Opinions

Leuk, leuk, leuk. Wel eens met Reinbo trouwens. Shot van die sigarettenrook voor het gezicht van Zac vond ik mooi. Is ook een aardig motief (zie je, roken is wél stoer), samen met motoren, zonnebrillen, kerstmis, teveel om op te noemen. C.R.A.Z.Y. is gewoon leuk.

Mooie, speelse film in de traditie van de nouvelle vague, maar dan op z'n Italiaans. Een eerbetoon aan alle Italiaanse meesters, natuurlijk, maar toch ook meer dan dat. De film kan namelijk prima op eigen benen staan en vertelt eerst en vooral het verhaal van de naoorlogse generatie Italianen en hoe het hun verging met hun idealen. De stilistische frivoliteiten en de speelse verwijzingen (vooral de opnames van Ekbergs' scene in de Trevi- fontijn, heh) zijn daarbij een zeer prettige bonus. Mooi.

Vond het drama niet zo naturel als sommigen hier, maar desondanks een prima film, die vooral in enkele losse momenten boven de middelmaat uitstijgt. Met als hoogtepunt toch wel de drugsscene die je ook op de poster ziet. Zo waarachtig maar ook zo relatief, met dank ook aan dochter Niki.

Vond het kind eigenlijk niet zo irritant als hier wordt voorgesteld. Hij wordt wel erg centraal gesteld door zowel zijn moeder als zijn oom. Daar kan je wat van vinden, maar onrealistisch is het niet. Bepaalde scenes zijn wel te bedacht en filmclichés, zoals het excuus aanbieden of op de badkamervloer zitten en gesprekken voeren, dat soort dingen. Het onderscheidende van de film zit voor mij eigenlijk toch in de opvallende vorm, met de interviews en het proces daaromheen, wat een eigen karakter geeft aan C'mon C'mon. Ik geloof niet dat die interviews inhoudelijk zoveel proberen bij te dragen, daarvoor zijn de quotes ook te kort en leer je de personen erachter niet kennen, het is een vorm- en sfeerelement om het thema (de belevingswereld van de jeugd) in te kaderen. De film is niet geweldig, maar in mijn ogen ook niet slecht. Kleine 3.

Het onderliggende probleem wat The quiet girl aankaart, emotionele verwaarlozing, is misschien wat minder groots of dramatisch dan wat we in de gemiddelde dramafilm tegenkomen. Denk aan het recente Close. Maar dat hoeft natuurlijk helemaal geen nadeel te zijn. Het is prima om het in het kleine te zoeken. En zo klein is het ook allemaal niet trouwens, met het vervangingsthema er doorheen en de sociale ellende van de Ierse onderklasse. Knap hoe dreigend die vader wordt neergezet met heel weinig schermtijd, waarbij constant de suggestie blijft dat er meer aan de hand is dan je gezien hebt. Afijn, tot zover de lof want heel sterk vond ik The quiet girl ook weer niet. In de uitwerking is het redelijk tam. Cinematografie en score bijvoorbeeld, erg op veilig gespeeld. Een degelijke maar absoluut geen opzienbarende arthouse prent dus.

Rare jongens, die Roemenen. Deze film is precies wat Hell or high water niet was: dreigend, rauw, onconventioneel. Veel verhaal of karakterontwikkeling is er niet, maar Câini houdt constant de aandacht vast, van de fraaie long-take waarmee wordt geopend tot aan het (naar mijn smaak iets te) brute slot. Cinematografisch sterk, weinig muzikale ondersteuning, goed acteerwerk, ja, dit is een waardige Roemeense New Wave film.

Mooi bericht van Olaf K. hierboven, dat eigenlijk het meeste wel zegt. Alleen op het gebied van de stijl laat hij nog wat gras voor m'n voeten staan, dus kan ik daarover zeggen dat het wat magertjes was. Misschien lag dat deels aan de bestandskwaliteit maar ook verder haalt Nemescu er op dit gebied te weinig uit (terwijl hij wel bij vlagen laat zien de ideeën te hebben, bijvoorbeeld het uitzicht door het raam dat beweegt op de hartenklop van de personages). Maar als geheel vond ik het nogal grauw qua kleuren, met onopvallende cameravoering. Verder dan toch nog maar even herhalen dat de zwart-wit sequenties over de tweede wereldoorlog totaal overbodig waren, maar dat aan de andere kant het ontbreken van een overheersende rode draad goed uitpakt, omdat California Dreamin' (Nesfarsit) meer een beeld wil schetsen dan een verhaal vertellen. Prima film, zit tussen de drie en de drieënhalve ster in.

