Opinions

Het boek heeft de film gekregen die het verdient. Zo is de matige schrijfstijl van Brown sterk teruggekomen in de lelijke visuals. Dat geldt eigenlijk voor de gehele film maar toch wel in het bijzonder voor de flash-backs; die zijn werkelijk niet om aan te zien. Verder blijven de personages op het witte doek even vlak als op papier en ondanks goede casting overtuigt geen enkele acteur. Het enige opvallende aan de verfilming is eigenlijk de relativerende toon qua waarheidspresentatie. Dat behoedt de film er echter niet van om eveneens op twee sterren uit te komen.

Stilistisch is En elephant sitting still zondermeer een proeve van talent en dat levert een beklijvende film op. Het meest opvallend is het absoluut afwezig zijn van kunstmatige belichting. Daarnaast maakt Bo gebruik van een dwingende cameravoering die dicht op de huid zit en geen statische shots bevat (zijn dat twee Dogme-principes? Ik dacht het wel). En dan is er nog de setting met vrijwel alleen gedekte kleuren. Vanuit deze combinatie ontstaan soms prachtige beelden, die dan weer zwart-wit, dan weer sepia lijken, met ook schitterende silhouet-shots. Opvallend zijn de momenten dat er drie personages tegelijk in beeld met elkaar in gesprek zijn, dit komt meerdere keren voorbij in deze film en is iets wat je eigenlijk niet zo vaak ziet. De muziek tenslotte mag niet onvermeld blijven, het is ingetogen en wordt vrij spaarzaam gebruikt maar creëert wel een groot effect.

Dat ik toch niet tot een hoge score kom heeft ermee te maken dat ik de personages zelf en hun interactie, bijvoorbeeld de dialogen, te kunstmatig vind. Paar vervelende arthouse-trekjes zijn bijvoorbeeld de zwijgzaamheid en het niet uitspreken van belangrijke zaken. Ik vind dat ongeloofwaardig en het leidt er ook toe dat je geen band krijgt met de beeldenstroom. Verder is het erg nadrukkelijk depressief allemaal en heb je het gevoel dat Bo er alles in heeft willen leggen wat hij nog te zeggen had. Dat verklaart wellicht ook de veel te lange speelduur. Ik heb An elephant sitting still in twee sessies bekeken, en beide keren vielen me nog steeds tamelijk lang.

Het slot is wel weer een vleugje genialiteit moet ik zeggen, net als je denkt dat het eindshot veel te lang duurt komt Bo met een van de meest toffe afsluitingen ooit op de proppen. Onmiskenbaar dus een talentvolle filmmaker die onder gunstiger omstandigheden wellicht een betere film had kunnen maken dan deze stilistisch indrukwekkende maar inhoudelijk teleurstellende prent.

Erg fijne film. Flamboyant, maar dan op z'n Oost-Europees (of Midden-Europees, hoe je het maar wil zien.) De sterke cinematografie levert een aantal krachtige beelden op. Halverwege had er iets gesnoeid mogen worden en tegen het einde is er een bijzonder vervelende scene, dat had van mij niet zo gehoeven, maar het echte einde maakt dat weer goed. Ik zou If the seed doesn't die karakteriseren als 'Kusturica zonder slapstick'.

Het kale concept van Ten kan mij nog wel bekoren. Twee camerastandpunten binnen een rijdende auto, één op één dialogen met af en toe een interruptie naar het verkeer, geen verhaal. Waar ik bij The Taste of Cherry echter de dialogen roemde vliegt Ten juist op dit punt een aantal keer uit de bocht. De vaker genoemde openingssequentie is het grootste struikelblok. Ik geloof niet dat er één kind van die leeftijd op de wereld is die zo tegen zijn moeder praat. Ook als hij later terug komt bleef de ongeloofwaardigheid van zijn karakter me uit de film halen. De nachtsscene met de straatprostitue vond ik daarentegen erg mooi, evenals de twee met de geschoren vrouw en zo zijn er meer. Ik blijf dus geïnteresseerd in Kiarostami maar ben na twee films nog allerminst overtuigd.

