Opinions

Vrijwel direct werd ik in deze broeierige film gezogen. Dat heeft alles te maken met de trage en fascinerende beelden van het Polynesische eilandleven, waar een in wit kostuum gestoken Fransman met getinte bril doorheen laveert. Deze figuur is atypisch en ongrijpbaar als filmprotagonist (maar ook als bestuurder). Een literair personage eigenlijk; denk aan Joseph Conrad. Hoewel er nauwelijks wat gebeurt, blijft Pacification constant intrigeren. Tegen het einde neemt de filmische spanning toe, met onder meer de geweldige, in blauwtinten geschoten dans. Onder optimale omstandigheden (bioscoop) is dit wellicht een vier sterren film. Maar ook nu al één van de betere en meer bijzondere films die ik dit jaar gezien heb.

The Painting blinkt vooral uit in oppervlakkigheid. De hele film hangt aan elkaar van goedkope sentimentaliteit. De goedheid, of liever correctheid van alle belangrijke personages is gewoon lachwekkend. Neem bijvoorbeeld de scene dat de kokkin toestemming krijgt van haar 10-jarige blanke baas om voor de tv naar Martin Luther King te kijken.
Werkelijk geen enkel cliché wordt geschuwd bij de uitwerking van het thema. Racistische jongeren in auto's, discriminerende superieuren, tegenstribbelende vaders, alles zit er in. Dan wordt het ook nog eens op een tenenkrommende manier aangekondigd en duidelijk gemaakt. Enkele dialogen zijn totaal onrealistisch en dienen slechts om de kijker bepaalde dingen uit te leggen. Belangrijke gebeurtenissen als de dood van de hoofdpersoon en de veiling van het eerste schilderij zie je daardoor mijlenver aankomen.
Het eind breit alle losse eindjes nog eens stevig aan elkaar. Wat een rotzooi.

1,5*

Opnieuw een goede Netflix-film (na The white noise, The wonder, BigBug, The hand of God, The lost daughter, The harder they fall en nu vergeet ik er vast nog een paar van de afgelopen twee jaar). Niks heel speciaals maar gaat ook nergens de mist in, het Poe-karakter is leuk, de montage is erg fijn en al met al kan je hier gewoon een goede vrijdagavond mee hebben.

Trouwens Charlotte Gainsbourg in een piepklein rolletje. Heb ik al een tijd niet meer gezien, maar ze lijkt geen spat verouderd ten opzichte van 10 jaar geleden in de films van Von Trier.

Niet onaardig, maar (en ik zal wel de enige zijn), vond het derde deel, dat ik eerder zag, eigenlijk net wat beter. Pane, Amore e Fantasia is me iets te kluchtig. Leuk wel dat er tevens wat maatschappijkritiek in zit. De Sica en zijn sullige loopje vind ik mooi gecast voor deze reeks. Verder gaat het allemaal lekker vlot, men is niet bezig om het verhaal op te vullen maar wil vooral de grappige situaties laten zien. Aardige, klassieke rom-com voor een druilerige zondagmiddag.

Het boek heb ik niet gelezen, maar ik vermoed dat de verfilming de tekortkomingen in het verhaal van Papillon uitvergroot doordat film noodzakelijkerwijze comprimeert. Dat breekt de film vooral in het tweede deel op. Eerst duikt er in de jungle een nauwelijks verhulde deus ex machina op in de vorm van de getatoeëerde man, dan volgt een groteske scene in een leprozenkamp, vervolgens laat Papillon z'n metgezellen onbekommerd achter en belandt uiteindelijk in een soort paradijselijke gemeenschap vol halfnaakte wilden die parels ruilen tegen kraaltjes en spiegeltjes. Misschien dat het narratief acceptabel zou zijn als je deze zaken veel langer zou uitrekken, maar als opeenvolging van gebeurtenissen is het gewoon belabberd. Het enige wat het verhaal in de tweede helft van Papillon nog overeind houdt is de hoofdpersoon zelf en zijn onbegrensde vrijheidsdrang. Papillon is al met al wel een leuke avonturenfilm die aangenaam kijkt, maar echt goed wordt het nooit, en de monomane intensiteit die veel andere ontsnappingsfilms kenmerkt is ingeruild door een wirwar van oppervlakkige zijpaadjes.

