Opinions

Omdat er weinig actie is, zullen sommige critici in Gattaca misschien een SF-meesterwerk willen zien, maar daarvoor heeft het scenario gewoon veel te weinig om het lijf. Dat zwemgedoe, hoe infantiel, en die verplichte love-interest met Thurman, veel ongeïnspireerder wordt het niet. Weinig actie maar ook weinig inhoud, dan blijft er dus weinig over om van te genieten.

Na het overdonderende Rocco e i suoi Fratelli is dit toch een tegenvaller. De film weet niet genoeg te boeien, mede doordat de personages me niets deden. Pas het laatste uur wordt de hoofdpersoon wat interessanter omdat hij steeds meer de onontkoombaarheid begint in te zien van de omwenteling die plaatsvindt. Zijn beschrijving van de oude en de nieuwe macht, die niet wordt verstaan door de enige die hem lijkt te begrijpen, is wel een sterk moment.

Verder wordt deze film nooit echt bijzonder, niet in het verhaal maar ook cinematografisch is Il Gattopardo weinig interessant. De veel te aanwezige muziek is zelfs behoorlijk vervelend.

Claudia Cardinale, de Grande Dame van de italiaanse film, brengt wel wat leven in de brouwerij maar heeft ook een nietszeggende rol.

Helaas is Il Gattopardo dus gewoon drie uur middelmaat. 2,5*

Prachtig staaltje cinema. Weidse landschapsbeelden, betoverende scenes, grootse cameravoering, zelfs de dialogen vond ik goed. De discussie over het volgen van de diersporen bijvoorbeeld en ook de rotsscene, allemaal heel droog.

Daarnaast is de soundtrack erg sterk. Diverse harde cuts vormen juist door het geluid een ontzettend abrupte overgang.

Toch heeft een film voor mij iets meer inhoud nodig om de volle waardering te krijgen.

4*

En nu ga ik het zand uit mijn haar wassen.

Niet zo geslaagd. Met name eigenlijk het personage Gertrud niet, met dat uitdrukkingsloze gezicht en het te nadrukkelijke praten. Ze deed me een beetje denken aan personages van Couperus (Eline Vere bijvoorbeeld), hoewel die wat emotievoller zijn. Verder duurt de film, zoals eerder gezegd, te lang. Waar ik wel over te spreken ben is de belichting. Dreyer zit regelmatig tegen overbelichting aan, en dat geeft een heel serene sfeer. Het einde is weer een domper, de klokken teveel cliche. Jammer. Ik had meer verwacht van mijn derde Dreyer.

Nou, zeg dat wel. Eigenlijk is hiermee ook direct het belangrijkste gezegd over de film. Tragisch enzo maar het gaat allemaal niet echt leven. De symboliek van de koe en het eerlijk gezegd toch wat gezochte verhaal kunnen de thematiek niet overtuigend inkleuren. Geef mij dan maar There is no evil, vele malen beter.

Merkwaardig hoe lang het verhaal erover doet om boeiend te worden. Ik kan er niet goed de vinger op leggen. Het is gewoon een lauwe bedoening. Nu had ik eigenlijk vooral vanwege het 'visuele' aspect besloten om Ghost in the shell toch maar in de bioscoop mee te pakken, maar in dat opzicht ben ik toch licht teleurgesteld. De decors zijn tegelijk grootschalig en gedetailleerd, prima zou je zeggen, ware het niet dat het altijd als decor blijft aanvoelen. De stad komt niet tot leven. Van de overige elementen die je visueel kunt noemen, cinematografie en montage, valt niet veel speciaals te zeggen, behalve dat een iets hoger tempo op sommige momenten waarschijnlijk niet had misstaan. Niettemin is er een aantal mooie scenes, zoals Major die zich door de brekende glaswand manifesteert, de ontmoeting met moeder en het gevecht in het water, de laatste volgens mij een kopie uit het origineel (waar ik me verder vrij weinig van kan herinneren, behalve een veel donkerder sfeer). Johansson is gewoon prima in zo'n rol, mede dankzij d'r stem. Slecht is de film niet, goed ook niet, 2,5* dus.

