Opinions

Niet vaak zal ik het woord soap gebruiken voor een film maar in dit geval maak ik graag een uitzondering.

Sa Som i Himmelen is een ouderwets, glibberig stuk dramatiek dat je geheel volgens de regelen der kunst aan zich bindt. Het niveau van script (volgepropt met zoveel mogelijk verschillende drama's) en cinematografie (onrustig en lelijk) is soms bedenkelijk maar het is toch niet vervelend om naar deze film te kijken. Kortom: getrucceerd sentiment, maar het werkt wel. 2* dan maar.

Voordat dit in 2020 een Zomergastenfilm was, had deze film nul stemmen op de site. Nu dus 18. Ik had hem ook van toen opgenomen en bijna een jaar op m'n decoder laten staan. Maar blij dat ik Saf nu toch gezien heb. Het doet een beetje denken aan Ken Loach in Turkije (en Saadet Aksoy is dan weer een soort Olivia Wilde). Daarmee ook wel gelijk het manco van de film aangeduid, want de film is allemaal nogal nadrukkelijk in z'n schets van de maatschappelijke problematiek: het gaat over inhalige bouwondernemingen en een overschot aan arbeidskracht vanwege de Syrische oorlogsvluchtelingen. De sfeer van de bouwplaats is mooi getroffen. Een stukje na de helft neemt Saf een beetje een ander karakter aan, maar eigenlijk is de personage-uitwerking niet sterk genoeg om dit goed te volbrengen. Toch vond ik het over de hele linie een prima film. Eentje over de echte problemen.

Geweldig sterke film van Denis weer, een soort combinatie van Grandrieux en Refn (al kan de laatste alleen maar dromen van de zintuiglijke stijl van Denis, met z'n neonkleurtjes en opgepompte muziek). Narratief is het interessant (het shot met Raphaelle, de soldaten en het fietsje moet een droombeeld zijn), stilistisch erg mooi (dat shot van die bocht in de weg, de autorit van het nichtje), sterke muziek, die toch niet te prominent is. Vooral de tweede helft vind ik echt puntje van je stoel-werk. Wat een cineaste.

Leuke film, inderdaad beetje Bourne-achtig maar dan met Jolie. Het plot van Salt bevat de nodige onwaarschijnlijkheden maar is spannend en de vaart zit er goed in. Wel worden er helaas teveel cliché's gebruikt, met als treurigste de op het laatste moment verijdelde lancering van een atoomaanval, inclusief de onvermijdelijke klok en de sullige president. De actie is prima, redelijk gevarieerd (teveel achtervolgingsscenes, dat wel) en wordt gedragen door een overtuigende Jolie. Vond het einde ook vrij sterk. Laat trouwens ruimte open voor een vervolg. Prima bioscoopavondje al met al.

Vroeg me aanvankelijk af waarom de film een 16+ rating heeft, maar dat werd al snel pijnlijk duidelijk. Sommige beelden doen niet onder voor die uit de vernietigingskampen van de nazi's. Wat dat betreft was de herbebossing in noord-oost Brazilië een welkome afwisseling. Sowieso een heel bijzonder leven van deze man, Salgado, en natuurlijk ook zijn vrouw (zoals Wenders niet nalaat keer op keer duidelijk te maken).

Wat het gebrek aan kritiek betreft: ik zie deze film als een samenvatting van het oeuvre van Salgado, van al zijn foto-series. Omdat het medium film nu eenmaal een ander publiek trekt dan de mensen die fotoboeken kopen. Deze film is geen journalistiek, noch een biopic. Het persoonlijk leven van Salgado kwam louter voorbij voor zover dat relevant was om de fotoprojecten te begrijpen, maar gelukkig zeker niet meer. Stel je voor dat het telkens over dat zoontje met Down was gegaan, dan kan je net zo goed RTL gaan zitten kijken.

Aanrader.

De ontknoping vormt nogal een teleurstelling, ook retrospectief, omdat het mysterie van motieven en drijfveren volledig wordt weggenomen. Dat maakt Saltburn onherroepelijk platter. Het wordt op deze manier een film als ... (vult u maar in), maar staat ook in de traditie van bijvoorbeeld De Maupassants Bel-Ami. Verder is het wel onderhoudend en sfeervol, vooral ook de bijpersonages doen veel goeds. Met een wat verhulder einde was ik hier waarschijnlijk een stuk enthousiaster over geweest.

