Opinions

Vooral dankzij de scenes met een magisch randje is The Tale of Princess Kaguya de moeite waard. Ook de onderscheidende tekenstijl moet vermeld worden. Niet dat het verbluffend mooi is of iets dergelijks, maar het geeft in elk geval een eigen sfeer. Verhalend is het wat zwakker. Zoals ook anderen al aangeven boeit vooral dat stuk met de vijf huwelijkskandidaten te weinig. Grondfout in het script is natuurlijk dat het meiske niet gewoon tegen haar vader zegt dat ze terug wil naar het platteland om met die houtbewerker te trouwen. Heel vreemd dat zo'n basaal gegeven verder niet of nauwelijks geadresseerd wordt, want in de karakters die worden voorgesteld past het helemaal niet dat ze zo lijdzaam blijft afwachten en die vader is ook niet bepaald autoritair of degene met de broek aan. Maar goed, de twee uur en een kwartier moesten blijkbaar gevuld worden. Bij vlagen matig, bij vlagen behoorlijk goed, voor mij is dit 3*.

Erg aadige film, die continu wel vermaakt en een paar sterke momenten kent, zoals de achtervolgingsscene te paard en, voor mij persoonlijk het meest memorabel, de vuurdansscene. Het boerenduo is echter vaak te flauw en irriteert al snel, wellicht ook door het vreselijke geluid.

Kan me eigenlijk woordelijk vinden in dit puike bericht van Zandkuiken.

Probleem van de film lijkt me daarbij dat het uitgangspunt, een life-event en de verwerking daarvan, per definitie een nogal statisch gegeven is, waarbinnen ook nog eens het hoofdpersonage op een eenzijdige manier naar voren komt.

Verder qua vorm veel potentie, maar zoals gezegd loopt vooral het laatste stuk zichzelf een beetje voorbij, omdat de al drukke cameravoering dan nog eens wordt vergezeld van frequent cross-cutten. Het wordt dan te rommelig. Einde van de film is ook erg teleurstellend en laat zien dat er eigenlijk nauwelijks verhaal of ontwikkeling is geweest.

Kom op hetzelfde cijfer uit als hierboven. Wel benieuwd naar toekomstig werk van deze regisseur.

Een liefdesverhaal. Hoe simpel kan film zijn. En hoe mooi. Andersson vertelt in En karlekshistoria het verhaal van twee jonge tieners die voor het eerst verliefd worden. Dat is het. Een verhaal dat je 100 keer kan vertellen en dat 100 keer interessant zal blijven. Het blikkenspel en de gezichtsuitdrukkingen van de twee hoofdpersonages zeggen alles, prachtig gedaan. De wat sentimentele maar onweerstaanbare jaren '70 muziek versterkt deze scenes nog eens. De rest van de film is ietsje minder (ik sluit me in dat opzicht aan bij Mug). Zelfs de zoektocht naar John vond ik niet zo bijzonder vergeleken met een willekeurige scene tussen Annika en Par. Toch denk ik dat de film niet zonder die andere gedeelten kan, al is het maar voor de rust en de balans.

En karlekshistoria is gewoon een eenvoudige, ontroerende en leuke film. Heel anders dan bijvoorbeeld Songs from the second floor. Deze lijkt zoals al eerder gezegd meer op die andere Zweedse tienerfilm; Fucking Amal. Een aanrader dus.

Het eerste gedeelte van de film is goed te doen, vooral dankzij de fraaie fotografie. Daarna komt Ceylan met vermoedelijk de saaiste lange dialoog die ooit met een camera is vastgelegd en valt Kasaba volledig dood. Meest typerend voor Ceylan lijkt me vooralsnog, na drie films, het totale gebrek aan dramatische kracht en ontwikkeling in z'n films. Een goede scriptschrijver is geen overbodige luxe, zo blijkt.

Nogal een heftige film. De bijzondere cameravoering en de, misschien iets te nadrukkelijke, soundtrack maken het erg beklemmend. Bij de scene in het bootje moest ik sterk aan Ingmar Bergman denken vanwege de expliciete monoloog en de dramatische kracht die dit krijgt door de situatie waarin de personages zich bevinden (niet moeilijk om je Liv Ullmann in dat bootje in te denken...). Saillant detail: ik zag de film op Valentijnsdag.

