Opinions

Prima Scandinavisch drama, een beetje gesetteld in de verhaaltraditie van Suzanne Bier (maar dan net wat minder sentimenteel en met iets meer humor). Met name de eerste helft is inderdaad sterk. Jammer dat de verzoeningsthematiek in het tweede deel niet dieper wordt uitgewerkt, hoewel de perspectiefwisseling zelf al een zekere diepgang met zich meebrengt. Ook qua personages is dit gedeelte minder interessant en er sluipen wat cliche's in het verhaal. Daarbij vond ik de grote lijn van de cinematografie weinig bijzonder, hoewel enkele individuele shots erg inventief zijn. De grootste troef van deUsynlige (jammer dat de woordspeling met deus in de Engelse vertaling verloren gaat) zijn echter de fan-tas-ti-sche orgelscenes. Massief geluid in een gedurfde, moderne stijl. Wauw. Alleen dat al is een reden om dit in de bioscoop te gaan zien. Zonder de muziek was de film bij mij misschien zelfs wel een halfje lager uitgekomen.

Dit gaat nergens over zeg. Heel knap hoe ze de tijgers laten 'acteren' (lijkt mij), maar als film stelt het echt niets voor. Dan kijk ik tien keer liever naar een documentaire.

Ik ben halverwege naar de winkel gegaan en heb de rest van het verhaal ook niet meer helemaal meegepakt. Dat maakt allemaal niet uit want het is ontzettend voorspelbaar en hangt aan elkaar van cliches. Er zit ook totaal geen spanning in het gevecht tussen de twee broers. Daarbij worden de tijgers wel heel erg als mensen geportretteerd: in communicatie, in emotie, in relaties. Het zou lachwekkend zijn geweest als het niet zo intriest was.

1*

Twee jaar is toch niet zó lang. Hoe dan ook, voor degenen die dit topic nog eens doorlezen kon ik deze flagrante misinterpretatie niet zonder weerwoord laten. Ik zou zelf zeggen dat Deux jours, une nuit gaat over het behouden van individuele waardigheid tijdens economische malaise. Het vrij kale concept waarin hetzelfde principe telkens terugkeert (het aanbellen, het eerste contact, de keuze) werkt wat mij betreft wonderwel. Dit kan ook grotendeels op het conto worden geschreven van de fenomenale Cotillard. Het script schiet juist dan een beetje uit de bocht als dit stramien wordt verlaten: de inname van een grote hoeveelheid pillen vond ik als dramatisch element onnodig. Een scène met de kinderen was misschien beter geweest, hoewel de film ook effectief laat zien wat een invloed iets dergelijks heeft op het functioneren binnen het gezin, als partner en moeder. Waardigheid proberen te behouden door je te verzetten tegen de bescherming van je man en je terug te trekken van je kinderen zodat ze je niet steeds zien huilen. Een belangrijke film. De beste die ik ken van de Dardennes.

Weer een unheimische film van Campos, die onder je huid kruipt en daags nadien nog een stukje beter is geworden. Godsdienstfanatisme is slechts één van de verschijningsvormen van het kwaad in The devil all the time. Pas gaandeweg wordt die nuance duidelijk en in het laatste deel centreert alles zich rondom Alvin en diens ongewilde queeste om met de krachten van het kwaad af te rekenen. Daarmee is de film uiteindelijk ook minder cynisch dan het aanvankelijk lijkt. Stilistisch was ik het meest onder de indruk van de zeer ingetogen score, die het goede voorbeeld geeft aan allen die geneigd zijn hun films met muziek/geluid dicht te plamuren. Zo niet Campos, een regisseur die ik blijf volgen.

Verrassend goed eigenlijk. Ik ben niet zo'n fan van Audiard, vooral vanwege het soort verhalen dat hij vertelt. Dheepan is juist in dat opzicht een stuk interessanter dan z'n eerdere werk. Zonder sentiment wordt het nieuwe leven in Frankrijk van een voormalig Tamil-Tijger en zijn vrouw en kind, in naam dan, overtuigend verbeeld. Geleidelijk aan ontstaat er een kentering in Dheepan, die van een dociele en op aanpassing gerichte conciërge, terug verandert in wat hij eerder was. Ik had met het laatste deel van de film dan ook helemaal geen moeite. Sterker nog, de stijl van de film, met de camera vaak dicht op de huid van de personages of juist zo ver af dat je als kijker nooit echt overzicht hebt over de situatie, is over de gehele linie consistent en wordt hier ten volle uitgebuit. Zowel de stijl als de ontwikkeling maken van Dheepan ook meer dan een film over immigratie. Alleen de slotscène is er wat over, Audiard had het mogen afbreken na de taxi.

