Opinions

Fijne sfeer, maar het plot is niet in balans (verhoor wordt bijvoorbeeld wel erg willekeurig ingezet) en ook niet bijster origineel. Toch, de sfeer, de afwisseling van Engels en Japans en de voortreffelijke Vikander maken dit wel een aangenaam schouwspel.

Opvallend dat veel mensen dit als modaal benoemen. Ik heb maar twee films van Cronenberg gezien, A history of violence en deze, maar het zijn wat mij betreft beide onderscheidende films. Thematisch met name doordat er extreem geweld wordt geïntroduceerd in een verder normale wereld. Het establishing shot van het bordeel mag als voorbeeld dienen; een gewoon huis in een gewone straat, waar iedereen langsloopt, maar binnenin speelt zich een nachtmerrie af. Het personage van Naomi Watts vertegenwoordigt hier met name de gewone wereld, Viggo Mortensen hangt er wederom tussenin, en de Russen zijn het kwaad zelve. Een film waarin dit principe (van een op de voorgrond heel alledaagse werkelijkheid met daarachter een wereld van bruut geweld) ook heel expliciet wordt uitgewerkt is Blue Velvet. Grote kracht ervan is dat er een soort extra dreigende sfeer ontstaat, omdat het geweld in een herkenbaar kader is geplaatst, en daardoor dichterbij komt. Deze beklemming die uitgaat van zowel A history of violence als Eastern promises maken het voor mij bovengemiddelde films, met de duidelijke signatuur van Cronenberg. Het acteerwerk van Mortensen is trouwens zeer overtuigend, hetzelfde geldt voor de accenten en het switchen van taal. Camerawerk is uitstekend, en draagt bij aan de dreigende uitstraling van Eastern promises. Krachtig staaltje filmwerk al met al.

Een W.G. van der Hulst-achtige vertelling met bijzonder lelijk kleurgebruik (maar misschien was dat in de bioscoop beter?) en quasi-kunstzinnige shots van een rivier. Begrijp de algemene lof en prijs hier niet helemaal.

Scandinavische films en familiefeesten, het blijft een bijzondere combinatie. Om van de tafelspeeches nog maar te zwijgen! After the Wedding doet het gelukkig weer helemaal anders en is daarmee een meer dan aardige film. De personages vooral zijn overtuigend. Het uitgangspunt van het verhaal is ook best sterk maar dat wordt wat verdrongen door de overdaad aan drama. Aan de ene kant is dit noodzakelijk, om Jacob en de uitkomst van zijn worsteling geloofwaardig te houden. Aan de andere kant: het is gewoon teveel. Gelukkig wordt de emotie nergens opgezoet, wat al een prestatie op zich is.

Cinematografisch is dit weer een typisch product van de Deense drukte. In een besloten lokatie vind ik dat toch beter werken dan hier. Daarbij is de belichting en de toegevoegde muziek wel gelikt, waardoor de indruk ontstaat van het zoeken van een iets te snelle, moderne uitstraling. Wel aardig zijn dan weer de motieven met korte beelden (bloemen, herten).

Ondanks kritiekpunten is dit toch een goeie film, die je met name knap laat meeleven met de vier hoofdpersonages. Maar eens wat meer van Bier gaan opzoeken. 3,5*

Wat een bijzondere film. Vooral knap gemaakt: van de ambigue personages tot de stijlvolle cinematografie, van de schitterende geluidsband tot de ongedwongen sfeer, het is allemaal origineel en vol klasse. Niet voor niets deed mijn eerste Fassbinder me sterk denken aan de Nouvelle Vague-films. Sterkste voorbeeld is het geluid. Conversaties lopen door elkaar heen en worden zelfs overstemd, achtergrondgeluiden worden als betekenisvolle motieven door elkaar gevlochten en ook de muziek neemt soms een loopje met de kijker (bijvoorbeeld het duet tussen de piano in de film en de toegevoegde filmmuziek).

Toch kan ik me wel herkennen in een deel van de bovenstaande kritiek. Vooral wat betreft de afstandelijkheid: slechts bij vlagen werd ik echt emotioneel beroerd. De film probeert ook in het geheel niet op het gevoel te werken maar registreert. Juist dat zorgt voor de triestheid van het personage Maria Braun, een personage dat een veelheid aan gevoelens opwekt, voornamelijk een subtiel samenspel tussen medelijden en bewondering. Zij is veel belangrijker dan het 'verhaal', of beter: ze is het verhaal. En daar is niks chaotisch aan. Deze vrouw zal me zeker bijblijven.

