Opinions

Begint een beetje Balkan-achtig, op het platteland van een regenachtig en achtergesteld Galicië. Na de mooie openingsscene vind ik het geheel een tijdlang stilvallen. Het soort film van weinig woorden, kleine scenes, nauwelijks vooruitgang, een statische camera (terwijl er ook momenten zijn waarin Laxe cinematografisch echt wel wat meer te bieden heeft). De oude moeder, die leeft in de meest eenvoudige omstandigheden, is een mooi en ontroerend karakter. En dan in het laatste halfuur schakelt de film duidelijk op, met als enige afknapper dan weer het slot. Maar voor degenen die zich na een kwartier afvragen of het wel de moeite waard is om verder te kijken: fire will come. En muzikaal hoef je je niet te laten afschrikken door het bericht van Arnie, want de hoofdmoot is weggelegd voor het fraaie 'Cum Dederit' van Vivaldi, waarvan de tekst is gebaseerd op psalm 127, oftewel de 'builders psalm'. Daarmee geeft deze muziek ook een sleutel tot de interpretatie van de film.

Het ziet er allemaal wel fraai uit, maar wat een slap verhaal zeg. Clichématig en ongeloofwaardig in bijna elk detail. Storend is het overgeheroïseer en de man-vrouw verhouding uit de jaren '50 (van de 20e eeuw) die Oblivion uitdraagt. Typisch een film die begint met een zak geld en een Hollywood ster, in plaats van een goed verhaalidee.

Zo is het inderdaad. Bong Joon Ho gaat in alle opzichten over-the-top en dan gaan mensen afgeven op het acteren van Gyllenhaal, haha. Ik vond het een lekker cynische (positief cynisch zou je kunnen zeggen) en vooral ook grappige film. Niet lief, niet realistisch en dat is ook niet de bedoeling. Dat beeld op die farm is natuurlijk heel sterk. In tegenstelling tot Parasite heeft Okja het hart op de juiste plaats. Voor mij een vol punt hoger dan die prent.

Niks voor mij dit. Jammer dat ik dat van tevoren niet zag aankomen. Visueel is het wel goed, maar erg chaotisch. Grootste manco is toch het b-verhaal: gooi wat martelen, vechten en seks door elkaar en draaien maar. Dat werkt dus niet, al is het alleen al omdat de personages geen moment weten te overtuigen. 2*

Léa Mysius en Céline Sciamma werkten mee aan het scenario van Les Olympiades. Ik vond dit zo'n film die goed is in de losse momenten en iets minder goed in de grote lijn. Het is inderdaad millenial-kunst (vergelijkbaar met Joachim Trier en Sally Rooney). Vormgeving vond ik prima, zoals we Audiard kennen, die weinig opheeft met statige shots of overzichtsbeelden maar het altijd bij en rondom de personages zoekt. Alle acteurs zijn goed op dreef, waarbij Lucie Zhang de grootste impressie achterlaat. Grappig ook, de tweede film in korte tijd die ik zie waarbij twee mensen in slaap vallen naast een scherm waarin ze videobellen met de ander (na The fallout). Hoe dan ook, prima film. Iemand een idee hoe we de titel moeten duiden?

Wat mij betreft is dit juist weer beter dan de duif die op z'n tak over het bestaan zit na te denken. De titel en de voice-over creëren een samenhang die ik in de vorige film van Anderson nog mistte. En de korte speelduur werkt goed bij deze opzet. Ik noem twee scenes uit About Endlessness die me het meest bevielen. Als eerste: de jonge vader die zijn kind de lucht in steekt om te poseren voor de foto (hoe dat tafereeltje langzaam verandert in een soort absurdistische gruwel puur en alleen door de herhaling, want er verandert niks, genius!). En de tweede: de al door kappeuter aangehaalde dans van de drie meisjes. Dit is eigenlijk het omgekeerde van de vorige. Hier begint het tableau met de bekende kneuterige-treurigheid, de valse opgewektheid van de muziek is gewoon pijnlijk, en dan komt het ineens tot leven door menselijk gedrag (maar Anderson smokkelt wel een beetje, want de muziek wordt luider en de kleuren iets levendiger, als ik me niet vergis). De zweefscene met de koormuziek erbij is natuurlijk ook heel fraai en het tekent deze regisseur dat hij dat niet gebruikt als afsluiter of iets dergelijks, nee hoor, gewoon halverwege. De eerste twee films uit deze Roy Anderson-reeks kennen misschien een aantal scenes die filmisch krachtiger zijn, maar ik vond About Endlessness (naar de eerste wet van de thermodynamica) een betekenisvolle film, misschien wel de meest betekenisvolle uit de reeks. Het kan ook zijn dat ik er gewoon voor in de stemming was.

