Opinions

Het blijft bijzonder om een film van 75 jaar oud te mogen zien. Zeker als blijkt dat de enorme afstand in tijd zo makkelijk te overbruggen is wanneer er sprake is van kwaliteit.

Om te beginnen het verhaal; dat is behoorlijk sterk. Lange tijd staat niet de moordenaar maar de angstige stad centraal. Pas tijdens de verbluffende proces-scene aan het eind wordt ingezoomd op Beckert. Dan blijkt hij ineens niet de kille schaduw die stoicijns een deuntje uit Griegs 'Peer Gynt' fluit maar een mens van vlees en bloed. Dat lijden, die wanhoop, prachtig ge(over)acteerd.

Blijvend goed is ook het camerawerk en de montage. De film zit vol met aardigheden op dit gebied, waarbij vooral veel gebruik wordt gemaakt van cross-cutting: het afwisselen van twee gebeurtenissen die gelijktijdig plaatsvinden. Echt indrukwekkend vond ik nogmaals het proces in de kelder, met die doodstille pan langs de gespannen gezichten, alsof Kafka zelf voor even de camera ter hand heeft genomen.

Het open einde laat wat vragen over naar de boodschap, die in Metropolis juist zo duidelijk naar voren wordt gebracht. Ook zonder dat kun je in ieder geval genieten van de filmkunst. Zowel naar vorm als naar inhoud houdt deze film ook nu nog zeggingskracht. 4*

Pure praatfilm van Rohmer. Veel Pascal vooral. De dialogen zijn daardoor wat minder natuurlijk dan in Le Rayon Vert, wat jammer is. Verder is Ma Nuit chez Maud continu interessant maar werd het nooit echt intens. Daarvoor lijkt het me toch te theoretisch allemaal. Het einde echter vond ik eigenlijk wél sterk; hier wordt (eindelijk) een keuze uit gevoel gemaakt. Zonder dat zou de film wat zinloos zijn geweest. Ik kom uit op 3,5 ster.

Fraaie film over het familieleven, geheel in de traditie van Ozu. De film wordt zonder sentiment verteld (dat ligt later bij Koreeda wel eens anders) en is prachtig gefotografeerd. De muzikale ondersteuning, waarmee soms wel een beetje op de emotie wordt gemikt, vond ik wat wisselvallig. Komt zo'n film wat meer binnen dan zit er een hoge score in maar op één of andere manier gebeurde dat vandaag niet echt.

Niet al te beste film. Zoveelste paranoia-verhaal waarvan je direct weet: ik begrijp niet hoe het zit, maar het laatste kwartier zal alles wel uitgelegd worden. En zo geschiede.
Het groenachtige filter verpest verder de cinematografie, die toch al niet bijzonder is. De filmmuziek met afgezaagde strijkers draagt slechts bij aan de alledaagsheid van El Maquinista. Acteerprestaties zijn ook nogal mager, met uitzondering van wat Bale laat zien.
Wel heb ik me goed geamuseerd. Een aantal schrikmomenten, de psychedelische sfeer en onderhoudend is het toch. Laatste take slaat de plank weer volledig mis, echt een totaal cliche: er is licht aan het eind van de tunnel. 2,5* voor het vermaak dan.

Keurige verfilming van Flauberts klassieker. Viel mij goed mee eigenlijk. Ok, het is misschien een beetje een vrouwenfilm (sorry) maar dat is ook wel eens leuk. De sfeer van het verhaal en de personages zijn goed getroffen. O'Connor is steengoed gecast als Emma, sprekend het boek. Verder stelt het allemaal niet al te veel voor. Forse minpunten zijn de jengelende strijkmuziek, de flash-back herinneringen en met name de kansloze voice-overs. Maar zoals gezegd, de film is over het geheel genomen lang niet slecht. 2,5*

Mijn 14e film van Almodóvar. Zoals altijd is het goed kijkbaar, maar in mijn ogen behoort het niet tot z'n betere werk. Dat komt vooral omdat de film te vol zit gepakt met drama. Vooral de achtergrond van Ana en hoe haar zwangerschap tot stand kwam maakt het overladen. Deze lijn was volgens mij onnodig. Het is ook wel een beetje statisch en praterig allemaal. Mooi vond ik de fade-outs en hoe hierbij nog een detail wat langer uitgelicht blijft.

