Opinions

Prachtige film. Het kleurgebruik, de sfeer, de muziek die zo oneindig weemoedig is, hier werkt het allemaal wel. Vooral de verstilde slowmotionbeelden zijn pure poezie.

Ook het verhaal is mooi, het schetst de afstand tussen mensen, de waarachtigheid van gevoelens en het belang van het moment.

Minpuntje is het wat rommelige laatste deel, met veel wisselingen in plaats en tijd, uitgedrukt in tussenkopjes. Dat paste voor mij niet zo goed in de atmosfeer. De eindscene is wel weer erg sterk.

Ruime 4*.

Na vele jaren herzien, wat een parel van een film blijft dit toch. Geweldig. Alles komt bij elkaar: de iconische muziek, de fijne cinematografie en de rol die Audrey Tautou op het lijf geschreven is. Mijn favoriete scene is die in het spookhuis.

Fair Play komt over als een pophit waarbij een team van schrijvers goed heeft nagedacht over hoe het beste ingespeeld kan worden op het publiek. Een pakkend thema, waar in elk geval seksualiteit een onderdeel van is, met net dat beetje dubbelzinnigheid en verder vooral een gelikte verpakking, dat is deze film in een notendop. Kind van de rekening is waarachtigheid, want vooral tegen het einde stapelen de dramatische verwikkelingen zich op en is geloofwaardigheid ver te zoeken. De kern van het probleem tussen de twee is volgens mij dat ze beiden een verkeerd zelfbeeld hebben: zij onderschatte zichzelf en hij overschatte zichzelf. Wanneer dat aan het licht komt, raakt de balans in de relatie verstoord. De laatste twee grote scenes, te weten de verkrachting en de eindconfrontatie in het appartement, vormen een halfslachtige poging om de dierlijke kant van seksuele dominantie en aantrekkingskracht weer te geven, maar dat faalt hopeloos, omdat het eigenlijk helemaal niet zo grijs is als sommigen willen doen geloven. Een regisseur als Cronenberg kan zoiets wel. Een matige film.

Falcon Lake is volgens mij niet zo multi-interpretabel als sommigen hier doen voorkomen. Los van symboliek en diepere betekenissen, maar de film laat toch vrij duidelijk zien dat Bastien verdrinkt en nadien helemaal aan het eind terugkeert als geest. Met terugwerkende kracht vallen dan heel veel scenes op hun plek (bijvoorbeeld het poseren met een laken om en ook de boob-flash waterscene). Dat is mooi gedaan. Ook mooi is de interactie tussen Bastien en Chloe. Chloe mag dan lichamelijk volgroeid zijn en door de oudere jongens geseksualiseerd worden, ze is geestelijk veel meer verwant aan de jongere Bastien. Deze asymmetrie in de relatie weet Charlotte Le Bon geloofwaardig te maken. Waarbij het perspectief steeds bij Bastien ligt, wat Chloe voor de kijker net zo goed raadselachtig maakt als ze dat voor Bastien is. Falcon Lake kenmerkt zich daarnaast door de opnames op 16 mm film, wat toch wel weer eens fijn is in een tijd waarin digitaal de norm is geworden. Het geeft karakter aan de beelden. Ik heb op zich niks tegen digitaal, maar het oogt toch vaak een stuk sterieler. Goeie film dit, ruime 3,5*.

Lange tijd wat vlak, maar tegen het eind komt het los, zowel narratief als visueel. Om met dat laatste te beginnen: de nachtelijke vlucht van Philippe (erg knappe kindrol van Bobby Henrey!) is fraai in beeld gebracht en doet ook wat denken aan The third man. Maar het beste voor mij zit aan het eind, in een scene dat alles zich ten goede kan keren maar dat Philippe daar dan persé nog 'de waarheid' over wil vertellen. Ik zat echt onrustig op mijn stoel te schuiven en bijna naar het beeld te roepen dat 'ie z'n kop moest houden. Als je thematisch hier de titel bij betrekt, dan wordt het nog interessanter, want je kan de vraag stellen of Philippe aan het eind bewust probeert zijn voormalig held toch te laten boeten. Hoe dan ook, prima film. Maar met Graham Greene als scenarioschrijver en Carol Reed als regisseur verwacht je ook niet anders.