Vijftig tinten grijs avant la lettre, deze neo-noir. In elk shot zitten allerlei beige- en grijstinten en heldere kleuren zijn vrijwel niet bestaande in Le Samouraï. Ook de cameravoering is fraai. Bijvoorbeeld de scène voordat de twee politiemannen het appartement binnen gaan, prachtige suspense door de herhaling. Spanning wordt ook gecreëerd door een bijzonder shot in het huis van de pianiste, waarbij de camera vanaf de eerste verdieping naar beneden dwarrelt, ondertussen bij de kijker de suggestie wekkend dat er beneden iets bijzonders te zien zal zijn, bijvoorbeeld een lijk. Het echtpaar Delon vormt een prachtig koppel, zo typisch voor de Franse film; onderhuids broeit de diepste liefde maar beiden kunnen die niet werkelijk uiten. Het einde van Le Samouraï toont een heuse harakiri, maar uiteindelijk zijn zowel het verhaal als de personages ondergeschikt aan de sfeer van coolness die Melville doorgedreven hanteert. Fascinerend.

Het concept is best sterk, dat is ook waar Black Mirror vaak op drijft, maar de uitwerking is helemaal niet zo bijzonder, en vooral in de vormgeving wordt het niveau van een goede film niet gehaald. Beetje overschat derhalve.

Erg intrigerend, deze gezangen vanaf de tweede verdieping, objectief misschien wel neigend naar een meesterwerk maar subjectief inderdaad kil en afstandelijk (zie kapp).

Andersson experimenteert op meerdere niveau's. De statische shots per scene werken erg goed. Er gebeurt vaak een hele hoop in één beeld. Visueel deed het me verder wat denken aan Tati (zie ook TOR), denk vooral door de gedekte kleuren en strakke decors.

Wat mijns inziens niet goed uitpakt is het gebrek aan verhaallijn en uitgewerkte personages. De ideeen mogen goed zijn, afstandelijkheid wordt zo onontkoombaar. Breng de elementen van een moderne gesel-optocht of een dode Russische jongeman met een touw over zijn schouder in een normaal narratieve film en je creeert gegarandeerd kippenvel. Nu ontstond dat bij mij maar op één moment, namelijk in de magnifieke tram-opera-scene. Voor de duidelijkheid (maxcomthrilla): iedereen zingt mee, zelfs de man die maar half in beeld is. Voor mij het hoogtepunt van de film.

Verder een hoop grappige momenten (een porsche die wordt aangeduwd, heh, of een 100-jarige generaal die voor het hoofd van de ganse krijgsmacht de groeten aan Goring doet ) maar doordat het zo'n verzamelijk losse deuntjes is komt het geheel soms toch saaiig over.

Gedurfd project, groots uitgevoerd maar uiteindelijk is het gewoon niet mijn soort film. 3,5* bij mij het maximaal haalbare, dus scoort deze film maximaal.

Zelden zullen de voorbereidingen voor een alien-invasie laconieker zijn verlopen dan in Before we vanish. De aliens maken er geen punt van om hun plannen te delen en de mensen die op de hoogte zijn paniekeren totaal niet maar werken zelfs mee. Geeft een grappig effect, omdat je als kijker op het verkeerde been wordt gezet. Ondertussen klinkt er natuurlijk een zekere maatschappijkritiek in door, maar die is niet heel sterk. Het is vooral het bevreemdende verhaal wat Before we vanish de moeite waard maakt.

Bergman was het nog niet verleerd op z'n oude dag. Dat bewijst hij met Saraband, het fraaie vervolg op Scenes uit een huwelijk. Wederom een volledig personagegerichte film en wederom vol haat-liefdeverhoudingen. Misverstanden en onbegrip blijken de jaren overleefd te hebben, hetzelfde geldt voor het onvermogen de ander los te laten. Slechts één personage in de film is in staat tot echte liefde, en die is alleen zichtbaar in een fotolijstje. De opmerking van Mug over de cinematografie begrijp ik, maar eigenlijk ben ik van mening dat ook Scenes uit een huwelijk op dat gebied niet bijzonder uitblonk. Het lijkt niet Bergmans prioriteit te zijn in dit tweeluik. De muziek is wel erg fraai, en dan met name de orgelmuziek tijdens de scene in het kerkje. Overigens een typisch Bergmaneske scene. En daar zit de film vol mee. Dat maakt het eigenlijk automatisch een bovengemiddelde film.