Op zich wel een lekkere film, die vooral de coolheid van de hoofdpersoon en de strakke vormgeving als sterke troeven kan uitspelen. Het cliché wordt zeker niet geschuwd en als ik me niet vergis zijn er zelfs aardig wat referenties (Tarantino, Scorsese en ook In the mood for love kwam langs). Op zich nog niks mis mee, een wraakfilm is zelden al te genuanceerd, maar waar ik over struikel is de romance die erin wordt gepropt. Ik begrijp dat die vrouw nodig is als katalysator om de gebeurtenissen in gang te zetten, maar daarvoor was het niet noodzakelijk Sun-Woo daadwerkelijk verliefd te laten zijn, laat staan om in de slot- en sterfscène met een zouteloze flash-back aan te komen. Toch wel een smetje, hoewel ik me verder met A bittersweet life goed vermaakt heb.

Fantastische film, een unieke combinatie tussen een lichtvoetige musical en een inktzwart drama.

Dancer in the Dark wordt gedragen door het hoofdpersonage, Selma. Haar door en door goede karakter, met die breekbare stem en de verlegen glimlach is prachtig neergezet. Net als Grace (Dogville) lijkt ze zo weggelopen uit de romans van Dostojewski.
Bjork komt tot een hele goede acteerprestatie. Ook dat is de kracht van Von Trier, misschien wel door zijn persoonlijke manier van filmen, waar Nicole Kidman hoog van op geeft, dat hij het beste uit zijn acteurs weet te halen.

De eigenheid van Von Trier blijkt vooral goed uit de fenomenale montage. Alle regels van het gelikte systeem van continuity editing worden met voeten getreden. Von Trier danst over de 180-graden lijn alsof die niet bestaat (en dat is inderdaad zo), waardoor in een bepaalde conversatie Bjork continu een andere richting lijkt uit te praten. Geweldig zijn ook de jump-cuts, waar Jean-Luc Godard veel gebruik van heeft gemaakt. Tenslotte geeft het uit de hand filmen een enorme lading aan de extreme close-ups van Selma's ogen, elke trilling onderstreept haar afnemende contact met de buitenwereld.

Zoals eerder gezegd, juist de afwisseling tussen drama en musical maakt deze film uniek. Door aan Selma de eigenschap toe te kennen dat ze in alledaagse geluiden muziek hoort worden de musicalfragmenten geintegreerd in het verhaal. De gehele cameravoering verandert tijdens deze gedeelten, met strakke beelden en heldere kleuren. Selma ondergaat een metamorfose, die misschien nog wel het best tot uitdrukking komt in de mystieke, magische melancholie van Bjorks aanzwellende stem. Prachtig!
Vooral de scenes aan het einde van de film krijgen hierdoor een enorme diepgang. Mijn favoriet is het zingen in de cel, voor het ventilatierooster, maar ook haar laatste gang door de gevangenis geeft een extra dimensie aan het drama. De eindscene schets als geen ander dat schokkende contrast.

Toch heeft de film ook minpunten. Bepaalde elementen van het verhaal liggen vrij voor de hand, niet alles lijkt even goed te kloppen. Dat neemt niet weg dat ik het onbegrijpelijk vind om deze film heel laag te beoordelen. Dan ga je voorbij aan de eigenheid, het experimentele, het spelen met genre en montage, kortom: het is de miskenning van de kwaliteit van een regisseur met een eigen stijl, of je er nu van houdt of niet.

4*

Bijzonder knappe verfilming van de moeder der briefromans, op naam van Choderlos de Laclos. Het verhaal wordt gecomprimeerd maar zeer accuraat weergegeven (op misschien het einde voor merkiezin De Merteuil na), waarbij zelfs het idee van de briefwisselingen aardig bewaard blijft. Het geheel houdt ook een zekere luchtigheid, door de soms wat toneelmatige situaties en ook door de passende barok-score. Helaas wordt in het laatste deel wat meer generieke strijkmuziek ingezet, maar dan nog, denk niet dat een huidige regisseur zo'n score nog zou aandurven. Verder natuurlijk goed acteerwerk en prachtige close-ups met een zeer kleine scherptediepte. Het verhaal zelf blijft intrigeren, vooral ook de geraffineerde ontknoping, waarin de ware emoties van de twee intriganten naar boven komen.

