Opinions

Er valt best wel wat kritiek te geven op deze serie maar ik ben er toch enthousiast over. Het hele format is goed gevonden en dit zorgt ervoor dat je verder wil kijken. Vanaf halverwege wordt het echt intens, met aflevering/tape 11 als hoogtepunt. De aflevering nadien gaat er mijns inziens wat over, maar ook hiervoor geldt: ik zie rationeel wel dat het soms 'van dik hout zaagt men planken' is, het raakt me alsnog. Ik dacht aanvankelijk gewoon alleen seizoen 1 te gaan kijken, maar seizoen 2 ga ik er zeker achteraan doen, na even een pauze om wat minder onrustig te slapen hopelijk...

(In sterren maak ik er een 4 van.)

PS. Deze serie is natuurlijk één groot statement tegen zelfmoord. Het omgekeerde van verheerlijking of aanzetten tot dus.

Prima serie inderdaad! Eerste aflevering is gelijk heel interessant, leuk de vooruitwijzingen naar het politie-onderzoek. Ik vond wel dat die structuur vervolgens weinig consequent wordt gebruikt en ook over de gehele lijn wat te weinig om het echt van meerwaarde te laten zijn. Sowieso zakt het van episode 2-5 een klein beetje in, waarbij niet meehelpt dat de personages grotendeels antipathiek zijn en dat de focus soms wat teveel ligt op het karakter van Reese Witherspoon. Misschien dat Amerikanen dit een interessante en begerenswaardige vrouw vinden, zou kunnen, ik in elk geval niet. Qua acteerwerk vond ik Witherspoon ook niet bijzonder. Kidman is Kidman maar Shailene Woodley steelt de show. Tegen het einde neemt de intensiteit duidelijk toe en kreeg ik ook echt wel drang de volgende aflevering te gaan kijken, wat bij deze serie verder niet zo sterk speelt (als je kijkt is het goed, maar het geeft geen binge-neigingen). Aan het slot een fijne pay-off, dankzij de krachtigste vorm van poetic justice die je kan verzinnen. Leuke eindscène ook, heel leuk, hoewel dat beeld door die verrekijker van mij niet had gehoeven, dat zijn van die bekende trucs om een opening te creëren naar een volgend seizoen maar voegt verder niks toe. Tot slot nog even de heerlijke introtitels onder de muziek van Michael Kiwanuka vermelden!

(In sterren een goeie 3,5.)

Ik vond het weer behoorlijk verslavend, maar ben toch wat teleurgesteld.
Ten eerste vind ik dit vierde seizoen overladen. Teveel politieke intriges en omkeringen in te korte tijd.
Ten tweede is het toch een soort karaktermoord op Brigitte Nyborg. Het einde kan dat niet meer rechtbreien.
Er zat voor mijn gevoel meer in, want het weerzien met de karakters was fijn en ook de nieuwe toevoegingen werkten prima. Verder vond ik het uitgangspunt van het conflict goed gekozen.

Goed vervolg! De makers pikken het na tien jaar en in een volkomen andere setting moeiteloos weer op. Dit kan deels op het conto worden geschreven van Michael C. Hall, wiens vertolking van Dexter Morgan geloofwaardig en invoelbaar is geweest vanaf het begin tot aan het eind van de serie. De enige andere acteur die we aanvankelijk uit de originele seizoenen terugzien is Jennifer Carpenter, maar haar rol is er eerlijk gezegd een beetje met de haren bijgesleept. Dit kan niet gezegd worden van Batista, die pas aan het eind opduikt, en een mooie brug creëert met de Miami-periode. Wat wel opvalt is dat de jongere acteurs niet meekunnen met het niveau van hun volwassen tegenspelers, wat jammer is, maar niet onoverkomelijk.