Hardcore Gen-Z film. Erg van genoten, voelt helemaal in lijn met de tijdsgeest. Jenna Ortega is als boegbeeld echt excellent, zelfs deze manier van acteren kan je Gen-Z noemen (Maddie Ziegler doet het eveneens goed, met weer een heel andere aanpak). Shailene Woodley (1991) behoort dan ineens alweer tot de oude generatie. Prima soundtrack en score ook, waarbij Finneas in de derde track, 'Gone', een feature heeft voor Maisy Stella, qua zang akelig lijkend op zusterlief Billie (zie ook hier voor een grappige connectie).

Gisteren was het zo ver. Lang leve de bibliotheek van Almelo!

Fanny och Alexander blijft voor mij een unieke film. Opgezet als een familie-epos is dit meesterwerk eigenlijk nog het meest te vergelijken met de grote romans van Tolstoi: zoveel personen, zoveel gelijktijdige gebeurtenissen, zoveel afwisseling.

De grootste kracht van deze Bergman schuilt in de personages, die ongelofelijk echt zijn. Daarmee bedoel ik niet eens zozeer realistisch maar vooral menselijk: ambigu en complex. Het is bijvoorbeeld onmogelijk om het handelen van Emilie te plaatsen. Ik heb geen idee hoe ik haar moet beoordelen, ze is niet te classificeren en in een hokje te stoppen. Goed en kwaad zijn onlosmakelijk met elkaar verweven in de personages, waarmee de film geen al te positief beeld schetst van de mens.

De thematische rijkdom van Fanny och Alexander is onvoorstelbaar. Alles wat Bergman in eerdere films al eens heeft uitgewerkt komt hier samen: de zoektocht naar God, verhoudingen tussen man en vrouw, de echtheid van de mens, het verband tussen kunst, fantasie en werkelijkheid.

Achteraf betwijfel ik of het een goede keus is deze film in zijn geheel te zien. Het is namelijk een erg lange zit. Fanny och Alexander is ook niet elk moment even meesterlijk, simpelweg omdat het onmogelijk is om vijf uur lang hoogtepunten op elkaar te stapelen. Daarom geen verhoging naar vijf sterren: de 4,5 en de top 10 notering blijven stevig staan.

Tenslotte wil ik de geweldige rol die Gunn Wallgren neerzet als grootmoeder nog even noemen. Uiteindelijk krijgt zij, na een drievoudig slot, het laatste woord: 'Tijd en ruimte bestaan niet. Tegen het vage decor van de werkelijkheid weeft de verbeelding nieuwe patronen...'

Dit inderdaad een beetje.

Fantastic Beasts brengt het Rowling universum opnieuw tot leven zonder afhankelijk te zijn van Harry Potter. Er zijn wel enkele linkjes in namen die even vallen (Zweinstein, Perkamentus, de Van Detta's), maar dat is het dan ook. Maar wat hetzelfde is, dat zijn de spreuken, de magische vondsten, de fabelachtige creaturen.

Rowling maakt slim gebruik van haar beste kwaliteiten, namelijk een wat onhandige hoofdpersoon die held-tegen-zijn-zin wordt, gesteund door een handjevol onaangepaste maar sympathieke vrienden. Ook het gebruiken van een dreuzel als een van de hoofdpersonages is een handige keuze: juist de vermenging tussen de werkelijke wereld en de tovenaarswereld kan hiermee ten volle worden benut (zoals ook het begin van deel 1 van HP tot het beste behoort uit de serie).

Verder ziet het er heerlijk uit. Ik heb zelf nooit een probleem gehad met 3D, sterker nog, ik vind het in dit soort spektakel-films echt van meerwaarde. Film als beleving. Vooral de scene in de koffer van Scamander is erg mooi. Anderzijds zitten er net iets teveel achtervolgingen in en scenes met massale vernietiging (ook voor het toch tamelijk jonge publiek dat in de bioscoop zat).

Het verhaal dan, dat is acceptabel, maar helaas ook niet veel meer dan dat. Het is in elk geval minder voorspelbaar dan de gemiddelde Marvel block-buster. Wellicht kan dit aspect in de vervolgdelen verder worden uitgebouwd en dient Fantastic Beasts vooral om het universum te positioneren. Ik kijk in elk geval wel uit naar meer.