Gelikte cinematografie, fijne muziek en een verhaal dat volledig verteld wordt door de gebeurtenissen, niet door dialogen of wat voor uitleg dan ook. Het nadeel is dat het mij niet helemaal duidelijk werd welke politici er nu precies betrokken waren (de rol van de premier met name), het voordeel dat je nooit uit de film wordt gehaald onder het mom van historische accuratesse. Goeie laatste scene ook. Call Girl is een meer dan prima film.

Inderdaad mooi, maar niet heel bijzonder. Aan die typische Amerikaan heb ik me niet gestoord; Amerikanen in het buitenland zijn nu eenmaal vaak wandelende clichés, is althans mijn ervaring. De aantrekkingskracht van zijn zelfverzekerdheid en lichamelijke uitstraling komt in elk geval goed over. Call me by your name (wat een lelijke titel trouwens) slaagt dan ook vooral glansrijk als het gaat om het geloofwaardig maken van deze sensuele, fysieke zomerliefde, voor mij meer dan het hierboven genoemde Brokeback mountain. De pianomuziek vond ik ook mooi, terwijl de liedjes van Sufjan Stevens hier naar mijn gevoel wel erg veel eer krijgen. Verder heeft de film een prima retro-uitstraling, vooral die fietsen zijn erg aardig. Kortom een prima prent maar dit zal denk ik geen blijvende plaats krijgen in de filmgeschiedenis.

Camille Claudel heeft de lengte van twee films (ik heb de prent dan ook in twee avonden gekeken) maar komt toch nog wat warrig over in z'n vertelwijze. De interpretatie van catweasel, dat dit een impressionistisch effect geeft, vind ik wel een aardige en echt storend was het niet, maar ik verbaasde me er wel wat over. Verder inderdaad een mooi gemaakte film over een kunstvorm waar ik zelf niks van weet of begrijp. Er zit een heel fraai 360-graden shot in om een beeld waarbij de camera ook nog naar boven tilt om het dak mee te pakken. Alles wordt begeleid door vrij prominente strijkmuziek, een heel klassieke score, die niet spectaculair is maar wel scenes aan elkaar verbindt en het gevoel van de film versterkt. Camille Claudel is niet de enige miskende kunstenaar en ze was blijkbaar ook echt geestesziek (paranoïde wanen), maar wat Wikipedia leert is dat de medische staf herhaaldelijk aandrong om haar uit de instelling te ontslaan, wat altijd geweigerd werd door de familie. De tekst in de aftiteling komt vrij hard aan, hoewel het zo is dat je ook 30 jaar in een psychiatrische instelling 'onbepaald door het lot' kan zijn, zoals Imre Kertesz betoogd heeft, wat dat betreft zou een film over dit deel van haar leven nog best interessant kunnen zijn (iemand als Larraín zou dat kunnen).

Deze film moet je volgens mij zien als een vervolg op Camille Claudel (1988), vandaar de titel. Verder zijn het heel andere films. De eerste toont het verhaal, het is biografisch en dramatisch. De tweede richt zich op de verschrikkelijke status quo die er in de laatste 29 jaar van het leven van Camille ontstaat. Bruno Dumont doet dat in een fraaie setting, een soort Romaans klooster wat als psychiatrische inrichting dient, vol goedwillend personeel (gelukkig geen antipsychiatrie hier). Het kleurenpalet en de composities, vooral binnen, zijn erg mooi. De film bevat een vorm van verstilling maar is niet statisch. Op het gezicht van Binoche zijn de zintuigelijke prikkels van licht, wind, geur en kleur af te lezen. (Overigens vond ik haar in de huilscenes minder overtuigend.) Als er gesproken wordt, dan is dat bijna altijd in monologen. Hierbij wordt de paranoia van Camille niet verdoezelt, maar wat broer Paul allemaal uitkraamt aan religieus fanatisme is toch wel zeer merkwaardig en ergernis opwekkend. Op het moment dat hij ten tonele verschijnt boet Camille Claudel 1915 ook wel wat in aan kracht. Het wordt bijvoorbeeld niet duidelijk wat Paul bij die priester doet, die hele scene hangt in het luchtledige. Uiteindelijk roept de film meer vragen op dan dat ze beantwoordt. Dat is prima, maar Dumont laat het mijns inziens toch een beetje liggen om er iets krachtigers van te maken. Los van de knappe cameravoering weet Camille Claudel 1915 inhoudelijk en narratief niet te verrassen. Maar misschien heb ik bepaalde lagen van nuance gemist die zich afspelen op het gezicht van Binoche en in de uitgerokken shots.