Gezien dankzij de top-100 vrouwelijke actiefiguren van Film Pegasus. Prima vermaak! Winstead is een goeie lead. De basis van het verhaal is natuurlijk onorigineel, maar de uitvoering vond ik goed. Waar ik bij Marvelfilms bijkans in slaap val tijdens gevechten, waren deze in Kate best entertainend en tegen het eind zelfs wel spannend. Daarnaast is er een goede balans tussen actie en de meer persoonlijke zoektocht van Kate en Ani. Verder scoort de film dus vooral op uitvoering. Misschien is het cultural appropriation voor de puristen, maar die hele sfeer in Japan blijft gewoon fijn. Zo'n auto achtervolging die op een game lijkt, tof! Ook het gave 360-graden shot (in slowmotion in de club) van Kate mag niet onvermeld blijven. Prima vermaak dus.

Drifting Clouds is een film van ontroerende kneuterigheid. We zien twee kleine mensen, die nauwelijks praten, niet huilen en nooit winnen, maar ook niet opgeven. Mensen worden in de pastelwereld van Kaurismaki een tikje meelijwekkende maar uiterst sympathieke, vertederende wezens, die je oprecht het beste toewenst. Een ontzettend kaal plot, waarvan de kracht in de eenvoud schuilt en daarmee dat van Wan without a past overtreft, en melancholieke muziek doen de rest. Een van de mooiste momenten ontstaat wanneer de man het casino verlaat, die blik. Soms is het net teveel aangezet, verliezen de staccato dialogen aan geloofwaardigheid. Maar dat zijn wat mij betreft kleinigheden. Kaurismaki verheft in Drifting Clouds kneuterigheid tot kunst.

Plus de tranen die immer als beken over wangen rollen, de rookpluimen van een trein die de lucht volledig verduisteren, de regen die altijd in hoosbuien valt waarna de zon abrupt weer doorbreekt, de pasgetrouwde ingenieur die de hand van zijn geliefde vasthoudt terwijl hij een vliegtuig ontwerpt door getallen op een vel te schrijven, de parasol die precies voor het juiste paar voeten waait, de snauwende Duitsers, de ontmoeting op een treinperron waarbij de protagonisten naar elkaar toe hollen terwijl ze zich door de menigte banen, deze film is een feest van karikaturen en clichés. En dan heb ik de zeurderige soundtrack (waarom hoor ik de ambient liefhebbers hier niet over?) nog niet genoemd, noch de matige voice-acting en ook niet de kinderlijke manier waarop het motto van Paul Valery in woord en beeld letterlijk wordt herhaald doorheen de film. Dat zo'n aardbeving knap geanimeerd is interesseert me dan bar weinig moet ik zeggen.

Twee weken geleden gezien en inmiddels heb ik de moed bijeen geschraapt om hier een berichtje achter te laten. Verwarrende film, zoveel is zeker. Met name het hoofdperonage is erg ambigu en dat maakt de film moeilijk te interpreteren. Querelle geeft hierboven een goeie uitleg, maar toch blijft er voor mij dan wat wringen. Immers, Cosmo slaagt toch maar mooi in zijn opdracht. Daarbij zijn die 'gangsters' ook maar gewone jongens en zelfs de gevreesde chinese bookie is als het erop aankomt een hulpeloze, oude man. Het centrale thema is daarom volgens mij eerder de ontmaskering van het (film-)ideaalbeeld van de man. De opgelegde coolheid die in alle gangsterfilms weer vanzelfsprekend is blijkt bij Cassavetes een farce. Maar ook weer niet helemaal, want clubeigenaar Cosmo houdt met een mooie speech (daar boven op zolder) zijn zaak uiteindelijk draaiende. Compleet eruit komen doe ik dus niet. Leuk om een keer gezien te hebben in ieder geval, maar ik denk dat de thematiek van A woman under the influence me meer moet liggen.