Het is zeker wel te volgen allemaal, maar dat neemt niet weg dat vooral het begin erg rommelig overkomt. De openingssequentie is bijvoorbeeld direct een dikke mispeer. Dit illustreert ook dat het probleem meer in de regie zit dan in het verhaal, dat is althans mijn indruk. In de tweede helft herstelt de film zich vrij goed. Crimes of Grindelwald brengt uiteindelijk toch weer de toverwereld van Rowling fraai naar het bioscoopscherm (waar ik in mijn eentje van kon genieten in een verder lege zaal). En de personages zijn prima uitgewerkt voor een blockbuster. De fabeldieren hadden wat meer in het verhaal verwerkt mogen zijn, zoals in het eerste deel, nu was het er een beetje bijgesleept. Maar overall is deel 2 van Fantastic beasts voldoende en ook de volgende in de reeks zal ik wel weer in de bioscoop proberen mee te pakken.

Het filmpje over de cinematografie van de time-lapses van groeiende paddenstoelen dat kappeuter plaatste in dit topic, was eigenlijk beter dan de documentaire zelf.

Het onderwerp is gewoon heel interessant en ik heb er ook wel wat van geleerd, maar de presentatie is gruwelijk. Dit is slecht Amerikaans in het kwadraat. Compleet overladen met persoonlijke verhalen en lyrische statements schieten we van hot naar her en krijg je in het tweede deel vrijwel geen schimmel te zien. Het ergste is nog dat de soms mooie beelden helemaal verpest worden doordat er overheen gepraat wordt of door de soundtrack, die bestaat uit betekenisloze klankaaneenschakelingen gedurende vrijwel de gehele speelduur, waarvan het volume aangeeft hoe enthousiast je moet worden van wat er op dat moment verteld wordt.

Erg slecht dus maar toch ook wel behoorlijk goed in bepaalde losse elementen en in het onder de aandacht brengen van dit onderwerp.

Het is nogal een pleaser, deze film. De kijker krijgt precies wat verwacht en gewenst wordt. Far from the madding crowd tapt daarmee duidelijk uit het vaatje van het vertrouwde en het bekende. Op zich niet eens zo erg, maar soms wordt het wel erg clichématig. Als Batsheba ook maar één roman uit haar eigen tijd zou hebben gelezen, had ze geweten dat je nooit (maar dan ook nooit) wat moet beginnen met de man in het mooie uniform. Toegegeven, het materiaal van deze film komt juist uit één van die romans, dat zullen we dan maar als excuus zien. De drie aanbidders worden vrij oppervlakkig uitgewerkt, vooral Troy, en je hebt het gevoel dat er vooral iets meer tijd uitgetrokken had moeten worden voor de ontwikkeling van het huwelijk. De manier waarop twee gegadigden elkaar vervolgens uitschakelen komt volkomen uit de lucht vallen en is echt een lompe manier om karakters weg te schrijven. Het einde is natuurlijk zoals het moet zijn, maar iets minder gezapige strijkmuziek had ik niet erg gevonden.

En ja, het leidt geen twijfel dat dit een vrouwenfilm is, waarvan de definitie als volgt luidt: een film die wel op Net5 maar niet op RTL7 wordt uitgezonden (de definitie van een mannenfilm kan hieruit eenvoudig worden afgeleid).

Gisteren een Coen-avondje gehad, met O brother en Fargo achter elkaar. En dat viel niet mee.

In tegenstelling tot The Big Lebowski is Fargo niet grappig. Alleen het personage van die politieagente vond ik wel redelijk leuk. Wat me echter het meest tegenstond is het gebruik van wreedheid als humorstijl. Erg grappig dat uiteindelijk iedereen met het grootste gemak wordt omgelegd. En dan die houtversnipperaar, hilarisch!

Als je de lol niet kan inzien van Fargo blijft er van het dunne verhaal erg weinig over.