Eens met de positieve reacties. So long, my son is aan de ene kant een heel klassieke film maar de uitvoering is sterk, met name het tijdsaspect en hoe dat verbonden wordt aan het drama. Daarover gesproken, het drama is nogal overvloedig en vaak is de Aziatische film beter in het kleine moment dan in het grote, zo ook hier. Vooral tegen het einde weet de film toch wel echt indruk te maken en de laatste scene deed me zelfs over vier sterren twijfelen. Daarvoor zitten er echter iets teveel zwakheden in de film. Zo ontkomt Wang Xiaoshuai niet aan enkele stereotypen en clichés, muzikaal is het ook niet echt origineel. De cinematografie is daarentegen erg mooi, met de lichtjes bewegende camera, de zachte korrel (digitaal dan) en de gedekte kleuren. Qua narratieve structuur vond ik de sprongen in de tijd over het algemeen niet storend en houden ze het boeiend, alleen dat adoptiezoontje van Yaojun en Liyun zag ik een tijdje aan voor Hao Sen (maar dat is dus gewoon een heel ander kind). Uiteindelijk kan je spreken van maar liefst vier zoons en dat dus in een film die ook nadrukkelijk de eenkindpolitiek in beeld brengt. Dat vond ik trouwens echt een meerwaarde, het inkijkje in het communistische China, dergelijke toch vrij onomwonden beelden zie je niet zo vaak en het verbaast me eigenlijk dat ze al zover zijn qua openheid. In elk geval geeft deze setting absoluut meerwaarde aan het geheel. De samenhorigheid van het oude stel en hoe ze door het verstrijken van de tijd eigenlijk als vanzelf in het reine komen met alles, dat heb je als kijker allemaal meebeleefd in die drie uur en dit zorgt voor een prachtig en optimistisch slot. Ruime 3,5.

Knappe en zeer sfeervolle film, die eigenlijk op alle fronten indruk maakt. De stijlvaste cameravoering springt als eerste in het oog, met al die shots door ruiten of via spiegels, en ook het kleurgebruik is heel fraai. Zelfs als Long day's journey into night overgaat op 3D in één enkele longtake (van drie kwartier ofzoiets?) blijft de stijl consistent, alleen het ritme van de film vertraagt wat. Lekker gedurfd is het sowieso en technisch bewonderenswaardig. Vooral de diversiteit van de scenes terwijl de camera ononderbroken registreert is bijzonder en de slotscène maakt zeer effectief gebruik van het spel tussen verteltijd en vertelde tijd. Het verhaal zelf dan, dat is mysterieus en droomachtig, met voldoende houvast om het boeiend te maken (als de kracht van individuele momenten daarvoor al niet volstaat). Fijne muziek ook. Het is dat de vaart er soms een beetje uitgaat, anders had er een nog hogere waardering uit kunnen rollen. Nu vooralsnog niet, maar ik hoop ooit de gelegenheid te krijgen de film te herzien.

PS. Hoe je een halfuur uit de director's cut zou kunnen halen is me een raadsel, dat moet wel ten koste gaan van de longtake denk ik.

Les Diaboliques is een behoorlijk sterke plotfilm. Ik vond zelf de tweede helft de betere, met name vanwege de geestelijke crisis waarin de twee vrouwen geraken na de moord. Deze thematiek, ongetwijfeld afgekeken van Misdaad en Straf, wordt overtuigend in beeld gebracht. Het einde brengt ook nog eens een stukje spanning, hoewel de ontknoping zo abrupt is dat het wat flauw overkomt. Laatste shot vond ik wel weer goed gevonden. Tenslotte wordt een mooi service geboden voor mensen die de laatste minuten te spannend vinden om aan te zien: zij kunnen altijd nog de achterkant van de DVD-hoes bekijken.

