Opinions

Ik kan me globaal aansluiten bij maxcomthrilla, vond ook het tweede gedeelte van de film sterker, maar ik denk wel dat het LA-stuk daarvoor nodig is. De structuur van Zabriskie Point is mijns inziens die van radicalisering: eerst studentendiscussies, dan een wat zinloze moord, vervolgens een retraite in de woestijn, met sekte-achtige dimensies, en tenslotte een grootse terroristische daad (hoewel ik denk dat de explosie zich slechts afspeelt in de fantasiewerkelijkheid van de vrouw).
Overigens leunt de film nogal op de muziek en het inderdaad indrukwekkende einde. Interessant wel, komt zeker in aanmerking voor een heziening ooit.

Heel fijne film zeg. The garden heeft een prettige herfstsfeer, leuke personages (virgin miraculous!) en heerlijke magisch-realistische elementen. Ook de structuur met hoofdstukken en korte inleidingen doet het altijd goed bij mij. Of de film nu werkelijk zo diepgaand is, zoals de bijbelse namen, de opgevoerde filosofen en de onwerkelijke voorvallen doen vermoeden, waag ik eerlijk gezegd te betwijfelen, maar belangrijk is dat niet. Wel belangrijk is het feel-good-gehalte, met zeker tegen het einde ook een paar erg grappige scenes (vader en zoon die luidkeels zingend het restaurant uitgedragen worden bijvoorbeeld). En zoals gezegd het magisch-realisme, dat werkt hier prima, en is ook fraai uitgebalanceerd. Vind de film sowieso goed in balans en echt met stijl en visie gemaakt. Inhoudelijk dan, want de cinematografie is me niet opgevallen. Zoveel indruk achterlaten dat het een vier oplevert doet het bij mij net niet, maar wel een ruime 3,5. Dikke aanrader.

Forse tegenvaller van Bigelow; hoewel ik vooraf enige reserves had over een eventuele ideologie die de film zou kunnen uitdragen is het wat mij betreft gewoon filmisch dat Zero dark thirty tekort schiet.

Door de keuze van Bigelow om van de jacht op Bin Laden een min of meer persoonlijke wraakoefening te maken van één vrouw wordt de film een soort "Kill Bin": nauwelijks serieus te nemen als verfilming van werkelijke gebeurtenissen en niet interessant genoeg als speelfilm.

Vooral het realiteitsgehalte viel me enorm tegen na het geloofwaardige The hurt locker. Het personage van Maya als lone wolf overtuigt gedurende de film hoe langer hoe minder. Dat komt grotendeels door hoe de rol geschreven is. Zodra ze met rode viltstift getallen op ruiten gaat kalken en aan komt zetten met teksten als "i'm the motherfocker who found the place" en "you're gonna kill him for me" ga je bijna denken met een parodie van doen te hebben. Ook haar inbreng tijdens de actie zelf raakt kant noch wal.
Daarnaast moet gezegd worden dat Chastain niet geschikt is voor de rol. Ze mist de uitstraling van keiharde tante en probeert dat te compenseren met overacteren.

Ook buiten het weinig geloofwaardige karakter van de film om faalt Zero dark thirty echter. Want laten we eerlijk zijn: 10 jaar grotendeels vanachter je computer zoeken naar de koerier van een terrorist is gewoon geen geweldig verhaal. Maya wordt als karakter nergens uitgediept, ze blijft een obsessief maar volkomen eendimensionaal figuur. Bigelow weet dit keer daarnaast vrijwel nergens werkelijke spanning te creëren. De drie aanslagen die in de film voorkomen voel je als kijker elke keer aankomen doordat het tempo plots wegvalt, en hoewel dat niet erg hoeft te zijn was het volgens mij niet de bedoeling. Zwakke regie derhalve.

Om nog enigszins positief af te sluiten; de actie van het Navy Seal team is wel mooi gedaan (behalve dat er een aantal Seals dan nog weer een soort 'eigen gezicht' moeten krijgen, dat getuigt opnieuw van weinig durf en originaliteit).
Zero dark thirty is wat mij betreft een film met veel gebreken waarbij je je al gaat afvragen of Bigelow in 2008 een toevalstreffer heeft afgeleverd.