Deze film blijft me toch wel erg bij. Een vertelling over vriendschap en verraad, over vernedering en waardigheid, die aan het einde bijna mythische proporties krijgt. Tegelijk wordt het drama heel persoonlijk gehouden. Het leven voor een Palestijn in de bezette gebieden wordt invoelbaar gemaakt, niet doordat Omar daar een overzicht van geeft maar juist doordat je één jongeman volgt in z'n onontkoombaar lijkende ondergang. Het echte onderscheidende van de film zit hem echter in de staart. Negen op de tien films zouden het zo hebben ingekleed dat Omar allereerst of alleen wraak neemt op z'n jeugdvriend. Abu-Assad maakt echter de compleet tegenovergestelde keuze en dat werkt geweldig, ook omdat je als kijker heel erg met je neus op je eigen wraakgevoelens wordt gedrukt. Ga dit zien.

Begint aardig maar dan volgt een ongelofelijk saai uur waarvan ik me echt afvraag hoe ze dit in een Bondfilm hebben weten te krijgen. Wat niet meehelpt is dat het geluid heel slecht is, ik moest de instellingen op mijn tv aanpassen om de dialogen een beetje naar voren te krijgen, die alleen vervolgens slaapverwekkend zijn. Ook de andere soundeffects zijn sterk verouderd, wat misschien deels het gebrek aan flair van Lazenby verklaart (inderdaad een houten klaas en ik heb nooit een Bond met Connery gezien). Maar eigenlijk begint On her majesty's secret service een soort van opnieuw met het moment dat de ski-achtervolging inzet (ondersteund door dat heerlijke hoorn-thema in de score) en vervolgens is dit gedurende drie kwartier een aangenaam ritje van speelse actie en romantiek. Nog vermeldenswaardig de montage, die de saaie momenten wat opfleurt maar tijdens de groter opgezette actiescènes wel erg bruusk is.

De film geeft meer een Woody Allen-gevoel af dan een Sofia Coppola-gevoel. Leuke rol voor Murray en vooral mooie nachtelijke straatbeelden. Het vrouwelijke hoofdpersonage blijft onbegrijpelijk vlak. Oke, ze schrijft, en dat moet haar dus een interessante vrouw maken? Kleine drie sterretjes.

Drie, of, met een beetje goede wil, vier interessante scenes zitten er in Once upon a time in America. Te weten het eten van het gebakje op de trap, de Hooglied-scene, het koffie-roeren en dan nog het grensgeval van de half afgeschminkte Deborah. Voor drieënhalf uur film een beetje een mager resultaat.

Verder vond ik er weinig aan. De muziek, hier al meermaals bekritiseerd, is mijns inziens veel te brijig en te prominent, de Yesterday-adaptatie is daarbij kitscherig lelijk. Cinematografisch oogt Once upon a time in America wel als een Leone-film, met een paar fraaie camerabewegingen en interessante cameraposities. De algehele look van de film vind ik echter te dof en niet mooi. En dan de personages, die overtuigen niet omdat telkens de nadruk ligt op de verkeerde dingen (uitgebreid de tijd nemen voor het in beeld brengen van verkrachtingen en schiet/knokpartijen en ondertussen falen om de vriendschap tussen David en Max een geloofwaardige inbedding te geven, dat soort zaken).