Weer een interessante film van Carlos Saura. Ster van La Madriguera is Geraldine Chaplin die ook in Cría Cuervos schittert. Hier is ze verwikkeld in een huwelijk waarbij ze eigenlijk alleen contact kan maken met haar man wanneer ze samen rollenspellen spelen. Langzamerhand drijven die hen echter ook steeds verder uiteen, omdat de illusie nooit volledig doorgevoerd kan worden. Het is intrigerend om de acteurs te zien spelen (in beide betekenissen) en naarmate de fantasie bizarder wordt neemt ook de intensiteit van de film toe. Meer dan in La prima Angelica weet Saura in La Madriguera het surreële met het werkelijke te vermengen. Daarnaast komt een bekend Saura-thema terug, dat van het verlangen naar (de onschuld van) de jeugd. Het slot mag in dat kader niet geweldig origineel zijn maar is wel de enige gepaste ontknoping.

Mee eens. De titel Maestro is misleidend, omdat het in deze film om het privéleven van Bernstein en zijn vrouw gaat, niet om de muzikale carrière. Die carrière vormt wel een grondtoon die het privéleven kleurt, maar dat is het dan ook. Waarmee Bradley Cooper de mist in gaat, is dat hij kiest voor een chronologische vertelling die zo'n 25 jaar omspant. Daardoor ontstaat eigenlijk nergens ruimte voor verdieping. Als Felicia op driekwart van de film tot een uitbarsting komt, dan heb je eigenlijk geen idee hoe je die woorden moet wegen. De film lijkt dat zelf ook niet te weten. Daardoor krijgt het getoonde drama geen impact. Wat in mijn ogen veel beter werkt in een biopic is om de levensloop helemaal los te laten en de film op te bouwen rondom de essentie van wat je wil overbrengen. Maestro begint overigens heel zwak maar weet zich gaandeweg wel wat op te richten, mede dankzij het uitstekende acteerwerk. Heb in het begin ook even overwogen om er de brui aan te geven en zelfs halfweg leek het me nog een lange zit, maar heb er uiteindelijk toch geen negatief gevoel aan overgehouden.

Deze film viel mij sterk tegen. Onder het motto 'voor mij geen nuance, daar kan je niet op danse' wordt de thematiek zo karikaturaal neergezet dat het lachwekkend wordt. Er zit totaal geen verhaal in: van begin tot einde worden slechts allerhande wreedheden getoond (lees: ingeramd), totdat de drie ineens ontsnappen. Klaar!
Bijzonder komisch zijn de ontsnappingen: de dames stampen werkelijk over de trappen als olifanten in een porseleinkast.
De lijst met namen bij de aftiteling als verwijzing naar de holocaust vond ik ook niet zo geslaagd.

1,5*

Blergh. Eéns met NYSe op de eerste pagina. Wat een gezapige film van Woody Allen. Magic in the moonlight is zo zouteloos als de titel al doet vermoeden: de film kent geen enkel origineel moment, is nergens scherp en nooit grappig. Het kabbelt maar voort en voort en onderwijl denk je als kijker; en wat wilde Allen ook alweer toevoegen aan de 44 films die hij al maakte?

Mee eens. Steriel is het juiste woord. Het verhaal kan ook niet overtuigen of ontroeren omdat de personages alles aan zichzelf te wijten hebben. Met name Isabel, die nog wel op enige sympathie kan rekenen, maakt gewoon keer op keer de verkeerde keuze. Tel daarbij op de vreselijk irritant uitgesproken dialogen en alle scenes met die tante (wat een kwelling) en dit is gewoon een faliekante mislukking.

Magnolia is zo'n film die in mijn herinnering minder goed werd. Tot de herziening vandaag. Dit meesterwerk heeft me echt weer, of eigenlijk nu écht overdonderd.