De eerste twee afleveringen zijn nog wat aan de tamme kant. Het middendeel beviel me het beste: aflevering 3 t/m 6. Geweldig gebruik van cliff-hangers en een plot wat zich vlot maar niet gehaast ontwikkeld, waarbij de personages telkens weer worden gedwongen stil te staan bij zichzelf en hun naasten. Helemaal als vanouds. Tegen het einde vond ik het ietsje (maar niet veel) minder worden, met name qua narratieve spanning.

Als we het over het slot hebben, dan ben ik één van de weinigen die goed te spreken is over het originele einde. Ik vond sowieso seizoen 7 en 8 niet slecht (mijn minst favoriete seizoen is 'de Doomsday killer') vanwege de in mijn ogen fascinerende relatie tussen Dexter en Hannah McKay. De slotbeelden met Hannah die Harrison aan de hand heeft en de ogen van Dexter wanneer hij in de camera kijkt, ze staan nog levendig op mijn netvlies. Het was een einde wat zich erg op de personages richtte, daarmee is het wat atypisch. Dit keer wordt er voor een einde uit het boekje gekozen, dat meer het plot tot een afronding brengt. Niet slecht gedaan maar ook niet echt impactvol.

Voor wie de eerste 8 seizoenen waardeert, is het negende echt wel een must om te bekijken. Wie er als verse kijker instapt en hier niks aan vindt, hoeft ook niet aan de rest te beginnen.

De afleveringen worden beter en beter, met 7 en 8 als spetterend slot. Muziek, montage, Zendaya, thema's (hoewel ik het de eerste twee episodes nog teveel primatentelevisie vond), erg fijn. Niet een serie die alle concurrentie wegblaast in mijn ogen, zo meesterlijk is het niet, maar wél voelt het alsof dit aan het voorfront staat van de populaire cultuur en dat is al heel wat.

Dit herken ik eigenlijk niet. Het is wel een beetje anders van vorm, minder opzichtig/intens, mede omdat het op 35mm geschoten is (!). Zie ook dit artikeltje.

Mijn probleem met zowel seizoen 1 als 2 is toch het gebrek aan narratieve kracht. Elke serie zou eigenlijk een romanschrijver aan z'n team moeten toevoegen. Nu krijg je soms het gevoel dat ze de parallelmontage alleen inzetten zodat je een bepaald personage weer eens ziet, maar er gebeurt dan niks relevants. Voor veel van de net-niet hoofdpersonages is er weinig of geen ontwikkeling en daarmee ook geen spanningsboog.

Dat gezegd hebbende, zitten er wel prachtige losse scenes in elke aflevering. En aflevering 5-7 van seizoen twee vind ik het hoogtepunt van de gehele serie tot nu toe. Misschien had ik de slotaflevering er direct achteraan moeten kijken, want die pakte me toch weer minder.

Er schijnt ook nog een special (of meerdere specials?) te zijn. Een Jules-special? Weet iemand waar je die kan vinden, want zag hem op HBO er niet direct bij staan.

Leuk sfeertje wel, bijzonder ook. Het is een serie over film, waarbij zowel Feuillades Les Vampires uit 1915 als Assayas' eigen filmadaptatie Irma Vep uit de jaren 90 een rol spelen. Van de eerste zien we behoorlijk veel beeldmateriaal zelfs. Die regisseur, Rene Vidal, is hilarisch, maar overkill ligt soms op de loer ("Exactly, do it catatonic", haha). Vikander uiteraard prima, hoewel ik haar wel eens stralender heb gezien en ze meer Mira Harberg is dan Irma Vep in mijn ogen. Het duistere aspect van het karakter Irma Vep en van het hele geestengebeuren kwam niet echt tot leven. Dat ronddartelen in fluwelen catsuit is ook maar wat flauw. Het geheel mist in mijn ogen focus en blijft teveel hangen in het meta-aspect van de zaak. Maar daarmee is Irma Vep (2022) alsnog best aangenaam.

Verrassing: Kristen Stewart maakt haar opwachting in de slotaflevering.