En dan het einde. Dat is fantastisch omdat het de triestheid voor de laatste keer in alle hevigheid doet opvlammen. Haar hele leven heeft Maria in het teken gesteld van de man met wie ze nu kan gaan samenleven, en ze sterft. Wat er met hem gebeurt blijft in het midden, het kapotgeschoten Duitsland is wereldkampioen. Kan het mooier?

Niet alleen Maria Braun, deze hele film zal me bijblijven. De zinderende finale (sic!) stuwt Die Ehe der Maria Braun naar een mooie 4*.

Goed. Vooral, en het is hierboven al gezegd (bijvoorbeeld door Cinsault), omdat Eighth grade een echte onhandige/onzekere puber portretteert, in plaats van de veels te coole lone wolf die je doorgaans ziet in dit type film. Ook bij mij regelmatig plaatsvervangende schaamte, soms zelfs maar even op mute gedrukt. De scene bij het haardvuur is errug mooi. Verder kan je als kritiekpunt aandragen dat de film niet heel veel verder komt dan het portretteren van deze levensfase, terwijl voor de echte klassiekers binnen het genre dat het startpunt is (neem Fucking Amal, voor mij nog steeds de standaard, en in de categorie van de iets oudere adolescent natuurlijk La vie d'Adele).

Mooie film hoor. De shots van zand en zee, de close-ups, het licht, allemaal mooi. Ook de acteerprestaties zijn bijna allemaal overtuigend en maken de film heel natuurlijk. Sommige momenten zijn het op een of andere manier nét niet, andere zijn erg fraai. De emotionele binding met de personages ontbrak echter een beetje bij mij. Wel een dikke 3*.

Interessante film die het aanzien nog meer dan waard is. Wat wel vaker opvalt bij oude films is dat er zoveel aandacht is voor de vormgeving. Gustav Machatý, blijkens het bericht van pippo il buffone geïnspireerd door het werk van van Dobzhenko, kiest gewaagdere perspectieven en kaders dan de gemiddelde hedendaagse art-house prent. Daarnaast maakt hij veelvuldig gebruik van visuele metaforen, die niet allemaal even geslaagd zijn maar wel vermaken. Het verhaal dan, dat is niet onaardig; hoewel het halverwege even vast lijkt te lopen en de zelfmoord van de eerste man van Eva tot de meest ongeloofwaardige karakterontwikkelingen behoort die ik ken, weet Ekstase toch nog naar een boeiend slot toe te werken. Leuke film dus, die meer te bieden heeft dan de wetenswaardigheden waarover hierboven al zo uitgebreid is gesproken.

Fijn filmpje. Het hoofdplot tussen Kinsley en Cruz is mooi, en Cruz is natuurlijk geknipt voor dit soort rollen. Opvallend heldere filmstijl ook. Tegen het einde krijgt Elegy echter duidelijk te lijden van een teveel aan subplots. De scenes tussen vader en zoon zijn allemaal ondermaats, maar ook de zijweggetjes met de minnares en de vriend maken het drama te druk. Gelukkig komt de film met het echte einde wel weer sterk terug, en dat maakt er net 3,5 van. Leuke regisseuze, die Coixet.

Onterecht onder de radar gebleven film van Isabel Coixet. Elisa y Marcela is een authentiek gebracht liefdesdrama, stijlvol verteld en geschoten. Met ook fraaie muziek, inclusief orgeltonen. Het eindshot is schitterend, echt schitterend. Waarom de aftiteling dan nog een statement wil maken over het homohuwelijk begrijp ik niet, dat heeft deze film helemaal niet nodig.