Paradies: Liebe vond ik een interessante film die schuurt maar toch niet smakeloos is. De film boeit onder meer omdat er allerlei conflicterende maar begrijpelijk verlangens spelen, zowel binnen het hoofdpersonage (die ook een zekere ontwikkeling doormaakt hierin) als tussen de personages. Dit levert een dynamiek op die tijdens de gehele speelduur eigenlijk overeind blijft.

Die dynamiek ontbreekt in Paradies: Glaube. Seidl kiest voor een godsdienstfanaat als protagonist en haalt meteen alle clichés uit de kast; van geselpartijen tot jaren '50 meubilair, bloemetjesjurken, beverig gezang bij orgelbegeleiding, ongenadige bekeringsdrang, noem het allemaal maar op. Dit resulteert in een ééndimensionale en volkomen statische film waarin de hoofdpersoon slechts enkele momenten iets van reliëf lijkt te hebben (de nagelknip-scéne in bad is het enige noemenswaardige voorbeeld). En aan het einde zijn we ongeveer waar we bij het begin ook waren: de vlaag van verstandsverbijstering waarin Anna Maria het Jezus-beeld geselt is geen teken van twijfel of ongeloof, eerder een religieuze zonde of de uiting van een borderline-stoornis (iemand waarin je niet meer gelooft kan je immers niet haten).

Seidl pint zijn hoofdpersoon dus vanaf minuut 1 vast binnen strakke kaders en laat niets aan de verbeelding over. Ook cinematografisch doet hij dat, een samenspel dat ik bij een betere film zeker zou kunnen waarderen. Dat gezegd hebbend is de vorm op zichzelf niet erg bijzonder of mooi.
Na een halfuurtje lijkt "Glaube" zich op te richten. Er volgen enkele goede scènes, zoals de discussie met het Oostenrijkse paar en met name de hier al veel genoemde scene bij dhr. Rupnik, die echt bijzonder grappig is. Helaas staan daar dan weer een handvol veel te gemakkelijke en smakeloze momenten tegenover, met als treurig dieptepunt de masturbatie-scene met het kruisbeeld.

Nee, waar "Liebe" zich nog in balans wist te houden en net de juiste toon raakt, is Paradies: Glaube eerder een freak-show. Het ontbreken van enige psychologische dynamiek, de overmatig aanwezige clichés en het provocatieve karakter van een aantal scènes, doen Seidl wat mij betreft als regisseur door de mand vallen.

Grappig dat je het zegt, ik vond de verhaalontwikkeling eigenlijk behoorlijk gedurfd. Net zo gedufd als de gezongen dialogen en de bonte sets. Demy is wat mij betreft genredoorbrekend in al deze drie zaken. In de eerste twee (anderhalf) delen lijkt het verhaal van Les parapluies de Cherbourg sterk op dat van een willekeurige musical, een indruk die nog versterkt wordt door de engelachtige gezichten van de hoofdpersonages, maar deel drie maakt daar toch wel pijnlijk een einde aan. Slotscene bij het benzinestation is ook meteen een van de beste van de film. Je kan dit slot op twee manieren interpreteren. De eerste optie is dat beiden, zowel Guineveve als Guy ongelukkig zijn in hun nieuwe huwelijk. Dat zou een donker en triest einde betekenen, iets wat je toch bij aanvang niet zag aankomen en ook ongebruikelijk is voor een musical (hoewel ik niet erg thuis ben in het genre, de enige van wie ik het ken is Dancer in the dark). De tweede optie is wellicht nog erger en levert een cynisch einde op: Guy lijkt namelijk een stuk gelukkiger dan Guineveve, waardoor de liefde waarmee de film opent eigenlijk ontkent wordt; Guineveve blijkt inwisselbaar te zijn voor een andere vrouw. Vond het dus een interessante film, bij vlagen zelfs behoorlijk goed, hoewel het continue zingen soms wat gaat tegenstaan. Camerawerk was ook verdienstelijk, dat shot van de vertrekkende Guy en de achterblijvende Deneuve, waarbij de camera er eigenlijk een beetje tussenin blijft hangen, vond ik bijvoorbeeld fraai. Ik zal hem geen tweede keer op zetten, maar een terechte klassieker en sympathieke film.