Deze schitterende film heb ik destijds volledig gemist, waarschijnlijk omdat ik niet direct aansla op een titel als A ghost story (of The green knight). Maar goed, dit blijkt dus heel stijlvolle arthouse en Lowery heeft de gave om je met zijn beelden direct de film in te zuigen. Ik weet niet precies wat het is, maar het was direct duidelijk dat dit goed zat (terwijl ik van het weekend bij een film als Crossroads (1986) precies de omgekeerde ervaring had: dat je je meteen kapot zit te vervelen, zonder te weten waarom). Heel fraaie sfeer zo met dat kader, vooral in het begin de gedekte kleuren en later als er dan meer licht en kleur is dan heeft het ook direct impact. Maar de drijvende kracht is denk ik toch de soundtrack. Geweldig, zowel het gebruik van geluid als de muziek, opnieuw toevertrouwd aan Daniel Hart. Vanaf halverwege verandert de film een paar keer van setting/gedaante, maar alles voelt toch als een eenheid, ook dankzij de oneindige melancholie van de spoken. Het gevoel dat de film uitbeeldt vond ik heel krachtig en kwam echt binnen. Ik kijk nu al uit naar meer werk van Lowery/Hart (Peter Pan & Wendy is al in postproductie).

PS. Casey Affleck weet ze wel uit te zoeken zeg. Qua acteren stelt het hier weinig voor, maar met Gerry, Manchester by the sea, A ghost story en Light of my life toch vier x vier!

Toch leuk, een huisgenote die het NRC leest. De film zelf valt helaas wat tegen. Althans: ik vond het weinig bijzonder. Een van de sterkste punten is wat mij betreft het troosteloze flatgebouw waarin alles zich afspeelt. Zeer fraai in beeld gebracht bij de eerste kleurenscene (sowieso een verademing na 7 minuten historische parade-opnames). Tegelijk maakt het de film behoorlijk statisch. Alles moet dan komen van de personages, de dialogen en de verwikkelingen. Dit is wel in orde maar het komt niet boven de middelmaat uit. Vooral teleurstellend is de relatie tussen Antonietta en Gabriele. Typisch geval van geen chemie, ofzoiets. Het einde is wel vrij goed, subtiel. 3* dan maar.

Giorni e nuvole is een zeer onderhoudende Italiaanse praatfilm over hoe de financiële crisis ingrijpt in het huwelijk van een welgesteld en weldenkend echtpaar. De film is uitermate personage-gericht, en vooral Elsa overtuigt en ontroert als echtgenote, moeder en kostwinner. De man zit iets te vaak in angry-modus, maar zijn hoofd onder die scooterhelm is onbetaalbaar. Verder blijf ik vinden dat Soldini z'n vormgeving goed voor elkaar heeft, met net genoeg leuke cinematografische momenten om de aandacht te trekken maar ook weer niet zo'n nadrukkelijke aanwezigheid dat het afleidend werkt. Het niveau van Agata e la tempesta, schandelijk ondergewaardeerd hier op de site overigens, wordt niet bereikt maar ook deze prent van Soldini is absoluut weer de moeite waard.

Knappe rol van Victor Polster, die een wat beter script had verdiend. Voor mij is het manco van Girl dat het teveel een film blijft over het onderwerp 'transgender-problematiek' en te weinig het persoonlijke verhaal is van Lara. Als het wel dat laatste was geweest, dan had men wat drama kunnen laten vallen en andere zaken meer uit kunnen werken (de relatie met de vader is bijvoorbeeld interessant, en ook het streven ballerina te worden, die elementen waren al voldoende geweest). Nu echter komt er ook nog een eerste seksuele ervaring bij, en een moment van vernedering, en dan de zelf-castratie aan het einde. Verder is de muziekkeuze zwak. De cameravoering vond ik overwegend wel mooi, hoewel inderdaad wat repeterend in het kadreren van bepaalde lichaamsdelen. Met de kritiek uit het artikel dat op de vorige pagina staat vermeld kan ik overigens helemaal niks: het verexclusiveren van menselijke ervaringen en de claim dat niemand anders daar iets van mag vinden is het wegzagen van een van de pijlers onder de narratieve kunst.