Teleurstellend en zelfs een beetje treurig hoe weinig subtiel de thematiek wordt gebracht, zeker van een film die zichzelf de titel Diep aanmeet. Eigenlijk elke scene gaat op een of andere manier over seks. De film houdt logischerwijze ook op als de seks dan eindelijk heeft plaatsgevonden; klaar is kees. Veel dialogen voelen geforceerd, ook clichematig. Jammer dat de genre-aanduiding 'olifant in porseleinkast' niet bestaat, als drama schiet Diep in elk geval duidelijk tekort. Wél goed is de cinematografie, en dan met name de kadrering en belichting. Jammer alleen dat het zo statisch was, dat doet de film, waar al zo weinig dynamiek in zit, geen goed. Niettemin heb ik een aantal fraaie shots gezien. Daarmee is het geheel goed genoeg voor 2 sterren.

Een tussendoortje op z'n Von Triers. Direktoren for det hele is zeldzaam lelijk gekadreerd, dat staat als een paal boven water. De film moet het duidelijk niet hebben van de cinematografie maar het script is meer dan redelijk. Er zitten misschien weinig echte grappen in maar wel veel komische situaties (het commentaar van de regisseur incluis). Dat Gambini-gebeuren maakt het af. Lichtverteerbaar filmpje dus, geheel in de lijn van 's mans oeuvre.

Vooral qua cinematografie/montage een prima klassieker, die opvallend dicht op de huid gefilmd is. Het blijft hierdoor zowel vlot als (soms) spannend. Het verhaal is wat minder; van psychologische geloofwaardigheid of logische ontwikkeling moet Dirty Harry het niet hebben. De rol is natuurlijk op het lijf geschreven van Clint Eastwood en zijn kop heeft hier dan ook echt een meerwaarde. Grappig tenslotte hoe er met het predikaat 'dirty' wordt gespeeld in het begin van de film.

Wellicht niet de kwalitatief meest hoogstaande film die ik vier sterren geef, om met dit negatieve compliment te beginnen, maar Disconnect verdient het toch dankzij met name een sterke climax die me emotioneel niet onberoerd liet.

Disconnect opent energiek en weet de dreigende sfeer er continu in te houden, hoewel in het middengedeelte het tempo wat zakt. Eén van de grootste prestaties van de film is het soepel schakelen tussen de drie verhaallijnen. Veel meer dan bijvoorbeeld in Crash voelt Disconnect daardoor aan als één geheel. De afzonderlijke verhalen zijn eigenlijk ook niet zo bijzonder, maar als geheel overtuigt het meer dan, mede dankzij de overkoepelende thematiek (waar volgens mij verder overigens geen ‘boodschap’ in strikte zin in zit, gelukkig). Het zijn reële problemen, voor de Westerse wereld in elk geval, die ook op een geloofwaardige manier worden verbeeld. De film is daarin inderdaad erg hedendaags, zonder geforceerd hip te doen.

Qua stijl is Disconnect over de hele linie adequaat maar niet erg speciaal, op twee belangrijke uitzonderingen na: een tof shot vanonder een skateboard in het begin en de imponerende, simultane geweldsuitbarsting in alle drie de verhalen, weergegeven in extreme slow-motions en perfecte cross-cutting.

Die ontknoping maakte echt indruk op mij. De meer verzoeningsgetinte scènes daarna hadden niet zo gehoeven, maar doen ook geen echte afbreuk aan het geheel. En aftitelen met Sigor Rós is natuurlijk altijd goed.

PS. Meerdere users hierboven hebben het over een raamvertelling. Dat is Disconnect echter niet; er is geen sprake van een ‘omlijstend’ verhaal van waaruit de andere verhalen worden verteld.