Pitloze film, die vooral kalm is, en soms een beetje een chaos maar dan niet in positieve zin. Het uitgangspunt vond ik wel aardig, hoewel het een beetje gekunsteld is om een personage voor een school te posteren en het dan zo in te richten dat er zich ineens interessante dingen gaan afspelen. Verder is het vooral de invulling die van Caos Calmo zo'n dertien-in-een-dozijn arthouse-film maken. De hoofdpersoon is nog wel interessant, maar blijft nogal afstandelijk. De rol van dat meisje, Claudia, is slecht geschreven en al even weinig overtuigend geacteerd. Het script bevat teveel zogenaamd atypische voorvallen (juist zo typisch voor de middelmatige filmhuisfilm) zoals de weerkerende scenes met de jongen met trisomie 21 en de dame met de hond. De muziek wringt aan alle kanten, wordt veel te abrupt ingestart met een te hoog volume. En dan komt er aan het einde ineens een seksscène uit de lucht vallen, narratief een enorme stijlbreuk als je het mij vraagt, tenzij dit dan de chaos moet representeren. Caos Calmo is als film niet slecht, ik heb me ook niet verveeld, maar het is wel een braaf product dat in geen enkel opzicht in de voetsporen kan treden van de Italiaanse klassiekers.

Capharnaum gaat over veel dingen die hier al langs gekomen zijn niet. Kapitalisme bijvoorbeeld, of geboortebeperking. Het gaat over leven zonder de 'juiste papieren' en specifiek over een kind dat, mede hierdoor, geen kind kan zijn. Op de achtergrond daarvan staat een maatschappij (of wereld) zonder sociale zekerheid voor allen. De term 'poverty porn' die eerder in dit topic langskwam was bij mij blijven hangen maar ik vind dat een gevaarlijke typering en ook niet helemaal fair. Omdat dit geen filmisch verwijt is kan de regisseur zich er eigenlijk niet tegen verdedigen. Het aankaarten van sociale problemen als zodanig is in ieder geval een gangbare en brede kunststroming, waardoor ik de vergelijking met bijvoorbeeld Dickens of Victor Hugo helemaal niet zo vreemd vind, en meer recent iemand als Ken Loach. Vergeleken met hen steekt Capharnaum narratief wel vrij schraal af. Het grootste deel van de film kent een vooral registrerend karakter, extra benadrukt door de chaotische cameravoering. Het is de rechtszaak die alles in een breder kader moet plaatsen maar dit stuk van de film is (hoewel narratief wat uitgekookter) juist inhoudelijk het minst geloofwaardig. De hoofdrol van Zain is prima en ook Rahil wordt zeer overtuigend neergezet. Verder is het altijd fijn om dit soort niet-Westerse leefomgevingen in film weergegeven te zien, hoewel Labaki er in mijn ogen niet alles uithaalt. Overwegend overheersen toch de positieve punten en is het geen misse film voor de kerstnacht.

Als drama absoluut niet serieus te nemen, als komedie werkt het echter heel aardig, mits je niet in een kritische bui bent.

Je denkt misschien met 80 minuten dat dit een korte film is, maar dat is niet zo, het is een enorm lange film. Voor deze kant van Godard is het woord pamfletterig uitgevonden. Ik wist zelf niet dat 'ie dat ook al in zijn gloriejaren deed. Een paar momenten is toch nog wel aardig, waaronder niet de 10 minuten dat je zit te kijken naar briefkaarten die op tafel worden geworpen, en ook de orgelscore kon ik waarderen. Maar je kan deze gerust uit je Netflix kijklijst halen, vertrouw me.