Positief verrast dat dit niet de typische anti-psychiatrie is die je na de eerste tien minuten verwacht. Wel integendeel, Girl, interrupted is goed beschouwd behoorlijk positief over de psychiatrie en de mensen die er werken. Dat is dan bijna weer teveel van het goede, maar afijn. Vond het verder best wel goed uitpakken allemaal met de focus op Susanna en haar relatie met de andere vrouwen in de instelling. En vooral haar zoektocht naar zichzelf: is ze ziek, wat houdt dat dan in, en hoe kan ze daarmee haar leven leiden? Het laatste kwartier gaat echter ver over the top qua ontwikkeling en de zoete muziek helpt ook niet mee. Kost de film toch een halve punt, want verder heb ik me er goed mee vermaakt.

Mooie beelden, met veel diepte en kadervulling, maar de film heeft (mij) niks te zeggen. Zo'n bloedige ontsporing wekt vooral irritatie.

Eén van de beste Bondsongs uit de reeks, maar niet één van de beste films. De grootschalige actie landde helemaal niet bij mij, met dat geslalom door kogelregens en puinrijden met een tank. Saaie bedoening. De afdeling explosies heeft duidelijk de vrije hand gekregen en dat doet de film geen goed. De puns zijn bijna allemaal miskleunen, maar goed, de hele reeks gaat gebukt onder deze brakke vorm van humor. Nee, tegenvaller, en dat nota bene met 'mijn' Bond, Pierce Brosnan. Hij heeft de looks maar qua acteren is het te vlak, helaas.

Mijn eerste bioscoopfilm sinds de lockdown, en dan zijn deze openingcredits een lekkere binnenkomer. The whistlers is met veel plezier gemaakt, zit vol filmverwijzingen en weet ook zelf geregeld fris uit de hoek te komen (zonder overdreven gedoe). Het basisprincipe dat je alleen een 'girl and a gun' nodig hebt wordt door Porumboiu nog wat verder aangekleed met een shitload aan operamuziek en diverse bijzondere locaties, waaronder natuurlijk de spetterende, bombastische finale. Ondertussen speelt ook de problematiek van corruptie in Roemenië z'n rol mee. Fijne prent.

Reactionair tot in z'n vezels, deze film. Dat zit niet alleen in racistische stereotyperingen, maar misschien nog wel sterker in het seksisme. Dat laatste wordt dan wel weer enigszins gecompenseerd door het personage van Scarlett zelf, maar ook alleen maar op bepaalde onderdelen. Daar tegenover staan bekende tropes: ze is behaagziek, alleen geïnteresseerd in geld/kleding, ze is geen goede moeder, ze kan niet liefhebben zoals een vrouw dat hoort te kunnen, ze is niet trouw, ze heeft een flinke beurt nodig (jaja, ook dat zit gewoon in de film, ik verzin het niet).

Wat heeft de film hiernaast nog meer te bieden? Vooral zie je bij Gone with the wind goed terug dat het een groot project was, waar veel manuren en veel geld tegenaan zijn gegooid. De productiewaarde ligt hoog, ondanks enkele duidelijk tekortschietende technieken. Op artistiek vlak heeft de film echter niet zoveel te bieden. De esthetiek is verouderd, met de ondergaande zon en silhouetten telkens. Qua cameravoering vond ik het niet slecht, met het crane-shot op het station als hoogtepunt. De niet aflatende strijkmuziek is echt een product van z'n tijd en heeft voor hedendaagse oren weinig interessants te bieden. Het enige moment dat me positief opviel is wanneer Scarlett de sterfkamer van haar moeder binnentreedt.