Andersson levert hier de meest complete film af die ik ken; vormtrucs aan het begin en einde, afwisselende verhaallijnen, absoluut topdrama en nog een kikkerregen ook.
Alles wat de vorige keer voor mij nog niet helemaal werkte aan Magnolia werkte nu wel. De eerste anderhalf uur heeft de film audiovisueel een heerlijke swung, het zakt werkelijk geen moment in. Daarna, als de lijntjes zijn uitgezet, wordt meer tijd genomen en komt de emotie. Elk personage staat dan als een huis, waarbij de de agent mijn persoonlijke favoriet is. Vrijwel iedere verhaalssituatie raakte me hier en ook de scene met het gezamelijke lied werkte perfect. Het einde rond alles inhoudelijk prachtig af: goddelijk toeval, het weer klaart op, er is vergeving, een lach breekt door.

De volledige score van mij. Automatisch ook terug in m'n top-10.

Dit is nou echt een film waar het gaat om de ervaring. Film ontstaat volgens Grandrieux pas in de bioscoop, gezien door de ogen en verwerkt in de hoofden van het publiek. In de filmzaal wordt je als kijker audiovisueel volkomen ondergedompeld in de duistere atmosfeer van Malgre la Nuit en onderga je de confrontatie met een aantal uiterst verontrustende menselijke driften. Dankzij de ervaring die dat oplevert waardeer ik Malgre la Nuit hoger dan La Vie Nouvelle, hoewel die laatste waarschijnlijk de betere film is.

Malgre la Nuit grijpt je vanaf het begin bij de strot dankzij de dwingende cameravoering en de hallucinante soundtrack, die een enorm fysiek en zelfs animaal karakter geven aan de film. De muziekscene zo halverwege (of wat eerder) met Lena is werkelijk schitterend, maar ook de aanloop er naartoe; voor mij is dat hele gedeelte vanaf de wandeling naar het feestje het hoogtepunt van de tweeënhalf uur.

Wat ik jammer vind is dat Grandrieux hier explicieter is dan in La Vie Nouvelle. Bepaalde scènes hoef ik niet zo grafisch te zien, volgens mij zou een iets meer versluierd karakter zelfs de nachtmerrie-achtige sfeer ten goede zijn gekomen.

In principe niet een film om nog eens te zien, noch één om aan wie dan ook aan te raden, maar wel een ervaring die ik niet had willen missen. Grandrieux is simpelweg een unieke filmmaker.

Na enige aarzeling heb ik gekozen om de versie van Kumel zelf te bekijken. Nederlands gedubbed dus. En daar heb ik helemaal geen spijt van.

Malpertuis is een buitengewoon bijzondere film. Vooral de vormaspecten zijn geweldig goed. Cinematografie en montage bulken van de stijl en dynamiek. Neem de knokpartij in de kroeg. Kumel laat zien dat een gevecht niet indrukwekkend wordt door alles te overdrijven: te veel mensen, te veel bloed, te gruwelijke wonden. Hij werkt slechts met wervelende en opzwepende montage en creeert zodoende niet alleen spanning maar ook visuele pracht. Andere fraaie staaltjes zijn de achtervolging van Jan op Nancy (met het geklik van zijn schoenen), of de buitenscene met de pater (twijgjes en takjes bieden een even subtiele als sterke suggestie van gevangenschap).

Toch kan de film mij niet op alle onderdelen ten volle overtuigen. Het middengedeelte duurt wat lang en is zo onwerkelijk dat echte betrokkenheid bij mij een beetje ontbrak. Op verhalend gebied komt er net een wending teveel aan het eind en het slotcitaat is gewoon een misser.

Van de nasynchronisatie had ik overigens totaal geen last. De stemmen zijn allemaal geloofwaardig en het Vlaams geeft zelfs extra sfeer aan het toch al sfeervolle geheel.

Echt een stijlvolle film dus, op enkele momenten zelfs absolute topcinema. En toch heeft Malpertuis het nét niet. Dikke 3,5*.

Ubercoole film. Normaal is misdaad niet echt mijn genre maar de pakkende Hollywoodsentimenten met de onorthodoxe, gewaagde en wat je er ook van vindt toch verfrissende filmstijl vormen wel een erg lekkere combinatie. Voeg daarbij nog de soundtrack en de droge dialogen met een handvol geweldige one-liners en ja, dan is dit gewoon topvermaak.