Als we Jackie even buiten beschouwing laten (2016, maar pas in 2017 in de Nederlandse bios), dan is dit van alle grote titels toch wel de meest gedurfde van vorig jaar. Vind de vormgeving van The killing of a sacred deer heel fijn, vooral de shots die vanuit de hoogte de personages op de rug volgen. Maar ook zijn er fraaie close-ups en veel ongewone cameraposities en -bewegingen. De soundtrack is eveneens heel sterk, waarbij alleen de slotscène wat uit de bocht vliegt met het openingskoor van de Johannes-passion (in een veel te ouderwetse, uitgesmeerde versie ook nog). De beginscène daarentegen is fantastisch.

En dan hebben we nog de ongewone personage-interactie. Essentie van de film is volgens mij dat er wel gesproken wordt maar geen werkelijke communicatie plaatsvindt. Iedereen vormt een eilandje op zichzelf. Zelfs tijdens de geslachtsdaad blijft de afstand gehandhaafd. In dat kader past ook het manieristisch-robotachtige spreken van de hele cast (het overige acteerwerk is wel serieus, vooral Kidman is ouderwets sterk).
Een en ander culmineert in een soort wedloop tussen broer, zus en moeder om maar niet geslachtofferd te worden. Niemand komt op het idee de ander werkelijk bij te staan, de vrouw haar man of de zus haar broer, en al helemaal niet om zichzelf op te offeren (dochterlief gebruikt dit duidelijk als wanhoopspoging om haar vader voor zich te winnen, nadat ze net het vege lijf heeft proberen te redden door op de knieën de straat op te gaan, net als de moeder die maar weer klaar gaat liggen).
Het klinkt allemaal wat serieus, maar het is ook duidelijk komisch en het ongemak dat vrijwel continu aanwezig is mag wel zo'n beetje het handelsmerk van Lanthimos worden genoemd. (Over ongemak gesproken; "we gonna let it burn burn burn"..., bijna niet om aan te zien.)

Wat mij betreft is The killing of a sacred deer de meest gebalanceerde en geslaagde film van Lanthimos, zonder dat er wordt ingeboet op zijn eigenheid. Gemaakt met visie en een eigen stijl. Daarmee twee heerlijke uren film (zeker in de bioscoop).

Voor de deze film kan je eigenlijk de uitersten uit de stemschaal halen: de enige mogelijke beoordelingen zijn 2,5, 3 en 3,5 sterren. Kimi valt uiteen in twee delen. Het eerste is gesitueerd in een even groot als slecht geïsoleerde appartement (en omdat het toch niet uitmaakt laat Zoe Kravitz de ramen dag en nacht open staan), waar de getraumatiseerde hoofdpersoon haar werk als tech-analist uitvoert. (Terzijde: een voorval op 'de Evergreen' wordt genoemd. Dat was toch dat schip? Ik snapte niet helemaal wat dat ermee te maken had.) Tijdens een work-out luistert ze naar 'Oxytocin' van Billie Eilish (we horen alleen de intro), een intense track met een paar toepasselijke teksten op wat zal gaan volgen ("And what would people say / If they listen through the wall", "I wanne do bad things to you" enz.) De tweede helft van Kimi heeft een wat andere gedaante, zowel qua verhaal als stilistisch. Het scharnierpunt is een fraaie scene waarin Kravitz het audiofragment van een moord hoort en tegelijk de beelden hiervan door het beeld vloeien. Ze trekt er nadien op uit en de cameravoering is nu blikvanger: mooi de angst verbeeld en toch strak gedaan. Minpunt is hier het script. Dat je op een luxe kantoor ineens twee hitman op je af gestuurd krijgt doet de wenkbrauwen omhoog gaan. Met die Kevin-figuur had ik geen moeite, vond het juist wel leuk dat er naast de high-tech digitale afsluitersituatie ook gewoon een dikke vent met een verrekijker voor het raam zit. Het slot is niet direct geloofwaardig maar wel bevredigend en hier neemt Soderbergh toch afscheid van films als Blow-up en The conversation, als ik me niet vergis. Prima prent.