Dans la maison is eigenlijk een postmoderne roman in filmvorm: de schrijver is zelf personage en zijn personages worden voor het oog van de kijker geconstrueerd. Het aardige is dat de schrijver in dit geval wordt begeleid door een leraar literatuur, die op zijn beurt ook weer personage is.

Tot zover de constructie. Qua inhoud is vooral het voyeurisme van Claude richting Esther heel intrigerend. Hun relatie is tamelijk complex en de film weet dit goed te verbeelden (zo'n zin over de geur van een middenklassevrouw blijft wel even hangen). Wellicht kan je ze zien als de tegenhanger van wat we in Jeune & Jolie te zien kregen tussen een jong meisje en een oudere man.

Tegen het einde wordt het steeds lastiger om te weten welk aspect van het verhaal op werkelijkheid berust; deconstructie en relativering komen steeds meer bovendrijven in de vorm, terwijl het inhoudelijk juist steeds karikaturaler wordt (vergelijk Adaptation.) Van een stijlbreuk is echter geen sprake en ik vond Dans la maison dan ook over de gehele lengte van een fijn niveau. Film maken over literatuur, laat dat maar aan de Fransen over.

Fraaie film, die vooral erg mooi geschoten is in naturelle belichting. Het tempo van Dao Khanong is traag op een goeie manier, vooral in het eerste uur werkt dit goed. De tijd die er genomen wordt voor bepaalde conversaties, bijvoorbeeld die bij kaarslicht, betaalt zich dubbel en dwars uit. In het vervolg van de film vond ik het steeds moeilijker worden om de personages te volgen. Er blijven mooie momenten maar het stond voor mij niet meer in een herkenbaar narratief kader (mogelijk is er wel een vaag thematisch verband, iets als 'je anders voordoen dan je bent'). Het einde is gaaf, visueel dan, maar voor mij viel er verder niks op z'n plaats. Dao Khanong zie ik desondanks als een interessante film, waarbij met name het eerste uur sterk is.

Mijn vraag hierboven, aan McSavah en Richardus, staat nog open.

Zeer goed. Wat mij betreft zelfs beter dan de twee andere bekende films van Farhadi (A Separation en Le Passé) en dat komt vooral door de focus die About Elly heeft. Geen sentimentele zijlijntjes of opgelegde maatschappelijke thema's maar een eenvoudig verhaal dat de prioriteit volledig legt bij de personages. Ook het benauwende camera-werk draagt daaraan bij. Er is simpelweg geen ontsnappen aan voor de groep en ook niet voor de kijker. Het resultaat is een intens en realistisch drama dat de volledige speelduur overtuigt.

Het uitgangspunt van de film lijkt ook op dat van het (jeugd)boek Homecoming ('Onder de blote hemel') van Cynthia Voigt.

In ieder geval, erg mooi drama. Ik ken weinig films die zo puur en naturel overkomen. Duurt geen minuut te lang, hoewel het misschien korter had gekund. Ach, als je een film goed vindt moet je de maker ook een beetje vertrouwen in dit soort keuzes. Stijlvol vormgegeven ten slotte, niet altijd opvallend maar daardoor des te sterker en met zeer doeltreffend gebruik van muziek. Eigenlijk heb ik er gewoon niks op aan te merken. Tsja, wat moet je dan nog schrijven? 4*

Deze film gaat echt nergens over. Niet alleen het scenario is ongeloofwaardig maar ook de verhaallijn van de personages. De wereld gaat ten onder en ineens denkt iedereen niet aan zichzelf maar aan de anderen. Verder zijn nog te noemen de ontzettend voorspelbare dialogen en het vieze moralisme. Bah.