Dan nog het verhaal, dat is merkwaardig pointeloos. Het meest opvallende aan Gone with the wind is hoe onsympathiek het hoofdpersonage is, terwijl je als kijker toch wel met haar blijft meeleven. Narratief bereikt de film geen andere conclusies dan dit. In zekere zin kan je dit gewaagd noemen. Maar soms worden onsympathiek en interessant met elkaar verward. Helaas is Scarlett helemaal niet zo interessant, of misschien is ze het wel maar laat de film kansen liggen om dat goed uit te werken. Ze heeft zich vergist in haar liefde, nou poeh, moet je daar 3 uur 40 voor uittrekken?

Uiteindelijk een overgewaardeerde film, die qua status vooral nog meelift op z'n historische kassucces volgens mij. De Titanic (1997) van z'n tijd kan je misschien zeggen: technisch een prestatie en bij het grote publiek zeer succesvol, maar de artistieke waarde is betwistbaar.

Ben ik er toch weer ingetrapt. Dat ik net zoveel heb met het maffiagenre als met klamme theedoeken, dat wist ik eigenlijk wel, maar je verwacht toch dat een film die zowel hier als op IMDb in de top-20 staat een bepaalde kwaliteit zal hebben. Ik heb het niet kunnen ontdekken. Werkelijk niks wat gebeurt in Goodfellas had ik niet al eens eerder gezien binnen het genre. Het verhaal behoort tot de poverste van de hele verzameling, niets meer dan rise and fall, en dat is vanaf het begin al overduidelijk. De val wordt zowaar ingeluid door drugs, je verwacht het niet. De rest van de in lengte totaal niet te rechtvaardigen speelduur is gevuld met variaties op het thema: hoe kan ik mensen zo schofterig mogelijk behandelen.

Er is slechts een handvol scenes die nog iets van charme heeft, bijvoorbeeld wanneer Henry en Karen via de achteringang een restaurant betreden. Sowieso vond ik het grappig om Lorraine Bracco puur aan haar stem te herkennen (kende haar verder alleen als dr. Melfi uit The Sopranos, jep, daar heb ik me ook doorgeworsteld). Verder blijkt de voice-over aan het einde een bepaald nut te hebben en wordt de betrouwbaarheid van de vertelling daarmee ineens wat op de helling gezet, wat aardig is, maar zeker niet wereldschokkend. Maffiasoap noemde kappeuter het vroeg in het topic, en daar is denk ik alles wel mee gezegd.

Vakwerk, maar saai en gezapig. Een veelheid aan personages zonder focus op één of twee karakters is mijns inziens altijd een verkeerde keuze. (Precies de reden dat Oorlog en Vrede minder goed is dan Anna Karenina.) Verder maakt de setting temidden van de Engelse upper-class de film zeker niet boeiender. Echt vervelen doet Gosford Park gelukkig ook weer niet. 2,5*.

Een helaas onderschatte film hier op de site. God Exists, Her Name Is Petrunija vertelt een geweldig verhaal over een vrouw in Macedonië die onbedoeld in verzet komt tegen het patriarchaat. Klinkt drammerig, is het niet, op misschien een paar scenes meer aan het eind na. Nee, het is een lichtelijk absurd ingestoken drama dat feilloos en origineel een persoonlijk verhaal verbindt met grote maatschappelijke thema's. Mede gedragen door een sterke rol van Nusheva. Gebruik maken van de overdrijving als stijlmiddel wordt niet geschuwd, maar op een komische manier, de vrouwelijke reporter bijvoorbeeld. Ondertussen komen er ook mooie, intieme momenten voorbij. Stilistisch heeft Strugar Mitevska het prima voor mekaar, behalve de extreme close-ups, die vond ik wat hinderlijk. De eindscène laat in het midden naar wie het kruis gaat. Was het de cameraman? Ik weet het oprecht niet. Fijn!