Eens met mister blonde. De onlogische plotelementen, waar velen blijkbaar over struikelen, zou ik in een serieus drama niet vergeven, noch in een Hollywood-productie. Maar dit is Almodóvar. Hier hoort het bij de sfeer. En het knappe is dat Carne Trémula het serieuze van het drama tegelijkertijd ook staande weet te houden. Narratief vind ik het daarmee een van de evenwichtigste en beste films uit het oeuvre van Almodóvar. Cinematografisch is het dat ook. Vooral de eerste ontmoeting tussen David en Helena is weergaloos (Xavier Dolan-achtig!). De seksscène, met een Rubens-achtig slottafereel, mag er eveneens zijn. Tot slot nog een vermelding voor de muziek, die zeer passend is, op zichzelf beschouwd wellicht overdreven sentimenteel, maar ook dat past perfect in de sfeer. Heerlijke film.

Mooi. Een Christmas Carol voor cinefielen. Vanaf het begin valt de zwevende cameravoering op, die voor mijn gevoel een bepaalde tederheid bevat. Die tederheid correspondeert goed met de blikken die de twee vrouwen wisselen en Haynes weet zo prachtig inzichtelijk te maken hoe het is om aangetrokken te worden tot een andere persoon (niet persé fysiek, maar van mens tot mens). Het acteerwerk helpt hieraan natuurlijk mee. Vooral Rooney Mara, die soms wat weg heeft van Audrey Hepburn, is geweldig. Ook de muziek is goed op z'n plek (het thema deed me overigens erg denken aan Phillip Glass z'n Metamorphosis). Uiteindelijk is Carol niet werkelijk opzienbarend maar wel een fraaie film die eigenlijk niks verkeerd doet.

De dialogen doen me niet veel, de cinematografie doet me weinig en Humphrey Bogart doet me helemaal niks. Maar als geheel doet Casablanca me tot mijn verrassing zeker wat. Het is een prachtig liefdesverhaal, op fraaie wijze verteld en getoond. Hollywood met stijl. En daar kan ik wel een kleine 4* aan kwijt.

Betekenisloze rise-and-fall film over een stel psychopaten die denken dat geld het belangrijkste is in het leven. Het stijltje probeert cool te zijn maar is vooral irritant (het eerste halfuur lijkt een inleiding op de film, maar zo blijft het dus gewoon) en de score is overladen met klassiekers. De Niro trekt z'n bekende bekken en waarom het zo slecht botert tussen Stone en hem wordt eigenlijk nooit duidelijk, terwijl dat toch de basis is voor het drama. Nou ja, blijkbaar was Scorsese te druk met maffioso-praktijken te herkauwen om hier aandacht voor te hebben. De aantrekkingskracht van dit soort films ontgaat me volkomen.

Merkwaardig dat mensen zo haten op de song van Madonna als je ook dit soort misbaksels erbij hebt zitten. Die another day is in elk geval een origineel geluid, wat Chris Cornell hier uit z'n strot duwt heeft echt kraak noch smaak en doet ook helemaal niet denken aan Bond. Rest van de soundtrack is een bak herrie.

Casino Royale staat inmiddels bekend als één van de beste Bondfilms en in dat opzicht stelde hij mij wat teleur. Oké, coole achtervolging in het begin en het tempo zit er lekker in, maar ook een hoop opvulshots, chaotische en niet altijd impactvolle actie en vooral miste ik, die geen Bondliefhebber ben, toch een beetje de omkadering van Q, Moneypenny enzo. Geen van de bijpersonages aan James' kant wordt ook maar enigszins uitgewerkt, op M na en dan de Bondgirl Eva Green. Maar hoewel Green op zich een goede verschijning is in de film, vond ik haar qua karakter ook wat vlak blijven en snapte ik de aantrekkingskracht tussen de twee niet helemaal. Wat de film wel echt goed doet is Daniel Craig als nieuwe Bond neerzetten. Dat verklaart denk ik ook voor een deel het enthousiasme over deze film. De humor, weliswaar spaarzaam, is elke keer raak, dat is ook wel eens anders geweest.

In de buurt van Spectre, de enige Bondfilm die ik heb gezien die echt bovengemiddeld goed is, komt het wat mij betreft allemaal geenszins. De hele look die Sam Mendes weet te creëren is zoveel fraaier en gek genoeg in mijn ogen ook passender bij de franchise dan de wat rauwere insteek hier, die in mij ogen wat te opgepompt is en tegen het puberale aan zit, in plaats van klasse met een knipoog uit te stralen. Met 3* ben ik royale.