Oei. Sorrentino heeft dus wel degelijk twee kanten voor mij. In nog sterkere mate dan in Le conseguenze en This must be the place vind ik de hoofdpersoon van Il divo zo weinig interessant, dat de film een moeizame zit wordt. Dit soort berekenende figuren en hun strategische moordpartijen, stomvervelend is het. De poppy vormgeving van Sorrentiono gaat dan alleen maar irriteren, en zo eveneens in het nadeel werken van de film. En dat ik niet elk vermoord gezicht kan plaatsen is niet zo erg, maar bijvoorbeeld de scene met de bezoekende vrouw die het kantoor betreedt, je hebt geen idee waar dat over gaat en zo blijft het een op zichzelf staand moment dat niks teweegbrengt bij de kijker. Belangrijkste advies aan de regisseur: bevolk je films minder met leeg en onveranderlijk bordkarton en meer met melancholische, zoekende karakters.

Stelling 1: als hier als regisseursnaam Jeymes Samuel bij had gestaan, dan zou het filmgemiddelde minstens een half punt lager liggen.

Stelling 2: als Quentin Tarantino als regisseur stond vermeld bij The harder they fall, zou die prent gemiddels minstens een half punt hoger scoren.

Onbewijsbaar, uiteraard, maar dit is toch mijn indruk. Ik vond Django unchained weliswaar vermakelijk maar minder vernieuwend of grensverleggend dan gehoopt. Het ontbrak echt aan een 'wow'-gevoel. Leuk dat Tarantino zich op het westerngenre richt, maar hij gebruikt zijn bekende repertoire: de protagonisten die blaken van het zelfvertrouwen, geplaatst tegenover zuivere sadisten, met dan veel bloed en veel muziek. Ook de hele wraakonderneming aan het eind mist eigenlijk impact. Het verhaal is zozo, de cameravoering vond ik in orde maar tevens niet erg onderscheidend. En dan is er nog de lengte van de film, 165 minuten maar liefst, dat was onnodig. Maar goed, het valt ook nooit dood en de entertainmentwaarde is er, dus ik kan er nog net drie sterren aan kwijt. Edit: nee, het gevoel wat blijft hangen is niet positief genoeg voor een 3, ik haal er een halfje af.

De kwaliteit van de print die Images vertoonde was bepaald niet om over naar huis te schrijven, maar goed, desondanks een interessante film. Bevat een aantal fraaie momenten, waarbij vooral de al meermaals genoemde opening en de eet-scène met dat jongetje speciaal zijn. De soundtrack is opvallend, en met name de muziek die bij de opening wordt gebruikt vond ik erg mooi. Cinematografisch is Dagen van duisternis zeker de moeite, maar niet echt exceptioneel als je het mij vraagt.

Het pijnpunt voor mij bij deze film is vooral dat als je niet de hallucinante of mystieke ervaring hebt die sommigen schijnbaar doormaken bij dergelijke cinema, je te weinig overhoudt. De gebeurtenissen blijven wat vaag en op zichzelf staand waardoor je al allerlei symbolische duidingen moet bovenhalen om er echt diepgang in te krijgen. Audiovisueel is Dagen van duisternis wat mij betreft bovendien niet krachtig genoeg om ruim twee uur overeind te blijven.

Wel interessant dus, maar niet echt het soort cinema waar ik warm voor loop, en na vier films van Sokurov concludeer ik voorzichtig dat dit waarschijnlijk voor diens hele oeuvre geldt.

EEN VISIE OP DOGVILLE

Veel gehoorde kritiek op deze film zijn de decors en de onlogische/onrealistische handelingen van de personages. Twee punten die voor mij juist de essentie van Dogville raken.

Allereerst wat betreft het decor. Zelf vind ik dit filmtechnisch al heel sterk, vernieuwend, gedurfd en daarmee als zodanig van meerwaarde. Belangrijker is echter dat het de film universeel maakt. Het is onjuist te denken dat deze film alleen over Amerika gaat. Het stadje Dogville is volledig geïsoleerd, de inwoners staan volledig op zichzelf. Deze film gaat niet over een stadje, over bepaalde mensen die in dit of dat huis wonen, in een specifieke auto rijden. Deze film gaat over de mens. Algemeen, universeel. Het stadje is niet alleen topografisch geïsoleerd, maar ook cultureel en zelfs moreel. Dat wil zeggen: de inwoners zijn nergens aan gebonden, hebben geen overheid dan zichzelf, zijn zichzelf tot maatstaf. Zij hoeven dus geen verantwoording af te leggen voor hun daden. Er is God noch gebod.