Verrassend saaie film. Een zeer rechtlijnig verhaal over zowel het voorbereiden van een aanslag als de gelijktijdige poging deze te voorkomen, van a tot z verlopend volgens geijkte patronen. Z'n eigenheid haalt The day of the jackal vooral uit de minutieuze wijze waarop het gehele gebeuren wordt uitgewerkt. De actiescènes zijn ongeveer het tegendeel van wat de moderne actiethriller ons voorschotelt, maar ook dat is weer teveel (of in dit geval te weinig) van het goede; het gemak waarmee de slachtoffers van onze jakhals het loodje leggen is ronduit ongeloofwaardig. Heb op cinematografisch gebied verder niet één opmerkelijk shot gezien, qua acteerwerk was vooral de rol van commisaris Lebel wel overtuigend. Maar eigenlijk vond ik er maar weinig aan allemaal.

Arrival mag een veel betere film zijn, maar de basisclichés komen toch wel akelig veel overeen met een B-prent als deze. De verheerlijking van de wetenschap hier, als drijvende kracht achter al het goede en onze enige hoop is bijzonder lomp. Vooral als je dan een van de personages samen met een alien wiskundige formules op krijtborden laat kalken met clavecimbel muziek van Bach op de achtergrond. Die dokter Helen heeft sowieso op geen enkel moment in het plot als microbioloog iets te zoeken bij de gebeurtenissen, maar op één of andere manier staat ze continu met haar mooie neusje vooraan. Dat onze protagonisten op twee meter afstand langs de bol rennen die hen op een of andere manier zou moeten redden om vervolgens tien meter verderop voor de apocalyps te schuilen onder een stenen bruggetje is de lachwekkende kers op de taart. Totaal niet serieus te nemen. Maar ja, ik heb nu eenmaal een zwak voor Connelly.

Ja, dit is een schitterende film van Malick. Badlands vond ik destijds al mooi maar daar sprak het onderwerp me niet echt aan. Bij Days of heaven is ook dat euvel opgelost. En dan is de manier waarop Malick erin slaagt om vanuit de beelden het verhaal te vertellen gewoon heerlijk. Je zou alle dialogen weg kunnen laten en niks van de essentie missen, terwijl er gewoon wel een narratief is. Dit is slechts weinige filmmakers gegeven (het deed me denken aan Bertolucci's L'assedio, verder een volkomen andere film overigens). De muziek van Morricone, die ik lang niet altijd waardeer, past ook naadloos. Dan nog prima acteerwerk van met name Brooke Adams. En in plaats van de in fluisterspraak uitgesproken pseudo-filosofische zinsfragmenten waarmee je in het latere werk van Malick wordt geconfronteerd, hier gewoon een minderjarige verteller met een sterk accent. Genoten heb ik. Ruime vier.

Eens met Chuck Taylor.

Na 20 minuten en vier scenes waarin mensen zonder reden in elkaar worden gebeukt wilde ik de film bijna afzetten, maar goed, uiteindelijk maar besloten alleen de geweldserupties door te spoelen. Scheelde meteen, want de film is ook nog eens te lang.

Los van het belachelijke geweldsgebruik en de simplistische dialogen, met de woorden 'cunt' en 'bastard' in vrijwel elke zin, is het verhaaltje van Breathless flinterdun, de personages zijn ongeloofwaardig en de uitwerking is goedkoop. Dat alles komt samen in het tenenkrommende einde, waar beelden van luid jankende personages worden vermengd met de rooskleurige toekomst van het groepje mensen dat hoofdpersoon Sang-hoon nog heeft weten samen te brengen op z'n sterfdag. Yang Ik-Joon gooit alles in de strijd, slow-motion beelden en sentimentele muziek, een huilende kleuter, intens gelukkig lachende mensen en hij schrikt zelfs niet terug voor een scene waarin Sang-hoon nog even z'n afscheidswoorden kan prevelen om daarin alle mensen aan te duiden van wie hij houdt.

Allemachtig, wat een mierzoete bende, en het slimme is natuurlijk dat mensen door het harde geweld toch denken met een kwaliteitsfilm van doen te hebben. De vormgeving varieert van lelijk tot modaal (het is een beetje Dogme-stijl maar dan zonder achterliggend idee), het acteerwerk is matig en de muziek afgezaagd.

