Pacifiction (2022)

Ik ben absoluut geen fan van de films van Serra, heb er verschillende gezien en er was geen enkele waar ik van genoten heb. Ook deze vond ik een vreselijk saaie veel te lange film. Sommige noemen het de best van Serra, niet moeilijk volgens mij als je naar zijn andere films kijkt. Boring as hell....

Magimel speelt De Roller, een vertegenwoordiger van de Franse Republiek die op Tahiti is om de gemoederen te bedaren. Enkele bewoners beweren een nucleaire onderzeeër te hebben gezien en dreigen met harde acties als dat betekent dat Frankrijk de nucleaire testen in de omgeving gaat hervatten. De Roller hangt rond op het terras, in een nachtclub, vaart wat in het rond, vliegt wat in het rond, kletst met Jan en alleman over koetjes en kalfjes. Op het uur zegt iemand iets wat doet vermoeden dat we 140 minuten lang uit onze neuzen vreten en aan onze konten krabben voor een spectaculaire, spannende ontknoping. Ik verraad weinig als ik zeg dat een halfnaakte vrouwelijke dj en een dansje tussen een Admiraal en een gespierde eilandbewoner bepaald niet aan die verwachting voldoet. Een stomvervelende, bij vlagen pretentieuze reclamecampagne voor Polynesië. Welterusten.

Als een waarachtige koloniaal dirigeert een hoge overheidscommissaris het leven op het Franse eiland Tahiti door niets anders te doen dan kantoor te houden in een nachtclub, dag en nacht met zalvende woorden iedereen tevreden te stellen en als een zwalkende slaapwandelaar vooral niets te doen. Albert Serra neemt hiervoor de tijd die nodig is om ook de kijker in slaap te sussen totdat je je begint te realiseren dat onderwijl aan de poten van de man wordt gezaagd door zowat iedereen die hij spreekt en die hij te vriend probeert te houden. Wat een heerlijke film waarover niet iedereen het eens is.