L'Innocente (1976)

Ideale setting voor een jaren 70 erotisch filmpje. Brave mooie echtgenote wordt bedrogen en besluit om het er dan zelf maar van te nemen. Veel borghese blabla, allemaal zoals gebruikelijk prachtig verfilmd door Visconti.

Een portret van de Italiaanse aristocratie uit de 19de eeuw. Een banaal en ook weerzinwekkend (de moord op de baby) verhaal. Niet bepaald boeiend, met de vele dialogen, grillige opvattingen en houdingen ivm het huwelijk, liefde en trouw, maar de film blinkt vooral uit door het visuele. Weelderige decors en costumering, netjes verzorgde personages, romantische en idyllische plaatjes, beeldcomposities tot in de puntjes verzorgd, en algemeen de geslaagde weeergave van de praal van deze maatschappij. Een onmiskenbare Visconti. Mooi maar niet de klasse van een "Rocco..." en vooral niet van "Morte a Venezia"

En op klassiekerzondag maar weer eens aan de Visconti en daarmee natuurlijk een onmiskenbaar grote naam. Betekent dat altijd succes? Nee, want met 'Rocco en zijn broers' en 'Dood in Venetië' had ik ook al erg weinig. Waarom begin je er dan aan? Simpel, het is maar wat je tegenkomt bij de kringloop, bovendien blijft er toch altijd die zucht te ontrafelen, te begrijpen, wat een ander dan ziet en zo goed vind. En dus zal het geen verrassing zijn dat dit trage kostuumdrama niet aan mij besteedt was. En eigenlijk wordt de analyse van deze film, en wat er geboden wordt, ook al door een paar andere gebruikers prima verteld. L'Innocente is een kostuumdrama in het decadente Italië eind 19de eeuw en ongetwijfeld een must see voor wie van pracht, praal, balzalen vol met kostuums en baljurken en stijve etiquette houdt. Want dat is waar dit zware liefdesdrama rond Tulio zich afspeelt die er zelf rustig op los scharrelt maar dit van zijn vrouw vervolgens niet duld met jaloezie tot gevolg. Het geeft te denken over de onderdanige rol van de vrouw waar Tulio eigenlijk zijn gang maar kan gaan un public te midden van alle maatschappelijk pracht of schijn, het is maar hoe je er naar kijkt. Toch brengt de film mij niet meer dan kleurrijke decors en mooie geklede karakters, want de dialogen zijn stroef en eindeloos over liefde, trouw, huwelijk en lust, doet Giannini het verder op zich prima met zijn kenmerkende kop en stem, lekkere karakter acteur wat dat betreft, en biedt de film mij behalve dat ontstellend weinig. Sterker nog, het was een drama om dit drama uit te zitten en dat deed ik dan ook met de grootst mogelijk moeite. Maar voor wie smult van dergelijke weelderige settings en costumering, en zich kan verliezen in een Sisi achtige achtergrond, zal dit spek naar de bek zijn. Voor mij echter niet, snel door naar de volgende.