Maar het grootste probleem is de vertelwijze. Je merkt veel te goed dat het hier een boekverfilming betreft en dat Leone in zijn film flink heeft moeten schrappen. Dat levert een hakkelig verhaalverloop op vol gaten, tijdssprongen en onuitgewerkte lijnen. Alleen al het begin van de film. Dat is nauwelijks te begrijpen en daardoor heeft het zo goed als geen impact. Ik denk dat een lineaire vertelwijze (of eventueel een strakke raamvertelling met alleen een tijdssprong aan het begin en het einde) in combinatie met het schrappen van een aantal verhaalelementen, een veel beter resultaat zou hebben gegeven.

Wat mij betreft is de laatste Leone dus een faliekante mislukking. Vreemd dat dit als een meesterwerk wordt beschouwd.

Als verzameling van momenten is Once upon a time... in Hollywood wel aardig en soms zelfs genieten, maar het totaalplaatje staat me toch tegen. Ook de manier waarop het overdreven geweld aan het eind wordt ingezet en de rol die dat heeft, het ironiseren van alles en iedereen, het is me te goedkoop en ik vond het zelfs smakeloos. Dat heb ik vaker bij Tarantino, hoewel ik er bij Kill Bill op teruggekomen ben. De Hollywood setting is op zich een dankbaar decors maar ook niet echt origineel zullen we maar zeggen. Het mixen van de westernelementen door het verhaal vond ik wel fijn. Met een goeie slok op is door de lengte prima heen te komen en zowel Pitt als DiCaprio zijn goed op de dreef (wat is die Pitt nog cool zeg, shirtless op dat dak, haha).

De beste film van PTA sinds jaren. Vooral in de 10's leek hij het een beetje kwijt te zijn, maar ik vond dit eigenlijk weer oldschool PTA (denk Boogie Nights en Punch-Drunk Love, terwijl het relatief ver af staat van iets als Phantom Thread). Vanaf het moment dat Perfidia uit beeld verdwijnt raakt de film op stoom, om nadien ook niet meer stil te vallen. Het moment dat DiCaprio bij Del Toro aanklopt en wat er dan volgt, dat is audiovisueel echt genieten. Over audio gesproken, weer een geweldige score van Jonny Greenwood. Ik denk zelfs dat het de muziek is die, tegelijk dwars en meeslepend, One battle after another verheft van 'prima' naar 'goed tot zeer goed'.

Oke, ik haak af bij Refn en kan me wat deze film betreft aansluiten bij de reviews van yeyo, Fortune en olivier. Only God Forgives is in mijn optiek stilistische kitsch, met neonlampjes, overdreven kleurenfilters, de continue bastonen en als meest ergerniswekkende de eindeloze slow-motions, waarmee Refn z'n prul ongeveer driemaal uitrekt. Het zwijgen van Gosling als personage is een betekenisloze gimmick en de overige personages zijn zo mogelijk nog erger. Een kader om het sadisme in te plaatsen ontbreekt, en derhalve is Only God Forgives zoals door anderen al opgemerkt inderdaad verfoeilijke geweldsporno.

Weer een coole film van Jarmusch, maar dat is een inkopper, en dat het met de soundtrack wel goed zit mag ook geen verrassing heten. De opening maakt door de muziek direct indruk en visueel wordt de toon gezet met weerkerende dissolves, een stijlmiddel dat gedurende de film veel terugkomt. Helaas heeft Only lovers left alive vervolgens wel teveel tijd nodig om op gang te komen. Dat komt omdat het verhaal en de personages net wat te weinig om het lijf hebben; het lijkt alsof Jarmusch zich na het verzinnen van het uitgangspunt vooral heeft geconcentreerd op de enscenering (die dan ook tot in de details klopt). En hoewel er vanaf de introductie van Ava narratief wat meer gebeurt zit een echt zinderende climax er niet in. Cinematografisch is Only lovers left alive prima verzorgd, maar toch niet echt speciaal. Wat dat betreft is Jarmusch er na 2003 (Coffee and cigarettes, de laatste samenwerking met Robby Müller) op achteruit gegaan. Al met al een toffe film waarin Jarmusch het genre van de vampierenfilm flink onder handen neemt, wat een bijzonder resultaat oplevert, hoewel ik op iets meer had gehoopt.