Ik denk dat de naam Dogville veelbetekenend is. Dogville is letterlijk en figuurlijk de omgekeerde Godsstad, een plek waar alle menselijke relaties op hun kop worden gezet. De parallel met de symbolische steden Sodom en Gomorra dringt zich aan mij op. Ook daar werden gasten misbruikt voor eigen genoegens, uitgebuit (Gen. 19:5). Ook deze steden werden uiteindelijk met de grond gelijk gemaakt (Gen. 19:23-25).

Dat maakt deze film zo indringend en confronterend. De handelingen van de dorpsbewoners zijn helemaal niet onrealistisch. Zou ik niet hetzelfde doen als ik mij nergens aan gebonden wist, als ik volledig mijn eigen gang kon gaan zonder door iemand geoordeeld te worden? De handelingen van Grace zijn ook niet onrealistisch, dat wil zeggen: zij representeert de ideale mens, de christen in optima forma. Ze lijkt in haar handelen sprekend op veel personages van Dostojewski, de christelijke schrijver bij uitstek (bijvoorbeeld de hoofdpersonen van De Idioot en De gebroeders Karamazov). Juist dat maakt haar karakterwending zo schokkend, alsof een engel verandert in een duivel. Ze verlaagt zich tot hetzelfde niveau (of nog erger!) als de dorpsbewoners. Haar vergeving (die niet voortkomt uit arrogantie maar uit daadwerkelijke morele superioriteit) wordt omgezet in wraak.

Deze thematiek, van de losgeslagen mens, het beest (!) in de mens dat loskomt als alle structuur wegvalt, staat niet op zichzelf. In de literatuur zijn vele parallellen te vinden. Bijvoorbeeld De stad der blinden van Jose Samarango (waar alle inwoners opeens blind worden en enorme chaos ontstaat), of Lord of the Flies van Golding (waarin een groep jongeren op een eiland terechtkomt zonder volwassenen).

Goed, dit is voor mij de essentie van Dogville. Ik moet toegeven dat ik de film nog slechts 1x heb bekeken. Ook heb ik geen andere films van Van Trier gezien. Het zou kunnen dat ik wat punten heb gemist, maar dit is voor mij de kern. Daarom is deze film zo verpletterend goed. Niet iedereen zal zich kunnen vinden in de mensvisie die uit Dogville spreekt. Maar gemakkelijk commentaar dat voorbijgaat aan de boodschap van deze film is echt misplaatst.

Mooie docu, geschoten tijdens de opnames van Dogville. De documentaire zelf is inventief gefilmd, met onder andere dat motief van een lopend hert, en is vooral een geweldige sfeertekening. De afwisseling tussen korte 'confessions' van acteurs en regisseur enerzijds en de shots van tijdens de filmopnames anderzijds werkt goed. Er wordt weinig verteld over de achtergronden van de film, meer over de moeilijkheden en de stress. Zo ontstaat een beeld alsof de opnames voor iedereen een kruis waren.

Von Trier viel me erg mee. Hij komt zeker niet arrogant over, sterker nog: het is haast een aardige man, grappig af en toe, maar vooral een verlegen jongetje. "I'm a little scared of actors". Hij lijkt het allemaal ook niet zo goed te weten, aan de andere kant is hij gedreven en vraagt hij het uiterste.

Nicole is geweldig. Ze vindt alles 'strange' en lijkt goed te beseffen dat ze met iets bijzonders bezig is. Paul Bettany daarentegen loopt alleen maar te zeiken. Hij heeft het denk ik aan zichzelf te wijten dat hij voor zijn hoofdrol zo weinig aandacht heeft gekregen (zie de interviews bij de overige extra's).

Zeker de moeite waard, deze documentaire en de andere extra's bij bepaalde uitgaven van Dogville.

3,5*

Leuk filmtopic om door te lezen. Wat een diversiteit aan reacties. Net zo divers als de bonte beeldenverzameling die La Dolce Vita is.

De grote vraag bij deze film luidt: saai of niet saai? In mijn geval is het antwoord duidelijk: niet saai! Integendeel zelfs, ik vind het een zeer boeiende film. Niet altijd even goed misschien, soms te druk en te chaotisch, maar toch; boeiend.