De melige kitsch die Shinkai in felle kleurtjes uitscheidt, ook bij Your name kan ik er weer heel weinig mee. Personages en verhaal zijn van een puberaal niveau, en qua uitvoering is het niet veel beter gesteld. De stemacteurs overacteren erop los en de muziek is tergend. Niet alleen de k-pop overigens, ook het gebrei van piano en viool, vrijwel continu aanwezig, is een niet te miskennen teken van wansmaak. Wat ik wel aardig vond was een moment van racking focus en de time-lapse, waarmee dus de werking van een camera geïmiteerd wordt. Maar verder is Shinkai een naam om snel te vergeten.

Het knappe van de docu zit hem erin dat hij vanuit de kinderen is gefilmd. De camera staat altijd op hun niveau, niet voor niets blijven juf Kiet en haar hulpjuf veelal uit beeld. Wat je dan krijgt is een inkijkje in een groep kinderen die een nieuwe taal en gedragscode moeten leren terwijl ze ondertussen hun trauma's moeten verwerken, onder begeleiding van een tamelijk strenge maar zeer accurate juf. Vooral Leanne is echt een dropje, en de ontwikkeling van Haya resulteert in een prachtscene als ze tegelijk stralend en ongemakkelijk de felicitaties in ontvangst neemt voor haar goede gedrag. Jorge leek me het meest bewust van de camera, en vond ik minder interessant. Dit is echter zeker geen politiek pamflet, met het etaleren van tolerantie heeft het niks te maken en ik vind de opmerking van danuz eigenlijk onder de gordel. Laten we zo'n film nu niet gebruiken om te debatteren of te polariseren. Gewoon genieten van deze kinderen. Ze zijn hier en ze maken er het beste van. Hup juf Kiet!

Why split a peanut?

Erg aardige film, die wat mij betreft op alle vlakken prima werkt: als road-movie, als komedie en ook als portret van de toestand van Europa. Misschien nog het minst als mockumentary, maar ach, dit aspect stoort ook niet. Daarbij is het in een aangenaam visueel jasje gestoken door Brosens en Woodworth, zeker voor een komedie steekt de film in dit opzicht toch wel boven de middelmaat uit (met name als het gaat om camerastandpunten). Een resem van klassiekers uit de Europese muziek komt ondertussen voorbij, van Griegs Hall of the mountain King tot de Bolero van Ravel, van een Komsomol-lied tot het onvermijdelijke Ode an die Freude.

Misschien net niet scherp of memorabel genoeg voor een hoge score, maar King of the Belgiums is wel een aangename film, beter dan ik verwachtte.

Haar bijdrage zit er wel duidelijk in hoor en ook juist dit issue komt min of meer letterlijk aan bod.

Op een paar cringe-momenten na toch een erg aangename film. De onderwerpkeuze is goed en men focust op de periode waarin Venus tussen de 10 en 14 jaar oud is (en Serena twee jaar jonger), dus alleen de opbouw naar de successen. In de hoofdrol van Smith zie ik geen Oscarmateriaal (Washington overtuigde me veel meer in The tragedy of Macbeth). King Richard duurt nogal lang, hoewel je daar tijdens het kijken niet veel last van hebt, en het is filmtechnisch nooit meer dan degelijk. Het slot vond ik een afknapper: eerst die klappende/hossende menigte en dan de tekst met de prestaties van Venus en Serena, die overbodig is, met ook nog de onvermijdelijke Beyoncé die hier dan weer te horen is, wat een cliché inmiddels zeg (begrijp me goed, ik heb niks tegen Beyoncé, maar wel dat elke film over een sterke vrouw of een Afro-Amerikaan door haar moet worden afgesloten, als een soort stempel, hou daar mee op aub).

Duidelijk dat hier een goed geschreven drama achter zit, waardoor de focus niet zozeer ligt op middeleeuws vechten maar meer op het belang van loyaliteit en vriendschap. Het slotbeeld van de film is daarmee een van de sterkste momenten van The king: het vormt een climax van de thematiek, terwijl het moment zelf heel simpel en ingetogen is. Zoiets zie je niet vaak. Chalamet is een interessante koning om naar te kijken. Die Franse dauphin is helaas tergend theatraal en zoals vaker in dit soort films zijn de schaal en het epische gehalte van alles wat met oorlog en vechten te maken heeft te groot voorgesteld (in dit geval vooral de vloot en die katapulten). Het Franse perspectief van de slag bij Azincourt kan je trouwens beleven bij Thea Beckman en haar jeugdroman Geef me de ruimte!.