Fijne film. Het verhaal zweeft tussen drama en feel-good. Vooral dat laatste is fraai gedaan en vaak wat gelaagder dan de wellicht meer op de voorgrond staande negatieve ontwikkelingen: humor, sprankjes hoop en kleinmenselijke gedragingen die, zoniet herkenbaar dan toch ontroerend zijn. Dat alles is ook nog eens mooi, stijlvast in beeld gebracht. Wel kent de film zijn mindere momenten en vond ik de muziek niet top. Central do Brasil valt in ieder geval in de categorie 'sympathiek', wat goed is voor 3,5*.

Erg mooie personagefilm, met een sublieme rol van Romy Schneider, die de film echt naar een hoger niveau tilt. Want César et Rosalie draait vooral om de karaktertekening; de personages zijn psychologisch complex en blijven daardoor de gehele speelduur interessant. Ze ontwikkelen zich, in een zoektocht naar zichzelf en naar hun verhouding tot de ander. Juist deze onafgerondheid is uitermate boeiend, met name ook omdat er daarnaast voldoende wordt uitgelegd om een kader te vormen waarin schijnbaar grillige handelingen invoelbaar worden (David "draagt niet" en laat Rosalie daardoor niet volledig tot haar recht komen, César "draagt" teveel met hetzelfde resultaat, simpel gezegd). Eén van de fraaiste scenes vond ik die op het strand, waar César komt aangereden terwijl Rosalie en David aan zee zitten. Die scéne is zo geladen met spanning, voor alle personages (en ook voor de kijker, zelfs geweld is in het begin een optie), en dat transformeert tot een nieuwe verstandhouding. Erg mooi. De vormgeving van César et Rosalie is op een bedaarde manier fraai (kleurgebruik, close-ups), het acteerwerk zoals gezegd zeer sterk. De laatste 20 minuten zijn wat aan de rommelige kant. Opvallend genoeg bedient Sautet zich van een gebruikelijk procedé uit de 19-eeuwse roman om aan het einde een samenvatting te geven van het verdere lot van de personages. Maar hij doorbreekt dat in extremis toch weer, om de al eerder genoemde onafgerondheid definitief te laten winnen van de door het lot getekende, vastgelegde personage uit de meeste van dat soort romans. Rosalie is vrij en maakt haar eigen keuzes, ook als het beeld al stil blijft staan.

Boeiend gebeuren. Op zich is het een vrij kale film, maar waar Conchita een spelletje speelt met de man, doet Bunuel dat nog op twee andere manieren met de kijker. Allereerst door het gebruiken van twee verschillende actrices voor dezelfde rol, en daarnaast door het suggereren van een verband tussen Conchita en de links-extremistische aanslagen. Vooral dat laatste geeft meerwaarde aan Cet obscur objet du désir. Vond alleen het opdissen van een dergelijk verhaal in de trein niet helemaal geloofwaardig, en het personage van die man mist de nodige zelfkritiek. Maar verder goeie film.

Qua vergelijkingsmateriaal ontbreekt Garden State nog in dit topic. Deed het me ook wat aan denken, vraag me niet precies waarom. Mooie situatie-tableaus, af en toe wat rariteiten, visueel nogal braaf. Een glimlach film.

H'm, ik geloof ook niet zo in dat satirische aspect van Charlie Wilson's War. Is die theorie puur gebaseerd op het eerdere werk van Nichols? Want dan kan je daar Hanks tegenover stellen met z'n eeuwige patriotisme.

Vond zelf het wereldbeeld van deze film erg vervelend. Dieptepunten de quote "let's kill some Russians" en de muziek van Handels Messiah gemonteerd onder beelden van helikopters die worden neergeschoten.

Kijkt verder prima weg. Alleen moeten ze die Roberts eens een keer achter het behang plakken. Hanks trouwens ook.

Is het niet gewoon heel flauw om na een bevreemdende scene het personage wakker te laten worden? Tot vier keer toe? Sorry, als dat surrealisme is dan hoeft het van mij niet zo. Verder een tamelijk oppervlakkige schets van de zeer gegoede burgerij. Ik heb niet zoveel van Buñuel gezien, maar vond het allemaal nogal typisch en weinig oorspronkelijk. Her en der een aardig moment, dat wel, waardoor Le charme discret de la bourgeoisie de aandacht in elk geval weet vast te houden.

