Opinions

Dit is heuse Nouvelle Vague in Italië, dus 'nuova ondata' (ik weet niet of die term gebruikt wordt ter plaatse, zo niet, dan bij deze!). Erg aardige film met acteurs die er zin in hebben en heerlijk camerawerk. Lekker veel dynamiek daar. Het verhaal gaat over een driehoeksrelatie van epische proporties, of misschien kan je beter zeggen homerisch, vanwege de naam Oreste (mythologisch prototype: slachtoffer van het noodlot waaraan hij niets kan veranderen). Maar, het wordt met de bekende luchtigheid gebracht. Zo zien we herhaalde beelden waarin Adelaide met een ambulance naar het ziekenhuis wordt afgevoerd, waarbij de beelden duidelijk versneld zijn, ze wordt vervolgens warm onthaald door de aanwezige broeders, die ook hun goede humeur niet verliezen als ze dood is. Al met al is The Pizza Triangle, zoals deze film op Netflix heet, een aanrader voor wie van de Nouvelle Vague houdt en ook fans van Vitti en Mastroianni komen aan hun trekken.

Een ode aan de jaren '80, aan Michael Mann en aan de klassiekers van de 'movie brats'. Dat is Drive voor mij. Verder vooral een stijlvolle film die leunt op drie pijlers: het wisselende maar over het algemeen rustige tempo, de sfeervolle nachtbeelden en de heerlijke soundtrack. Hoogtepunt is het moment dat Gosling met masker op voor de bar van Nino verschijnt, met dat nummer op de achtergrond, ge-wel-dig. Het verhaal vond ik een tikje simpel en van stoicijnse hoofdpersonages wordt ik ook nooit warm, maar verder een sterke film. Hiervoor ga ik graag naar de bios.

Du Levande is soms erg grappig, maar hoe je dit als feel-good kan beschouwen is me een raadsel. Erg ontmaskerend beeld van mensen, hun gevoelens, hun verlangens. Bizar dat Andersson ook En Karlekshistoria heeft gemaakt, dat moet in een vorig leven zijn geweest. Verder vond ik Du Levande stilistisch wat minder dan Songs from the second floor. Daar staat tegenover dat Du Levande door de fijne muziek makkelijker wegkijkt. Alle muziekscenes waren sowieso erg sterk. Verder mogen de hakenkruizen op de tafels waar net nog Chinees servies stond niet onvermeld blijven. Typische Andersson-humor. Grappige film dus, maar echt vrolijk wordt ik er niet van...

Sterk toch wel, wat ik na het begin niet zo verwachtte. Ben ook geen groot noir-fan, maar wat Rififi goed doet is dat het meer biedt dan alleen een misdaadverhaal. Het gaat ook over het familieleven, over loyaliteit en vriendschap, over moraal. In de stijl zie je dat eveneens terug, met de muzikale uitstapjes en de tijd die er genomen wordt om de inbraak te registreren. Meer een totaalfilm dan een misdaadfilm dus, en wat mij betreft in die zin een soort voorloper van Heat.

Verre van perfect, maar absoluut indrukwekkend. Dune blinkt vooral uit in het oproepen van een wereld. De look is super consistent, de decors zijn fraai en de cast op dreef. Timothée Chalamet is geboren voor de rol van Paul Atreides! Van Lady Jessica ben ik nog iets minder overtuigd en waarom men Javier Bardem heeft gecast is me een raadsel. Villeneuve weet het verhaal prima te vertellen, ik geloof dat ik het zelfs wat beter begrijp dan in het boek. Met zijn beelden voegt hij er sfeer aan toe, alleen zouden de shots vaak wat langer aangehouden mogen worden, dit vind ik eigenlijk bij al zijn films. De vertelling van Herbert is in mijn ogen vrij droog (no pun intended) en qua meeslependheid wint de film het ruimschoots. De moordende kracht van de woestijn kwam alleen nog niet zo tot leven, bij de stilpakken had ik ook een andere, wat minder gelikte voorstelling. Toch bezorgden meerdere momenten me kippenvel, wat dat betreft is Dune een van de beste blockbusters in jaren. De soundtrack van Hans Zimmer is tegelijk een vloek en een zegen. Een vloek omdat de man alleen maar het grote gebaar kent en je met een lantaarntje moet zoeken naar wat stille momenten. Maar de muziek zorgt soms ook eigenhandig voor dat epische waarvoor je in de bioscoop zit. Ik vind het overigens sowieso een van de betere Zimmer-scores van de laatste jaren; minder die repeterende tonen, het is iets melodischer en dynamischer (en toch zie ik nu alweer op tegen die Bond). Maar Dune dus, ik vond het een memorabele belevenis in de bioscoop en denk dat het tweede deel alleen maar beter kan worden. Ook ik rond alvast af naar boven.