Deze film demonstreert dit citaat van 's werelds beste schrijver, Javier Marías:

"Het is vreemd dat je kinderen min of meer onbekenden worden, er zijn veel ouders die dat niet accepteren en die hen in elk opzicht toegewijd blijven, zelfs als die kinderen daar duidelijk niet van gediend zijn. Ik ken degene die je was, en ik geloof dat ik die persoon in je herken. Maar jou ken ik niet, niet echt, zoals ik hem kende, totaal niet; en dat is ook het geval met je zuster en je broers."

Hoe dan ook, een fijne film. Soms neigt het iets teveel naar het typische, maar vooral in de personage-portrettering blijft het overwegend naturel. Gegoten in een mooie, onnadrukkelijke filmstijl, met regelmatig goed gebruik van handheld-cameravoering. Het schokkerige beeld van de nachtelijke zee is een sterke vondst. En de soundtrack werkt ook goed.

Nou, wat een namen zijn er al voorbij gekomen in dit topic: met Shakespeare, Dostojewski, Tolstoj, Voltaire, Gontsjarov en Tjechov is een groot deel van de literatuur tot de 20e eeuw wel benoemd.

De belangrijkste naam om te noemen lijkt mij echter Ingmar Bergman. Inspiratie is nog te zacht uitgedrukt, Kis Uykusu is als je het mij vraagt gewoon een Turkse en moderne Bergman. Het begint natuurlijk al met de acteerwereld die zo'n grote rol speelt in de film. Maar belangrijker is de manier waarop de personages met elkaar omgaan. Aanvankelijk weet men het nog beleefd te houden, maar de onderhuidse spanningen zijn dan al voelbaar, en langzamerhand begint de één de ander nietsontziend te fileren, én, ook typerend, daarna vindt weer een soort relativering plaats (de soep wordt uiteindelijk niet zo heet gegeten als ze wordt opgediend). De verwijten die de personages elkaar naar het hoofd slingeren hadden eveneens zo uit de koker van Bergman kunnen komen. Ten slotte is de overvloed aan dialogen en het tamelijk toneelmatige karakter ervan ook Bergmanesk te noemen.

Maar, bij mijn weten is er geen film van Bergman van meer dan 3 uur met zo weinig filmische ontwikkelingen en zo weinig dramatische ontknoping. Winter Sleep opent ijzersterk en zo lang de karakters zich inhouden blijft het interessant, maar daarna verzandt de film in ruzie-scenes die allemaal wel erg veel op elkaar lijken, en echt tot een kern komen doet het voor mijn gevoel nooit. In ieder geval is er niet, zoals bij Bergman, een emotionele climax. Je kan het allemaal in het midden laten zodat de personages complex lijken, maar wat wil je als regisseur dan nog zeggen, vraag ik me af? De beste scenes voor mij zijn die met Ismail, die minder praat maar wel daden stelt (hij is naast de theorieën van zusterlief dan ook de meest uitgesproken link met Dostojewski mijns inziens (een geldverbrandingsscene komt bijvoorbeeld ook voor in De idioot)).

De stijl van de film is statig; qua cameravoering houdt Ceylan het sober, maar de decors zijn juist vrij uitbundig (zowel binnen als buiten). De warme belichting in de binnen scènes geven een mooi contrast met de uitgesproken dialogen.

Al met al ben ik niet echt onder de indruk van Kis Uykusu. Het is mij teveel van hetzelfde, en te weinig tot de kern komend. Ceylan had er wellicht beter aan gedaan de helft van de dialogen in z'n vorige film te verwerken, dat zou denk ik beide films ten goede zijn gekomen...

Dit viel me 100% mee. Het boek van Hosseini vind ik weinig bijzonder en vaak is een verfilming zwakker. Hier niet. The Kite Runner kent door de orientaalse beelden een lekker sfeertje en er zit een behoorlijk tempo in. De scenarioschrijver heeft enkele goede keuzes gemaakt, zodat het verhaal precies klopt maar nergens te lang wordt uitgerekt. Hierdoor komt het eigenlijk beter tot zijn recht dan in het boek. Alleen het einde blijft enigszins geforceerd en daar wordt soms ook wat teveel op het sentiment gespeeld. Dat de getoonde situatie nog redelijk actueel is draagt bij aan de positieve filmervaring, en waarschijnlijk aan de populariteit van dit soort films/boeken in het algemeen.