"You're talking about war."

"Can you help me?"

"Yeah."

Vind het net één van de beste thrillers van Hitchcock. Niet alleen is de suspense volop aanwezig, maar dit wordt gegoten in een aantal majestueuze scenes waarin alles samenkomt wat Hitchcock aan visuele verteltechniek in huis heeft. Met name dan natuurlijk de ontknoping in de Royal Albert Hall. The man who knew too much weet ook nadien de spanning nog moeiteloos vast te houden (waarbij de trappenscene teruggrijpt op Notorious). Wat anderen benoemen als plotgaten zijn volgens mij geloofwaardigheidsdetails, maar daar barst het van in het oeuvre van Hitchcock. Geloofwaardigheid interesseert hem niet, vandaar ook dat hij nooit van z'n greenscreens is afgestapt. Het gaat, in tegenstelling tot wat velen denken, ook niet om het verhaal. Bij Hitchcock draait alles om het effect, om het bespelen van de kijker. En dat effect is hier wat mij betreft heel erg geslaagd.

Bijzonder matige klassieker. The man who shot Liberty Valance wordt bevolkt door wandelende clichés die door moeten gaan voor personages (werkelijk élk personages, tot in alle bijrollen aan toe, is karikaturaal) en door acteurs die zijn blijven steken in de tijd van het Duitse expressionisme.
Verder is het allemaal nogal houterig qua stilering, hoewel de shots van de dronken redacteur in zijn kantoor (met het spel van licht en schaduwen) niet slecht gevonden zijn.

Gelukkig is het verhaaltje niet onaardig. Dat gezegd hebbend had het misschien wat sneller verteld kunnen worden allemaal, en echt verrassend kan je het ook niet noemen. Ik vind het overigens opvallend om te lezen dat veel mensen de mening zijn toegedaan dat Stoddard zijn carrière min of meer gestolen heeft, iemand hierboven noemt hem zelfs laf. Alsof het doodschieten van Liberty Valance vanuit een zijstraat zo'n geweldige prestatie is. Nee, Stoddard is degene die durft op te staan tegen Valance, vanaf het begin van de film en hij houdt dat tot het einde toe vol, ook als hij daarvoor zijn principes moet opgeven.
Het wrange van de eindscène zit erin dat alles wat Stoddard heeft bereikt voor de omgeving, de dingen die hij dankzij 'law en order' heeft behaald, door de inwoners niet op waarde wordt geschat, en dat ze het omleggen van Valance als een belangrijkere prestatie zien.

Alles bij elkaar toch een forse tegenvaller. Echt vervelen doet het gelukkig niet, maar met zulke bordkartonnen karakters (ook als ze metaforisch opgevat zouden moeten worden, zoals NarcissusBladsp. ons voorhoudt, wellicht niet eens ten onrechte) verdient een film wat mij betreft geen voldoende.

Interessant onderwerp maar tamelijk povere documentaire, ook nog eens kapot gesneden op tv (de uitzending van afgelopen vrijdag duurde een uur). Een gedegen uitleg van het werkingsprincipe in combinatie met een portret van Peter Westerveld zelf zou denk ik veel sterker zijn geweest. Nu biedt de docu een chronologische registratie van hoe gepoogd werd het project op te zetten, inclusief nogal irritante fondsenwerf figuren met hun managerstaal. Het is te hopen dat ze samen met de universiteit van Wageningen kunnen aantonen dat de hydrologische corridors echt werken, zowel op lokaal niveau als op grote schaal, want dan biedt dit natuurlijk een fantastische kans.

Over de gehele linie is Manchester by the sea net niet zo goed als ik had gehoopt, maar twee scenes maken zoveel indruk dat ik toch niet minder dan vier sterren kan geven.

Zoals danuz al opmerkt is er filmisch niet zoveel te beleven. Ik vond daarnaast de muziek wat te gemakkelijk: overbekend klassiek werk (o.a. uit Handels Messiah) op een trage manier uitgevoerd. Bijvoorbeeld de condoleance-scene in slow-motion neigt naar het kazige.

