Opinions

Nog maar even een berichtje over de documentaire zelf. Het lijkt me dat een deel van de negatieve stemmen en berichten niet ter goeder trouw is (zie ook de stemverdeling), want dit is toch minstens een bovengemiddelde docu. Vloeiend brengt I am Greta de belangrijkste hoogtepunten in het verhaal van Greta Thunberg en hoe ze met haar protest de aandacht van de wereld opeiste. Het grote verhaal zeg maar. Alles komt wel voorbij, inclusief de bekende speech voor de VN in New York, wat helaas één van haar mindere optredens is. Maar ook het allereerste begin, een meisje dat gewoon in haar eentje met een protestbord op de grond gaat zitten tegenover het parlement in Stockholm. Dit zijn schitterende beelden. Iemand die zoiets bedenkt en doet, die heeft een oorspronkelijke geest en een jaloersmakende persoonlijke moed. Wat I am Greta tegelijk heel goed doet is het meer persoonlijke verhaal uitlichten; het gewone meisje dat Greta is, wat dit alles met haar doet en ook hoe ze langzamerhand inziet dat het systeem haar gebruikt voor pr maar niet werkelijk verandert.

De docu is behoorlijk intiem, met een camera die er telkens dicht op zit en de mimiek van Greta goed vangt (de reactie op de toespraak van Juncker is natuurlijk puur goud). Maar er zijn ook echt persoonlijke momenten, als Greta bijvoorbeeld danst of stilte zoekt bij haar dieren of zich mokkend op bed werpt. De interactie met haar vader, diep respect voor hem, is bijzonder mooi en eerlijk. Prachtig hoe hij haar volwassen laat zijn op de momenten dat ze dat aan kan, maar ook de regie voorzichtig terugneemt als het moet.

Hier bovenop komt dan nog dat I am Greta een paar beelden laat zien die volgens mij niet eerder te zien waren en die de kijker echt meer inzicht geven. Bijvoorbeeld hoe ze de speeches schrijft, een dieper inkijkje in de keuken is bijna niet mogelijk (het is als een schilder die laat zien hoe hij schildert). En misschien wel het meest indrukwekkend de bootreis. Het klinkt nog vrij makkelijk, 3 weken op een zeilboot, maar wacht maar totdat je ziet wat dat inhoudt. De boodschap die ze in haar telefoon inspreekt, wat wil je nog meer dat een documentaire vastlegt? En dan vervolgens de aankomst in New York, prachtig beeld.

Ja ik vond dit heel goed. Niet zo'n groot liefhebber van het genre documentaire maar deze behoort duidelijk tot de beteren. Als het dan ook nog over zo'n interessant figuur gaat, niet veel 15-jarigen hebben immers zoveel weten los te maken, dan maakt dat het helemaal top. Zelf vind ik Greta ook fijn om naar te kijken qua mimiek, lichaamstaal en persoonlijkheid, maar dat zal subjectief zijn. Hoe dan ook: sterk.

Oke, niet alles is even sterk, maar over de hele lijn vond ik het toch wel zeer genietbaar! Beetje Coens-sfeertje inderdaad, sommige scenes doen zelfs wat denken aan Lynch. Een echt eigen stem heeft I don't feel at home in this world misschien niet, maar de personages en de situaties waar ze in belanden zijn fijn genoeg om dat door de vingers te zien. Qua palet aan situaties is de film constant in beweging. Rose uit Two and a half men doet het goed in de dragende rol en Elijah Wood ondersteunt haar prima. Vrij goed gebruik van muziek ook wel. Zit een beetje tussen de 3 en 3,5 in, maar het viel gisteren de goede kant op bij mij.

I onde dager, oftewel volgens de ondertitels 'En tegenspoed', wat een stuk beter is dan de flauwe Engelse titel. Beetje overschatte film, zoals dat al snel gebeurt als je er maar veel geweld in stopt: op één of andere manier geeft dat een bepaalde status die je niet behaalt als je met iets romantisch komt aanzetten, bijvoorbeeld. Toch is het niet onaardig. Vooral de herfstkleuren geven sfeer aan de film en de introtitels vond ik erg fijn. Gelukkig ook geen pijnlijke missers in de humor, hoewel het meer een flauwe glimlach oplevert dan een echte lach, bij mij dan. Maar inderdaad, amusement op z'n Scandinavisch en als je van het wat hardere filmgeweld houdt dan zit je hier goed.