2*

Knappe vertelling, inderdaad een beetje het filmische equivalent van Hersenschimmen. Mooi hoe Florian Zeller erin slaagt om de belevingswereld van een dementerend persoon op te roepen, terwijl tegelijk er ook aandacht blijft voor de omgeving. The father is dan ook niet echt vanuit het perspectief van Anthony gemaakt, zoals sommigen wel schrijven. Maar het klopt dat de verteltrucs op de kijker het effect hebben dat je soms in zijn schoenen wordt geplaatst. Uiteindelijk lijkt alles me min of meer 'echt gebeurd' (binnen het narratief) maar dan over een veel langere tijdsperiode en met een andere chronologie, waarbij het fenomeen van prosopagnosie (het niet meer herkennen van gezichten) de verklaring is voor de scene met de andere acteurs. Cameravoering vond ik mooi, strak, goed gebruik gemaakt van de ruimte. Een stilistische minpunt vond ik het gebruik van muziek. Purcell onder je opening plakken is wel heel makkelijk scoren. Over de hele lijn biedt de film in mijn ogen sowieso te weinig nieuws of indrukwekkends voor z'n huidige score op de site. The father is een knap vertelde, goed uitgevoerde film over een ouder met dementie. Niet meer maar ook niet minder.

Nee, zo moet het niet. The fault in our stars is een film waarin de spons van het sentiment tot op de laatste druppel wordt uitgeknepen, maar hoe harder wordt geprobeerd op de emotie te spelen des te minder komt het nog binnen. En zelfs als de tranentrekkerij wel werkt dan is het bijna onmogelijk het niet weg te rationaliseren door de enorme overkill.
Tweede grote struikelpunt zijn de onechte personages. Gus, al meermaals genoemd door users boven mij, is niet het enige probleem. De hele relatie, beginnend al met die tenenkrommende cliche-matige overgeweldige kennismaking en al die gemaakte dialogen, blergh. Maar ook de bijpersonages, met als absoluut dieptepunt de zogenaamd onaangepaste Peter Van Houten (komt wel gewoon even naar Amerika gevlogen voor een begrafenis van iemand die hij nauwelijks kent). Gelukkig heeft hij het excuus dat hij een dochtertje heeft verloren aan "kika"!
Eigenlijk vind ik het gewoon zes keer niks, maar toch kan ik me ook niet helemaal onttrekken aan de aantrekkingskracht van zo'n hapklare brok kanker-emotie, en Hazel Grace heeft natuurlijk wel iets.
Twee sterretjes hiervoor, maar met een hoop fouten, dat is zeker.

Een vroege film van Kechiche, ik dacht; La faute a Voltaire zal wel niet heel speciaal zijn. Mis. Geweldige film.

Binnen het oeuvre van deze regisseur lijkt de prent het meeste op Mektoub. De omgeving is wel heel anders en ook de positie van de karakters: de film volgt de Tunesische immigrant Jallel die een bestaan probeert op te bouwen in Parijs. Wat overeenkomt is het type protagonist, de focus op groepsdynamieken en het nonchalante tijdsbeloop. Eigenlijk houden alle personages van deze film zich op aan de rand van de maatschappij, in meer of mindere mate. Maar zo voelt het niet. La faute a Voltaire laat de kijker deze groep mensen ervaren als de norm van de menselijke samenleving. Heel sterk gedaan.

Typerend is weer het ontbreken van een klassiek narratief en de manier waarop de vertelling vertraagt en versnelt. Momenten worden tot in detail uitgewerkt en vervolgens slaat Kechiche complete stukken over. Een beetje voor de helft verandert de film nogal abrupt van gedaante wanneer Jallel in een psychiatrische kliniek belandt. De manier waarop dit gaat is in zichzelf ongeloofwaardig en aanvankelijk zat ik wat verbouwereerd te kijken naar hoe de film zich ontwikkelt, maar eens Lucie op het voorplan treedt wordt de bedoeling van Kechiche duidelijk. Ik vond dit een schitterende rol van Elodie Bouchez. Ze speelt een jonge vrouw met psychische problemen (je ziet de dyskinessien/overbewegelijkheid door gebruik van antipsychotica, mooi binnen de lijnen gehouden), die nauwelijks een filter heeft en seksueel ontremd is. Er ontwikkelt zich een tedere relatie met Jallel, die zelf door zijn eerdere ervaring de troost van deze afhankelijke vrouw nodig lijkt te hebben. En ze is in zekere zin ook onweerstaanbaar.