Eén woord hiervoor: wanproduct.

Aardige film wel, die tijdens het kijken nog wat beter lijkt door de catchy visuals en soundtrack maar uiteindelijk niet al te veel indruk achterlaat. Tom zwalkt eigenlijk heen en weer tussen de leefwerelden van zijn vader en die van zijn moeder en vooral de invloed van die laatste is sterk gedaan omdat ze nergens aanwezig is. Prima uitgewerkt allemaal, maar het had wat origineler en minder vlak gemogen.

Bijzonder middelmatige film. De personages zijn doorsnee, het verhaal is doorsnee, de cameravoering is doorsnee, de benen van Marion Cotillard zijn ... tsja. Qua muziek is er nog een aantal aardige popnummers, maar om dat nou als pluspunt van de film te zien. Het einde is zwak, en vooral de voice-over die nog wat opmerkingen te berde brengt over de handen van Ali vond ik belachelijk slecht. Tegenvallende prent dus. Regisseurs mogen van mij wel iets meer proberen onderscheidend te zijn, en dan bedoel ik vooral inhoudelijk.

Jim Jarmusch, Robby Müller én Neil Young, wat wil je nog meer? Dit is ook precies wat de film te bieden heeft. Een eigenlijk stupide plot met surreële trekjes en flegmatieke personages (Jarmusch), prachtig strakke cinematografie, vooral in het laatste deel (Müller) en dreigende gitaar riffs die zich met kleine variaties continu herhalen (Young). Het middenstuk mag wat saai zijn, het laatste kwartier is niet minder dan hallucinant. Sowieso zit het geheim van de film in de staart, want bij de aftiteling kan je pas ten volle genieten van het gitaarwerk van Young, terwijl dat in de rest van de film nogal gefragmenteerd maar wel heel vaak gebruikt wordt (wat de ene keer, zoals in de beginscène, beter uitpakt dan de andere keer). Depp is trouwens ook prima op z'n plek in een aangezette rol als deze. Gewoon een coole film, waar Jarmusch een patent op lijkt te hebben.

Intrigerende film, m'n tweede van Fliegauf, en deze is een stuk minder dynamisch dan Just the wind. Want hoewel het camerawerk, met de ene longtake na de andere en telkens die langzame, zwevende rotatiebeweging, fraai is, kwam het op mij wel wat artificieel over. Datzelfde kan gezegd worden over de soundtrack en de langzaam uitgesproken dialogen. Wat mij betreft is het vooral datgene wat er voor de camera gebeurt waarin Dealer overtuigt, namelijk de drugs-gerelateerde ontmoetingen met een diversiteit aan getormenteerde personages. Soms absurdistisch, soms fascinerend, soms zelfs behoorlijk indrukwekkend. Vooral de scène bij de vader van de hoofdpersoon springt eruit. Het deed me op een gegeven moment wat denken aan Songs from the second floor, hoewel bij Fliegauf humor volledig ontbreekt. Een andere associatie die ik had was Oslo 31. August, met name als het gaat om het hoofdpersonage. De slotscène deed me verder weinig, en dat kan uiteindelijk gezegd worden over de gehele film, die in z'n vorm net wat te gekunsteld is om de boeiende inhoud echt tot leven te brengen.

Dear Wendy, toffe film. Vooral een erg leuk, origineel en interessant script dat aan de andere kant wel wat vreemd en soms gewrongen aan doet. Handelingen en overtuigingen van de personages zijn misschien net te krankzinnig terwijl de rest (bijvoorbeeld visueel) heel realistisch overkomt. Je kan je dus afvragen of een Dogme-setting dit script misschien beter had laten uitkomen. Moest trouwens inderdaad aan Dogville denken bij die plattegrond van bovenaf en al de zones in dat straatje van 50 meter. Boodschap is in ieder geval duidelijk: it's time for loving.

Behoorlijke bagger dit. Niet alleen het eerste uur is saai, de twee uur daarna wordt het weinig beter. Werkelijk niets aan die bruiloft is de moeite waard, vooral het fantasieloze camerawerk had toch wat beter gemogen. Cinematografie op z'n elfendertigst.