Een stuk slechter dan Another earth. Zoals o.a. Macmanus al terecht opmerkt rammelt het script aan alle kanten. Vooral in de tweede helft van I origins krijgt je het idee dat er flink geknipt is in het materiaal, met allerlei onuitgewerkte lijntjes. Zonder dat zou het echter nog niet best zijn geweest. De clichématigheid waarmee de wetenschapper wordt neergezet, maar ook India, alle toevalligheden, het zorgt ervoor dat het drama in I origins eigenlijk nooit geloofwaardig wordt. (Die titel trouwens, nog zo iets, vind zo'n dubbele betekenis door een klankverwantschap tussen een letter en een woord eerlijk gezegd nogal infantiel. Maar goed, dat terzijde.) Waar ik nog over viel was de wetenschappelijke uitstraling die Cahill probeert te creëren, bijvoorbeeld door meermaals met de term "statistically impossible" aan te komen zetten, en dat terwijl statistische onmogelijkheid helemaal niet bestaat. Als je in die wereld duikt, zorg er dan voor dat wat je laat zien ook klopt. Eigenlijk gewoon een slechte film dus, maar omdat ik me toch wel vermaakt heb nog twee sterren hiervoor.

Als sociaal pamflet werkt de film goed, sommige momenten komen echt aan (zoals de scene in de voedselbank). De artistieke waarde vind ik echter beperkt, daarom snap ik die Gouden Palm ook niet. Neemt niet weg dat het goed is dat dit soort praktijken via film aandacht krijgen. En voor de duidelijkheid: de onmenselijkheid van bureaucratie laten zien is geen linkse propaganda.

Mijn verwachtingen waren gevoed door de woorden van Esther Perel erover tijdens Zomergasten (2018), maar die verwachtingen maakt I, Tonya niet waar. De film vliegt werkelijk alle kanten op. Het probeert het verhaal te vertellen van een verstoorde moeder-dochter relatie, maar ook van huiselijk geweld, van een gepassioneerde sporter, van een outsider in een elitair wereldje, en de manier waarop het al deze dingen probeert te vertellen wisselt ook nogal, van zelfbewuste reconstructie op basis van interviews naar gloedvol drama of zwarte komedie, wat wil I, Tonya niet zijn? Het zal niet verbazen dat als je zoveel hooi op de vork neemt bijna niks echt werkt. Dat Tonya bijvoorbeeld echt van kunstschaatsen houdt, zag ik pas in één van de allerlaatste scenes, haar pleidooi voor de rechter. Die moeder is zo eendimensionaal dat ik het niet geloofde, de lof voor dergelijke karakters zal ik nooit begrijpen, en daarnaast wordt haar verhaallijn onevenwichtig ingezet. Andere punten van kritiek zijn dat Margot Robbie en Sebastian Stan absoluut niet kunnen doorgaan voor een stel vijftienjarigen en dat alle kunstschaatswedstrijden er hetzelfde uitzien en je nergens het gevoel krijgt van de Olympische Spelen. Op zich is de film het aankijken wel waard en de ambitie is prijzenswaardig, maar echt geslaagd kan ik eRCee I, Tonya niet noemen.

De beste van Kaufman!

Eerst maar even mijn kijk op hoe het in elkaar zit. Zal vast ook wel elders staan maar niet iedereen lijkt het te vatten. Dit is in mijn ogen hoe het plot werkt:
Jake is de conciërge. Hij heeft altijd thuis gewoond op de boerderij. Zijn droom om dichter, schilder of natuurkundige te worden is niet uitgekomen. Ook heeft hij nooit een vriendin gehad. Lucy is een projectie van hem, een meisje die hij ooit in een bar aanstaarde en waar hij het telefoonnummer van heeft gevraagd. De hele reis in de auto en het verblijf op de boerderij is fantasie van Jake. Vooral sterk vind ik dat Lucy af en toe uit haar rol valt, oftewel hij is zo onzeker dat hij zich de perfecte relatie niet eens kan voorstellen, bijvoorbeeld haar tirade aan het einde in de school representeert waarschijnlijk hoe het echt gegaan is. Het gedicht dat Lucy voordraagt in de auto gaat dus inderdaad over hem. Aan het einde pleegt Jake/de concierge zelfmoord door zich te laten insneeuwen in zijn auto en terwijl dat gaande is krijgen we nog een soort hallucinatie in de vorm van een musical met vergelijkbare thema's als eerder.