Een paar van de mooiste scenes komen voort uit deze relatie. De seksscènes, de lachscenes, het prachtige moment in de metro. Soms doet het een beetje denken aan Von Triers Idioterne in z'n kwetsbare schoonheid. Ook het gedrag van de rest van de groep van verschoppelingen rondom Jallel blijft mooi om te zien, wat een unieke menselijkheid weet Kechiche weer naar het scherm te brengen (voorbeeld: het jeu de boules-conflict).

Het einde is op zich vrij typisch, een filmeinde, maar het wordt wel op zodanig onderkoelde manier gedaan dat het voor La faute a Voltaire gewoon goed werkt. Eigenlijk realiseer je je dan pas goed dat Jallel een steunpilaar was voor een hele gemeenschap van mensen. Toch is dit nergens een politieke film, nergens, Kechiche is geïnteresseerd in mensen en in film en dat is het. De kijker dient voor zichzelf uit te maken wat hij ermee wil. Beelden zijn weer mooi, hoewel de regisseur op dit punt toch wel echt gegroeid is in z'n carrière (gaat hier een paar keer nogal goedkoop over de 180-graden lijn), en ook hier al gebruikt hij geen extradiegetische muziek, een van de tekenen dat hij echt iets kan zeggen met z'n camera.

Misschien is het maar goed dat La faute a Voltaire geen grote bekendheid geniet. Sommigen zullen in het begin hun gelijk willen zien dat immigratie gestopt moet worden en anderen zullen waarschijnlijk vallen over een mannelijke blik of de persoonlijke motieven van de maker in twijfel trekken. Tegen al die mensen zou ik willen zeggen: fuck off.

Heerlijk, heerlijk. Wat een score mensen. Sowieso is het altijd goed om het orgel, koning der instrumenten, te verwerken in je score (qua klank had het wat robuuster gemogen, maar oke). Ook visueel is het genieten: lekkere groothoekshots op de vreemdste momenten, belichting fantastisch, decors ook helemaal top. Lanthimos speelt het in één scene zelfs klaar om een simultaan twee verschillende momenten te vertellen met dissolves en asynchroon geluid (wanneer Stone kruiden gaat plukken), waarvan m'n mond openviel van verbazing. Nooit gezien. Inhoudelijk vond ik The favourite leuk om te volgen, met de continu wisselende machtsverhoudingen. De drie vrouwelijke hoofdpersonen schaken met de mannelijke bijpersonages alsof het pionnen zijn. Het drama is wel iets minder indringend dan bij The killing of a sacred deer, maar verder is Lanthimos op een spoor beland waarin hij volgens mij nog vele topfilms gaat maken.

Wat een toffe film. Het verhaal is nogal onconventioneel, misschien met uitzondering van het middenstuk over de hondengevechten. Zowel de verhaallijn rond Lili (een goeie rol van Zsófia Psotta) als die van hond Hagen is boeiend. Minpunt is dan weer dat de vader nogal plotsklaps omslaat: zijn personage is sowieso veel minder geloofwaardig dan Lili. Verder bevat Fehér Isten een fiks aantal sterke momenten, in de nachtclub bijvoorbeeld, maar vooral de beelden van de honden zijn knap. Het laatste kwartier doet er in alle opzichten nog een behoorlijke schep bovenop en laat je als kijker in verbazing achter. Zo moet dat!

Romy Schneider zit er in dit geval naast. Ik volg veel meer de lijn van Mochizuki Rokuro. Nu is een artiest of kunstenaar in z'n algemeenheid ook niet de beste beoordelaar van eigen werk. Ik vond Une femme à sa fenêtre (mijn negende titel met Romy Schneider) een prima film, met een paar pareltjes van zinnen, over liefde, over politiek en over de Griekse klassieken. Gesprekken tussen de echtelieden Santorini behoren steevast tot de hoogtepunten, de onderlinge verstandhouding is fraai getroffen. Verder kent de film een prettige mediterraans-Griekse sfeer, om over de outfits van Schneider nog maar te zwijgen. Plus de muziek. Het grootste manco is een wat hakkelend verhaalverloop. Bij zoiets ga je al snel denken aan een boekverfilming, en dat blijkt dan ook het geval: een roman van Pierre Drieu la Rochelle vormt de basis (er zit tevens een gezichtsloos personage Drieu in de film). Gelukkig is de film verder niet overdreven complex dus het maakt op zich niet veel uit. En het terugkomen bij het begin is fraai, vooral die eindscène ook. Maakt er een kleine 3,5 van. Te zien op Netflix.