Volgens mij dienen al die randzaken juist om het hoofdpersonage uit te diepen. Zij, Michèle, vormt de handtekening van Verhoeven die over de hele film is uitgeschreven. Het gaat dan ook niet zozeer om de huidskleur van dat kleinkind maar om hoe de protagoniste daarop reageert, en de camera is ook altijd met haar bezig tijdens dergelijke situaties. Narratief zitten er trouwens allerlei gaten in de zijpaden, zo komen we bijvoorbeeld niet te weten waarom zoon Vincent ineens thuis is om de aanvaller neer te slaan, maar dat doet niet ter zake en versterkt soms zelfs het mysterieuze karakter van de film (dat de katholieke buurvrouw er aan het einde ineens blijk van geeft wel te weten waar haar man mee bezig was is een goed voorbeeld daarvan). Elle staat wat mij betreft thematisch verrassend dicht bij Basic Instinct en dat heeft alles te maken met de even verontrustende als intrigerende vrouw die Verhoeven portretteert. Je wilt haar als kijker begrijpen maar telkens ontglipt ze je, ze trekt je aan en stoot je af. Hoewel in de details de geloofwaardigheid niet altijd gewaarborgd is en Verhoeven soms iets teveel z'n mannelijke blik laat spreken, zo komt het mij althans voor, vind ik Elle over de gehele linie toch een sterke psychologische thriller.

De grootste verrassing van deze film is voor mij dat het een goedgekeurde Dogme-prent is.

Verder wordt Elsker Dig for Evigt gekenmerkt door een erg middelmatig plot waarin alle cliche's over invaliderende ongelukken, ziekenhuisromances en gezinsproblematiek bij overspel de revu passeren. Bier valt mij hier erg tegen. In After the Wedding kon het verhaal nog net maar dit is gewoon soap.

Wat de film staande houdt zijn de personages. Terwijl ik de ontwikkelingen niet geloof (zie Yak), geloof ik de karakters wel. Fijn uitgewerkt en doordacht, goed geacteerd ook.

Veel zal me er niet van bijblijven, daarvoor stelt het geheel toch te weinig voor.

Knappe film weer van Larraín, een van mijn favoriete actieve regisseurs. Het ontregelende zit hem hier vooral in de personages, die alle kanten heen schieten in woord en gedrag. De dynamische stijl is aanwezig maar minder prominent dan bij eerder werk van de Chileen, wel gebruikt hij opnieuw veel cross-cutting technieken in z'n vertelling. Maar uiteindelijk drijft Ema natuurlijk vooral op het charisma van Mariana di Girolamo, goeiedag wat een uitstraling en wat een vondst.

PS. Je moet ook Pablo Larraín heten om in een van de mooiste steden van Zuid-Amerika te filmen, Valparaíso, maar dit decor bijna helemaal uit beeld te houden. Soms zie je wat van de bekende kleurenrijkdom en muurschilderingen in de achtergrond, vaak door ruiten heen.

Een observerende film, boordevol point-of-view shots van vrouwen, voorbijgangers en het straatleven in een Europese stad. Als je ervoor in de stemming bent prima te doen, maar dit kan ook zomaar helemaal verkeerd vallen (een aantal jaar geleden zette ik hem na 5 minuten af). Het grote probleem van En la ciudad de Sylvia wat mij betreft is dat het zo duidelijk de lijnen van een basisidee volgt. Goed bedacht, goed uitgewerkt, maar erg cerebraal. Ook de motieven zijn te nadrukkelijk en missen spontaniteit. Daarmee wordt het bijna meer een soort kunstproject dan een film. Neemt allemaal niet weg dat er mooie shots in zitten (met als hoogtepunt toch wel de café-scene aan het einde en de blik die onze hoofdpersoon uitwisselt met een gothic) maar iemand als Dolan zou hier denk ik meer flair aan hebben kunnen geven.

Ik snap het enthousiasme niet zo goed. In tegenstelling tot de vorige Truffaut die ik zag (La sirene du Mississippi) is dit qua verhaal slechts een doordeweeks filmpje en ook nog eens zeer alledaags gefilmd.

De basis voor het plot is op zich wel interessant maar niet echt geschikt om er een film van te maken. Als je tien minuten hebt gezien heb je alles wel gezien, bij wijze van spreken.

De frisheid en originaliteit in filmtechniek ontbreken in L'Enfant Sauvage volledig. Wat over blijft is een vrij kleurloze prent met aardig acteerwerk, maar het zal me niet lang bijblijven. Net aan de 2,5*.