De filmervaring zit hem in drie elementen. Ten eerste de intreurige gedachten over mens-zijn, eenzaamheid en relaties die er worden rondgestrooid. Die gesprekken in de auto zijn meesterlijk. Het gedicht idem dito. Ten tweede de humor die er in zit, soms heel zwart, zoals de dode dieren op de boerderij of gewoon de algehele ongemakkelijkheid, soms meer van het intellectuele Woody Allen-soort, zoals de meta-grap over citaten van Oscar Wilde. Ten derde hangt er ook een soort mystery-sfeer over het geheel, vooral in dat huis, met z'n fraaie decors en bijpassende cinematografie (het 4:3 formaat zorgt voor extra beklemming).

I'm thinking of ending things is in mijn ogen een voortreffelijke film die op alle fronten werkt. Eigenlijk voor het eerst bij Charlie Kaufman heb ik het gevoel dat alles klopt en met elkaar in balans is. Het blijft buitengewoon onconventioneel, met name in z'n dialogen en ook de bevreemdende manier waarop die soms in beeld worden gebracht (bijvoorbeeld: prachtig shot ineens als Lucy door het achterraampje recht de camera in kijkt). Het blijft ook tamelijk cerebraal bij momenten, de plot is uiteraard sterk geconstrueerd, maar dit keer maakt het echt indruk. De laatste 10-15 minuten vond ik iets minder goed, als Kaufman er daar nog een schepje bovenop had gedaan dan had ik het ook een meesterwerk kunnen noemen, maar voor nu lijkt mij dit alvast de film van het jaar.

PS. De hele speelduur gedacht dat Plemons de zoon is van Philip Seymour Hoffman.

Zeker niet vlekkeloos, maar toch erg mooi. Er is hier al vrij veel geschreven over de cinematografie en het moet gezegd worden: de combinatie van zwart-wit, het 4:3 formaat en de vrij extreme kadrering pakt voortreffelijk uit. Pawlikowski duwt z'n personages in Ida geregeld tegen de onderrand van het kader (en in één prachtig shot tegen de bovenrand). Dankzij de beeldverhouding levert dit bijzondere plaatjes op. Tegelijk maakt het 4:3 het geheel ook weer niet te zwaar en statig; het geeft een speels randje in mijn optiek.
Qua verhaal vond ik de zoektocht naar het onverwerkte verleden erg mooi. Wat mij betreft had Pawlikowski hier (veel) meer tijd voor mogen nemen en dan had de film kunnen eindigen met het afscheid tussen Wanda en Ida. Dit allereerst omdat je regelmatig het gevoel krijgt dat er (nog) meer in bepaalde situaties zit, als de scene langer zou zijn aangehouden (de jazz-scenes zijn hier een duidelijk voorbeeld van). Aan de andere kant ook omdat het laatste deel van de film wat mij betreft niet erg geloofwaardig is als karakterontwikkeling van Ida en het de vertelling als geheel rommelig maakt.
Wel wordt je als kijker gedwongen na te denken over de keuzes van Ida. wibro geeft hierboven reeds een belangrijke conversatie weer, maar volgens mijn ondertitels ging het toch wat anders: op laatste vraag van Ida "en dan" volgt iets van "het gebruikelijke, het leven". Als je terugdenkt aan een opmerking van Wanda in het begin, die tegen Ida zegt dat een gelofte van kuisheid niks voorstelt als je niet eerst de verleiding hebt leren kennen, zou je de laatste 20 minuten van de film ook kunnen zien als een manier van Ida om zo veel mogelijk van het leven te proeven om er vervolgens afscheid van te nemen, zo haar offer aan Christus meer waarde gevend. Geen actie uit angst dus, maar een combinatie van wanhoop en vastberadenheid, wat mooi terugkomt in zowel de dynamiek van het laatste shot als in het "Ich ruf zu dir Herr Jesu Christ".
Op zich zitten er dus wel interessante zaken in de ontknoping, maar zoals reeds gezegd zou ik er de voorkeur aan hebben gegeven volledig te focussen op de familiegeschiedenis, het voelt nu bijna als twee films in één gepropt. Desalniettemin is Ida een fraai stukje cinema.

Herzien. Geweldig sterke film. Prachtig verteld, heel knappe spanningsopbouw, soms erg grappig maar ook ongemakkelijk, goed acteerwerk, en een filmstijl die als een handschoen past bij wat we te zien krijgen. Ik zou zeggen: Von Trier toont hier meer cojones dan bij erkende shock-films als Antichrist en Nymphomaniac.