Festen is zo'n film waarbij ik vantevoren wist dat ik hem erg goed zou vinden. Die verwachting is helemaal waargemaakt.
Rauw en compromisloos vormen de cinematografie en de plot een subliem geheel. Ik zat er middenin, had het gevoel naar een echte familie te kijken. Het hart klopte me af en toe in de keel door de dramatische spanning.

De polonaise door het huis vertoonde verbazend veel gelijkenis met een scene uit Fanny och Alexander. Ik las later dat dit inderdaad als voorbeeld had gediend, maar dan 'over the top' gebruikt.

Erg goed einde ook. Op een bizarre manier ga je nog een soort meedelijdende sympathie voelen voor de compleet geisoleerde Helge.

Dogme-95 is wat mij betreft alleen al om deze film van toegevoegde waarde.

4,5*

Het lijkt er een beetje op dat je dit maar het beste slecht kan vinden, maar eigenlijk vond ik het, na een zwak begin, helemaal niet zo slecht. Fifty shades vertelt het verhaal van de onbedorven jonge vrouw en de rijke man met het duistere kantje. De liefde brengt hen ertoe om in elk geval te proberen over een verschillende seksuele beleving heen te stappen, maar dat is uiteraard nog niet zo gemakkelijk. Dat dit laatste het obstakel vormt (en niet de rijkdom of afkomst of een rivaal) mag al enigszins verfrissend heten. Maar het zijn vooral de toch wat ongebruikelijke karakters die het interessant houden. De kleindochter van Tippi Hedren, Dakota Johnsen, heeft ook in de werkelijkheid iets vervreemdends over zich en dat werkt door in deze film (hoewel ik m'n twijfels heb over het acteren). Ook die Dorman heeft iets onalledaags aan zich hangen, een afstandelijkheid, die heel goed bij zijn rol past. Verder kan ik Zwolle84 wel een beetje volgen dat het er vrij gelikt uit ziet en dat er een consistente stijl wordt gehanteerd, wat al meer is dan je van veel films voor het grote publiek kan zeggen.

Kritiek kan je ook wel geven natuurlijk. Die valpartij in het kantoor is potsierlijk clichématig, de dialogen werken niet allemaal, de soundtrack zit te vol gestopt. Of zo'n moment dat Grey Chopin zit te spelen en dat Ana dan zegt: alles wat je speelt klinkt zo triest.

Drie sterren is wat gul, het zit op z'n best tussen de 2,5 en 3 in, maar gezien de lage verwachtingen vooraf rond ik gewoon af naar boven.

Ola, dit is fijn hoor. Mooi voorbeeld van een film waar de stijl meer bijdraagt aan het positieve gevoel dat wordt uitgedragen dan het verhaal. Heerlijke muziek ook. De geblindeerde messenwerpscene is geweldig op alle fronten. En in tegenstelling tot anderen vond ik de intro wel goed (zie het bericht van parcivalis), alleen snap ik nog steeds niet helemaal wat de setting was daarvan (het leek een soort ondervraging/rechtszaal?).

Best aardig filmpje. Realistische stijl maar toch ook genoeg boeiends in de beelden en vertelwijze. Op een paar momenten is Les filles de Grenoble behoorlijk bruut. Het leek me zelfs of Lilja-4-ever z'n beroemde shot hierdoor geinspireerd zou kunnen zijn. Op z'n Frans zijn de gezachtsdragers allemaal rechtschapenen, maar ach, dat is ook wel eens verfrissend, omdat al zoveel films de schaduwzijdes belichten.

Mijn eerste Godard van na 1970. Waar ik me een fan noem van zijn vroege werk, is dit wat mij betreft een faliekante mislukking.

Film Socialisme bestaat uit drie delen; de eerste speelt zich af op een cruise-ship, met korte stukjes over veel verschillende personages. Daarna volgt een wat rustiger deel waarin een excentriek gezin bij een benzinepomp in beeld wordt genomen. Het slot is een soort collage van beeldmateriaal uit andere films, internet, televisie, gecentreerd rond diverse steden. Zo zitten er delen in van The Battleship Potemkin van Eisenstein, maar zien we ook slomotion beelden van een vallende Iniesta.