Elke minuut boeiend maar toch nergens excellerend. Ik denk dat vooral het theaterstuk zelf, inclusief de improvisaties, daarvoor sterker had moeten zijn. De thema's van Cassavetes spreken me ook niet direct aan. Rowlands acteert erg expressief en houdt de kijker absoluut vast, maar zo goed als in 'A woman' vind ik haar hier toch niet. Verder heb ik er veel waardering voor dat Cassavetes vanuit de stilte durft te werken. Toegevoegde muziek is er vrijwel niet in Opening night, dat durven niet veel regisseurs aan. Het past natuurlijk mooi bij de theaterwereld. Knappe film, echter geen persoonlijke favoriet.

Sinds Tenet ontwijk ik Nolan in de bioscoop, en dat was ook weer een terechte keuze hier. Oppenheimer probeert met een drukke montage en nauwelijks relevante flash-forwards te verhullen dat het gewoon een biopic is. Eén waarin Nolan probeert overcompleet te zijn, allerlei bijfiguren hun rolletje te laten spelen, wat resulteert in een chaotisch en zwak geheel. Niks komt echt uit de verf: het persoonlijke leven niet, de morele overwegingen niet, en ook de intriges niet. Hoe Albert Einstein er een paar keer met de haren wordt bijgesleept, zegt ook veel over de film, en het gebrek aan focus. Teveel hooi, te weinig vork.

Mithrandil, Arnie en naastgetekende hebben Ordet op de valreep van 2006 nog de tiplijst ingestemd. Binnen op nummer drie zelfs. En dat voor een film die ik zelf eerder interessant dan goed zou noemen.

Waar gimli f de cinematografie roemt vond ik de film wel erg toneelmatig aandoen. Goed, met name de buitenbeelden zijn mooi belicht maar de cameravoering is verder minimaal. Volle nadruk krijgt de thematiek. In dat opzicht vond ik de film lijken op De Avondmaalsgasten van Bergman, zelfde sfeer ook.
Ordet is nergens saai maar wordt pas tegen het eind echt boeiend. De spanning neemt toe, de sfeer wordt sterker, vooral dankzij de beklemming die uitgaat van de monotoon prevelende Johannes en de mooie beelden van de rouwkamer.
Het echte einde ligt er mijns inziens dan weer iets te dik op. Niet zozeer de opwekking zelf maar wel het benadrukken van de bekering die daarop volgt.

Best lastig om Ordet in een cijfertje te vangen. Ik houd het op 3,5*.

Aangename film. Op fraaie wijze worden drie lagen gecreeerd van waaruit het verhaal zich ontplooit. Het vertelde zelf is niet bijster origineel, hoewel de combinatie tussen het familiedrama en het 'spookhuis'-element erg aardig is. De kracht van de film zit verder in het rustige tempo, de prominente muziek (intra- en extradiegetisch) en enkele individuele scenes. Zo is het spel tussen schommel en schommelstoel heel sterk; subtiel en suggestief. Dit alles wordt ook nog op een mooie manier in beeld gebracht. Kleine 3,5*.