Volgens mij klopt de link met het boek van Barbusse niet. Het plot is totaal anders. Deze film is gebaseerd op het script van Clouzot, die er zelf een film van probeerde te maken in de jaren '60 met Romy Schneider, maar het project strandde voortijdig (zie deze docu daarover).

Chabrol kiest voor Béart in de hoofdrol, wat natuurlijk altijd goed is. Het is jammer dat Paul vanaf het begin zo'n onuitstaanbaar personage is. Verder biedt het verhaal niet erg veel verrassingen, maar L'enfer kent elke keer wel z'n momenten (de verzoeningsscene zo halverwege is bijvoorbeeld krachtig). Ook het einde mag er zijn. Toch weet de film nooit echt bijzonder te worden. Het verhaal van een pathologisch jaloerse man is daarvoor denk ik al te vaak verteld.

Gave film van Von Trier. Allereerst opvallend dat veel regisseurs aan het begin van hun carriere een voorkeur lijken te hebben voor contrastrijke zwart-wit films (Aronofsky, Nolan, zelfs Bergman met zijn Zevende zegel zou je daarbij kunnen scharen, en er zijn er meer). Geeft bijna altijd wel mooie beelden, ook hier een paar prachtige shots (met name de trap naar het archief). Verder wordt Epidemic gekenmerkt door een behoorlijk geconstrueerd en postmodern plot, dat via twee lagen verloopt. De ene laag is die van het scenario dat de twee protagonisten schrijven over een idealistische arts die een poging onderneemt om pestlijders te genezen maar zonder het te weten zelf de bacil verder verspreidt. De andere is die van de scenarioschrijvers, waarin Lars von Trier en Niels zichzelf spelen, en waarin ongeveer hetzelfde gebeurt. Paar mooie overgangen tussen de twee plotlijnen, zoals het archief dat vloeiend overgaat in de onderaardse kerkers waarin artsen discussieren over de om hen heen uitgebroken epidemie. Frequent spiegelen de twee verhalen elkaar dus, leuk gedaan. Wat verder natuurlijk opvalt is dat de titel 'Epidemic' voortdurend in beeld blijft, alsof we kijken naar een soort proefversie van de film. Hierin zou je nog een derde laag kunnen zien, die wordt aangevuld met een mysterieuze en sporadische voice-over en fraaie helicoptershots. Het einde toont voor het laatste keer een synthese tussen de twee (drie?) filmlagen; een vrouw wordt via hypnose in de scenario-werkelijkheid geintroduceerd, maar ondertussen breekt de epidemie ook door in de bovenliggende ('echte') werkelijkheid. Menigeen zal het weer pretentieuze onzin vinden, maar mijns inziens staat Von Trier met Epidemic gewoon in de bredere kunststroming van het postmodernisme, daar is als zodanig niets pretentieus aan. Een geslaagde film, die af en toe ook echt wel wat extra's weet te brengen.

Denzel Washington kan hetzelfde als wat Michael C. Hall ook zo goed kan: met een minimale verandering van mimiek, toon en houding, transformeren van een onbeduidende man tot een intimiderende killer. Dat gesprek in het restaurant ("what do you think, Nicolai?"), monsterlijk cool. Verder zijn de beelden om door een ringetje te halen, qua productiewaarde. JdeB schreef: De film wil een simpel gegeven kwalitatief goed verpakken. Dat is inderdaad de spijker op de kop. Pun intended. Het geweld is soms wat excessief en iets meer geloofwaardigheid in de actie zou fijn zijn geweest, maar verder prima mee vermaakt.

Edit: nog wat vergeten te schrijven over de link met het tweede boek dat Robert leest. Dat moet namelijk wel Don Quichot zijn, gezien de beschrijving die hij ervan geeft. Washington figureert als ridder zonder vlees en blaam, strijdend voor zijn schone jonkvrouw, waarbij Ralphie gezien kan worden als zijn Sancho Panza.

Vergeleken met het plot van Equilibrium is bijvoorbeeld I-Robot een toonbeeld van degelijkheid en originaliteit. Wat een gatenkaas zeg. Verder uitermate lelijke decors en zeer, zeer ongeloofwaardige actie. Een behoorlijk slechte film dus, die geen enkele emotie achterlaat.

Ook maar gezien. Ik blijf de titel weinig smaakvol vinden, maar één kijker heeft het in ieder geval extra opgeleverd.