Erg benieuwd ben ik naar deze trilogie, juist vanwege het thema. Gisteren dan het eerste deel gezien.

Sasom i en Spegel moet echt op gang komen. De simpele setting en het gebrek aan verhaal spelen de film in het begin parten. Pas wanneer God wordt geintroduceerd in de thematiek wordt de film naar een hoger niveau getild. Tegelijk lijkt het een beetje opgelegd: niet de film maar het thema staat centraal.

Dit levert enkele zeer sterke dialogen op, waarin het zoeken naar God ongekend expliciet naar voren wordt gebracht. Karin, als enige in het wit gekleed, lijkt heen en weer geslingerd tussen hemel en aarde, tussen krankzinnigheid en gezondheid. Op het hoogtepunt van haar psychose ziet ze dan God, niet door een wazige spiegel maar rechtstreeks (1 Korintiers 13:12). De zonnebril die ze opzet als ze per ambulancehelicopter vertrekt kan veel dingen betekenen.

De slotdialoog tussen vader en zoon is heel mooi. Het wordt inderdaad wel erg duidelijk gemaakt, maar die slotzin vond ik fantastisch. Het contrast tussen Karins zien van Gods aanwezigheid en dat van Minus kon niet groter zijn.

Wat me verder opviel is dat elke personage wel door anderen 'klein' wordt genoemd. Het nietige van de mens wordt hierdoor nog eens benadrukt.

Thematisch dus een erg sterke film, maar het blijft mij bij door het gebrek aan een goede inkadering een beetje teveel in de lucht hangen.

Een dikke 3,5*

Ruim zeven uur heeft Bela Tarr uitgetrokken voor het verfilmen van de roman van Krasznahorkai, die zo'n 320 pagina's telt. Het is ongeveer dezelfde tijd die Jackson nodig had om het ruim 1200 pagina's dikke epos In de ban van de ring op het witte scherm te brengen. In zeven uur kun je pak 'm beet tot halverwege Anna Karenina geraken, een buurtbarbecue organiseren of een dubbele etappe van het pieterpad lopen. Kwestie van prioriteiten, en de mijne lagen deze keer bij film kijken.

Ik zal maar direct opbiechten dat ik de film in drie etappes heb gezien, op aaneengesloten avonden. Tarr geeft deze ruimte mijns inziens met zijn pauze-aanduidingen, en daarbij is dat me in het verleden (bij Fanny och Alexander bijvoorbeeld) beter bevallen dan het in één ruk uitkijken van zo'n lang stuk cinema. De nadelen van het integraal bekijken van deze film, zoals indommelen, ongemakkelijke houdingen en verveling, wegen voor mij niet op tegen het voordeel van de 'beleving'.

Dan de film zelf, Satantango. Het verhaal is dat van een kleine gemeenschap van mensen die in genadeloze herfstregens als een stel koeien achter een charlatan aan wandelen, en zodoende ongemerkt dansen met de duivel. Volgens de DVD-hoes zou de teloorgang van het communisme hierin een rol spelen, en zouden de personages te karakteriseren zijn als 'lost souls' op zoek naar verlossing.

Daarin ligt ook direct mijn kritiek op Bela Tarr, omdat de film inhoudelijk te weinig biedt. Een post-communistische wereld mag misschien de context vormen, als thema wordt het niet uitgewerkt. Bovenstaande beschrijvingen komen dan ook nauwelijks in de film naar voren. De Hongaar maakt zich in plaats daarvan teveel schuldig aan traagfilmerij.

Vergelijk het met Tarkovsky, diens lange shot van de drie gezellen op een dolly in Stalker heeft zowel een esthetisch als een inhoudelijk doel; de personages reizen af naar the zone, verzonken in eigen gedachten, vol verwachtingen, hoop, spanning. Dat maakt die scene meesterlijk. Bij Tarr ontbreekt met name deze inhoudelijke functie (maar soms ook het esthetisch facet, zoals gezegd keren bepaalde shots te vaak terug) en is het dus veelal traag om het trage. Daardoor wordt Satantango een te geconstrueerde, doorgedreven en uitgepuurde stijloefening.