Herzien en dat was eigenlijk een heel andere filmervaring. Ikiru is nog steeds weinig subtiel en verre van contemplatief, noch kent het fraaie cinematografie of naturel acteerwerk. Maar de film wist me (nu wel) op vele momenten te ontroeren. Gaat daarom naar een ruime 3,5.

In tegenstelling tot zijn schrijfstijl, overdadig en met veel metaforen, is de de debuutfilm van Philippe Claudel in stijl tamelijk sober. Cinematografisch zelfs saai. De psychologie van de personages is echter zeer in orde en dat is ook waar Il y a longtemps que je t'aime om draait. Sommige scenes zijn het inderdaad net niet, zie het bericht van Arnie, maar de ontwikkeling van de gehele film is erg geloofwaardig en realistisch. De speelse kleinigheden tussendoor (kinderen, opa, sociaal werkers, zwembad, politie) geven net de extra kwaliteit die je van zo'n schrijver mag verwachten. Prima debuut dus. Claudel mag verder gaan op deze weg.

Bijzonder slechte film. The imitation game neemt de kijker bij de kleffe hand om hem na bijna twee nietszeggende uren pas los te laten. Eerst wordt omstandig getoond dat Turin autistiforme kenmerken heeft, in een scene of vier. Daarna wordt expliciet uitgelegd dat hij toch echt de grondlegger is van de moderne computer. En als dat voor de kijker nog niet duidelijk genoeg werd, is er altijd nog de onvermijdelijke slottekst om zijn verdiensten en het onrecht dat hem is aangedaan nog eens stevig onder de neus te wrijven. Het ergste van de film vind ik de dialogen, die op geen enkel moment realistisch overkomen, maar aanvoelen als een verzameling one-liners uit eerdere films en series. De veilige regiekeuzes, de nutteloze en graflelijke oorlogsbeelden, de flemerige muziek en de overbodige flash-backs naar de kindertijd van Turin, het maakt het er allemaal niet beter op. Wanproduct.

Iets te gemakkelijk en, zoals danuz zegt, bekend om echt indruk te maken. Niettemin een aardige film, die vooral op de momenten van interactie tussen Wilson en Vivian weet te onderhouden en nog wel ietsje meer. Helaas is zo'n beetje alles buiten die interactie ondermaats; de huisgenoten, de ex, die moeder, zeer slecht uitgewerkt en voor het grootste gedeelte nutteloze scriptvulling. De soundtrack, vol licht-melancholische maar goed in het gehoor liggende nummers, is wel passend maar ook weer wat te gemakkelijk. Maar tsja, toch heeft de film wel wat. Misschien nog wel het meeste dankzij het cynische randje waarmee In search of a midnight kiss zich meer onderscheidt van Before sunrise dan door welk ander aspect ook. Best de moeite waard dus.

Dit moet een van de meest simplistische films uit de top-250 zijn. Een vader en een zoon die voor hetzelfde vergrijp veroordeeld worden en dan bij elkaar in de cel zitten, dan valt de film al niet meer serieus te nemen. Hun verstandhouding fluctueert afhankelijk van wat goed uitkomt binnen het plot. De gevangenis is in The name of the father dé plek op aarde waar kameraadschap en solidariteit de boventoon voeren, een klassieke filmmythe die vooral in de Amerikaanse gevangenisfilms welig tiert (versus bijvoorbeeld Le Trou). De pompeuze apotheose in de rechtszaal streeft vier keer dezelfde emotionele climax na, terwijl de lelijke koppen van de slechteriken er volop doorheen worden gemonteerd. Het enige wat ik de film moet nageven is dat het makkelijk weg kijkt.

Wat ik al een beetje vreesde, is helaas bewaarheid. Incendies is zo'n film uit de categorie 'zwaar drama': een verhaal met veel ellende, liefst in een maatschappelijke context, daarbij flets kleurgebruik en verder valt er op stilistisch gebied niet veel te beleven.