Heh, ik moest ook denken aan Any way the wind blows, maar dan met boeiendere personages, betere situaties en veel sterkere dialogen. Heel fijn filmpje derhalve, waarin vooral de stunteligheid van de personages in hun zoektocht naar genegenheid prachtig echt aanvoelt, en tragiek perfect vermengt is met feel-good en wat humor. Verder zijn zelfs de meest losstaande lijntjes niet overbodig en is het verbindend thema tussen alle verhalen het fraaie decor geheten Parijs. Mooi dit.

Eerst het goede nieuws: Paris est à nous is minder vermoeiend dan de gemiddelde film van Malick. Het slechte nieuws: de film is nog steeds tamelijk vermoeiend. Je krijgt het gevoel dat Vogler constant probeert duidelijk te maken dat 'ceci est un film d'art'. De dynamische camera is te opdringerig en alomtegenwoordig, terwijl het ook veel meer naturel kan (bij Kechiche bijvoorbeeld). Dan worden er nog simplistische teksten aan toegevoegd via voice-over en krijgen we diverse keren wat betekenisloze lichtbeelden of roterende vlakken voorgeschoteld. Knap hoor. Jammer is daarnaast dat de liefdesgeschiedenis die de basis vormt van de film te plat blijft; de fase van verliefdheid komt wel goed naar voren maar dan houdt het een beetje op.

Over de muziek ben ik ook niet echt te spreken en daarbij komen er te veel lage tonen in de score voor, moest de bas halfweg draaien om het een beetje dragelijk te maken.

Hiermee is echter niet alles gezegd, want er zitten wel een paar heel mooie momenten en scenes in Paris est à nous. Naast het prima begin is dat vooral de sequentie dat de uitstekende Noémie Schmidt in witte jas door een onrustig Parijs loopt. Dit ziet er echt schitterend uit. Ik kreeg het gevoel dat het opgenomen is tijdens daadwerkelijke gebeurtenissen (je ziet nogal wat figuranten in de richting van de camera kijken), iemand een idee of dat klopt? Kijk vooral ook even de aftiteling af, het eindshot nadien mag er zijn.

Heerlijke film. Vanaf het begin zwaar sfeervol dankzij de mooie composities, de veelkleurigheid en de Morricone-achtige muziek. Het verhaal blijft voortdurend boeiend en mysterieus. Duidelijk worden veel vragen opengehouden juist om toe te werken naar een sterk laatste gedeelte, vol prachtig drama. Alleen dat jochie vond ik niet overtuigend: matig acteerwerk en een weinig geloofwaardig karakter. Wel een boel mooie scenes met hem trouwens. Wenders revancheert zich voor mij na het teleurstellende Der Himmel uber Berlin.

Een heel team aan mensen heeft (wanhopig) geprobeerd een tweede ster in deze clichématige en ongeloofwaardige lone-wolf actiefilm te krijgen. Het resulteert in een potsierlijk rolletje voor Lopez. De vreselijke montage vormt de kers op de lauwe drol die deze film is. Een welverdiende 1 ster. Nog een halfuur te gaan, benieuwd!

Eerlijk gezegd was ik me bij het kijken van deze film niet bewust van het feit dat de regisseur ervan ook A separation heeft gemaakt. Niet dat dit een grote schok is, zeker niet, want het betreft ontegezeggelijk hetzelfde type film; te weten het genre van de (Franse) praatfilm waarin vol wordt ingezet op dialoog en personages.

Le passé doet dat op zich ook goed. De personages zijn interessant genoeg in hun onmacht over de situatie, die leidt tot zowel daden van woede als blijken van genegenheid, en geen van de volwassenen is al te gemakkelijk in een hokje te plaatsen. Alleen dat jochie, Fouad, vond ik niet overtuigend. Verder is het jammer dat Farhadi narratief wat te ver gaat; er treden vooral in het laatste gedeelte teveel plottwist op voor een serieus drama.

Maar het grootste manco van de film is toch dat het zo weinig durf laat zien. Nergens weet Le passé zijn medebroeders uit het genre te ontstijgen, integendeel, het is allemaal wel erg binnen de lijntjes (en qua vormgeving misschien zelfs nog kleurlozer dan dat, ook hier geen poging om onderscheidend te zijn). Daarmee kan je wellicht wegkomen als je een écht goed verhaal hebt, of een écht boeiend personage, maar in dit geval vond ik het wat te magertjes. Ik dacht daarom aan 2,5 sterren maar daarvoor zitten de karakters en hun leven me de volgende dag toch nog wat teveel in het hoofd. Volgende keer eens iets anders graag, meneer Farhadi.