Ik zal de reacties hier nog eens doorlezen maar ik zag al iets staan over karakteruitdieping. Wel, als er iets ontbreekt in deze film is het dat wel. Veel verder dan iemand met een voorliefde voor de term 'fucking ai' en een De Niro als superman komen we niet. Het gevolg is dat ook de heftigere scenes weinig boeien, de personages lieten me siberisch.

Het verhaal is daarnaast behoorlijk uitgekauwd en het plot is chaotisch. Tenslotte mag nog de afschuwelijke soudtrack genoemd worden. Dat koor in die kerk, wat een kwelling.

Het laatste half uur biedt nog wat spanning en ik werd zelfs enige emotie in mijn grote teen gewaar. Dat stuwt deze film op de valreep naar 1,5*.

Lange tijd een behoorlijk fijne film, die drijft op de verstandhouding tussen halfbroer en halfzus en het bouwproject dat ze ontplooien in het waterlandschap Delta, vlakbij een kleine en achtergestelde gemeenschap. Sterke lichaamstaal van vooral Orsolya Tóth. Spreken doen de twee protagonisten nauwelijks, normaal stoort me dat maar hier eigenlijk niet omdat er simpelweg niks te bepraten valt. Alleen dan komt er zo'n einde. Tsja, ik vind dat eerlijk gezegd lichtelijk van de pot gerukt. En omdat het inderdaad het einde is (met nog wat Schubert eronder) voelt het ook nog als de pointe van de film, waarmee alles een nare bijsmaak krijgt. Jammer.

Le dernier coup de marteau maakt vooral indruk wanneer er weinig gebeurd. En die momenten zijn gelukkig ruimschoots aanwezig. De camera blijft vaak erg dicht bij de hoekige Victor, wiens leeftijd je uit zijn lichaamshouding kan aflezen. Het verhaal dat ondertussen nog verteld wordt is eigenlijk niet zo bijzonder, hoewel de vader-zoon relatie knap wordt uitgewerkt zonder dat het ergens sentimenteel wordt. En ook de puberliefde blijft tamelijk sereen. Zeker de moeite waard dus.

Bijzonder interessant document. Het is grotendeels een interview met de enige 'Judenalteste' die de shoah overleefde, Benjamin Murmelstein, in 1975. Deze man kende Eichmann persoonlijk, was betrokken bij allerlei Joodse emigratiekwesties voor de oorlog en bij het opzetten en leiden van Theresienstadt. Na de oorlog discussieerde hij met Hanna Arendt, die volgens hem Eichmann volkomen verkeerd heeft ingeschat. Hij vertelt gedetailleerd over zijn ervaringen. Je kan moeiteloos uren naar hem luisteren, omdat hij met veel intelligentie en zelfrelativering spreekt (in prachtig Duits). De onbeholpen interrupties van Lanzmann contrasteren hier wat mee. Het overige toegevoegde materiaal, vanuit het heden, is wel sterk en geeft het geheel extra diepte.

(De propaganda-film die werd gedraaid in Theresienstadt door Kurt Gerron is overigens op youtube terug te zien, hier. Verder is het boek waaraan de titel is ontleend een aanrader.)