Chuck the movie, het is er dus toch van gekomen. Wel met mindere humor, mindere romantiek en een minder mooie vrouw dan the real deal. Verhaal is ook niet altijd even coherent. Maar goed, vond het desondanks behoorlijk vermakelijk.

Er is al heel wat kritiek op Knight of Cups voorbij gekomen in de recensies hier, maar waar iedereen het wel over eens lijkt is de beoordeling van het camerawerk; dit zou geniaal zijn. Aangezien het pas mijn derde film van Malick is en Portman erin speelt, stond ik bij aanvang zeer welwillend tegenover de film, maar al binnen 10 minuten was ik de voortdurende tracking shots zat aan het raken. In combinatie met de snelle montage zou ik de filmstijl eerder 'hysterisch' willen noemen dan 'dromerig/poëtisch'. Visueel bombast, dat is het. Malick gaat in elk shot voor het grote gebaar en de ultieme expressie. Erg vermoeiend. Ik houd overigens ook niet van poëzie, misschien is dat het.

Over de inhoud zijn al rake dingen gezegd, bijvoorbeeld door Ferdydurke. Inderdaad is het gevoel van onvervuldheid het belangrijkste thema, gegoten in een heilige graal-vertelling, maar dan in een zeer modern jasje. Bale loopt eigenlijk de gehele film rond als Neo op zoek naar de blauwe pil. Er moet iets meer zijn, maar hij weet niet wat. Het grote probleem in de uitwerking is voor mij dat Malick alle menselijkheid achterwege laat. Zijn personages zijn abstracties. Close-ups zijn er nauwelijks, zeker niet en face. Dialogen ontbreken ook en worden vervangen door een interne monoloog in fluisterspraak. Zelfs als dit alles een bepaald concept dient (ik zie het persoonlijk niet echt), dan nog blijft staan dat het totaal niet werkt om de problematiek inzichtelijk te maken. Geef mij dan maar de 'ouderwetse' benadering van bijvoorbeeld Magnolia.

Toch ben ik niet zo vernietigend negatief als sommigen, één vanwege de originaliteit van de vorm en twee omdat de mooie muziek nog iets van emotie toevoegt aan deze lege film vol visuele krachtpatserij en inhoudelijke luchtfietserij.

Anti-Trump politica? Dan heb je er echt niks van begrepen. "The scrappy fighter from The Bronx" is anti-establishment, dus net zo goed tegen de Democratische status quo carrière-politici.

Het is een prima documentaire overigens, die vier kandidaten volgt in hun route richting Democratische voorverkiezingen. AOC krijgt de meeste screentijd en is ook veruit het boeiendst om naar te kijken, vanwege haar enorme talent en charisma. Wat ik heel interessant vond was het gegeven dat ze eigenlijk voortkomen uit een selectieprocedure door twee organisaties, genaamd 'Brand New Congress' en 'Justice Democrats'. Er zit dus een uitgewerkte strategie achter (eindelijk mag je wel zeggen, het is niet genoeg om fijne idealen te hebben, de conservatieve krachten hebben dat feit al eeuwenlang door).

Knock down the House biedt naast een inkijk in deze beweging ook een blik op het verrotte politieke systeem in Amerika en hoe dit doorwerkt in het dagelijks leven. De korte gesprekken op straat zijn wat dat betreft deprimerend, van mensen die al hun hele leven op een bepaalde kandidaat stemmen en daar niet vanaf wijken, ook al is er nog nooit een sikkepit verbeterd. De docu maakt tegelijk de toekomst zichtbaar. De vlam van Sanders slaat over en AOC zal, nu de eerste horde genomen is, niet meer te stuiten zijn.