Men had Gravity er direct na geprogrammeerd en het kwaliteitsverschil op visueel vlak was nogal groot. Niettemin is de bling-bling van Passengers ook niet vervelend om naar te kijken, om over Lawrence nog maar te zwijgen. Het eerste stuk van de film is op narratief vlak verder prima maar het gaat mis als Gus zijn intrede doet; wat een stompzinnige rol. Alle creativiteit is daarna op en het standaard Amerikaanse liefdesverhaaltje ontrolt zich volgens de geijkte patronen. Net te doen voor een luie vrijdagavond.

Unieke film. Close-ups en montage zijn inderdaad van hoog niveau (die doorfluister-scene tussen de aanklagers, wow!) maar ik denk toch dat de film met name wat betreft het oproepen van emotie wel erg veel leunt op de toegevoegde muziek. Dat vind ik een klein kritiekpunt. Ik zou La Passion de Jeanne d'Arc daarom graag nog eens in stilte zien, en vervolgens nog een keer met muziek. (Wees gerust deelnemers aan de pakket-service, dat zal allemaal voor later zijn. )

Pather Panchali is een intieme film over een arm, Bengalees plattelandsgezin. Hoofdpersoon, wat mij betreft, is Durga, de oudere zus van Apu. Haar levenslust ondanks alles is mooi om te zien. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat Pather Panchali hier op de site een tikje overschat wordt. Met name de personage-uitwerking en het sentiment doen vagelijk denken aan de boeken van W.G. van der Hulst. Wel fraai vond ik hoe gedurende de film mijn oordeel over de ouders veranderde; in tegenstelling tot sommigen hier vond ik die moeder erg vervelend, maar dat slaat aan het einde om, terwijl de sympathieke vader het dan duidelijk af heeft laten weten. Tenslotte mag de muziek niet onvermeld blijven, het belangrijkste stijlelement van Pather Panchali. Mooie, kleine film.

Goede film, maar geen topper. Typisch Kubrick dus.

Wat me in ieder geval sterk meeviel is het oorlogsgehalte van Paths of Glory. Vechten staat bepaald niet centraal in de film. In plaats daarvan worden machtsspelletjes getoond en morele waanzin. Jammer is dat het er vaak wat te dik bovenop ligt, de tegenstellingen zijn teveel uitgesproken. De eindscene is zelfs ronduit sentimenteel en pathetisch. Ook een fors minpunt zijn de gemaakte dialogen, duidelijk scripttaal die los staat van enige werkelijkheidszin (wat overigens mede wordt veroorzaakt door de acteerprestaties).

Maar zoals gezegd vond ik het toch een behoorlijk goede film. Mooi geschoten vooral; bijvoorbeeld de tracking-shots door loopgraven, de belichting van de verkenningsoperatie en de camerastandpunten tijdens de rechtszitting. Ook de pleidooien van Dax zijn indrukwekkend. Dat gedeelte van de film is wat mij betreft veruit het sterkste.

Oorlogsfilms blijven uiteindelijk toch een heikel punt voor me. Het genre is zeker niet mijn favoriet maar wel maakt het altijd weer indruk. Zo ook nu. Krappe 3,5*.

Niet zo'n goeie docu eigenlijk, vooral erg rommelig en vaak onvolledig, waarbij de bandleden ook opvallend weinig te melden hebben. Maar goed, het blijft wel Pearl Jam natuurlijk dus helemaal geen straf om dit te zien. PJ20 is daarbij erg divers en bevat een aantal fantastische live-beelden. Voer voor de grunge-liefhebbers.

Druk en rommelig, dat zijn voor mij de beste typeringen van Per amor vostro, en ze gelden zowel voor het verhaal als de vormgeving. Gaudino wil voor mijn gevoel teveel stoppen in deze film; misschien is dat wel een gevolg van de lange tijd die er is verlopen sinds z'n speelfilmdebuut? De gezongen introductie vond ik wel erg aardig en ook de thematiek mag boeiend heten.