Bijzonder goed gemaakt inderdaad, hoewel misschien tien delen wat teveel van het goede is. Meer dan één deel per dag kijken zou ik zeker niet aanraden en door de veelheid aan sportieve hoogtepunten achter elkaar biedt het einde van The last dance niet echt de climax waarop je zou hopen. Daarnaast miste ik een beetje de tactiek en de coaching in het verhaal. Maar verder een zeer knappe inkijk in het Bulls-team uit de jaren '90 en dan met name de sportman Michael Jordan. Hoe competitief hij is en hoe loyaal heeft bijna iets puberaals, maar niet op een verkeerde manier. De beelden van de wedstrijden zijn prachtig, zeker als je af en toe wat televisiebeelden ernaast krijgt voorgeschoteld. Ik weet eigenlijk niet waarom dit allemaal zo lang op de plank is blijven liggen, is daar een verklaring voor?

Leuke serie, met veel goede aspecten, maar als grote manco dat het over de gehele linie nogal slordig geschreven is. Aflevering 9 is natuurlijk het duidelijkste voorbeeld hiervan, dit tart alle logica, maar goed, je ziet het op veel meer momenten. Verder eens met The Oceanic Six dat er eigenlijk te weinig dreiging is wanneer ze door dat landschap trekken. Ik snap dat ze ook luchtige momenten willen creëren, maar als de personages geen spanning voelen, dan de kijker ook niet. Desondanks dus een prima serie met hoge amusementswaarde (3,5-4* regionen).

Oke, heb ze nu allemaal gezien, alleen die van Kevin Durant kwam ik niet door (na 10 minuten gestopt, hij heeft de uitstraling van een natte krant).

De afleveringen met Cardi B, Ryan Reynolds en Julia Luis-Dreyfus zijn alle drie prima interviews. Wat het ook leuk houdt is de afwisseling qua setting en de foto's die gebruikt worden. Misschien is die met Cardi de minste van de drie, maar het is allemaal ongeveer gelijkwaardig: best persoonlijk, informatief, vermakelijk en boeiend.

Billie Eilish en Will Smith zijn van een andere categorie vind ik, die kluisteren je aan de buis.

Geweldige serie, de meest verslavende die ik ken. Oprhan Black lijkt in de eerste afleveringen van seizoen 1 een thriller te zijn maar al gauw is er van een afgebakend genre geen sprake meer en bestrijkt het alle elementen die je maar kan wensen: drama, actie, science-fiction, romantiek, komedie, en dan ben ik nog niet uitputtend. De kracht schuilt, zoals bij elke topserie, in de personages. Ik zit vooral in team Sarah, wat een chick. Maslany speelt voortreffelijk, waarbij vooral alle clone-swaps heerlijk zijn om te zien (verdiep je vooral ook even in het technische aspect erachter, want de scenes met meerdere clones tegelijk in beeld zijn veel complexer dan je zou denken en grensverleggend dankzij de technodolly). De religieuze fanatiekelingen van seizoen 2 en dat eiland van seizoen 5 vond ik net iets minder, maar daar staan talloze prachtige momenten tegenover (het einde van seizoen 2, 3, 5, of het oppakken van de backstory van Beth in seizoen 4, en wat ik ook nooit zal vergeten is de shock van Sarah die vastgebonden in de douche gered wordt door Helena, weergaloos geacteerd.) Samen met Chuck mijn favoriete serie.

Eerste vijf afleveringen: heel leuk! Ted Lasso is een verfrissend hoofdpersonage, iemand die waarlijk gelooft dat de meeste mensen deugen. Leuke humor, leuke setting, leuke personages. Eerste drie afleveringen achter elkaar door gekeken.

Aflevering 6-10: toch stukje minder. Aandacht voor relatieperikelen neemt toe, boring. De serie wordt soms wat prekerig en sentimenteel. Misschien dat het er ook aan ligt dat het nieuwe eraf is bij Ted. Enkele bijpersonages waar wat meer aandacht op komt te liggen, maken het er niet beter op. Het blijkt goed kijkbaar, maar de serie is toch niet zo goed als ik na de eerste helft had gedacht.