Kechiche is voor mij de ontdekking van het filmjaar. Vooral natuurlijk door La vie d'Adèle, maar met La graine et le mulet bevestigd hij, zou je kunnen zeggen. Ik hou van z'n manier van vertellen, waarbij uitgebreid de tijd wordt genomen voor details en andere dingen die Kechiche belangrijk vindt, terwijl bepaalde zaken uit de verhaalontwikkeling nonchalant worden overgeslagen. Ik hou ook van z'n manier van filmen, met die haarscherpe, intieme en dynamische cameravoering.

La graine et le mulet is een film over twee generaties van een (immigranten) familie. Eerst worden alle personages uitgebreid geïntroduceerd; het begint met Slimane als de centrale figuur, het lijdend voorwerp eigenlijk, daarna de belangrijkste broer en zus separaat, vervolgens z'n stiefdochter, en tenslotte de gansche familie aan tafel (waarbij overigens Kechiche kiest voor filmrealiteit en niet voor echt realisme, ga maar eens met kinderen aan tafel zitten, uitgesloten dat je zo'n tafelgesprek op gang kan houden.)
Daarna volgen wat noodzakelijke voorbereidingen, in de vorm van het presenteren van het plan voor de restaurantboot en de werkzaamheden daaraan.
En de derde acte is natuurlijk de feestavond zelf, de verwikkelingen daarin, het drama dat zich ontspint.

Het verhaal als zodanig is wat mij betreft niet erg bijzonder, en een beetje onevenwichtig ook wel. Zoals ook al door anderen opgemerkt zijn de scènes met de gestolen brommer er teveel aan. Le graine et le mulet moet het vooral hebben van individuele sequenties en van de vrouwelijke personages, in het bijzonder Rym (Hafsia Hersi). Hierin is Kechiche zeer herkenbaar. Neem de scene waarin Rym couscous eet, geweldig. Ook verderop blijft Hersi de absolute ster van de film; het bemoederen van alle volwassenen om haar heen schetst mooi het contrast tussen de ietwat verdwaasde oudere generatie en het zelfbewustzijn van de jeugd. Overigens vond ik, los van haar hele verschijning, Hersi qua acteerwerk niet zo bijzonder; in de dialoog is ze iets te vlak en te rad van tong en als het gaat om emotie en intensiteit kan ze niet tippen aan Adèle Exarchopoulos.

Gemengde gevoelens heb ik bij het einde. De buikdans is zowel filmisch als narratief een gouden greep (en wederom maakt Kechiche hiermee het voyeuristische aspect van cinema zeer expliciet, als kijker wordt je eigenlijk gelijk gesteld met het zooitje genodigden in de zaal). Echter, het neervallen van Slimane vond ik opnieuw te veel gezoek naar drama.

La graine et le mulet is niet perfect, maar wel weer een erg goeie film. Het leek even op vier sterren af te stevenen, maar genoemde minpunten verhinderen dat in laatste instantie. Desondanks een film die ik bewaar en nog eens wil zien.

Die gelaagdheid van de vertelwijze, eigenlijk met gebruik van meerdere raamvertellingen, is ook meteen het enige wat ik herken als iets waarvoor Zweig als inspiratie zou kunnen hebben gediend (zoals in de opdracht van de film wordt vermeld), hoewel misschien diens roman De Strijd om Sergeant Grisja ook het absurdisme en het tijdsbeeld bevatten waarvan Anderson zich bedient.

Over de film zelf: schitterende enscenering vooral, minutieus en met flair gebracht, vol visuele grapjes a la Tati, maar bovenal gewoon typisch Anderson. Daarmee hebben we wel direct de sterkste troef van de film uitgespeeld. De humor is redelijk, het verhaaltje wat dun en onsamenhangend, en de personages wisten met niet zo te betoveren als in Moonrise Kingdom gebeurt. Speciale vermelding verdient nog even de vluchteling/emigrant-dialoog na de kolderieke gevangenisontsnapping; het wordt er eigenlijk een beetje bijgesleept maar het past toch. Goeie keuze.

The Grand Budapest Hotel is dus genieten voor de fans, maar ik sluit me aan bij degenen die dit eerder een (iets) mindere Anderson vinden dan z'n beste.