Gezien dankzij een dwingende tip, zie dit forumtopic. Het is een Franse policier, maar eentje die veel haalt uit z'n vormgeving. De intro begint al direct goed met een staalkaart van de geweldige daden van onze hoofdpersoon, waarbij volop gebruik wordt gemaakt van freeze frames voor extra effect. Dernier domicile connu start pas echt nadat Lino Ventura in ongenade valt als rechercheur van zware criminaliteit en op een zijspoor belandt. Deze underdogpositie geeft narratief veel meer mogelijkheden dan die van supercop en dat wordt ook uitgebuit. Onder meer in de relatie met de onervaren Jobert. Een beetje seksisme is de film niet vreemd, maar haar personage is toch meer dan 'het hulpje van'. Een schitterende scene vond ik haar gesprek in een café met een boekenliefhebber die iets weet over een vermist klein meisje. De band die de twee hebben, omdat ze in elkaar iets herkennen, leidt tot een heel waarachtig gesprek, maar blijkt nadien ook gewoon een slimme politie-ondervraging te zijn geweest. Stilistisch blijft de film constant in beweging. Zowel de cameravoering als de montage zijn bruisend. Paar toffe long-shots ook, onder meer als de twee agenten door een deur stormen en op een verlaten terrein belanden (inclusief zoom-out, zie je ook niet zo vaak). En, zoals kappeuter al van de daken roept (en wie zou hem durven tegenspreken?), is de muziek één van de grootste troeven van Dernier domicile connu. Een volledig originele score die tegelijk energie geeft maar ook alles in balans houdt en verbindt. Qua akkoorden deed het me erg denken aan het later geschreven I will survive van Gloria Gaynor trouwens. Het einde van de film is passend wrang, ook hier vermijdt men een al te conventionele aanpak. Al met al een erg fijne prent die bij mij precies goed viel en daarom 4* verdient.

Ik had precies het omgekeerde: de prachtbeelden die Kurosawa aan de lopende band schiet vormen de kracht van deze film, fascinerend en verbluffend. Vooral de eerste helft van de film is het echt genieten, met als hoogtepunt het Gerry-achtige gedeelte tijdens de verdwaling. Daarna lijkt Kurosawa helaas de mening toegedaan dat er ook nog een verhaal verteld moet worden. Dit schiet echter wat te kort. De figuur Dersa is wel interessant maar er wordt teveel aandacht besteed aan de aan- dan wel afwezigheid van zijn kwaliteiten, niet op zijn persoon. Het eind is behoorlijk zwak en lijkt afkomstig uit een gemiddeld jongensboek. Jammer.

Ondanks deze kritiek is het qua stijl zeker een meesterwerk.

3,5*

Despair is een film die erin slaagt z'n vervreemdende effect voornamelijk te halen uit de enscenering. Glazen wanden, kleurgebruik, spiegels, voorbij rijdende auto's, extravagante jurken en dito badjassen, het is allemaal zeer goed uitgedacht en gebruikt, zeker in combinatie met de dynamische cameravoering en het (bewust) theatrale acteerwerk. Wat ik jammer vond is dat het verhaal zich aan het einde ontwikkelt richting een 'perfecte moord'-mysterie, hoewel er tegelijk voldoende zaken onduidelijk blijven om er ook meer van te maken dan dat (bijvoorbeeld: waarom zegt Felix 'thank you' als hij wordt neergeschoten, en hoe moeten we het acteer-verhaal van Hermann plaatsen?). Wat mij betreft dus een boeiende Fassbinder.

Deel 1 ooit in het vliegtuig gezien en moest toen een paar keer onbeleefd hard lachen, wat me op boze blikken van m'n buurman kwam te staan. Om deel 2 kan ik nog steeds lachen, maar minstens de helft van de grappen werkt dan weer totaal niet: te flauw of al te vaak gedaan. Daarnaast helaas een dom liefdesverhaal, hou daar toch mee op. Maar die minions zijn geinige ventjes, dat moet gezegd worden.

Pesten kun je dit nauwelijks meer noemen, het is eerder martelen. Daarin ligt ook een beetje mijn probleem met Después de Lucia, want ik vind de mate en snelheid waarin Alejandra het mikpunt wordt van deze psychische en fysieke kwellingen er een beetje over (zeker als je weet dat het beruchte Stanford-experiment inmiddels is debunked). De film kwam bij mij wel behoorlijk binnen. Zelfs de openingsscène bevat al een zekere dreiging. Maar Después de Lucia werkt maar op één niveau, namelijk het schokkende karakter van de brute handelingen en de bijbehorende compassie voor de hoofdpersoon die dat oplevert. De vergelijking met Campos ligt daarom voor mij meer voor de hand dan die met Haneke (en Von Trier lijkt me nog verder weg). Puur op impact zou de film hoger verdienen dan 3* maar omdat ik het toch wat te eendimensionaal vind, wordt een kleine correctie naar beneden toegepast.