Met dank aan kappeuter kunnen zien. Bijzondere film. Verbaast me dat dit kale verhaal gebaseerd is op een boek van Simenon. Le chat haalt veel uit z'n troosteloze decors, uit die super naturelle beelden zonder filter (de Franse school) en uit de knappe vertelwijze. Mooie integratie van flashbacks, soms een betekenisvol detail dat ineens wordt uitgelicht, enz. Halverwege de film zit een geweldige slowmotion-opname van een sloopkogel die een gebouw te lijf gaat, ietsje later zien we opnieuw een slowmotion als de man een papiertje werpt naar zijn vrouw, met daarop de tekst Le chat. Het grote nadeel van de film vind ik de gesproken ruzie-scenes tussen man en vrouw, dezen kwamen op mij onecht over.

Een camera filmt een camera. Maar meer dan dat. Tegelijk wordt ook de filmvertoning, de montage, eigenlijk het hele proces van filmmaken gefilmd. Sterk idee en het levert mooie cinemamomenten op. Niet in de laatste plaats door de stijl van Vertov. Sowieso de prachtige montage natuurlijk, maar ook technieken als hand-held, allerlei trucage en volgens mij zelfs eenmaal racking focus. Verder geeft The man with the movie camera een boeiend tijdsbeeld, hoewel het ook wel eens wat inzakt of teveel herhaalt. De film maakt z'n klassiekerstatus in ieder geval waar. 3* van mij, en dat is voor een verstokte liefhebber van 'het verhaal' helemaal niet slecht. Misschien nog eens met muziek proberen.

Eén aflevering gezien maar daar blijft het ook bij, ik snap niks van de algemene lof. De manier waarop scenes geschreven zijn in combinatie met het Engels maken dat het helemaal niet authentiek aanvoelt. Bijvoorbeeld een man op de trap die precies in iemands gezicht bloedbraakt of de speech van die oude man in het ondergrondse commandocentrum. Het is gewoon in alles een Amerikaanse serie. Geloof ook niet dat de ontwikkeling van stralingsziekte erg geloofwaardig was (piekdosis leiden bij mijn weten pas na meerdere uren tot klachten en overlijden, tenzij je natuurlijk de directe impact van warmte/schokgolf hebt maar dat speelde hier volgens mij niet, en het braken zag er sowieso niet uit). En dan nog de score, die hier geprezen wordt zie ik. Nou, het gaat dus om het geluid dat je in jaren '80 en '90-films hoorde als er een belangrijke deur in een complex openstond en er dan een sirene gaat luiden, exact dat geluid moet hier doorgaan voor muziek. Wat zou die Hildur Guðnadóttir nou vangen voor zo'n klus vraag ik me af want misschien moet ik toch eens een carriereswitch overwegen. Maar verder, zoals Onderhond al zegt: flauwe bedoening. Een veel indrukwekkender en authentiekere manier om je te verdiepen in Tsjernobyl biedt Svetlana Alexijevetisj in haar boek Wij houden van Tsjernobyl (je weet niet wat je leest, echt).

Wellicht op het eerste gezicht een typische 3,5* film, zoals de meeste van mijn bovenburen in dit topic ook geven, maar de vertelwijze van Call me Chihiro is zo speciaal en boeiend dat het de hele film naar een hoger niveau tilt. Het is inderdaad een verhaal vol menselijk contact, in een context van een gebrek aan contact dan natuurlijk, wat het geheel warm en liefelijk maakt. Maar ondanks deze warmte blijft het personage Chihiro een enigma. Ze heeft een positieve impact op het leven van andere mensen maar dit leidt bij haarzelf niet tot het verdwijnen van leegte en onvervuldheid. Zoals gezegd vond ik de manier waarop Call me Chihiro dit alles brengt erg sterk. Geen overdreven stilering, hoewel het er mooi uit ziet, geen overdreven zwijgzaamheid, hoewel de film op bepaalde momenten verstild is, geen hippe verteltrucs, nee, alles voelt naturel en toch bijzonder. Het narratief meandert en geeft geleidelijk de informatie over het hoofdkarakter los, vanuit de constante stroom ontmoetingen in heden en verleden. Prachtig. Een waarachtige en betekenisvolle film voor wie zich eraan overgeeft.