Van Part One was ik best wel onder de indruk, maar Dune: Part Two is een stapje terug. De film is constant episch en bombastisch en daarmee over-the-top. Het ontbreekt aan momenten van verstilling. De fase waarin Paul alleen de woestijn zou moeten doorkruisen is een mooi voorbeeld: het wordt aangekondigd maar eigenlijk laat Villeneuve vervolgens helemaal weg hoe dit verloopt, omdat er geen actie aan vast te knopen valt. Sommigen vinden de film traag, maar ik vind eigenlijk dat er teveel gebeurt. De montage is ook te snel, en die combinatie maakt het rommelig. In deel één kon je een paar lange sequenties onderscheiden met hun eigen spanningsboog. Bijvoorbeeld Paul die van zijn moeder 'The voice' moet leren, of de hand in the box, dat soort momenten. In deel twee zag ik dat niet echt terug. Misschien alleen het moment van het berijden van de zandworm door Paul en de eindaanval, maar dat is te weinig en te laat. Verder ben ik ook niet te spreken over de score, die nu echt overheersend is en veel te zwaar aangezet.

Toch nog een goede beoordeling (3,5*), omdat Villeneuve er met het duinepos wel glorieus in slaagt om deze wereld helemaal op te roepen. Het production design is om van te smullen. Lekker veel shots door een zoeker ook, helaas telkens wat te haastig, maar toch. De zandworm-scenes zijn fantastisch. Chalamet en Zendaya ook goed op dreef, in de ondersteunende cast zitten mijns inziens teveel bekende gezichten (Seydoux en Pugh bijvoorbeeld, waarom niet een onbekend iemand voor zulke simpele rolletjes, beter voor de world-building).

Hopelijk komen er vervolgdelen en hopelijk neemt Villeneuve hierin gas terug, stuurt hij Zimmer de laan uit en krijgen we meer sfeerbeelden, want dan is de filmwereld Dune op zijn best.

De luchtgevechten zijn ijzingwekkend, het geluid soms overweldigend. Maar inderdaad biedt Dunkirk wel wat meer van hetzelfde over de speelduur van de film. Ik had net als anderen hier liever minder vaste personages gezien om zo de toevalligheden en de willekeur sterker neer te zetten. Het personage George was ook storend. In het laatste kwartier komt daar dan een portie misplaatste heroïek bij en beginnen de eeuwig kabbelende strijkersensembles, incluis overdreven bastonen, van Hans Zimmer serieus te irriteren. Niettemin een filmervaring waarbij ik toch een aantal keren opgeveerd ben in mijn bioscoopstoel.

Een ijzersterk plot en een fijne setting, waarbij alles zich ook nog in één enkele nacht afspeelt (het voelt soms bijna als real-time), ja Durak heeft ongetwijfeld veel te bieden. Helaas gooit regisseur Bykov op meerdere manieren roet in het eten. Even los nog van de openingsscene (die onnodig gewelddadig is) gaat het allemaal wat spaak lopen zodra hoofdpersoon Dima het feestje van de stadsnotabelen betreedt. De dialogen die vervolgens worden gedebiteerd zijn theatraal en onecht en dienen de kijker er vooral van te doordringen hoe corrupt iedereen wel niet is. Tegen het eind gaat het weer mis: eerst met de ongeloofwaardige houding van de vrouw van Dima (de insteek snap ik nog wel, maar zo'n extreme positie, kom zeg) en vervolgens van de flatbewoners. Je maakt mij niet wijs dat iedereen zich 's ochtends vroeg zijn huis uit laat jagen omdat het gebouw op instorten staat maar dat men dan vervolgens voor de deur samendromt, en zonder aanleiding binnen een halve minuut iemand doodslaat. Er waren allerlei manieren om de film slecht te laten eindigen die een stuk geloofwaardiger zouden zijn, alleen lijkt het erop dat Bykov een zo negatief mogelijk mensbeeld probeert te presenteren en ik heb daar m'n buik een beetje van vol. Maar wat een goed narratief uitgangspunt zeg en alleen daarom al zou ik de film toch aanraden.

In de eerdere delen van de trilogie zat iets meer variatie in de tableaux volgens mij, zowel qua personages als qua situaties. A pigeon sat on a branch reflecting on existence voert erg vaak hetzelfde, niet al te leuke koppel (de twee verkopers van feestartikelen) ten tonele. De film is daardoor soms wat saai of gemakkelijk, maar soms weer erg leuk en stijlvol. Toffe muziek ook. Toch wel een half puntje lager dan z'n vorige twee.

Trapje minder dan Tesnota. Bijzonder mooi zijn het kleurgebruik in de binnenscenes (wat een contrast met buiten, wat een warmte in dat rood, geel en groen) en de close-ups van de twee vrouwen samen. Ook heel goed vond ik de geleidelijke en tamelijk subtiele wijze waarop je als kijker ontdekt hoe getraumatiseerd de twee hoofdpersonen zijn. Niettemin schiet Dylda voor mij narratief te kort. Balagov lijkt vertellen vooral op te vatten als drama op elkaar stapelen. Lucht ontbreekt en spanning moduleren zit er ook niet echt in. Dat je over dit onderwerp ook heel wel een andere toon kan aanslaan bewijst bijvoorbeeld de roman Het naakte pioniertje. Ik geloof niet dat Balagov tot mijn favoriete regisseurs zal gaan behoren maar voorlopig blijf ik hem wel volgen.