Verfilming van de prachtige debuutroman van Milan Kundera, een van mijn favoriete schrijvers. Best een moeilijke klus, want het boek maakt gebruik van switchende perspectieven door elk hoofdstuk aan een ander personage te koppelen. Hier gebeurt dat niet, maar Jires verwerkt in plaats daarvan allerlei flash-backs in het verhaal, waardoor zelfs regelmatig tijdslijnen door elkaar heen lopen. Helaas wordt het er daardoor niet coherenter op. Wat visueel vooral opvalt is de overbelichting van de buitenscenes, niet echt geslaagd. Sowieso wordt het niveau van de roman nergens gehaald. Dat er zo weinig tijd wordt gestoken in de uitwerking van verschillende bijpersonages, zoals in het boek wel op meesterlijke wijze gebeurt, speelt daarbij zeker een rol. Aardige film, meer niet.

Inderdaad vooral een liefdesverhaal, dat goed gebruikt maakt van de context: Zula voelt zich alleen thuis in het communistische Polen, terwijl Wiktor daar juist niet kan blijven. Beiden offeren zich om beurten op, totdat ze alleen elkaar nog hebben maar geen plaats om te leven. Daarbij zijn de hoofdrolspelers overtuigend samen. Vooral Joanna Kulig maakt indruk door een soort vrouwenfiguur a la Godard neer te zetten. Meer dan in Ida vond ik het tevens goed verteld, ook in de meer fragmentarische scenes, omdat Pawlikowski voor andere momenten genoeg tijd inruimt en de film daarom nooit gehaast voelt. En dan is er nog de fraaie cinematografie. De dronken dansscene is bijvoorbeeld geweldig in beeld gebracht, met focus op het blonde haar. Ook de kadrering vond ik weer opvallend sterk. Tenslotte mag de muziek niet onvermeld blijven. De jazz-versie van dat bergliedje (in het Pools dan) was echt prachtig. En het zegt ook wel wat dat vrijwel het volledige biosooppubliek bleef zitten tijdens de aftiteling tot Glenn Gould uitgespeeld was. Cold war is meer zeer goed bevallen en neigt naar de vier sterren, alleen mist het daarvoor toch een beetje een climax.

Schaamteloze toerisme-commercial voor Spanje, in een reis die van Barcelona naar de Costa Brava voert (noord-oosten), dan naar Sevilla (diepe zuiden) en dan ineens naar Pamplona (het noorden). Ondertussen worden eerst de feesten La Tomatina (eind augustus) en vervolgens San Fermin (begin juli) aangedaan.

Veel scenes zijn de kitsch ten top, vooral als slow-motions en zoete muziek het overnemen, maar ook in de reguliere beelden zitten talloze betekenisvolle blikken en diepe zuchten. Waarbij ik de bizarre establishing shots nog niet vermeld heb waarmee men meent het verhaal te moeten vertellen; alles wordt uitgespeld, blijkbaar is een ernstige vorm van debilitas mentis bij de kijker verondersteld.

Valt er dan niks goeds over te zeggen? Jawel, het landschap is fraai en er zitten een paar aardige prank-grappen in die zo nu en dan een flauwe glimlach kunnen ontlokken. En het is beter dan die andere Bollywood-film die ik zag. Verder geloof ik het wel met deze filmcultuur.

Redelijke film weer van Kiarostami, een film die continu blijft onderhouden maar nergens diepe indruk maakt. Academisch of zelfs maar intelligent lijkt Zire Darakhatan Zeyton me niet; feitelijk is er sprake van een nogal simpele plot over een jongen die verliefd is op een meisje, gegoten in een narratieve vorm waarbij het filmmaken zelf onderdeel wordt gemaakt van het verhaal. De visuele toon van Kiarostami is herkenbaar, vooral door de zachte kleuren en de shots vanuit de auto, maar ook hierin lijkt de regisseur me enigszins overroepen. Ik zal de films van Kiarostami wel blijven kijken als ik ze tegenkom, maar heb na vier stuks (plus een documentaire) nou niet bepaald de neiging om hard op zoek te gaan.

Als film een stuk beter dan de pure slapstick van Black Cat, White Cat. Helaas blijft het wat te chaotisch en soms te flauw om indruk te maken. Daarbij is de speelduur ook nog eens overdreven lang. Wel bevat Zivot je Cudo een paar leuke momenten, aanstekelijke muziek en grappige motieven. Kosturica zal echter geen favoriet van me worden. Redelijke 3* hiervoor.