Bijzondere film wel. Mooi geschoten, rustig verteld, vol geluid en muziek. Er is een aantal zwakkere momenten in het middenstuk, met name als de twee noise-artiesten aan het opnemen zijn. Daartegenover staat een prachtige, shoot-out achtige scene in het weiland, het zekere hoogtepunt van de film. Verhalend en thematisch had er wat mij betreft meer in gezeten. De setting is namelijk boeiend genoeg, en doet een beetje denken aan Saramago's 'De stad der blinden' of Torgny Lindgrens 'Het licht'. Het is duidelijk dat Aoyama hier echter niet zijn focus had liggen. Dat is jammer, want een betere uitwerking zou ook de titel wellicht wat passender hebben gemaakt.

Uiteindelijk best een interessante film, omvergeblazen ben ik echter niet.

Het valt me op dat Spanje een topland is als het aankomt op films waarin kinderen centraal staan. Of in ieder geval hebben veel van dat soort films spaanse invloeden (Cria Cuervos, Marcelino pan y Vino, Io Non Ho Paura (hoewel eigenlijk meer Italie), El Laberinto del Fauno, schieten me zo te binnen).

Ook deze is weer fijn. Met name natuurlijk dankzij de vertederende Ana Torrent en het sterke laatste half uur. De aanloop van El Espiritu de la Comena vond ik wat minder bijzonder, eerlijk gezegd. Inderdaad zijn er mooie shots en is de belichting fraai, maar aan de andere kant vond ik de cinematografie wel wat statisch en de doodssymboliek leek me vrij oppervlakkig. Opvallend trouwens dat Ana Torrent net als in Cria Cuervos zo nadrukkelijk wordt geassocieerd met de dood. Ook verder zijn er aardig wat overeenkomsten met die film (denk aan de scheerzeep versus de make-up scene). Mijn voorkeur gaat uit naar de film van Saura, die vind ik toch diepgaander. Maar mooi is El Espiritu de la Colmena wel.

Wat een grappige mensen. Allemaal bezig aan de welhaast afgezaagde, want oeroude poging een oorspronkelijk mens te zijn. Vooral die Devendra neemt zichzelf daarin wel erg serieus: zit met een stalen gezicht te vertellen dat bepaalde muziek hem op meerdere manieren het leven heeft gered. Alsof één manier niet ruim voldoende is. Muzikaal vond ik de Casady-zusters het sterkst, hoewel wisselvallig.

De muziek is ook wel het belangrijkste waarop deze docu drijft eigenlijk. Het geeft sfeer en swung. Qua filmkunst is het verder wat mager. Zo wordt nooit duidelijk wat het verband is tussen de verschillende personages. Ik zat eigenlijk te wachten op een ultiem samenwerkingsproject maar dat viel waarschijnlijk net onder de reclame ofzo.

Aangename verpozing in ieder geval. Al is het alleen maar om je te verbazen over andere mensen. Zoals Toergenjev het treffend zegt: "De mens kan alles begrijpen - aethertrillingen en wat er op de zon gebeurt; maar dat een ander mens anders zijn neus kan snuiten dan hijzelf, dat gaat zijn begrip te boven." 3*

Duistere nachtmerrie uit de koker van Von Trier. Naast de grimmige decors, de muziek en de zwart-wit cinematografie wordt het nachtmerrie-achtige of zelfs hypnotiserende karakter van Europa expliciet benadrukt door de voice-over, die zich vreemd genoeg tot de hoofdpersoon richt.

Inhoudelijk gaat het vooral over morele ambiguïteit en het verlies van je eigen idealen. De opmerkingen van Arnie over de kritiek op Europa zijn niet ongegrond, maar ik zag er toch evengoed kritiek in op Amerika en z'n moreel superieure houding ten opzichte van hen die de oorlog hebben doorstaan (met zelfs enige aanwijzingen voor een vroege vorm van wat Naomi Klein 'shock doctrine' noemt). Hoewel het morele verval van Europa in de film een feit is, richt het cynisme in de film zich eerder op hen die zich onbesmet wanen en die uit de hoogte neerzien op verslagen Duitsers die zich voor de vorm vastklampen aan óf geweld dat z'n doel al lang verloren heeft, óf aan protocollen en regels in een land dat veranderd is in een grote puinhoop. De toon doet wat dat betreft denken aan Curzio Malapartes meesterlijke roman De huid.