Heb me ontzettend geërgerd aan de geëxalteerde personages en hun volstrekt onlogische gedragingen. Dacht inderdaad naar een slechte theatervoorstelling te zitten kijken, dus dat dit gebaseerd is op een toneelstuk verbaast me niks. Verder allemaal in de gebruikelijke bruine grauwheid opgenomen waarop Oost-Europa het patent heeft geclaimd. De muziek was ook niet mooi en vooral slecht ingezet steeds (maar wat wil je als de componist Satanowski heet). Snel vergeten deze ellende.

Kan me bij de lauwere reacties aansluiten. Zowel stijl als verhaal waren niet van zodanig niveau om er overdreven enthousiast van te worden. Vond de animatie houterig, met name het rennen en de rijdende auto's. Veel personages ook die compleet stil staan als ze geen dialoog hebben, niet best gedaan. De stilstaande achtergronden zijn dan wel weer erg mooi, bijna fotografisch.

Het verhaaltje is eigenlijk niet interessant en de enige reden dat het niet echt saai wordt is de korte speelduur. Uit eerdere opmerkingen her en der op Moviemeter had ik begrepen dat The Matrix voor een groot deel schatplichtig zou zijn aan deze film, nou, niets is minder waar. Alleen die groene letterreeksen zijn identiek, verder zag ik geen connectie. De andere zaken die hier al meermaals zijn benoemd (muziek, actiescenes, vond zelf ook die tussenscene met koor en omgevingsbeelden fraai) zijn allemaal wel aardig, dus het lukt net om er nog drie sterren uit te peuren.

De beste nieuwe film die ik in jaren zag, geweldig. Vanaf het begin van Kokuhaku zat ik aan het beeld gekluisterd en achteraf denk ik dat ik het eerste halfuur ook het beste vind van de gehele film. Wat een intensiteit. Halverwege werd dat ietsje minder, de film lijkt z’n focus hier wat te verliezen, om bij het zinderende einde weer helemaal terug te zijn.

Verhalend zit het wat mij betreft bijzonder goed in elkaar. Het eerste halfuur kent een prachtige structuur; de schijnbaar nonchalante speech, stukjes informatie die pas later belangrijk blijken, de flash-backs, de reacties van de klas. In één woord fenomenaal. Menig film zou met de narratieve gegevens van deze uitgesponnen opening al z’n gehele lengte hebben kunnen vullen.
In het middenstuk is het allemaal iets rommeliger. Ik had, gelukkig, helemaal niks gelezen over het plot, en het lijkt alsof het perspectief wat verschuift. Dat blijkt in het laatste deel slechts schijn te zijn geweest, Kokuhaku is wel degelijk een onvervalste wraakfilm. Maar het is de manier waarop het wordt uitgevoerd die bepalend is en die deze film zoveel stijl geeft.

Inhoudelijk worden er, enigszins voorzichtig, toch wel interessante dingen aangesneden door Nakashima. Het begint al met het positioneren van leraren als haast vogelvrij ten opzichte van leerlingen, met daarnaast de scherpe kritiek op het strafsysteem voor minderjarigen. Verder speelt ook het thema van schietdrama’s een rol, en het lijkt zelfs alsof Nakashima een poging doet het stoere imago dat schoolschutters soms krijgen opgeplakt (door bijvoorbeeld copycats of op internet) te ontmaskeren. Wellicht niet het meest uitgewerkte deel van de film, maar het geeft wel net dat beetje extra lading.

Dan de vormgeving. Die is zondermeer briljant. Vooral het kleurgebruik is bepalend; donker en zelfs naargeestig maar wel zeer mooi. Ook de rest van de cinematografie is fantastisch, wat een shots soms (paraplu in de regen, het Zabriski-point einde, om er twee uit te pikken), wat een variatie in technieken. En dan is er natuurlijk nog de muziek. De ambient-tonen van het eerste half uur, continu aanwezig, zijn een gouden greep. Ik had het zelfs okay gevonden als het de hele film zo door was gegaan. Radiohead werkt verder ook wonderwel (kan me sowieso geen film voor de geest halen met een nummer van Radiohead waarin het niet werkt), alleen de klassieke pianoklanken vond ik ietsje minder op z'n plek.

Een zinderende filmervaring dus, goed voor 4,5 sterren van mijn kant, en dat is voor het eerst in een paar jaar. Zou Kokuhaku bijzonder graag eens in de bioscoop zien.