Een overkoepelend verhaal is er nauwelijks, hoewel thema's herkenbaar zijn. Ook visueel is de film zeer wisselend van kwaliteit. Godard streeft hier duidelijk geen enkel estetisch doel na, breekt soms zelfs mooie scenes abrupt af om het te vervangen door ongepolijste beelden met schrille geluiden.

Er zijn eigenlijk drie opties om deze film te benaderen. De eerste is dat Godard zich heeft ontwikkeld van een begrepen genie tot een onbegrepen genie. Dat ik de film niet goed vind zou dan vooral aan mezelf liggen. Op Imdb zag ik bijvoorbeeld iemand die beweert dat dit de beste film van de laatste 10 jaar is. Een tweede optie is dat deze film een karikatuur is van wat Godard in het verleden heeft gemaakt. Veel elementen die zijn oude films zo bijzonder maken zijn hier tot vervelens toe uitvergroot en verliezen hun functie. De derde mogelijkheid, het minst waarschijnlijk, is dat Godard meer een statement wil maken, een grap zo je wilt, dan dat hij een serieuze film heeft geproduceerd. Dan had hij het echter beter bij de trailer kunnen laten.

Ik kies vooralsnog voor de tweede mogelijkheid (met het risico dat ik mezelf over vele jaren voor het hoofd sla om deze woorden...). Zonde van zo'n groot, vernieuwend en invloedrijk regisseur dat hij deze weg is ingeslagen. Aan de andere kant past het ook wel weer bij zijn visie op cinema, maar ik ben hier niet echt in geinteresseerd. Misschien dat mensen die geen belang hechten aan een verhaal hier iets mee kunnen, hoewel ik ook dat betwijfel.

Mijn eindoordeel is uiteraard matig. Film Socialisme scoort nog wat punten voor een paar schitterende beelden (met name op het cruise-ship), een handvol intrigerende fragmenten met indringende muziek, en de laatste woorden van de film: NO COMMENT.

Vond het ook een prima film, vooral door de consequent volgehouden vormgeving, met veel kleur en glans. Soms inderdaad 'goedkoop' ogend, of zelfs onecht, maar het leek mij dat dit een bewuste omlijsting vormt van het filmleven van de hoofdpersoon; vergane Gloria. Zelfs in de muziek zit dit, op een beslissend punt komen er zware strijkers opzetten die we verder nergens meer horen, een knipoog naar Hollywood zo leek me. Goed, de relatie zelf is niet heel origineel en in de dialogen zitten wat schoonheidsfoutjes, maar ook genoeg mooie momenten. De Shakespeare-scene mag je gerust gedurfd noemen en de slowmotion nadien is prachtig. Film stars don't die in Liverpool maakt zijn mooie titel dus waar.

Vond dit behoorlijk boeiend. Het is in elk geval een stuk beter dan Becoming. The final year geeft echt een kijkje in de keuken, door drie personen in de kleine kring rond Obama te volgen, meer bepaald in het laatste jaar van diens presidentschap. De docu focust zich vooral op de zachte diplomatie en stelt eigenlijk dat daarin de nalatenschap ligt van het buitenlandbeleid van de Obama-administration. In één moeite door worden de lijntjes gelegd met de focus op jeugd en op verhalen, als krachtige motor van inspiratie en verandering. Wat de drie hoofdfiguren betreft heb ik wat gemengde gevoelens. Mijn bewondering voor John Kerry is in elk geval gegroeid. Verder is het gewoon interessant om eens een paar van dit soort beelden van achter de schermen te zien; zo'n vergaderzaaltje waar wereldleiders samenkomen, de voorvergaderingen, het speechen. Vormtechnisch brengt de docu niet veel speciaals, behalve dan dat er op sommige moment ineens audio-commentaar uit de nieuwsmedia te horen is op het beleid dat net door de betrokkenen uit het vuur is gesleept, dat werkte heel goed. Ook het slot is sterk trouwens. Dus wie in geopolitiek is geïnteresseerd kan dit zeker een kans geven, tot 17 februari op Netflix.