Zeker ondergewaardeerd. A perfect day is een knappe film die vol humor zit maar tegelijk schrijnend is, absurd en maatschappelijk relevant. En dat alles zonder op enige wijze arthouse-maniertjes te bezigen. Gedurfde muziek ook, leuke personages, prima camerawerk. En dan het verhaal: een queeste op zoek naar een touw en een bal op het platteland ergens in voormalig Joegoslavië, waar de burgeroorlog de omgeving nog volledig in z'n greep heeft. Ik twijfel over vier sterren, voorlopig nog even niet, maar dit is dus een heerlijke Balkan-prent (uit Spanje).

Niet echt slecht, maar op alle gebieden toch ook niet bepaald goed. Met name de hier veelgeprezen vormgeving vind ik glad en wat bombastisch, maar zonder karakter. Bijna kitcherig zelfs zijn de slow-motionscenes. Het verhaal bevat een aantal clichematige gebeurtenissen; zo is de eerste ontmoeting met Baldini erg matig gedaan. Verder is Perfume onderhoudend tot de laatste 10 minuten, waar de zaken nog verder worden overdreven dan eerder, en dat zonder knipoog. Vanwege dit einde een halve ster eraf. Tegenvaller.

Typisch ondermaats coming-of-age drama waar ze in de states patent op lijken te hebben. Deze kan rechtstreeks op de hoop bij The squid and the whale en The fault in our stars, om er twee te noemen. En een literair equivalent, ook uit de Angelsaksische wereld: The Rotters' club van Jonathan Coe.

Sja, wat moet je ervan zeggen. Al het tienerdrama dat men kan verzinnen wordt erin gepropt, de personages zijn net een beetje te tof en de clichés rijgen zich als knikkers aaneen (sommige dialogen kan je zelfs voorspellen). En natuurlijk wordt alles ondergedompeld in een score vol klassiekers. Het uitstapje naar de psychiatrie ook; uiteraard wordt Charlie niet werkelijk een psychiatrische patiënt maar blijft hij een volledig normaal persoon die toevallig even een psychose heeft (maar daar ook even snel weer van af is na een gesprek).

Op oppervlakkig niveau kijkt het allemaal lekker weg, dus de amusementswaarde is relatief groot, maar dit kan toch geen moment in de schaduw staan van films die wellicht minder herkenbaarheid bieden maar wel veel echtere mensen, zoals Fucking Amal of La vie d'Adele.

Slimme keuze om dit in animatie te doen. Want ik heb wel eens vaker de indruk dat er bij animatiefilms toch meer wordt geaccepteerd als het op de manier van vertellen aankomt, of de inhoud.

Persepolis vormt hierop geen uitzondering. Met het simplisme van de tekenstijl had ik geen moeite, het geeft wel een grappige sfeer. Maar het verhaal vond ik ondermaats, de vertelwijze pover en de personages leeg. Het wekt geen verbazing dat Satrapi blijkbaar haar eigen ervaringen tot onderwerp heeft genomen: vooral in het tweede gedeelte verzandt Persepolis in een opsomming van gebeurtenissen, het navertellen van wat echt gebeurd is, zonder dat er nog een relevante verhaallijn te bespeuren is. En wat wil Marjane nu eigenlijk? Waarom moeten we met haar meeleven? Waarin verschilt haar lot van miljoenen anderen, of andersom, waarom is ze zo exemplarisch? Het is mij niet duidelijk geworden in elk geval, Marjane bleef als personage een soort van schaduw die me de erge gebeurtenissen in Iran liet zien.

Daarnaast vond ik de film simplistisch (de blikken van die bebaarde mannen op de speech van Marjane in de collegezaal, tjongejonge) en sentimenteel (ellenlange sequenties van een meisje dat met gebogen hoofd over straat sjokt). Het beeld dat wordt geschetst van Iran is zwart-wit; je hebt de fanatici en de goeierikken. Wie de documentaire serie 'Onze man in Teheran' gezien heeft weet dat er eerst en vooral gewoon geleefd wordt in Iran, net zoals overal.

Laatste ergernis: die 'Eye of the tiger'-scene, vreselijk, wat was daar de artistieke of inhoudelijke gedachte achter?

Nee, het begon nog wel aardig, maar daarna sloegen de irritatie en de verveling toe, en m'n filmstemming eindigde tamelijk in mineur. Twee sterren is eigenlijk nog behoorlijk gul hiervoor.