Overigens begint het nog wel goed, mede dankzij Radiohead is de openingsscene veelbelovend. Daarna neemt het plot echter de overhand, en vervalt de film van de ene in de andere dramatische ontwikkeling. De laatste twist is van een soort mythologische proportie, en dus volstrekt misplaatst in een serieuze film als deze. Daarbij worden de personages onvoldoende uitgewerkt, ze fungeren haast als een prop in de zoektocht naar het verleden van de moeder, maar maken zelf geen ontwikkeling door. Vind dat altijd een van de grootste valkuilen van drama: focussen op de ellende in plaats van op de personages.

Verder is Incendies een nogal rommelig geheel en zitten er toch wel een paar overbodige scenes in. Aan de cinematografie is weinig aandacht besteed en de score is wisselvallig en onsamenhangend. Jammer, want in een drukbevolkt genre als dit mag je toch wel een beetje je best doen vernieuwend, of op z'n minst onderscheidend te zijn.

Kom nog op 2,5 ster, voornamelijk omdat het nergens slecht wordt en er enkele scenes in zitten die ondanks alles indruk weten te maken.

Lekkere film. Een blockbuster met wat pretenties, zoals het ook eigenlijk hoort. Jammer dat velen een gecompliceerd plot direct beschouwens als iets vies. Zo blijft onderbelicht dat Nolan veel goed doet op het gebied van de vertelling. Verrassend is bijvoorbeeld dat hij het bekende filmthema van `droom versus realiteit' verpakt in het misdaadgenre, toch weer een nieuwe variatie. Vervolgens benadert hij de droomrealiteit uiterst rationeel, omdat het doel niet ligt in de droom zelf maar in de manipulatie van de dromer. Daarom gelukkig geen overbelichte scenes of zweverige voice-overs om toch maar krampachtig te proberen een droom na te filmen. Het plot wordt tenslotte in een goed tempo vertelt en onderweg wordt ook nog ruimte gevonden om het hoofdpersonage wat gewicht mee te geven door het zijplot over zijn geliefde. Het zwakste aan Inception vond ik de overdreven actie, met name te veel schietscenes. Vooral het sneeuwbunker gedeelte doet inderdaad denken aan James Bond, en is eigenlijk niet zo goed serieus te nemen. De eindscene vond ik dan weer wel goed, het komt op mij zeker niet over als een poging tot een mindfuck maar laat het antwoord aan de kijker. Bovengemiddelde film dus. De scene waarin Parijs wordt omgeklapt en de eerste scene met opgeheven zwaartekracht, met in de cross-cutting het van de weg rakende busje, zijn wat mij betreft nu al klassieke scenes binnen het genre.

Inland Empire is wellicht de meest verwarrende Lynchiaanse droom tot nog toe. Zou me niks verbazen als Lynch dit als z'n meesterwerk ziet. Sfeer is weer erg krachtig, sensueel, spannend en bevreemdend. Mooie groothoeklens-shots ook, met name die close-ups. Ik vind echter, in tegenstelling tot de meesten hier, dat er te weinig individuele scenes in de film zitten die er echt bovenuit steken. Verder duurt hij te lang en mis ik toch wel enige coherentie. Daarom geld ook voor mij dat ik nooit een groot Lynch-fan zal worden maar zijn werk vrijwel altijd kan waarderen.

Het enige minpunt aan deze film is de titel, zo beweert een liefhebber op Imdb. Daar ben ik het niet helemaal mee eens want Innocence is inderdaad een heel onschuldig filmpje. Het onderwerp is interessant en wordt ook nog eens op een liefdevolle manier uitgewerkt. De personages zijn overtuigend, hoewel die man wel erg bijdehand doet (bijvoorbeeld in het ziekenhuis). Minder zijn de dialogen. Het komt nogal gemaakt over; ouderdom, dood, liefde en religie worden er elke keer weer bijgesleept. Ook de stijl is niet bepaald overtuigend. Zoals JJ_D al opmerkte zien die flash-backs er niet uit en ze voegen over het algemeen weinig toe.

Innocencee is wat mij betreft nooit echt goed maar slecht wordt het ook niet. Onschuldig dus. 2,5*

Integendeel, L'Innocente is een stuk beter. Vooral het camerawerk maakt het verschil; ik vond de close-ups niet alleen fraai maar ook veel verhalende inhoud hebben. Vandaar ook dat Giannini uitstekend gecast is. Zijn kop spreekt echt boekdelen.

Het script lijkt af en toe wat te stotteren maar achteraf valt alles beter op z'n plek. Weinig mis dus met deze Visconti.