Het einde is beklemmend. Overigens kan je niet met zekerheid stellen dat het Leo is die de trein opblaast, hoewel de suggestie natuurlijk heel sterk is. Von Trier laat dit echter uiteindelijk over aan de invulling van de kijker; heeft Kessler zijn naïeve idealen omgezet in het absolute tegendeel, of is hij in z'n idealisme het slachtoffer geworden van een beestachtig volk?

Had hem de avond voor de Oscaruitreiking opgezet, nadat ik het eerder in de bioscoop niet aandurfde omdat ik verwachtte het te druk te vinden. Nu, dat laatste viel op zich nog wel mee. Vooral de eerste anderhalf uur vond ik eigenlijk prima en best vermakelijk. Echter het struikelblok van Everything everywhere all at once voor mij is dat het onderliggende familiedrama totaal oninteressant is. De moeder, de dochter, de vader en de echtgenoot, wat een suf en uitgekauwd narratief. Het lot van de personages kon mij daarom nauwelijks boeien en als dan in het laatste uur de gekkigheid zich blijft opstapelen, met die tenenkrommende hotdog-vinger scenes als dieptepunt, dan ben je mij kwijt. (Daar tegenover staan die steen scenes, dat was wel echt grappig. Hoewel het natuurlijk een zwaktebod is dat je in een zogenaamd multiversum telkens gewoon dezelfde personen hebt bij elkaar. Maar goed, anders wordt het voor een film wel heel moeilijk om z'n publiek te binden.) Een ander kritiekpunt is het gebrek aan sfeer in de meeste werelden, met als uitzondering de scenes als kung-fu steracteur. Al met al een aardige eerste helft en een film waar het maakplezier van af spat, maar in mijn ogen is Everything everywhere all at once slechts half geslaagd.

Een film in, als ik mij niet vergis, drie longtakes. Het zijn drie scenes, in drie verschillende tijdsperiodes en ook drie verschillende generaties. De overgangen zijn nogal abrupt en Evolution voelt daardoor meer als een collage van drie korte films. Maar als de eindtitels in beeld verschijnen heeft het wel z'n functie gehad. Toch ben ik niet erg onder de indruk. In tegenstelling tot mijn bovenbuurman vond ik het acteerwerk helemaal niet zo goed en het handelen van de karakters niet altijd geloofwaardig. Vooral de abrupte wisselingen tussen ruzies en verzoening, maar ook de hele monoloog van moeder waarin heel veel informatie voor de kijker zit gestopt, het kwam op mij niet organisch over. Ook de longtakes helpen hierin niet mee; de lopende camera vormt een keurslijf voor al het andere. De inhoud stopt Mundruczó voor een deel in de symboliek, waarbij met name de waterscene in het appartement en de lampion-optocht opvallen. Het eerste leek me te verwijzen naar de gaskamers, de sint-Maarten processie lijkt meer de onverdraagzaamheid van culturele traditie uit te beelden. Op zich wel goed gedaan en de film geeft ook stof tot nadenken, maar op het gebied van beleving schiet Evolution tekort. Een plichtmatige zit.

Dat we van de Belgische cinema geen ethisch reveil hoeven te verwachten was al langer bekend, maar dit gaat toch wel erg ver. Met name het laatste half uur is weerzinwekkend. Spijtig dat ik dit hem gezien. Mijn sterren gaan naar de vormgeving.

Gave film, misschien wel beter dan ik verwacht had, en bijvoorbeeld ook een pak sterker dan Her.

De film speelt met de gedachte dat het een kleine stap is van Machina naar Ex Machina, en van Ava naar Eva. Misschien niet buitengewoon origineel, maar wel goed gedaan binnen de context van de film.
Vooral de manier waarop Ava, zeer sterk geacteerd trouwens door Vikander, juist als robot zo enorm menselijk is in haar emoties maar toch ook duidelijk kunstmatig (de leugendetectie) vond ik tof. Haar hele vormgeving draagt bij aan deze ambivalentie. Aan het einde blijkt dat de menselijke kant van Ava zuiver manipulatie is geweest, geen echte emotie maar het oplossen van een puzzel, terwijl de slimme mens zichzelf hopeloos heeft overschat en de AI heeft onderschat, of vooral verkeerd heeft ingeschat (namelijk als menselijk). Daarmee verliest Ava haar menselijke kant en wordt haar levensechte uiterlijk een vermomming. Nogmaals, niet wereldschokkend, wel leuk.

