Opinions

Gezien dankzij de promotie door centurion81 hier op de site. Ya no estoy aqui weet vooral goed de muziek/danscultuur van het Kolombiana/cumbia te vatten en hoe dit een identiteit geeft aan jongeren die in drugswijken verder geen kant op kunnen. Mooie, kleurrijke beelden van de omgeving en het dansen. Als psychologisch portret vond ik het minder, daarvoor blijft protagonist Ulises een beetje teveel in zwijgen gehuld. Hoe ziet hij het leven verder voor zich? Wat zijn zijn dromen en verwachtingen? Dit blijft allemaal onduidelijk en daardoor komt er ook geen sterkere, emotionele band met hem tot stand. Het einde, na de aftiteling, geeft nog wel een positieve push aan het geheel.

Merkwaardige film wel. Het zwaartepunt ervan is een op z'n best degelijk, maar soms vrij stijf of zelfs onbeholpen gezinsdrama. Maar daar zweven allerlei elementen omheen, verhalend zowel als stilistisch, en dit resulteert in een toch boeiend geheel. Wat A sun vooral interessant maakt is dat je eigenlijk nooit echt weet waar de film precies heen wil. Of dat de bedoeling was weet ik niet, maar het werkte voor mij.

Eens wel met TOR. De film slaagt er niet in emotionele binding tot stand te brengen, waarschijnlijk mede door het niet erg duidelijke drama en een gebrek aan ontwikkeling. Wel zijn er enkele mooie momenten. Wie krijgt er bijvoorbeeld geen glimlach op z'n gezicht van de dronken strapatsen van vader en dochter? Verder blijft Isabella erg genietbaar door de kleurrijke beelden en de muziek. Stilistisch vond ik de film overigens wel te nadrukkelijk gedrenkt in groen. Tenslotte sukkelt Isabella nog vijf minuten te lang door: het gesprek aan de keukentafel met de huilende dochter was een mooie afsluiter geweest, alles daarna voelde overbodig. Mooie film, maar niet heel bijzonder.

Fijn filmpje inderdaad. Kan me wel vinden in de woorden van Onderhond. Narratief is het allemaal wat te gepolijst, en de verhaallijn rond de oudste zus vond ik behoorlijk zwak. De slotscène is ook een miskleun (veel te expliciet), maar al met al toch wel aangename feel-good.

Oogverblindend mooie film. De cinematografie en vooral de mise-en-scene zijn magistraal. Soms is het net wat te veel; met de enorme legermassa's is het bijvoorbeeld makkelijk scoren. Het verhaal en de vertelstructuur bieden alle ruimte om visueel helemaal los te gaan. 4*

Niet onaardig, deze Europese Hollywood-film. Het is Hollywood, en het is het ook weer niet. Dat laatste zie je bijvoorbeeld bij de bijna pijnlijk lange scene aan het einde als Daniel en Laura naast elkaar op bed zitten. Maar voor het overgrote gedeelte is Yo, Tambien een weinig-aan-de-hand romantische film, waarin het geliefde clichéverhaal over een onmogelijke liefde nog maar eens naar het witte doek wordt gebracht. Zelfs scènes waarin de romantische liefde als het enige waardevolle in het leven wordt neergezet ontbreken niet. Toch is het verhaal, naast enigszins voorspelbaar en sentimenteel, wel overtuigend en in zekere zin ontroerend. Lola Dueñas speelt een erg goeie rol, maar Pablo Pineda is als personage minder uitgewerkt; hij heeft Down en humor, dat is het wel zo'n beetje. Daarnaast vind ik de persoonlijke overtuiging van Pineda dat het niveau van functioneren van mensen met trisomie 21 grotendeels afhangt van opvoeding en onderwijs, iets wat ook in de film wordt geventileerd, nogal kort door de bocht en zelfs enigszins schofferend tegenover alle ouders van deze kinderen die niet zo ver komen. Het hand-held camerawerk tenslotte past prima bij een semi-realistisch drama als dit, de film heeft zelfs wel een Dogme-sfeertje over zich, ware het niet dat er met extra-diegetische muziek wordt gewerkt. Vermakelijke film dus, Yo, Tambien, maar ontegenzeggelijk erg braafjes. Kleine drie sterren.

Enerzijds simplistisch en moraliserend, anderzijds grappig en onweerstaanbaar charmant. Extra waardering voor de tijd die genomen wordt voor scenes zonder veel actie (zoals het gesprek op het bankje in het donker). Stiekem gewoon genoten.