Prima film die vooral opvalt door z'n doorgedreven gebruik van close-ups, welke vooral tijdens seksscènes of bevallingen weinig verhullend zijn. Het ziet er allemaal heel naturel uit, omdat men visagie volgens mij volledig achterwege heeft gelaten en ook geen filters gebruikt, dit laatste mag je wel een beetje de Franse school noemen denk ik.
Verder mooi acteerwerk, fijn dat Adèle Exarchopoulos hier bevestigt, met jeugdpuistjes en al (ze ziet er bijna jonger uit dan in La vie d'Adèle). Ze kan enorm veel met een blik of gezichtsuitdrukking en is zeer geloofwaardig als koele maar tegelijk kwetsbare nymphomane.
Verder zit er mijns inziens iets te veel drama in verhaaltje drie en is het stuk met het jongste meisje wat minder. Daarnaast legt Orpheline naar mijn smaak teveel, min of meer onnodige nadruk op seks. Het einde vind ik ook niet zo sterk. Een geloofwaardige inbedding om je in zo'n situatie weer aan te geven, voor een misdaad die al niet al te veel voorstelt en die jaren geleden is, ontbreekt. Komt meer over alsof men niet af durfde te sluiten met een happy-end.
Desondanks een goeie film, in lijn met de sterke jaren die de Franse cinema doormaakt.

Zeer stijlvolle film, die dankzij het kleurenpalet en de kadrering visueel zeer op orde is, en daarnaast fantastisch acteerwerk bevat. Het verhaal zelf is misschien net iets te simpel, als ik dat zo mag zeggen, eenlagig. Maar Joachim Trier concentreert zich op de hoofdzaak en legt het gegeven van een man die nog een laatste dag levend rond loopt, heen en weer geslingerd tussen de keuze om verder te leven en zelfdoding (hoewel de uitkomst eigenlijk al vanaf het begin onontkoombaar is, tenminste dat denk ik), overtuigend vast. Zoals ook al door anderen gezegd is de scene in het café met de wisselende focus op gesprekken om Anders heen schitterend gedaan. Hoogstwaarschijnlijk een scene uit het boek, maar Trier slaagt erin het zo nonchalant in een cinematografische vorm te gieten dat het zeer natuurlijk overkomt. Ook de brandblus-scène was fraai. Erg goede film, alleen had ik gewild dat de film me iets meer zou beroeren.

Fraaie montage in deze film, waar toch nog wel een vleugje expressionisme in door klinkt, naast het neo-realisme natuurlijk. Op het gebied van personage-uitwerking vond ik Ossessione wat minder, vooral Giovanna is een zeurderig type die helemaal niet past bij Gino, dus als kijker voel je je weinig betrokken bij die relatie. Het laatste half uur is ook nog eens rommelig (waar komt dat kind bij de pomp ineens vandaan? wat was de rol van die danseres/prostituee?). Toch als debuut een meer dan behoorlijke film.

Binnen een jaar na het verschijnen van het boek al een verfilming, ze wisten van doorpakken. Het verhaal van Zwaarbewaakte treinen is wat mager zonder de bezwerende schrijfstijl van Hrabal maar de personages daarentegen zijn stuk voor stuk ontwapenend. Petje af ook voor de casting, met name Milos en de jongedame van het stempelen zijn geweldig op hun plek. De ontknoping is echt sterk, verder vooral aangenaam kabbelend.

NB: opvallend dat de twee verfilmingen van Hrabal veruit de grootste filmsuccessen zijn van Menzel (op basis van de stemmen op deze site).

Uitstekende film. Vanuit de beperking door de kleine locatie ontstaat creativiteit om het audiovisueel en narratief interessant te houden. En daarin slaagt Aja over de gehele speelduur. Het claustrofobische sfeertje en de interactie met de stoïcijnse MILO zijn sterk. De muziek van Robin Coudert past ook goed, beetje Nils Frahm-achtig op een gegeven moment. Alleen het slotbeeld snapte ik niet, dat leek me onnodig definitief. Verder puik werk!

Enerzijds ontzettend gekunsteld: vooral de statische camera en herhalende elementen zorgen ervoor dat het geheel continu een geensceneerde indruk maakt. Anderzijds vangt de stijl de sfeer van het landschap goed: het kleurgebruik en spel met natuurlijk licht is fraai. Het verhaal van The river kan gezien worden als een parabel over het verlies van onschuld ten gevolge van zowel het opgroeien als de ontmoeting tussen traditie en moderniteit. De film heeft z'n maniertjes en verbergt dat ook niet, maar weet het toch redelijk te laten werken.