Maar, daar tegenover staat de uitstekende verhaalstructuur. De flashbacks worden goed ingezet, zonder de overgangen nodeloos te benadrukken. De personages zijn levensecht in de zin dat geen van hen onverdeeld sympathiek is. Met name het contrast tussen de puberaal-egoistische maar levenslustige Patrick en hoofdpersoon Lee wordt, zonder het er te dik op te liggen, goed uitgewerkt.

Zoals gezegd bevat Manchester by the sea twee bijzonder indringende scenes (de eerste zal iedereen duidelijk zijn, de tweede vond ik de excuses in tranen van Randi). De dramatische kracht van deze momenten is enorm, waarbij het spel van Casey Affleck echt onderscheidend is. De film die bij me opkomt als het gaat om vergelijkbare emotionele impact is The broken circle breakdown. Vier sterren dus onontkoombaar.

Eindelijk heb ik hem gezien, een film die voor mij alleen maar kon tegenvallen. Dacht ik tenminste. Niets is echter minder waar. Von Trier slaagt erin de kijker in een wurggreep te nemen die bijna even verstikkend is als Dogville.

Manderlay lijkt sterk op zijn voorganger, maar is tegelijk een compleet nieuwe film. Mooi wordt dat geillustreerd door de rol van Bryce Dallas Howard, die een ongelofelijk goede prestatie neerzet als Grace. Grote klasse: het zachte praten, die combinatie van goedheid, idealisme en macht, prachtige blikken, ze heeft het allemaal.
Eens te meer wordt duidelijk hoe sfeerbepalend het ontbreken van decors en de toneelachtige belichting zijn. Het gevoel van Dogville is onmiddelijk aanwezig, alsof je de films direct achter elkaar ziet. Daarnaast maakt het ook Manderlay universeel: het gaat over de mens, meer dan in Dogville over de mens in Amerika maar uiteindelijk toch over de mens.
Voor mij is dat ook de kracht van de film. De confrontatie met het onderhuidse, de drijfveren die we bij onszelf zo zorgvuldig proberen te verbergen. Grace is zelf het meest interessante karakter, zeker wanneer Von Trier nog een stap verder gaat door haar seksuele gevoelens uit te werken. Tenslotte slaagt hij er ook nu weer in een totale ommekeer teweeg te brengen in haar personage, waardoor Grace degene wordt die ze juist niet wil zijn, het kwaad waartegen ze vecht in eigen persoon.

Filmtechnisch wordt in Manderlay de truckendoos nog eens open gegooid: jump-cuts waarbij tevens de belichting veranderd, schending van de 180-graden lijn en de fade-outs naar wit, die mijns inziens erg sterk zijn. Special-effects zoals de zandstorm doen het juist in zo'n kale omgeving erg goed. De overzicht shots van bovenaf benadrukken hoezeer de camera de verteller is bij Von Trier, de camera die de kijker soms extreem dichtbij laat komen en andere keren op afstand houdt.

Het meest indrukwekkende moment van Manderlay is voor mij de executie van de oude Wilma. Een scene vol zinderende spanning en golvende emotie over het leven van iemand die je nauwelijks kent. Zo moet het. Deze film gaat dan ook niet alleen over de mens in het algemeen maar in de eerste plaats over concrete mensen. En dat stemt tot nadenken.

4,5*

There must be something wrong with me, because I never had a relationship that lasted longer then the one between Adolf Hitler and Eva Braun.

Ik heb me weer erg vermaakt met de intellectuele grapjes van Woody Allen. En natuurlijk met zijn tragikomische personage dat eigenlijk altijd hetzelfde is, een klucht van zichzelf. Qua drama vond ik vooral de "break-up"-scenes mooi, maar het drama blijft mijns inziens toch van ondergeschikt belang; Manhattan is vooral een komedie op stand. Gewoon fijn om zo'n regisseur erbij te hebben, niet zo'n oorspronkelijk kunstenaar als degenen die hij ophemelt, maar lekker elitair, dat mag ook wel eens.