Opmerkelijk in de slotaflevering, de 'dutch saying' in voetbal: Every disadvantage, has it's advantage.

Donker zou ik het niet noemen, maar de thema's zijn wat serieuzer inderdaad. Vooral de aandacht voor mentale gezondheid. Overigens lieten de makers van Ted Lasso al bij seizoen 1 zien maatschappelijk relevant te willen zijn. Het knappe is vooral dat de serieuzere elementen de algehele sfeer niet heel sterk veranderen en met name ook dat het goed past bij de personages. Vooral dan bij Ted zelf. Die psychologe is een mooie toevoeging aan de serie. Daar staat dan tegenover dat Nate aan het eind wel rücksichtslos opgeofferd wordt, dat had wat subtieler gemogen, ik vond dit niet geloofwaardig. (Wel heerlijk gebruik van Karma Police!) Ook het toenemen van de lengte van afleveringen hoeft van mij niet zo, 50 minuten is echt tamelijk lang. Maar het blijft een fijne serie, die je gemakkelijk opzet. Seizoen twee is beter dan de tweede helft van seizoen één, de humor blijft overeind, het familiegevoel neemt toe en de verdieping van de karakters geeft brandstof voor verdere avonturen.

Prachtig verteld, geweldige visuele sfeer, sterk acteerwerk (hoewel het soms doorslaat) en ook een van de meest naargeestige en duistere verhalen die ik gezien heb. De bikeraflevering is weergaloos en ook de slotconfrontatie vond ik spannend opgebouwd, hoewel inderdaad de ontraadseling lichtelijk teleurstellend is omdat het hele religieuze en cultaspect van de zaak ineens wegvalt. Maar verder erg indrukwekkend (ruime 4* regionen).

Ken niks van de Addams Family, dus geen klagen over de casting bij mij. De schoolomgeving doet inderdaad denken aan Harry Potter, maar het schrijfwerk van Wednesday is een behoorlijk stuk minder. Vooral in de tweede helft van de serie is het script tamelijk lomp. Misschien ligt het ook aan de regie (alleen de eerste afleveringen ligt die in handen van Tim Burton). Toch heb ik behoorlijk genoten van Wednesday. De setting, de vet aangezette muziek (heerlijk) en Jenna Ortega in de hoofdrol zijn daarvoor eigenlijk al voldoende. Je moet er niet teveel afleveringen van achter elkaar kijken, maar ik ben zeker geïnteresseerd in seizoen 2.

Aflevering 1: Yuval Noah Harari. Van de drie televisie-optredens die ik van hem zag, vond ik dit de beste. Hij was wat 'menselijker' dan eerder, hoewel hij nog steeds geregeld in z'n vaste vertelframes terugvalt. Maar leuke fragmenten en een leuke prater, vooral waar het historie betreft en ook wel qua mens-zijn. Z'n AI betogen vind ik altijd wat minder, hoewel hij nu een stuk genuanceerder overkwam dan wat ik eerder van hem hoorde. Goeie televisie! Ook de kortere duur werkt volgens mij positief ten opzichte van de zomereditie.

Aflevering 2: Marina Abramović. Wat was dit mooi zeg! Je wordt 1,5 uur meegenomen in de wereld van een 75-jarige performance kunstenaar, dochter van twee oorlogshelden uit Joegoslavië. Ik ben helemaal niet thuis in de performance art (alles wat ik ervan weet komt waarschijnlijk uit 'Zomergasten', ook het werk in MoMA is volgens mij langsgekomen daar) maar vind het erg interessant. Compleet de tegenovergestelde avond van Harari: het gaat hier om de ervaring van het individu, diens persoonlijke afkomst/omgeving en de zingeving van kunst. Mooie fragmenten en altijd boeiende toelichting, waarbij Abbring ook een goede connectie had met Abramović. Dikke aanrader dit, zou me verbazen als een van de overgebleven afleveringen nog beter blijkt te zijn.