Veel beter dan ik (op basis van de trailer) had verwacht, zelfs de beste van Sorrentino tot nu toe. La grande belezza is een sfeervolle en melancholieke prent, die een paar sterke individuele scenes en dialogen bevat. Daarenboven heeft de film natuurlijk een prachtige soundtrack. Het hoofdpersonage is intrigerend, een treurige clown zoals Donkerwoud hem raak omschreef, hoewel ik had hem graag nog iets dieper uitgewerkt had zien worden. Minpunten zijn er ook; de eerste 10-15 minuten vond ik rommelig en oninteressant (te nadrukkelijk dynamische cameravoering ook), dat van die 'truc' is er wat over en tenslotte, tevens het belangrijkste, is het jammer dat La grande belezza toch wat los zand blijft. Mooi los zand, dat wel, gecentreerd rond de spil die Servillo overtuigend vormt, maar de inhoudelijke pretenties worden niet volledig waargemaakt. Desondanks dus een mooie film, die je ook tijdens de aftiteling nog gevangen weet te houden in z'n sfeer van acceptatie en aanvaarding.

Ook voor mij een iets te brute western. Niet alleen het einde trouwens, de wat excessieve wreedheden zitten er al vanaf het begin in. Daar doorheen gekeken is het wel een goede film. Dat hele sneeuwgebeuren natuurlijk, en daarnaast het conflict tussen de good-guy en de bad-guy. Ik vond hierin juist Silenzio sterker neergezet, ook een echte 'held' (zowel moreel als qua duelkunsten), terwijl Tigrero toch meer stereotyp bleef en ook helemaal niet zo schietgevaarlijk overkwam. Desondanks een mooi, tegengesteld karakterpaar, ruim voldoende interessant om de film te dragen. De muziek van Morricone is niet weg te denken hier en verbindt de sneeuwlandschappen met alles wat doorgaans hoort bij het genre, namelijk warmte, stof en gelooide kerels. Ja, en dan het einde. Ik was in ieder geval nog blij dat er een historische context werd gegeven aan de slachtpartij, maar het blijft niet echt iets voor mij. Wel erg gedurfd van Corbucci en het zorgt er zeker voor dat de film langer blijft hangen. Ruime drie sterren.

Gave score, dat vooral: lekkerrr.

Ook verder een heerlijk filmpje met een overtuigende Marillier, een tof verhaal (origineel script van de regisseur), goeie vormgeving (de feestscenes zijn sterk, ook het shot onder de dekens goed gevonden), paar hoogst ongebruikelijke momenten (spiegeldans, seksscene, kluifpartij op vinger). Alles klopt en het is gewoon goed gemaakt, met stijl. Je moet er niet aan denken wat er met zo'n script was gebeurd in handen van een of andere Hollywood-regisseur.

In een maand tijd heb ik mijn Chaplin-meter van stand 1 naar stand 5 gebracht. The Great Dictator is de minst typische Chaplin van de vijf en krijgt tevens de hoogste score.

Dat deze film zich onderscheidt van de rest is vooral goed te zien in de personages die Chaplin speelt. We zien hem veel minder optreden met bolhoed, wandelstok en zijn rare loopje. Sowieso staat het slapstick-element wat meer op de achtergrond. Daarvoor in de plaats komt een zeer sterk verhaal, een aangrijpend pleidooi voor vrede. Hoe sympathiek ik de Tramp-Chaplin ook vindt, deze film ligt me net wat meer.

Het visionaire aspect van veel scenes geeft The Great Dictator diepgang. Juist de wetenschap van de verschrikking die in werkelijkheid volgde maakt de rede van Chaplin aan het eind, ontegenzeggelijk vol pathos, indrukwekkend. De veel genoemde wereldbolscene is ook een goed voorbeeld: komisch en tegelijk huiveringwekkend.

The Great Dictator is een schitterende film. Het is hartstochtelijk en wanhopig pamflet dat een beroep doet op het beste van de mens. 4*

Dat die grafiek maar tot 1980 liep viel inderdaad wel op ja.