De flashbacks en hallucinaties zijn tamelijk irritant, de muziek vind ik gemakzuchtig opzwepend en soms een tikje storend (op het laatst in dat huis) en dan heb je nog een paar momenten die op dramatisch vlak ongeloofwaardig zijn, maar als thriller werkt You were never really here wel goed. Daarin is de film ook stijlvast, met de herhalende elementen en de puike manier om de actie half uit beeld te houden. Het verbaast mij wel dat dit als een trage film wordt ervaren. Of Phoenix werkelijk goed acteert heb ik overigens niet kunnen waarnemen door de gezichtsbeharing heen.

Sympathiek is Mavis inderdaad niet, maar wel tragisch. Daarom kon ik zonder veel moeite met haar meeleven. De problematiek is invoelbaar, van iemand die door haar uiterlijk alles altijd goed voor elkaar leek te hebben maar zich uiteindelijk volkomen onvervuld voelt (dat dit aan het ontbreken van een relatie wordt opgehangen is nogal clichématig, helaas). De scene dat ze het liedje hoort dat ze aan Buddy koppelt, uitgevoerd door zijn huidige partner, dat komt toch wel even aan. En heeft ze dan soms geen klein beetje recht van spreken? Had het niet allemaal anders kunnen verlopen? Verder paar aardige dingen in het script ("pee, Dulce, pee"), en sowieso is het allemaal goed kijkbaar, niet in de laatste plaats door Charlize Theron (hoewel het natuurlijk niet de rol van haar leven is, dan komt eerder Monster in aanmerking).

Tot nog toe was ik altijd een beetje sceptisch bij Sorrentino. La Grande Bellezza vond ik wel z'n beste tot nu toe maar met stevige minpunten en tamelijk veel pretentie.

Youth wist me gaandeweg de film echter te veroveren. Waarbij ik direct moet opmerken dat het eerste shot al gelijk raak ik is en de film daarna zijn visuele flair nooit meer verliest. Vooral Caine en Weisz spelen een goeie rol en waar bijvoorbeeld gebruiker Arnie nog worstelt met de interpretatie en de inhoud van de film, daar heb ik bij deze film daar eigenlijk geen behoefte aan: het is de emotie en het verlangen van de personages waarvan de film het inhoudelijk moet hebben.
Youth probeert daarmee ook wat minder nadrukkelijk een grote film te zijn en dat pakt goed uit.
Sorrentino associeert er vrijelijk op los en binnen de flexibele structuur van de film is er alle ruimte voor het "goedkope" gebruik van bekende hoofden, popnummers en losstaande ideeën. Youth is een energieke filmische toverbal, die soms aan het grinniken brengt, dan weer ontroert of imponeert, en dat alles altijd met veel audiovisuele bravoure uitgevoerd.

De slotscène geeft een spetterend slotakkoord (ik moest denken aan Trois Couleurs: Bleu) en Sorrentino sluit zeer stijlvol af door applaus te laten ontbreken en vervolgens de prachtig muzikaal omlijste aftiteling in te starten. Bravo.

Eureka. Een film met een uitroepteken, alleen al door de lengte. Maar er is meer. Stilistisch vond ik de film zeer fraai. Het mooie, contrastrijke sepia, de statige cameravoering en de spaarzame muziek geven Eureka een eigen gezicht. Het uitgangspunt van het verhaal en de personages om wie het draait zijn interessant genoeg. Daarom heb ik de volle speelduur geboeid zitten kijken. Maar waar ik een beetje over struikel zijn de vertelwijze en de ontwikkeling. Na de kaping waarmee de film opent is er een wat rommelige fase waarin de personages bij elkaar worden gebracht. Het middenstuk is interessant en brengt de cirkel in beeld waarin de karakters vast zijn komen te zitten. Vooral de onderlinge acceptatie van de Makoto, Naoki en Kozue is ontroerend om te zien. De spanningsboog wordt gecreëerd door de belofte van een uitweg. Overigens zijn er in dit gedeelte ook overbodige lijnen, met name inderdaad het stuk over de moorden. Maar dan, naar het einde toe, blijkt de crisis van de personages te bestaan uit een neiging tot moord, van jezelf (Kozue) of van anderen (de overige drie), waarvan wordt gesuggereerd dat dit een algemene reactie is op het doormaken van een trauma. Deze vreemde gedachte is min of meer de bodem van de film. Vervolgens komt de verlossing, de wedergeboorte, het eureka-effect tot stand in een weinig originele tocht naar de zee. Dit voelde wat mij betreft een beetje gemakkelijk. Ook de scène met de schelpen, vast symbolisch bedoeld, ging eigenlijk langs me heen. Het laatste shot (Hadaka no shima-achtig) is uiteraard wel schitterend, vormtechnisch gesproken dan, want emotioneel kreeg de film me bij de ontknoping gewoonweg niet mee. Ik heb een meesterwerk gezocht in Eureka, maar helaas niet gevonden.