Opinions

Terugkomend op de discussie van pagina 1: vond het juist helemaal geen reclame voor China, dat overkomt als een rurale en nogal achterlopende samenleving. De grote Japanse meneer komt daarentegen uit een technologisch ontwikkeld, Westers land. Dit contrast wordt effectief uitgebuit in de telefoongesprekken met het thuisfront, overigens inderdaad een erg uitgemolken verhaalgegeven. Riding alone for thousands of miles kon mij verder niet bekoren. Eendimensionale sentimenten, ondersteund door gezapige muziek. Ook cinematografisch doet Yimou Zhang weinig bijzonders. Ben sowieso niet zo'n fan van zijn drama's, die ik simplistisch vind, geef mij maar het visuele geweld van Hero en House of Flying Daggers.

Mijn bewondering voor de nouvelle vague blijkt maar weer eens vooral bewondering te zijn voor Godard. Het onbreekt Truffaut aan het lef dat JLG wel heeft (misschien uitgezonderd La sirene du Mississippi). Natuurlijk blijft Les quatre cents coups wel een wat onconventionele film, vooral doordat het verhaal behoorlijk gededramatiseerd is. Qua stijl zijn er ook enkele mooie momenten (gymles op straat, poppenkast, eindshot) maar uiteindelijk is het toch ook vooral een film die ten onder gaat aan zijn eigen nuance; nergens wordt er een contrast wat meer aangezet, nooit verliest Truffaut zich in een mening, het Parijse straatleven wordt niet uitvergroot maar eerder keurig weergegeven. Daar is een woord voor, en dat woord is 'saai'. Eerlijkheidshalve moet ik er wel bijzeggen dat het laatste shot erg goed is, alle lof daarvoor. Het is een soort omgekeerde variant van wat Fellini doet aan het einde van Le notti die cabiria, die twee jaar eerder uitkwam. Van mij mag elke film wel op zo'n manier afsluiten, maar het kan de voorafgaande kleurloosheid natuurlijk niet vergoeden.

Heh.

Sja, ik ben er dus ook niet zo erg van gecharmeerd. Het is vooral het geluid dat de aandacht op zich vestigt in Le Quattro Volte; van de alom aanwezige geitenbellen tot ruisende bomen, tsjirpende krekels en dat soort zaken (en ook natuurlijk het gehoest van die oude man, dat al snel enorm op de zenuwen gaat werken). Qua beelden vond ik het eerlijk gezegd tegenvallen. De geiten-sequentie is in dit opzicht wellicht het beste. Hoewel ik dat shot van de geit op de tafel niet geloof, je zit continu te bedenken dat ze dat beest op die tafel hebben gehesen. Verder vond ik het ontbreken van dialoog of plot niet zo'n groot gemis, maar mankeert het vooral aan artistieke ideeën. Frammartino komt niet veel verder dan registreren, meestal ook nog van een behoorlijke afstand, en daardoor ontstijgt de film z'n eigen concept nauwelijks. Geef mij maar Alamar, bijvoorbeeld.

Que horas ela volta? begint nikserig, maar wint geleidelijk aan kracht, en krijgt een halve punt extra voor het einde. De film geeft een inkijkje in de verhoudingen binnen de Braziliaanse maatschappij, hoewel het er misschien net iets te dik bovenop ligt. Uiteindelijk gaat het natuurlijk vooral over moederschap. Qua thema's dus enigszins vergelijkbaar met Roma, maar in de uitwerking is het een wereld van verschil.

Leuke, ultiem-clichematige western. Leunt inderdaad erg veel op Leone en komt qua niveau natuurlijk niet in de buurt. Neem bijvoorbeeld de extreme close-ups van de ogen, die missen hier alle intensiteit die ze bij OUATITW wel hebben. Verder is de schietwedstrijd wel een aardig uitgangspunt. Helaas duurt The Quick and the Dead iets te lang, bevat het te weinig sfeerscene's en is er een aantal nogal belachelijke momenten zoals hierboven ook al gememoreerd. Leuk vermaak, dat is het.

Eerste helft prima, tweede helft matig. Maar leuk dat ze nog even met het begin begonnen. Wat ik sterk vond zijn de scenes tussen de moeder en die oudste jongen, vooral in de loods als ze vertrekt, echt mooi gedaan. In de tweede helft zitten weer teveel ontmoetingen met die wezens, wat ongeloofwaardigheid oplevert. Vooral dat als zo'n ding op dat eiland opduikt, er geen protocol is maar iedereen begint te gillen en te rennen. Ook de gedoe over 'jij bent niet als mijn vader' en 'nee jij, bent als je vader', zucht. Voor beide films geldt dat er meer in had gezeten met iets meer artistieke durf.

Edit: o ja, natuurlijk ook zeer spijtig dat Emily Blunt die prachtige jurk afscheurt en dat er dan een rode legging onder verschijnt.

Er valt heel wat aan te merken op A quiet place, maar het geheel zorgt toch voor een vermakelijk filmavondje. Best wel wat sfeer, geen idiote bijpersonages, paar leuke ideeën.

Zoals gezegd ook het nodige aan nogal domme of slordige punten, ik noem er een aantal:
- Handmatig een bloeddruk opnemen maar zonder stethoscoop (?), die dan vervolgens nadien doodleuk tevoorschijn wordt gehaald om naar de buik te luisteren.
- Er steekt ineens een spijker uit de traptrede. Hoe dan?
- Het haar van Blunt zit altijd als gegoten en beweegt niet vanwege de haarlak.
- Een jochie van een jaar of 9 die met één arm, zittend op een wankele ondergrond, zijn zwaardere zus omhoog trekt uit een massa mais. Waar men in tweede instantie, liggend onder een metalen deur, nauwelijks meer in wegzakt.

Nu ja, het is enigszins jammer maar niet onoverkomelijk. Positief vond ik het laatste shot, met de glimlach van Blunt wanneer ze het geweer door laadt. Heerlijke punch nog even.

Bijzonder indrukwekkend. Een deel van de impact komt zonder twijfel van de gebeurtenissen zelf, maar Quo Vadis, Aida? kenmerkt zich ook door een sterke vertelwijze, via de focus op de Bosnische tolk Aida. Djuricic speelt de rol van het jaar. De dutchbatters vond ik ook goed acteren trouwens. Halverwege de film zit een trage dans in close-up, het filmische hoogtepunt. Het laatste kwartier is een keiharde mokerslag.