Gisteren zag ik het documentaire-essay The perverts guide to cinema. Een aanstekelijke film waarin Slavoj Zizek (volgens Wikipedia een 'Sloveense, marxistische socioloog, filosoof, psycho-analyticus en cultuurcriticus') vele filmfragmenten van een Freudiaanse toelichting voorziet.

Eén van zijn kernpunten is dat illusie een onderdeel is van de werkelijkheid, en soms zelfs werkelijker dan de werkelijkheid. Dat geeft cinema haar bestaansrecht.

Zizek toont vooral scenes van Hitchcock en Lynch en heeft daar grappige dingen over op te merken. Echter, er zijn ook fragmenten van Tarkovski, Bergman, Chaplin, Wachowski, Coppola, Kieslowski en anderen. Het aardige is dat Zizek zichzelf vaak situeert in dezelfde decors en situaties als die van de filmscenes, en dit parodieeren ligt natuurlijk ook ten grondslag aan de titel van dit document.

Zeker een aanrader. Vooral bij Hitchcock snijdt de Freudianisering die Zizek toepast denk ik wel hout. Op sommige momenten is het er wat over, en op andere had Zizek wel wat meer de diepte in mogen gaan, maar in de 2,5 uur is er geen moment waarop je je hoeft te vervelen.

Zie ook de officiele website:

thepervertsguide.com

Hier de trailer:

YouTube - The Pervert's Guide To Cinema trailer (2009)

En hier een voorbeeldje, Zizek over Chaplin:

YouTube - Slavoj Žižek on Charlie Chaplin City Lights

Gezien dus met live orgelmuziek (door Gijs van Schoonhoven), in een prachtig gerestaureerde versie. Optimale omstandigheden derhalve.

The phantom of the opera maakt vooral in de vormgeving indruk. De decors zijn zeer fraai, er wordt slim gebruikt gemaakt van kleurfilters en de werkelijke kleursequentie is, vooral gezien in z'n tijd, magnifiek. Het enige wat me niet echt kon bekoren was de opmaak van de tussentitels, maar ik denk dat dit een restauratiekwestie is geweest.

De orgelscore was zowel passend als speels (het "Zachtjes gaan de paardenvoetjes" werd er bijvoorbeeld in verwerkt). Erg sterk vond ik het deel waarin het spook zelf orgel speelt; hier koos Van Schoonhoven voor Bachs bekende Toccate en Fuga in D mineur, maar dan bewerkt en wat abstracter, dreigender. Het past wonderwel. Ook bij de opera-scenes en de achtervolging aan het einde vormde de orgelmuziek een perfecte begeleiding. Ik heb nu denk ik in totaal vijf films gezien met live muziek, waarvan twee met orgel, twee met orkest en één met band, en het orgel wint het dan glansrijk. Niet alleen doordat de organist, als enkeling, flexibel kan inspelen op wat er op het scherm gebeurt, maar ook door het enorme bereik van het orgel in toonhoogte, klank en volume.

Qua verhaalinterpretatie schaar ik me eerder achter Halcyon dan achter The One Ring. Er zit wel degelijk een tragische kant aan het spook (ik geloof zelfs dat hij letterlijk zegt dat hij naast een "lelijk" karakter ook een mooie zijde heeft). Christine en Raoul zijn een beetje flauwe figuren, maar die geheim agent is wel een leuk personage, en de scene dat Raoul en hij de onderaardse krochten ingaan (met de hand omhoog vanwege de 'hangman') is zowel grappig als spannend.

De massa-scenes bij het slot vond ik indrukwekkend, zoals wel vaker bij jaren '20 films. Jammer dat er geen aftiteling was waarin het kerkorgel nog eens kon excelleren, maar goed, zeker een gave filmervaring.

Heel zwaarwichtig weer. Ook wat te lang. En de personagepsychologie naar het einde toe kon ik niet volgen. Maar Phantom Thread is wel zeer vakkundig gemaakt, met een onberispelijke cameravoering (die autoritjes!) en een Day-Lewis in topvorm. Beetje niveau The Master wat mij betreft, misschien een fractie beter.

Mooie film, echt vakwerk (en zo woke als de nete!), met een goeie Hanks en Washington. Tevens een uitstekend script, waarbij ik achteraf nog zit te genieten van die kleine scene dat Washington een conversatie heeft met de man die in het gat van de wegwerkzaamheden viel. Het is wel erg Amerikaans in de zin dat het allemaal erg afgerond en glad wordt aangeleverd, maar toch.