Dat gedeelte van de docu, waarin enkele grafieken worden getoond, is overigens wel het best. Hier worden daadwerkelijk inhoudelijke argumenten gegeven. De temperatuurdip na WO II is dan weer niet zo’n overtuigend tegenbewijs, het gaat immers om de globale trend vanaf de industrialisatie. Duidelijk wordt in ieder geval wel dat er veel meer is dan alleen menselijke CO2 uitstoot. De activiteit van de zon, andere broeikasgassen, wolken en oceanen zullen ongetwijfeld een grote rol spelen in een complex systeem als het klimaat.

Verder bestaat The Great Global Warming Swindle veel uit interviews, met uitspraken die nauwelijks verifieerbaar zijn. Een aantal dingen springt eruit:

1. De kritiek op wetenschap en wetenschappers. Hierin schuilt voortdurend de drogreden van de persoonlijke aanval. Motieven (geld) zeggen echter niets over de geldigheid van wetenschappelijke resultaten. Grappig is ook dat aan de andere kant sterk wordt benadrukt wat een vooraanstaande wetenschappers de geïnterviewden zelf zijn, hun onderzoek is uiteraard wel onomstotelijke en ver verheven boven geldelijk belang.

2. Nog zo'n tegenstrijdigheid wanneer het ontstaan van de CO2-theorie wordt belicht. Duidelijk wordt gemaakt dat de promotors en aanhangers politieke motieven hadden voor deze koers (nogmaals: dit zegt niets over de geldigheid van de theorie). Het laat haarscherp zien tot welke stroming de makers zelf horen, namelijk tot de kapitalisten, industrialisten en globalisten.

3. Het hele derde-wereld ontwikkelingsverhaal staat volgens mij los van de eigenlijke discussie. In ieder geval als je het wetenschappelijk benadert. Daarbij is milieu-vriendelijke ontwikkeling ook een stuk beter voor de mensen zelf (ik verwijs naar het programma van Rosemuller, 'China: de keerzijde van de groei').

Als wetenschappelijke debat is het een interessant thema. Het "einde discussie" van hierboven vind ik ook te makkelijk: gegevens over slechts 20 jaar zeggen niet alles. Echter, inhoudelijk kan een dergelijke discussie niet goed gevoerd worden door middel van documentaires. Doel van The Great Global Warming Swindle lijkt dan ook niet zozeer het wetenschappelijk debat maar allereerst het in de kop drukken van de milieu-bewuste opleving die nu plaatsvindt. En dat is dom. Want zelfs al is CO2 misschien maar een relatief kleine factor in de opwarming van de aarde, het is wel de enige factor die we kunnen beïnvloeden.

Regisseur Yimou Zhang doet in The great wall een poging om de hoeveelheid stompzinnigheid van de gemiddelde Hollywood-blockbuster te overtreffen en, het moet gezegd worden, hij slaagt hierin glansrijk. Dat deze man op zijn rijpe leeftijd zo'n dieppuberale onzinfilm zou afleveren had ik niet voor mogelijk gehouden. Zeer, zeer slecht in alle opzichten, met een speciale vermelding voor de muziek.

Misschien wel de origineelste film die ik dit jaar zag. Heerlijk spel van verhaal, cinematografie, montage en muziek. Ik dacht ook even dat hier Jonny Greenwood weer aan het werk was qua score, mede gezien de duidelijke klassieke invloeden (met tevens aan het eind de toevoeging van orgel), maar blijkbaar niet: de credits gaan naar Daniel Hart. Erg mooi vond ik de scene waarin Vikander als Essel haar eigen huwelijksaanzoek fingeert. In de stijl mag dan weer het groothoek-360 graden shot in het bos worden vermeld, heen en terug, heel bijzonder. Jammer dat ik deze in de bioscoop heb gemist, want daar is het wel de film voor. Nu kwamen de donkertinten niet zo mooi over. Verder kan ik niet zeggen dat ik er helemaal ingezogen werd, maar dat kan ook aan de omstandigheden hebben gelegen. The green knight komt echter zeker in mijn top-10 van dit jaar en David Lowery is er eentje om in de gaten te houden.

