarón opnieuw zijn bijzondere veelzijdigheid etaleert is het uiteindelijk toch met name de consequent volgehouden stijl waarmee Roma zich onderscheidt ten opzichte van de gemiddelde arthousefilm.

Heerlijke, charmante film. Simpel maar o zo doeltreffend. Met name de grapjes, de fraaie sequentie waarin Hepburn in haar eentje door Rome doolt en het einde verheffen dit boven de middelmaat. En dan is er nog het acteerwerk en de uitstraling van Audrey "You weren't so bad yourself" Hepburn, in waarschijnlijk haar beste rol (van de vier films met haar die ik zag dan). Fijne klassieker, niks gedateerds aan.

Het bijzondere aan het acteerwerk van Larson heb ik niet kunnen ontdekken, Tremblay is inderdaad wel heel goed, en verder slaagt Room er vooral in om psychologisch te overtuigen (alleen dat interview en de daaropvolgende auto-intoxicatie hadden van mij er niet in gehoeven). Het hele onderwerp blijft wel een beetje een Amerikaanse fixatie volgens mij, net als kinderontvoeringen enzo, terwijl er op het gebied van mensenhandel en seksuitbuiting heel wat andersoortige verhalen te vertellen vallen. Maar soit, viel me zeker niet tegen.

Volg de enthousiaste commentaren niet. Vond het maar een onpersoonlijke en onboeiende film. Ik weet eigenlijk niet waarom ik nog 2,5 aangevinkt heb, maar kom. Ook nog nooit zo'n impactloos 360-graden shot gezien als het einde hier, de enige gedachte die je hebt tijdens het draaien is: waarom? En waarom nu? Oke, twee gedachten dus.

Het einde verpest het een beetje voor mij. De suggestie dat Leon en Nadja misschien wel de draad oppakken, vind ik een misser, omdat het ten eerste totaal onlogisch is en ten tweede banaal. Ook het voorgelezen stuk, waarmee het verhaal in een soort literair meta-perspectief komt te staan, beviel me niet.

Verder wel genoten van de vertelwijze en de sfeer. De onderlinge verhoudingen, de verhalen en de omgeving zijn allemaal intrigerend. Ook heeft Roter Himmel een sterke score, waarbij het orgel aan het eind niet onvermeld mag blijven. Ben benieuwd naar meer van Petzold. Ruime 3,5 hiervoor.

Ik verwachtte een overdreven harde misdaadfilm, maar Rundskop is vooral een overtuigend en ijzingwekkend drama over een man die na een vreselijk voorval gevangen zit in z'n lichaam. Hoe Schoenaerts gestalte geeft aan dit gevoel van gekooid zijn is indrukwekkend en dit draagt de gehele film. Alle omringende gegevens in het verhaal zijn vooral ondersteunend en dit is in zichzelf ook niet altijd even geloofwaardig (vooral het personage Lucia niet). De donkere en grauwe beelden en de daarmee weer iets contrasterende soundtrack maken het stilistisch af. Kleine vier en wat mij betreft een van de beste films uit het Nederlands taalgebied.

Het gegeven dat er in één take gefilmd is was voor mij voldoende reden deze film te willen zien. En zowaar, Russian Ark is niet alleen maar dodelijk saai, het is ook bijzonder boeiend. In het kielzog van de camera wordt je meegevoerd, als onderdeel van de hele setting en tegelijk als observator. De scene van binnen naar buiten (zonder dat de lens beslaat), de scene tussen de rijen soldaten en de slotscene, zo ongelofelijk dicht op de acteurs gefilmd, zijn sterke staaltjes cameravoering. Bijzonder is het gebruik van de off-screen space: mensen verschijnen en verdwijnen continu (en stonden dus anderhalf uur klaar tot de camera zou voorbijtrekken).

Ook erg goed vond ik de vondst van twee commentatoren: de markies en de onzichtbare stem. Fantastische personages, vooral de eerste met zijn cynisme en zijn irritante gedrag.

Maar saai is het zeker. Vooral het langdurig stilstaan bij schilderijen. Waarschijnlijk speelt ook het gebrek aan kennis van de Russische cultuur mij daarbij parten. Hoeveel historische personages zal ik wel niet gemist hebben?

Mede dat maakt het moeilijk om deze film te beoordelen. Ik houd het bij een voorzichtige 3*.