Juist het eerste halfuur vond ik overigens het beste, echt van hoog niveau. De helicopters die hun schaduwen werpen op Rome, met de meute kinderen die als paparrazzi in de dop meerennen. Later de mysterieuze Maddelena in prachtig zwart-wit. Of het super gestileerde ziekenhuis, fantastisch. Overigens moet de mooiste scene dan nog komen, namelijk die met Ehkberg op de Sint-Pieter.

Daarna heeft de film toch wel wat mankementen. De vele feestjes bijvoorbeeld met de blikkerige muziek. Het voegt niet altijd wat toe, doet soms zelfs afbreuk. Ook een nadeel vind ik het gebrek aan een lijn. Niet eens zozeer in het verhaal maar vooral in de thematiek, die nauwelijks lijkt te ontwikkelen. We komen helemaal nergens en het einde zegt mij gewoon niets. Of alleen: wtf?

Maar al die tijd blijf je zien dat dit de film is van een grote regisseur. In cameravoering, in een dialoog of een locatie-keuze. Boeiend dus. La Dolce Vita is buitengewoon boeiend. 3,5*

Na het zien van Dolls voelde ik me een beetje anders. Misschien wel een beter mens, voor even dan toch. Het was nog niet zo sterk als de serene rust die ik ervoer na Bom Yeoreum, maar het gevoel was wel heel bijzonder. Alleen de hele goeie films zijn tot zoiets in staat.

Dolls is een ontroerend liefdesfilm. Drie verhalen komen bij elkaar, worden bij elkaar gehaald door de hoofdgeschiedenis van de gebonden bedelaars. Het scharlaken koord vormt als het ware een lus, een cirkel om de twee subverhalen. Met dit touw weeft Kitano op ingenieuze wijze de drie liefdes tot één geheel, waarin alles bij elkaar hoort. Schitterend is hierbij de montage waarmee op natuurlijke wijze dromen en gedachtes worden uitgebeeld en vloeiend relaties worden gelegd tussen gebeurtenissen van eerder en later.

In andere reacties op deze film las ik over thema's als 'gedoemde liefdes' of het 'met lege handen achterblijven'. Voor mij zijn de liefdes echter perfect. Het is de diepste liefde, zonder hartstocht. 'Alles bedekt zij, alles gelooft zij, alles hoopt zij, alles verdraagt zij', om het met de woorden van de Bijbel te zeggen. Ook het derde verhaal, van de toegewijde fan Nukui, dat door sommigen als het minste wordt gezien, vind ik prachtig. Dat liefde blind maakt wordt hier letterlijk in beeld gebracht.

De schoonheid van deze film is niet te beschrijven. Het is vooral de rust die ligt in de lange takes. Daarnaast zijn nog te noemen de fraaie motieven in camerabeweging, de mooie shots in een al even mooie omgeving en nogmaals de montage.

Natuurlijk moet ik deze film herzien. Genieten. 4,5*

Almodóvar lijkt stilistisch steeds ingetogener te worden in z'n drama's. Is nog steeds relatief, maar het valt wel op. Vond het eerste deel zelfs vrij mat. Dolor y Gloria wordt echter weer uitstekend vertelt en het zijn juist de intieme dialogen (met veel close-ups) die indruk maken. Dat gold bij mij vooral voor die toneeltekst en voor de ontmoeting tussen Salvador en zijn oude vlam. Ook de terugblikken op de jeugd van Mallo zijn mooi, met een fijne Cruz. Staat een beetje in de middenmoot van het oeuvre van Almodóvar in mijn ogen, waarbij ik voorganger Julieta nog iets hoger aansla.

Sterke film weer van Kusturica, de regisseur met één van de meest unieke en onderscheidende stijlen die je kan vinden. De humor is dit keer redelijk gedoseerd en komt daardoor goed uit de verf. Maar het is vooral inderdaad de melancholie en de liefde voor de levenskracht van gewone mensen die ik erg waardeer in deze Balkan-regisseur. Tegen alle slagen van het noodlot en streken van je medemensen in gewoon doorgaan, met een waardigheid die niet wordt tenietgedaan door modderstromen, zuippartijen of opvliegende kalkoenen. En dan is er natuurlijk nog de muziek en vooral hoe dat gebruikt wordt in Time of the Gypsies. Heerlijke film, maar toch net niet zo goed als Underground, die wat meer statuur heeft.