Na vele jaren maar eens herzien. De ontroering is wel verdwenen inmiddels, met wat meer filmervaring als bagage. The green mile blijkt dan behoorlijk sentimenteel te zijn en tamelijk simplistisch uitgewerkt (vooral door de zwart-witte personages). Verder verzwakt de raamvertelling het verhaal, dus dat had beter achterwege gelaten kunnen worden.

Maar, het verhaal zelf blijft wat mij betreft wel redelijk overeind staan en de sfeer van de gevangenis is krachtig. Ook de beperkte crew werkt goed. Eigenlijk kon ik me vrij veel scenes nog goed herinneren, dat zegt wel iets. Desondanks een ster eraf.

De minste van Anders Thomas Jensen, maar nog steeds een leuke film. Weinig echt gelachen deze keer, hoewel het script en de typetjes opnieuw vermakelijk zijn.

Ik vind trouwens dat alleen al die giraffe-knuffel het personage van Eigel bestaansrecht geeft.

Aparte film. Niet erg geslaagd, als je het mij vraagt, en dat komt vooral omdat ik de film erg zwaar vind leunen op het sadisme dat erin voorkomt. Als je dat wegdenkt blijft er weinig over en is het vooral een wat onbeholpen prent die op mij zeker niet zo geloofwaardig overkomt qua tijdsbeeld als wat wordt gesuggereerd (geinspireerd op ware gebeurtenissen enzo, ja zal wel, Makanins Andegraund lijkt me bijvoorbeeld een veel betere representatie geven).

De stijl is vermoedelijk bewust pover, omdat er direct een sovjet-sfeertje mee wordt opgeroepen, waarbij de muziek natuurlijk ook meehelpt. De sfeertekening is dan ook het sterkste punt van Gruz 200.

Verder heb ik er weinig over te melden, dat is op zich al een veeg teken, behalve dat ik als filmmaker altijd zou proberen een interessantere opening te bedenken dan waarmee Balabanov hier aan komt zetten. Niet mijn film, zoveel mag duidelijk zijn.

Heb gebiologeerd zitten kijken naar Gunda. Saai, dat herken ik helemaal niet. Het is zoals Ik Doe Moeilijk al zegt: door de rust en de nabijheid wordt je gedwongen het dierlijke leven op een andere manier waar te nemen en te ervaren dan dat je gewoon bent. Opvallend hoeveel van het gedrag herkenbaar is, hoe makkelijk je snapt wat er omgaat in het hoofd van koe, kip en varken, zonder dat de film nu echt manipulatief is daarin. Prachtig hoe zo'n poot van een kip beweegt, die tik tegen het hek onmiddellijk, de nieuwsgierigheid, hoe die koe zich laat strelen door het lange gras en als in een roes staat te genieten van alle kleuren, geuren en smaken. Gunda bestaat uit een stuk of vijf tot zeven lange sequenties. Ik merkte wel dat ik het per sequentie telkens net wat te lang vond. Net te lang die kippen, dat voeden van de biggen of het beeld van de koeien. Maar als film is Gunda niet te lang en de eindsequentie is indrukwekkend. Naast de fraaie beeldvoering is er een hoofdrol trouwens voor het geluid. Je zit middenin het natuurlijke leven. Erg goed.

Hamaguchi is een filmmaker die wat te zeggen heeft en ook weet hoe hij het moet zeggen. Bergman inderdaad, daar moest ik ook aan denken, hoewel dan meer in de aanpak dan wat er daadwerkelijk tussen de personages voorvalt en besproken wordt (hoewel, Tystnaden...). De fraaie belichting en het ingetogen geluidsdesign, met een passende Schumann, het was fraai. In tegenstelling tot Drive my car zijn er echter enkele momenten dat je je afvraagt hoe lang de film al bezig is.