Het zou te gemakkelijk zijn om te beginnen met een quote van Carmen: "Ik trek dit niet meer, ik wil dat het ophoudt". Daarom begin ik maar met de belachelijk slechte soundtrack. Die lijkt nog het meest op een popcornmachine; de muziek vliegt werkelijk alle kanten op. De rode lijn wordt gevormd door pianodeuntjes uit de categorie 'muzikaal behang', waarschijnlijk opgepikt in een willekeurig restaurant. Verder is geprobeerd zoveel mogelijk muziekstijlen op te nemen, voor elk wat wils zeg maar. Even rommelig maar mogelijk net iets minder slecht is de cameravoering. Op zich combineert deze weinig smaakvolle vormgeving wel goed met het verhaal, maar ik vraag me af of dat de bedoeling was. Qua drama deed het me verder niks, ik vond de personages ook verre van geloofwaardig. Als je gaat vergelijken met een film die dezelfde thema's combineert (genieten van het leven en omgaan met de dood), namelijk Simon, legt Komt een vrouw bij de dokter het dan ook op alle fronten af. Dat was een behoorlijk fijne verrassing, dit een serieuze mislukking.

Gave film. Metrocontroleur in Budapest, dat moet zowat de zwaarste baan zijn die er bestaat, als je tenminste op deze film afgaat. Kontroll maakt er haast een soort mijnwerkersbestaan van. In het verhaal wordt een prima balans gevonden tussen humor, actie en de nodige rustmomenten. De sfeer is geweldig, mede dankzij de soundtrack en de stilering. Wat die pusher betreft, meest waarschijnlijk lijkt me toch dat dit inderdaad een onderbewust alter ego is van de grote held, Bulcsú. Ze komen elkaar ook nooit 'onder ogen'. De uil staat dan voor wijsheid en rede (afgaand op het gesprek met de oude bekende is Bulcsú een soort wetenschapper geweest?), voor een bestaan bovengronds samen met het berenmeisje. En verder zijn het ook vooral sfeerelementen die bijdragen aan het nachtmerrie-achtige karakter van Kontroll. Sterk.

Voor Anne.

Donderdag keek ik per ongeluk Powaqqatsi in plaats van Koyaanisqatsi. Een onbegrijpelijke vergissing. Mijn verwachtingen voor laatstgenoemde waren inmiddels hooggespannen. Tot mijn stomme verbazing vind ik deze film echter een pak minder.

Het grootste minpunt is de muziek. Te snel, te repeterend, te elektronisch. Alsof de buren hun computerspelletje hard aan hadden staan. Ook cinematografisch vond ik Koyaanisqatsi echter wat zwakker. Natuurlijk zijn er wel vele mooie plaatjes maar het camerawerk oogde wat statischer en minder innovatief. Belichting en kleur zijn hier ook niet zo boeiend. Ik houd daarbij helemaal niet van de fast-forward en het kwam veel getrucceerder over dan de heerlijke slomo's in Powaqqatsi.

Toch zijn deze losse onderdelen niet de verklaring voor mijn lagere waardering. Ik miste simpelweg de magie. In plaats van meegesleept te worden door een serene en hypnotiserende film zat ik nu te kijken naar een stroom van beelden. Haast klinisch. Drammerig ook wel, niet in de boodschap maar in de vele herhaling.

Jammer. Ik draag deze niet-narratieve films een warm hart toe. Pure associatie, de kracht van het beeld. Koyaanisqatsi vind ik ook zeker niet slecht. Maar wel een tegenvaller. 3*

Opgedragen aan de Rohignya's.

Het is echter niet persé een heel geëngageerde film; de interactie tussen een excentrieke visser, de gewonde Rohignya en de ex-vrouw van de eerste staat inhoudelijk centraal. Hierin overtuigt de film ook, hoewel niet alles wordt uitgewerkt. Maar het is vooral de fraaie cinematografie waarmee Manta Ray indruk maakt. En met de bijzondere motieven, met name die van de lichtjes (een symbool voor zielen misschien?). Al met al een film die zijn geheimen niet gemakkelijk prijsgeeft en boeit van begin tot eind.