Zou deze film graag nog wat lager geven vanwege het lelijke camerawerk. Ultrahippe camera-zwiepers, de splitscreens, het vreselijke begin en einde. Allemaal zeer op de voorgrond staand, terwijl er geen enkel mooi shot in de film zit. Qua amusement is Phone Booth verder wel okey. 2,5*

Vreselijk slechte film, een bombardement van clichés gedrenkt in een dikke drab van zoetsappigheid. Het verhaal is voorspelbaar van begin tot eind, het kleurgebruik en de decors zijn kitscherig en de muziek is tenenkrommend. Toppunt van gemakzucht is misschien nog wel de typecasting van Kingsley.

En wat ik de film ook bovengemiddeld zwaar aanreken is de povere kennis van het menselijk lichaam dat het uitstraalt. De regisseur heeft duidelijk geen idee waarom je precies kan overlijden aan een blindedarm ontsteking, hoe dat proces gaat en wat er dan in het lichaam gebeurt. Mede daarom kunnen z'n personages hele preken afsteken en dit precies op het juiste moment laten volgen door het vredig uitblazen van de laatste adem. Als je een geloofwaardige film wil maken over de geneeskunst uit de 11e eeuw, zorg dan dat je zelf in elk geval de feiten op orde hebt.

Een visueel hypnotiserende film. Je meent in elke opeenvolging van beelden getallen te missen, sleutels, aanwijzingen. Hoewel ik er geen fan van ben vormt de film- en montagetechniek van Aronofsky zodoende een belangrijk deel van het effect dat deze film heeft.
Dit effect is echter beperkt tot het filmkijken zelf. Ik heb achteraf nauwelijks over de film nagedacht. Het lijkt een diepzinnige, filosofische, wetenschappelijke film te zijn, maar eigenlijk blijft hiervan niets over dan een handvol leuke weetjes.

Tijdens het doorlezen van dit topic viel mij op dat veel wordt gesproken over wiskunde in deze film, maar niet over het thema 'God'. Volgens mij is het echter belangrijk om te zien dat wiskunde ten dienste staat van iets anders: voor de een om de beurskoersen te voorspellen, voor een tweede om patronen in de natuur te herkennen, voor de ander om God te ontmoeten. Max kiest duidelijk voor dit laatste. Daar ligt het zwaartepunt van de film, als hij de deur opent en het Godsgetal uitspreekt. De eindscene laat zien dat hij de wiskunde dan helemaal heeft losgelaten. Hij vindt rust in het leven zelf, niet in de beschrijving daarvan.

4*

Na wat ik van Bresson heb gehoord, voornamelijk hier op de site, viel het minimalisme van Pickpocket mij eigenlijk ook een klein beetje tegen. Zo kaal is de film toch niet. Wel vond ik de stijl die hij hanteert en de zaken die hij weglaat (met de paardenrennen als meest voor de hand liggend voorbeeld) goed werken. Het doet een beetje aan als Nouvelle Vague, ook door het fantastische gebruik van geluiden (de voetstappen op de overloop!).

Inhoudelijk laat Bresson het mijns inziens een klein beetje liggen. Hij gebruikt vrijwel alleen thematiek (en zelfs situaties en ontwikkelingen) uit Misdaad en Straf maar is daarin minder diepgaand. Zo draait het in het boek om moord en bijgevolg niet alleen om het overtreden van juridische regels maar vooral om een morele wet. In Pickpocket blijft die morele kant achterwege en komt daardoor ook de achtervolgingswaanzin van Michel veel minder overtuigend naar voren.

Tenslotte kwamen de hier veelvuldig geroemde zakkenrolscenes op mij niet bijster geloofwaardig over. Wel mooi filmwerk natuurlijk maar zo makkelijk kan het toch niet zijn? Overigens vind ik het sowieso moeilijk voor te stellen dat iemand je portemonnee uit je zak kan krijgen zonder dat je dit merkt, maar goed.

Ondanks mijn bovenstaande kanttekeningen ben ik wel gecharmeerd van Bresson's Pickpocket. Het heeft een eigenzinnige stijl, interessante thema's en ondanks het afstandelijk acteerwerk toch ook een pakkend verhaal. Sterk dus.