Aardige film van Roeg. Don't look now komt wat langzaam op gang, maar dat kan je ook zien als zorgvuldig opbouwen. In het begin zitten al een paar mooie scenes met cross-cutting, zoals ook in Walkabout veelvuldig gebeurde, een fijn stijlmiddel is dat. Verder werd vooral nadat de vrouw de stad heeft verlaten de setting van Venetie volledig uitgebuit, met z'n nauwe gangetjes, bruggen, opvliegende duiven en het water als sfeerelementen. Ook de muziek in dit gedeelte is sterk. Jammer dat bij de laatste achtervolging de film het momentum een beetje kwijt is, en de climax derhalve niet echt aankwam bij me. Verder gewoon precies wat je mag verwachten van een Du Maurier-verfilming; een meer dan redelijke thriller.

Is me wat tegengevallen. Satire over alles, maar daarmee tandeloos. Ook teveel in de Amerikaanse situatie geworteld, met name op het gebied van politiek en talkshows. Ik snap het wel maar het voelt soms wat makkelijk aan en is ook geen humor die écht schuurt of pijn doet. (Dit is vaker het geval bij (Amerikaanse) satire, zie ook de aflevering van Malcolm Gladwells onvolprezen podcast 'Revisionist history', The Satire Paradox - Pushkin, allemaal gratis te beluisteren).

Anderzijds is Don't look up wel een ambitieuze film, die naast komedie ook een maatschappelijke schets wil bieden en daarbij allerlei zaken belicht. Er zit ook genoeg in dat werkt of grappig is. Ik vond de combinatie van DiCaprio en Lawrence prima, Chalamet weet er ook weer wat van te maken, wonderlijk genoeg. Streep is wat mij betreft de miscast hier, nergens geloofwaardig en ook niet leuk. Eén van de beste grappen is eigenlijk het motto direct aan het begin (en als ik dan mijn twee andere favoriete grappen ook meteen even noem: de perfect getimede molly's van de chief of staff in de situation room en Ariana Grande die zoetgevooisde fraseringen aanbrengt als ze zingt dat we allemaal gaan sterven, whaha, overigens vond ik de rest van haar rol totaal overbodig).

Kortom: wat tegenvallend, hoewel niet zo slecht als sommigen willen doen geloven.

PS. Dit nummer heeft niks met de film te maken, maar ja, de band heet wel even 'The comet is coming', dus check het desgewenst uit: summon the fire!

Toch een stuk beter dan ik op basis van de recensies/reacties verwachtte. Mooie setting en cinematografie, prima regie van Wilde en een intens spelende Pugh. Tien jaar geleden zou Scarlett Johansson wellicht gecast zijn, maar die heeft het stokje in Black Widow dus ook voor dit soort rollen overgedragen. Qua scenario wint Don't worry darling geen originaliteitsprijzen, vooral ook de ontwikkeling naar het einde toe is afgeraffeld. De scene dat de vrouw van Frank hem een mes in de borst steekt komt totaal uit het niets en valt narratief nergens aan te koppelen. Een mispeer, ingegeven door feministische motieven, zo lijkt het. Op andere momenten pakt de vrouwelijke regie juist goed uit, met name wanneer Alice haar emoties telkens onder controle houdt en, in plaats van door te draaien, helder weet uit te drukken wat er speelt, dat is een verfrissende toets.

Maar eens herzien, na 10 jaar, en ik herinnerde me er eigenlijk bijna niks meer van. Vind het vooral wel een lekker filmpje, zelfs zodanig dat de drie sterren neigen naar een halfje meer. Anderzijds probeert Kelly nogal nadrukkelijk een mysterieuze film te maken en heeft Donnie Darko voor mij op geen enkel moment de statuur van een meesterwerk. Daarvoor is het te gemakkelijk: bijvoorbeeld de 'fear - love' scenes zijn gewoon vermakelijk, maar dat is het dan ook. Het is een verdienstelijke poging van een jonge regisseur, die eigenlijk zijn echt goeie films op latere leeftijd zou moeten gaan maken. Maar goed, we weten hoe dat is afgelopen.