Fijne neo-noir. Manhattan Nocturne gaat over de zoektocht naar verhalen, de drang te achterhalen, ook als wat zich heeft afgespeeld beter geheim kan blijven. Brody speelt een soort detective-journalist die verstrikt raakt in een verhaal dat hem de ondergang in trekt. Daarin staat hij niet alleen: alle vier de belangrijkste personages raken beschadigd door de botsing tussen ontsluiering en geheimhouding. Met de sfeer zit het in Manhatten Nocturne wel goed, mede dankzij de typische noir-muziek, voor een deel zelf geschreven door DeCubellis. Visueel kan de film gerust verbluffend genoemd worden, tenminste op de momenten dat Strahovski in beeld is. Ook daarbuiten is Manhattan Nocturne fraai verzorgd. De film zit vol interessante momenten, waaronder het slotverhaal van Caroline, hoewel de samenhang niet altijd even logisch lijkt. Qua sterrenbeoordeling zou ik hebben kunnen volstaan met een dikke drie, maar ja, Strahovski he.

Het script is niet bijster origineel maar de visuele touch van Michael Mann en zijn voortreffelijke muziekkeuze (!) tillen Manhunter ver boven gemiddeld niveau uit. Deze man weet hoe je spannende en vooral ook coole films moet maken!

Het geluid is in mono. Mono! Dus je maakt een film over de jaren '30 met een digitale camera, maar met een soundtrack in mono. Wat een miskleun. Mono-geluid is geen sfeerelement maar een technische beperking. Het klinkt zo platgeslagen, bah. Goed, dat is dus mijn belangrijkste kritiekpunt op Mank. Verder best een aardige prent, vooral naarmate de film vordert. Burke als Welles overtuigt niet echt, of beter: echt niet. En de politieke boodschap ligt er te dik bovenop.

Het bijzondere aan Jean de Florette 1 is het morele conflict: de eigen belangen, van de lokale bewoners, versus de belangen van de ander, die van buiten komt. Ingekaderd in plattelandsmores. Waarbij die film je overhaalt om tenminste van beide kanten het perspectief te zien. Bij Manon des Sources ontbreekt dit alles en komt er in de plaats daarvan een veel traditioneler wraakverhaal, vol schuld en boete. Het tweede probleem van deze film is dat het tempo onevenwichtig is. Begin en eind kennen hetzelfde trage tempo van deel 1 maar in het middenstuk worden in vliegende vaart enkele ontwikkelingen afgehaspeld. Tenslotte leek het acteerwerk me een stukje minder, het is er regelmatig overheen, ook bij de bijpersonages (die dorpsbijeenkomst). De rol van Beart vond ik niet geweldig, zowel qua schrijven als acteren. Verder is ze toch wel wat te mooi en die wapperende haardos raakt maar niet in de war. Zo is Manon des Sources een pak minder dan Jean de Florette 1, die al een beetje tegenviel.

Weinigzeggende film, die wat mij betreft zéker niet scherp is, waarin het personage van Wasikowska (die hier een soort Sia-impressie doet?) nota bene nog het meest normaal overkomt. Ik ben geen kenner van het werk van Cronenberg maar vind zijn films Eastern promises en A history of violence veel meer diepgang hebben, terwijl het rauwe randje dat van Maps to the stars iets bijzonders zou moeten maken vooral lusteloos lijkt (met uitzondering van het moment waarop Moore wordt neergeslagen, de uitvoering hiervan is sterk).