Best een aardige film. Het bewandelt nogal nadrukkelijk de gebaande paden van het dramagenre, maar de sympathieke hoofdpersoon en de bovengemiddelde dialogen maken dat je dat door de vingers kunt zien. Helaas is de film voor een groot deel te donker, vast een of ander hinderlijk filter toegepast. Aan het slot klinkt 'On the nature of daylight' van Max Richter, wat prachtig is, maar eigenlijk al te vaak gebruikt om hiermee nog aan te kunnen komen zetten (hoewel, misschien was Les innocentes er eerder dan Arrival?).

Man man man, wat een zieke bende zeg. Het is nog erger dan ik dacht. Schokkend dat toezicht eigenlijk niet-bestaande is, en dat de rating bureaus gewoon commerciele pionnen zijn in het spel. Nog schokkender dat een deel van de geinterviewden gewoon nog steeds glashard ontkent dat er dingen fout zijn in de sector. En tenslotte hopeloos dat parlementariers noch de kennis noch de morele integriteit hebben om hier een einde aan te maken. (Jammer ook dat Obama geen schoon schip heeft kunnen maken, al zal de schuld daarvan denk ik voor een deel buiten hemzelf liggen.) Triest werd ik ervan, boos ook wel maar niet echt strijdbaar vreemd genoeg.

Oja; dat proces tegen Strauss Kahn komt voor mij ook in een ander licht te staan door deze docu.

Zoals MR al zegt een typische Coen-film, maar dan van de soort zonder al te veel geweld, dus het deel van hun oeuvre dat ik apprecieer. Dat geldt ook voor Inside Llewyn Davis. Want hoewel de film nergens groots wordt is de sfeer fijn, de humor goed gedoseerd, de stijl soepel, en zijn de muziek scènes fraai, de personages precies eigenaardig genoeg, en de details overtuigend. Meer heb ik er eigenlijk niet over te zeggen.

O ja, Mochizuki noemt Llewyn Davis onsympathiek (de haakjes laat ik even weg), maar daarmee ben ik het niet eens, en daarom deel ik z'n conclusie ook niet. De hoofdpersoon is een enigszins verdwaasde, half-wanhopige vagebond op zoek naar erkenning en meer, die omringt wordt door een absurde wereld. Dat hij zich soms even laat gaan is volkomen begrijpelijk, dat maakt hem niet onsympathiek. Al met al is zijn zoektocht pijnlijk echt, juist omdat het zo weinig bijzonder is allemaal, zo weinig heroïsch of 'geïnspireerd'. Llewyn Davis verzet zich steeds moedelozer tegen het naakte bestaan, dat hem met z'n kleverige tentakels langzaam maar zeker de vergetelheid in trekt. Of zoiets. (Welbeschouwd is deze film erg Kafkaesk.)

Vond het erg leuk. Inside out legt qua hersenfunctie erg de nadruk op emoties en geheugen, het limbische systeem dus. Vooral het ontbreken van de ratio in de controlekamer zal Immanuel Kant hebben gestoken (en mij ook wel een beetje). Daarnaast vond ik het jammer dat enorm belangrijke hersenfuncties als motoriek volledig buiten beeld worden gelaten. Wat beelden van machinerie in die richting zou toch leuk zijn geweest. De grapjes die er worden gemaakt met het geheugen zijn echter om te smullen (vooral die lui met die zuigslang) en ook de denkbeeldige vriend is een goede vondst. Gelukkig is er ook genoeg afwisseling te vinden in de film, want alleen maar gekkigheid vanuit de krochten van het brein zou niet hebben gewerkt. Van de stemmen heb ik genoten van Lewis Black en Richard Kind, juist omdat ik ze herkende. En verder maken de kleine visuele details het af: merk bijvoorbeeld op dat moeder verziend is op basis van hoe haar ogen er door de bril heen uitzien, en Sadness juist bijziend. Zonder twijfel een zeer geslaagde prent van Pixar.

Als je een politieke film maakt, dan is de lijn tussen schreeuwerig pamflet en artistiek product nog dunner dan bij een sociale film. Dat gaat dus al snel mis, zo ook bij L'insulte. Het basisidee is eigenlijk behoorlijk goed, maar de uitwerking een stuk minder. Alles komt erg scriptmatig over; de dialogen, de personages en hoe ze zich ontwikkelen, het ietwat ongeloofwaardige plot. Wat niet meehelpt is dat het alfa-aap gedrag van Toni er zover over is dat je al heel moeilijk kan meeleven. En dan mixt Doueiri er ook nog even doorheen dat de advocaten familie zijn van elkaar; een totaal onnodige verwikkeling die alleen maar extra op het sentiment poogt te mikken. De film werkt daarin soms best wel overigens, dat heb ik vaker, maar op de keper beschouwt is het te goedkoop. Momenten die niet in dienst staan van het strak neergezette geheel zijn er eigenlijk helemaal niet. L'insulte is daarmee een film in de categorie "van dik hout zaagt men planken".