Finding Neverland is een bijzonder aangename film. Fris, leuk, sympathiek en helemaal niet stijf, zoals de poster doet vermoeden. Een origineel verhaal, soms een beetje te zoetsappig rond de kinderen maar over het algemeen weet de film de juiste sfeer te treffen. Depp is zoals wel vaker iets te typisch, net een beetje te vreemd. Maar verder een heerlijk filmpje. 3,5*

Eén van de betere documentaires die ik ken (inclusief van Herzog zelf Lo and behold). Ten eerste ontsluit de regisseur hier een fascinerende wereld, die van meteorieten, ruimtestof en hoe mensen daar tegenover staan in heden en verleden. Hij komt hiervoor op bijzondere plekken, ik noem de NASA planetary defense coordination office. Dat bestaat dus. We hoeven ons geen zorgen te maken om een Don't look up scenario! Daarnaast komen Herzog en Oppenheimer met een paar prachtige beelden. Detailopnames van meteorieten, indrukwekkende ijsvlaktes, de dans van de eilandbewoners. Ook de muziek is fraai. En dan maakt Herzog het nog af met zijn droogkomische voice-over, heerlijk.

Zat er een beetje tegenaan te hikken om dit te kijken, omdat ik een loodzwaar drama verwachtte, maar dat valt toch eigenlijk mee. De thema's zijn weliswaar zwaar maar de film is niet moeilijk en de fraaie vormgeving maakt het ook goed kijkbaar. Grootste bron van inspiratie voor het verhaal lijkt mij Journal d'un curé de campagne, wat ook meteen de dagboekfragmenten verklaart (maar naar verluidt is Bergmans Nattvardsgästernaweer mede geïnspireerd door Bresson en zo zullen ze vast allebei hun weerslag hebben gekregen bij Paul Schrader. Ik zag die van Bresson meer recent dus die parallellen vielen mij het meest op). Mooie verbinding met een meer hedendaags en actueel onderwerp, namelijk de toestand van de aarde als natuurlijke leefomgeving. Hawkes zoektocht en worsteling komt sterk naar voren en maakt indruk. Het zweefmoment begon erg mooi maar ik vond de vormgeving nadien helaas niet helemaal overtuigend. Met het einde had ik geen moeite, sterker nog, ik vond dat eigenlijk behoorlijk goed omdat het de tweeledigheid in stand houdt. Zie mijn eerdere post. Een meer definitief einde zou ik ongepast hebben gevonden.

Dit was wel mooi hoor. Een bijzondere vertelling waarin geleidelijk alles duidelijk wordt, zonder dat er echt iets wordt uitgelegd. De titel is ook veelzeggend maar slaat eigenlijk meer op de toekomst, want het plaatst de film in een langetermijnperspectief dat de speelduur zelf overstijgt. First Winter is vooral een onnadrukkelijke prent die langzaam aan kracht wint en aan het einde steeds mooiere shots in petto heeft. Het 'sekte leider'-aspect vind ik zelf het minste maar wordt nooit uitgemolken of teveel in het typische getrokken. Eigenlijk zouden meer mensen deze film gewoon moeten zien. Als ik me niet vergis ook de oorsprong van de avatar van McSavah, laat dat dan een reden zijn.

Wat kan die Andrea Arnold toch scenes schieten zeg. Neem het moment dat Fassbender Mia te bed legt, prachtig! Daarnaast zo'n beetje alle dansccenes. De autorit met 'California dreaming' in de versie van Bobby Womack (Arnold doet hier een Kar-wai Wongetje, door het nummer meermaals te laten terugkomen). Sowieso is de hele setting en sfeer heel goed getroffen. Katie Jarvis zet ook een puike prestatie neer, zou haar nog wel eens terug willen zien zoals ook de grunt al aangeeft. Ik vrees dat het dan wel van Andrea Arnold zelf zou moeten komen (hoewel ze ook bij Loach past, of, even out of the box, bij Dolan misschien? Overigens, als je de interviews kijkt komt ze best wel wat anders over dan in de film, dus het idee dat ze vrijwel niet zou hoeven acteren dat sommigen hier uiten kan volgens mij de prullenbak in). Over de gehele linie maakt het verhaal net wat te weinig indruk op mij om er lyrisch over te worden, maar een goeie film is het zeker, deze Fish Tank.