Dit is inderdaad een melodrama. Niet bedoeld als diskwalificatie, maar gewoon als genretypering. Znachor is overigens zeer effectief: vooral de rechtszaak en onthullingen aan het eind vond ik ontroerend. Laatst was er iemand bij Podium Klassiek die een heel betoog hield over de onterechte negatieve waardering voor 'kitsch', terwijl goede 'kitsch' eigenlijk best moeilijk is om te maken. Het gaat om het opwekken van emotie bij het publiek op het moment dat de maker dat wil, die daar dus met allerlei technieken naar toe werkt. Zulks kan je ook zeggen over Znachor. Met een tikje meer originaliteit in de personages of de stijl had ik hier makkelijk wat meer sterren aan kwijt gekund. Ook de digitale beeldvoering helpt niet mee, het oogt wat goedkoop en plat allemaal. Maar ik heb met deze film dus best een genoeglijke avond gehad.

Je leest her en der dat er weinig 'te zien' zou zijn van Auschwitz in deze film. De gruwel zou zitten in de geluidsband. Ik ben het daarmee niet eens. Ten eerste omdat het niet een film is over Auschwitz, maar juist over de anderen: zij die een gewoon en zelfs gelukkig leven leiden net buiten de kampmuur. De gruwel is hier het verbijsterende, kwaadaardige egoïsme, culminerend in Hedwig Höss (Rudolf zelf zegt gedurende de film geen onvertogen woord, zijn kwaadaardigheid is ideologisch). Ten tweede omdat Glazer in heel veel shots de aanwezigheid van Auschwitz toont. Van wachttorens en aankomende treinen tot rookpluimen, as in de rivier en zelfs laaiende vuren. Maar ook de bedienden die als schimmen door het huis zweven benadrukken constant wat er speelt. Op de manier waarop Glazer het verhaal vertelt en vormgeeft valt weinig af te dingen. The zone of interest is hierdoor ongemeen beklemmend. Voeg daarbij een paar opvallende stijlkeuzes, zoals een rood scherm halverwege, alsof de stoppen van de film even doorslaan, maar ook de intermezzo's met de warmtecamera en tenslotte die met het Auschwitz-museum. Grotendeels zijn deze zaken geslaagd, om monotonie te voorkomen. Anderzijds ligt het er misschien ietwat dik bovenop. Dat geldt ook voor de muziek die aan het begin en aan het slot klinkt, ik had daaraan geen behoefte. Maar dit zijn slechts kleine kanttekeningen, bij een verder zeer sterke film. Een verhaal dat nog verteld moest worden en Glazer heeft dat heel knap gedaan.

Deze film komt in z'n eentje dicht in de buurt van mijn volledige top-3 'saaiste films ooit' .

Three Times is echt een slaapverwekkende vertoning. Het eerste verhaaltje is erg (erg!) dun. Het simpele feit dat liefde ingetogen wordt gebracht maakt het nog niet automatisch goed natuurlijk. Laat staan dat dit de ultieme verbeelding van liefde is. Vond de handjes-scene inderdaad clichematig en de muziek absoluut niet passend. Grootste pluspunt hier is het acteerwerk van Qi Shu.

Dan het tweede stuk, het officiele stomme gedeelte van de film. Wordt in de rest van Three Times amper een woord gezegd, hier beginnen de personages ineens in volzinnen te praten! Origineel om het stomme-film element te introduceren maar dit lijkt eigenlijk nergens op. Muziek is daarbij vreselijk. Wel mooie shots her en der, fraai kleur- en lichtgebruik ook.

Derde verhaal is het meest normaal maar heeft ook niet al te veel te bieden. Score is in ieder geval wel oke hier, een paar aardige ideeen verder maar het blijft weinig opzienbarend.

Samengevoegd wordt dat dus saaiheid in drievoud, hoewel de film als geheel nog wel iets beter is dan de som der delen.

Als je weet dat deze film drie keer het verhaal vertelt van een koppel dat door de Joegoslavische burgeroorlog hun liefde belemmerd ziet worden, dan kan je de rest van The high sun zo'n beetje wel uitspellen. In de uitwerking weet Matanic namelijk weinig bijzonders te brengen. Sterker nog, sommige ontwikkelingen, met name de dramatische momenten, zijn behoorlijk clichématig. Het raakte me dan ook niet. Het beste, want origineelste, is nog het derde verhaal en dan met name het einde. Verder in mijn ogen ten onrechte met prijzen overladen.