Hoewel ik geen enorm fan ben van Nolan, zijn z'n films vaak wel de moeite om mee te pakken in de bioscoop. Interstellar is dan de eerste echte tegenvaller.

Audiovisueel kan dit echt niet in de schaduw staan van Gravity. De cinematografie mist elke verfijning of originaliteit en grote delen van de film wordt sfeerschepping compleet de nek omgedraaid door de pompeuze score. De desolaatheid en eenzaamheid van het universum die voor een groot deel de aantrekkingskracht vormen van 2001 en ook Gravity of Moon zijn in Interstellar vrijwel afwezig en vervangen door bombast. De montage helpt ook niet mee, omdat er veel te vaak en onnodig gecross-cut wordt naar de aarde terwijl daar eigenlijk niks gebeurd wat de moeite waard is. Van wat er voor de camera te zien is ben ik al evenmin onder de indruk: dat zwaartekrachtveld zag er wel erg statisch uit en bij de verbeelding van een zwart gat laat Nolan het compleet liggen door niet verder te komen dan een afgezwakte versie van wat Kubrick aan het einde van 2001 al laat zien.

Verhalend begint de film in elk geval goed. De rustige aanloop is eigenlijk het meest veelbelovende deel van de film. Vanaf het contact met de NASA-basis sluipen er echter steeds meer onlogische dingetjes in het verhaal. Bijvoorbeeld de landing op die eerste planeet, waar men toch had kunnen weten dat er grote golven zouden zijn door het zwaartekrachtveld, en daarnaast de robot direct ingezet had kunnen worden wat een compleet mensenleven en heel wat mensenjaren zou hebben gescheeld. Ook de logica achter de hele Matt Damon-sequentie ontging me. Sowieso is het in zo'n geval, de introductie van een nieuw personage in een dergelijke omgeving, een miskleun om een bekende acteur als Matt Damon te gebruiken, dit haalt je compleet onnodig uit de 'droomwereld'. Maar goed, zoals ook door anderen opgemerkt is het vooral in het laatste deel dat Interstellar teleurstelt. Nolan wringt zich in elke narratieve bocht om z'n hoofdpersonage tot de grote held te maken, het te laten overleven, z'n dochter terug te zien en ook nog een romantische ontwikkeling t.o.v. Brand in te zetten (in de rij achter mij hoorde ik bij de één na laatste of laatste zin uit de hele film de vraag "wie is Brand?", dat is dan wel weer grappig). Ook inhoudelijk klopt het volgens mij niet. De aanname dat je door zwaartekracht terug kan in de tijd zodat Cooper z'n dochter aanwijzingen kan geven wil ik nog wel volgen, maar hoe is het mogelijk dat je de mensheid kan redden door middel van een truc die pas ontwikkeld kan worden door een geredde mensheid?

Nolan faalt met Interstellar dus toch wel op bijna alle fronten, als je het mij vraagt. Narratief vooral aan het einde, en audiovisueel door de score van Hans Zimmer, de te weinig innovatieve cameravoering en de overmaat aan cross-cutting. En dan heb ik het nog niet gehad over Hollywood-dialogen op het verkeerde moment (robot: "that's impossible", Cooper: "it's necessary", boehahaha), of de sequentie met die broer en z'n hoestende kindertjes.
Maar toch geeft zo'n ruimte-avontuur vanuit je bioscoopstoel je een leuke avond, dat kan ik niet ontkennen.

De film geeft net zo goed kritiek op de VS als op Kim Jung Un. Zestig jaar Amerikaanse buitenlandpolitiek wordt eigenlijk bij het vuilnis gezet. Zonder dat het ergens gaat aanvoelen als serieuze kritiek, dat is het mooie. Het onderwerp is overigens ook datgene wat deze komedie, die ik best grappig vond, het meest onderscheidt van z'n genrebroeders.