Ex Machina wordt ook geholpen door een strakke vormgeving. Decors zijn zeer overtuigend, cinematografisch vond ik het fraai en de muziek is eveneens fijn. En dan is er nog het goede acteerwerk van de gehele cast.

Ja, echt een toffe film, zit een beetje tussen 3,5 en 4 sterren in. Veelbelovend debuut.

Het spel van Cronenberg om de personages en de kijker in verwarring te brengen over wat nu realiteit is en wat bij de game hoort, is misschien wel het minst interessante aan eXistenZ. Niet slecht gedaan, maar het voelt meer als een verplicht nummer. Dit aspect is natuurlijk ook allerminst vernieuwend. Maar deze film drijft voor mij op de heerlijke sfeer, gecreëerd door het acteerwerk, de sets en de visuele stijl. Vooral ook de glibberigheid en organiciteit ervan. Grappig en griezelig tegelijk. Daarnaast komt het 'anti-spel'-thema sterk en consistent naar voren. Cronenberg brengt het allemaal zonder ballast, in een heel compacte en qua sfeer lekker eigenzinnige film. Genieten.

Bijzonder geinig, dit. Ik ben een totale leek op het gebied van street-art en had nog nooit van Banksy gehoord. Pas achteraf ontdekte ik dat Banksy ook de regisseur is van Exit through the gift shop trouwens.

Dat gezegd hebbend kwam tijdens het kijken geen moment het idee bij me op dat deze docu echt zou kunnen zijn. De tot in het belachelijke overdreven interviews met Guetta bevestigden voor mij dat dit een mockumentary is, die niet alleen het fenomeen van commercialisering van kunst op de hak neemt maar ook de kunstvorm van de documentaire zelf.

En dat doet het erg leuk, niet in de laatste plaats doordat street-art zich goed leent om te figureren in een film, en als het zelfs het onderwerp is zit je gebeiteld.

Vanwege het gebrek aan persoonlijke (emotionele) binding blijft het voor mij echter gewoon bij interessant vermaak, zonder dat ik hier hoge scores aan kwijt kan.

Na afloop van de film ben ik, nieuwsgierig gemaakt door de commentaren hier, eens wat gaan lezen over Banksy en MBW, en als ik wikipedia mag geloven houdt Banksy zelf bij hoog en bij laag vol dat het niet om een prank gaat. Ik geloof dat vooralsnog niet, maar ben wel aan het twijfelen geraakt. Maar ja, een man die over de oscarnominatie voor Exit through the gift shop het volgende zegt;

"This is a big surprise… I don't agree with the concept of award ceremonies, but I'm prepared to make an exception for the ones I'm nominated for. The last time there was a naked man covered in gold paint in my house, it was me" ... moeten we niet al te serieus nemen, denk ik.

De verhaallijn op zich, inclusief twist, is prima, maar de uitwerking een stuk minder. De dialogen bijvoorbeeld, waarbij het achtergrondgeluid steevast geminimaliseerd wordt, erg clichématig. Ook het acteerwerk is slap en die kinderen waren tergend. Op deze manier gaat wat er zich op het scherm afspeelt natuurlijk niet leven bij de kijker.

En dan nog even over de logica:
Wie voert er nou een oorlog door z'n grondsoldaten in gebouwen te laten rondlopen om de bewoners neer te schieten?
En als de robots al van deze invasie op de hoogte zijn en zich voorbereiden, kan je dan echt niks beters verzinnen dan een supergeheime ontsnappingsroute waar het overgrote deel van je mensen niks van af weet, zodat die dus jammerlijk worden afgeslacht?

Jammer toch weer dat dit soort basale zaken veronachtzaamd worden in het vak van script schrijven.

Wat een geweldige flow heeft deze film, een duistere en sensuele sfeer, prachtige sets, heerlijk 4:3 formaat, goed acteerwerk, kortom; een van de beteren van Kubrick.