Erg mooi inderdaad, het meeste is hier eigenlijk al gezegd. Het begin van Drive my car is nog wat mat en aan het eind vliegt het juist op één moment even uit de bocht (wanneer ze bij dat huis van die moeder speeches staan af te steken), maar verder dus heel fraai. De tunnelscenes en Tarkovsky, zeker, kippenvel. De gebarentaal, ook prachtig. Drive my car vindt de juiste balans tussen wat zich tussen de regels afspeelt en wat in de regels zelf naar voren komt. Nog een treffend moment: hoe de hoofdpersoon en de chauffeuse de trap aflopen van dat afvalverwerkingsbedrijf, zo onnadrukkelijk maar toch zo precies, echt knap gedaan. En fijne soundtrack/score ook.

Inderdaad in veel opzichten een ontregelende film, vooral in de personage-uitwerking en het plotverloop, of de afwezigheid daarvan. Maar ook 17e-eeuwse polyfone fluitmuziek van Palestrina en Orlando Gibbons kom je niet dagelijks tegen in film. Zoals McSavah al aangeeft levert dat vooral in de tweede helft soms behoorlijk grappige situaties op. Helaas ontbreekt het Dos Disparos aan een sympathieke uitstraling, en dat is toch wel belangrijk bij dit soort werk.

Een liefhebber van de klassieke noir ben ik niet, en ook van Billy Wilder word ik niet enthousiast, maar Double Indemnity is erg geslaagd. Waarbij de vertelwijze misschien wel de belangrijkste troef is: zowel de introductie waarin de afloop wordt verteld als de opzet als een bekentenis, met voice-over, werkt mijns inziens goed. Qua vormgeving is het vakkundig gemaakt en de film kent ook zeker een aantal momenten die er net wat bovenuit steken en die dan ook langer in het geheugen blijven hangen.

Gisteren gezien en ik heb er een nogal dubbel gevoel bij. Van zowel cinematografie als muziek ben ik in ieder geval niet kapot. Allereerst vond ik de belichting (met dat groen en geel, inderdaad Amelie-achtig) te gemaakt en verder zat er een aantal stroeve scene-overgangen in. Het tweede kan ik niet echt onderbouwen, hetzelfde probleem als bij de score van 'Bleu'.

Maar dan, er zitten ook genoeg mooie momenten in de film. Losse shots zijn soms prachtig, of de typische Kieslowskiaanse details van een oud vrouwtje met teveel vuilnis, een zwevend theezakje in een kop thee. Fraai is ook het contrast tussen binnen- en buitenopnames.

Het verhaal en de vele symboliek zijn me nog grotendeels onduidelijk. "Toen ik net wakker werd voelde het alsof er een laken werd weggetrokken", zegt Veronique tegen het einde. De parallel met de poppenvoorstelling ligt voor de hand, maar wat betekent het dan? Overigens is die scene een mooi voorbeeld van de gemengde gevoelens die deze film achterlaat: de magie van het poppenspel wordt verpest door storende shots van de zaal. Zo slaagt Kieslowski er voortdurend niet in de film datgene op te laten roepen wat er volgens mij wel inzit. 3* voor nu.

Echt wel coole film.

Maar toch vooral stijlvol. De strakke cinematografie, de aandacht opeisende montage en de muziek, te relaxed. Dit alles heerlijk traag (die tracking shots in wisselende richtingen!) en praktisch zonder verhaal. Down by Law drijft volledig op de sfeer.
Ook wat er niet zit in deze film is echter sterk, namelijk het ontbreken van een noemenswaardig verhaal. Ik ken geen enkele film die wel de verveling van het gevangenisleven uitgebreid registreert en vervolgens de ontsnapping gewoon overslaat. Echt te gek. Helemaal als dat ook nog eens resulteert in die fantastische beelden van het riool.

Heel hoog komt mijn score niet, want Down by Law raakt natuurlijk van geen kanten. Maar het biedt wel een lekker avondje stijlvol vermaak. 3,5*