Verder zou ik graag nog even in herinnering roepen dat de hack (van een Japans bedrijf) destijds door bepaalde prominenten werd geduid als een 'act of war', een oorlogsprovocatie. Er was zelfs een Nederlandse krant waar dat in het redactioneel commentaar beaamd werd. Sommige mensen zijn stapelgek, laten we dat nooit vergeten.

Dit is vooral een heel veilige film, die nergens de randen van het voor de hand liggende opzoekt. Het enige waarin Into the forest zich werkelijk onderscheidt van genrebroeders is dat er nauwelijks iets gebeurd, terwijl je als kijker eigenlijk zit te wachten op een schrikmoment. Dat zou een goeie keuze kunnen zijn, als de film vervolgens psychologisch interessant was, of bijzonder vormgegeven. Daarvan is echter geen sprake. Het beste voorbeeld zijn de halfbakken emoties rondom het overlijden van pa: op geen enkel moment voelt dit geloofwaardig, de zussen zijn helemaal niet ontwricht maar houden vrolijk vast aan hun oude leventje. In de vorm valt vooral de gezapige muziek op waaraan alles wat kan schuren ontbreekt. Dat men er niet in is geslaagd een fatsoenlijk einde te creëren is tekenend voor Into the forest. Matig.

Overschat.

Into the wild leunt voor een groot deel op diepe sentimenten die blijkbaar bij veel mensen leven; onvrede met de moderne maatschappij, verheerlijking van de natuur en vrij willen zijn. Zoiets spreekt aan, daar hoeft een regisseur verder al niks meer voor te doen.

Maar Penn maakt mijns inziens toch een paar verkeerde keuzes. Wat ik Into the wild vooral kwalijk neem is dat het zo'n onvervalste en zoetige Hollywoodfilm is geworden. Zelfs het einde wordt nog geconfisqueerd door de sentimentjagers; terwijl de hoofdpersoon sterft ziet hij zichzelf in gedachten in de armen van zijn ouders vallen. De flash-backs van ruzieende ouders, continue gitaarmuziek, voice-overs, de prominente envelop voor Oxfam Novib, hordes gelukkige hippies, de vele (vele!) slowmotions, dat alles vormt de stroperige ruggengraat van deze film. Niks wild. Het enige scherpe randje komt bij Into the Wild van de onvolprezen stem van Eddie Vedder.

Ook cinematografisch vind ik de film overschat. Een paar beschaafde jump-cuts durft Penn nog aan, maar verder domineren de slomotions (veel slomotions), slordige 360 graden shots, oubollige flashbacks en ook verder is de cameravoering niet strak genoeg. De naam Gus van Sant is al eens gevallen in dit topic, dat zou nou een regisseur zijn geweest die hier veel meer uit had kunnen halen.

Wat overblijft is een film die heel lekker wegkijkt, ook bij mij raakt aan bepaalde sentimenten, mooie muziek bevat en een paar aardige natuurbeelden geeft. Into the wild staat daarmee vrijwel garant voor een goeie filmavond, maar het had zoveel beter gekund.

"Love is good", mwoehahah. Typische Coen die gewoon in de solide middenmoot van hun oeuvre staat. Ik heb me in elk geval goed vermaakt met deze totaal niet serieus te nemen romcom. Hou sowieso wat meer van hun lichtere werk. De stijlvolle uitvoerig, de leuke bijpersonages en de overvloed aan grappige motieven ("I'm a sitting duck!") geven de doorslag.

Mislukt. Maar wel interessant natuurlijk, vooral door de kolossale decors en indrukwekkende mise-en-scene. Griffith toont zich in de Babylon-gedeeltes de Peter Jackson van zijn tijd. Desondanks is de kijkervaring zeer moeizaam. Vooral het idee om vier verhalen te vertellen rondom het centrale thema pakt rampzalig uit: ten eerste duurt de film veel en veel te lang, en ten tweede is de moraal buitengewoon simplistisch (wat soms zelfs nog wel wat heeft, bijvoorbeeld als je een personage 'The dear one' gaat noemen). De cinematografie wordt gedomineerd door statische shots, maar des te leuker als er aan het einde vanaf een trein wordt gefilmd en vanaf een auto (met opmerkelijke stabiliteit). Ook de zeldzame close-ups, éénmaal zelfs met soort inzoom-effect, doen het goed bij mij. Als historisch document is deze Intolerance dus wel interessant, als film echter grotendeels mislukt in mijn (hedendaagse) ogen.