Mar Adentro is een film die in strikte zin niet gaat over euthanasie maar over het recht op levensbeëindiging. Dat thema wordt mijns inziens mooi en integer behandeld. Bijzonder is dat hoofdpersoon Ramon op het oog nog behoorlijk veel waardevolle dingen heeft, dingen om voor te leven. Daardoor komt zijn leven eigenlijk op een verrassende manier ‘waardig’ en zelfs humaan over. Sterk gedaan is de discussie met de pastoor, vooral omdat deze laatste zelf ook lijdt aan tetraplegie. Jammer dat hij een paar behoorlijke missers maakt (gebrek aan liefde, voorbeeld Hitler) maar in de discussie worden toch ook door hem rake opmerkingen geplaatst. Tenslotte wordt duidelijk uitgebeeld wat de impact is van een dergelijke wens op familie en andere dierbaren.
Filmisch heb ik wat meer kritiek. Ik vond Mar Adentro dus wel sentimenteel (tot mijn verbazing wordt daar in de meeste recensies anders over gedacht) en vooral de muziek speelt daarbij een rol. Die is vrij pathetisch en wordt te duidelijk gebruikt met het doel emotie op te roepen. Verder zijn de fantasiegedeelten waarin Ramon loopt of zelfs vliegt voor mij een brug te ver. De cinematografie is gelikt maar saai. Dat gelikte, om niet te zeggen: commerciele, geldt trouwens ook voor het drama. Niet verrassend dus dat dit een Oscar won.
Vrij heftig is nog de eindscene, niet echt wat je noemt een ‘goede dood’. Wel een goede film. 3,5*

Pablo Larraín heeft met Jackie, Spencer en Maria in mijn ogen de beste filmtrilogie ooit afgeleverd. Maar het laatste deel is wel een tikje minder dan de eerste twee.

Ik ben op zich geen opera liefhebber en vooral halverwege Maria zijn er teveel cross-cuttings met optredens naar mijn smaak. Ook kleurt Larraín hiermee meer binnen de lijntjes van het genre van de biopic, door via flashbacks de levensgeschiedenis van Callas in te vullen. Maar het blijft toch in de eerste plaats een psychologisch portret. Dat op sommige momenten ontroert en indruk maakt. Te beginnen al met de openingsscène, die het gevoel uitstraalt van een in-memoriam reel. Bij alle drie de films zijn er commentaren over afstandelijkheid, maar ik kan me daar niks bij voorstellen, ze ontroeren mij juist diep. Vooral is het bij vlagen zo intiem dat je je een voyeur waant. Het mindere aan deze Maria is dat de problemen waar de diva mee worstelt me niet zo erg boeien. Ze probeert haar eigen stem te vinden, om zo haar persoon en de publieke figuur die ze is beter samen te laten vallen. Voor mijn gevoel brengt Larraín daarin niet veel nieuws voor het voetlicht. En tenslotte was het misschien beter geweest om de figuur van Onassis meer op de achtergrond te houden, analoog aan wat er in Jackie gebeurt met JFK en in Spencer met Charles.

Niettemin een erg mooie film, prachtig aangekleed, met een fraaie score en enkele zeer mooie momenten. De laatste zangscène is ook echt prachtig.

Een sate-western werd dit genoemd bij de inleiding. Aardig gevonden. De film is mooi geschoten en kent fijne westernmuziek. Maar het tempo ligt simpelweg te laag, waardoor de amusementswaarde in de knel komt. Op zich is Marlina the murderer in four acts dus een leuke uitbreiding van het genre, maar er had meer ingezeten. Kleine 3*.

Een stuk beter dan verwacht. Veel waarachtiger vooral dan het eerdere werk van Baumbach dat ik ken. De dagvaarding is een mooi voorbeeld: de aanloop ernaar toe wordt een beetje opgeklopt, 'filmisch' gemaakt, maar het moment zelf is gewoon ondramatisch (uiterlijk in elk geval) en realistisch. Er zijn ook genoeg moment van vrij intense emotie en vooral de balans in het script is erg goed, inclusief de geschreven waardering van elkaar (de humor daarentegen komt weer niet goed uit de verf en had nog verder op de achtergrond gehouden mogen worden). Het grote voorbeeld Scenes uit een huwelijk wordt qua diepgang niet bereikt overigens, daarvoor zijn de problemen uiteindelijk ook iets te duidelijk en grijpbaar. Zowel Johansson als Driver acteren voortreffelijk, wat ook nodig is in een dergelijke film. Fijn dat Johansson nog eens een dramarol op zich neemt, want als actieheldin vind ik haar een pak minder. Marriage story is gewoon 136 minuten interessant drama en mijn mening over Baumbach moet ik serieus herzien.