Aflevering 3: Colson Whitehead. Nog steeds niet onaardig, maar toch de minste aflevering tot nu toe. Moeilijk te peilen man, hij leek er niet heel veel zin in te hebben of van te genieten. Paar aardige dingen wel over heistfilms en wat aantrekkelijk is aan zombi/post-apocalyps-situaties, maar toch voor een schrijver wat weinig doordenking en inhoud naar mijn smaak. Sowieso kwam het erg over als iemand die zijn werk als een ambacht benadert, wat op zich prima is maar het doet mij nu niet direct naar de boekhandel snellen.

Aflevering 4: Grayson Perry. Perry is een van die kunstenaars die schijnbaar het hele leven bezig blijft met de trauma's uit de jeugd. De avond leek een therapeutisch karakter te hebben. Om een totaal onboeiend fragment over een maker van kinderprogramma's, komen de tranen bij de gast in de ogen te staan. Ik kon het allemaal niet meemaken. Abbring houdt hier volgens mij nogal van en blijft dan erg in dat persoonlijke aspect hangen, waarbij het herhalen/aanvullen/parafraseren van wat Perry naar voren bracht hinderlijke dimensies bereikte. Het enige wat ik gematigd interessant vond was het deel over de prijzen van kunst en hoe die worden opgedreven.

Dus op volgorde van goed naar minder: 2-1-3-4.

Drie afleveringen met telkens een andere interviewer: naast Abbring waren dat Nadia Moussaid en Femke van der Laan. Grappig om te zien hoe sterk de interviewstijl van de drie verschilde. Abbring (afl. 1) probeerde het meest door te vragen en het gesprek te sturen. Van der Laan (afl. 3) kon haar vragen nauwelijks afmaken of de gast begon al te ratelen. Moussaid (afl. 2) zat glunderend naar haar gast te kijken, die ze duidelijk bewonderde, en had misschien wel de beste connectie. Het waren alle drie prima avonden, maar écht memorabel werd het niet.

Dan per aflevering:

1. Jane Goodall: als ik moet kiezen de beste aflevering. Op haar 88e heeft Goodall het soort aura van wijsheid waardoor je ook de wat vreemdere spirituele afslagen die er genomen werden, met interesse blijft volgen. Zodra ze het over dieren had, vond ik de episode het boeiendste. Kende haar naam wel maar niet concreet de beelden erbij. Wat klimaatproblematiek en de oplossingen daarvoor betreft zegt ze eigenlijk precies hetzelfde als Greta Thunberg (het belang van sociale rechtvaardigheid en van het verwerven van hoop door concreet in actie te komen, op een positieve manier).

2. Leila Slimani: een makkelijke prater, wiens perspectief de moeite waard is om kennis van te nemen. Ik had wel het gevoel dat het net wat te doordacht was. Kon het eens zijn met vrijwel alles wat ze zei, maar de waarde van de episode zat niet zozeer in iets concreets (een inzicht, een fragment enz.) maar meer in het geheel, waarmee ze net wat trekt aan je denkkaders.

3. Henry Marsh: meer dan een makkelijke prater, eerder een ratelaar, met een ietwat pompeuze attitude die me niet echt aantrekt. Vind het ook altijd wat hinderlijk dat iemand die een bepaald subvak heeft in de hersenwetenschappen (neurochirurg) voor het gemak maar tot expert wordt gebombardeerd voor alles wat de hersenen betreft. Op dit vlak was hij in mijn ogen niet overtuigend. Wat betreft het belang van erkennen van fouten en goede communicatie is het allemaal waar, maar lijkt me toch vooral dat hij bezig is met het merk Henry Marsh. Ik vond dit de minste episode van dit jaar. Afsluiten met 'Erbarme dich' kan natuurlijk ook niet.