Het veelgeroemde hoofdstuk van het meisje met de kat is een goed voorbeeld. Voor mij was dit een matig en overbodig gedeelte van de film, omdat het 'wachten' op Irimias hier volkomen naar de achtergrond verdwijnt en de traagheid zijn functie verliest.

Natuurlijk zijn er ook veel mooie momenten, neem de eerste keer dat er zo'n lang tracking shot achter lopende personages voorbij komt, maar door de speelduur en de herhaling staat Satantango cinematografisch voor mij toch in de schaduw van Werckmeister Harmoniak. De beste scene is ook hier weer een dansscene, eigenlijk zat er in alle drie de films die ik van Tarr zag een prachtige kroegdans. Het mooie aan deze scene is dat mijn beleving met het verstrijken van de tijd veranderde (toenam), terwijl er op het scherm niets nieuws gebeurde. Hier werkte de traagheid dus enorm goed, en dat valt te verklaren uit het moment (vlak voordat Irimias zal komen) en de weerloosheid van alle personages.

Ik ben erg benieuwd geworden naar de roman waarop deze film is gebaseerd. Vooral of in het bronmateriaal thema's beter worden uitgewerkt, er meer inhoudelijke sporen worden getrokken. De film zal er natuurlijk niet van veranderen, maar het kan wel laten zien hoe Tarr hiermee om is gegaan en of hij de kans heeft gemist om een meesterwerk te maken over het post-communisme. Nu is Satantango eerder de ultieme slecht weer-film, maar ook unieke en aanbevelenswaardige cinema, in zeven uur eigenlijk nauwelijks saai wordend, mooi vormgegeven en met enkele schitterende scenes.

Indrukwekkend en indringend inderdaad. De opening is direct overweldigend, zo nabij als je je voelt. Son of Saul staat daardoor ook eigenlijk dichter bij de literaire ooggetuigenverslagen (Kertesz, Levi) dan bij veel andere holocaustfilms.

Over de stijl van de film is al veel gezegd en dit is ook hetgene wat Son of Saul werkelijk bijzonder maakt. Voor het merendeel van wat er plaatsvindt probeert Saul zich zoveel mogelijk af te sluiten, het niet waar te nemen, en slechts enkele keren werpt hij een scherpe blik om zich heen. Dit is prachtig vormgegeven door Nemes. Bij enkele shots, vooral de close-ups, moest ik ook wel aan Tarr denken. Samen met de geluidsband wordt er een audiovisueel ongekend realistisch en huiveringwekkend beeld gegeven van Auschwitz.

Het scenario vind ik eerlijk gezegd wel wat minder goed. Dat de hoofdpersoon zich in het hoofd haalt om juist dat kind te willen begraven daar kan ik nog wel inkomen, maar de toevalligheden waarmee hij daarbij in verschillende situaties belandt en hoe zijn omgeving daarop reageert vond ik niet zo overtuigend. Soms is er zelfs even een scene die je eruit haalt, bijvoorbeeld de dansende dokter. Dat duurt overigens nooit lang, meer naar het eind komen er nog weer een aantal scenes die je gewoonweg aan het beeld kluisteren.

Als we het hebben over de duiding dan denk ik dat er een dubbele laag in de titel zit die door de recensenten is gemist. Het lijkt natuurlijk te slaan op de jongen wiens lichaam Saul wil begraven, maar de film maakt duidelijk dat dit eigenlijk niet zijn zoon is. Saul heeft geen zoon. De titel duidt daarom denk ik ook op de hoofdpersoon zelf. Hiervoor heb je een beetje bijbelse achtergrondkennis nodig: Saul is in de bijbelse geschiedenis de eerste koning van Israel, de grote tegenstrever van koning David. Waar de door de joden verwachtte Messias wordt aangeduid als "Zoon van David" is onze hoofdpersoon in figuurlijk opzicht de "Zoon van Saul". Daar komt nog bij dat in de evangelieen Jezus, die zoon van David wordt genoemd, de uitspraak doet dat de doden hun doden moeten begraven. En juist dat zien we hier gebeuren; Saul zegt letterlijk dat zij, de leden van het Sonderkommando, allemaal dood zijn.
Al met al kan je de hoofdpersoon zien als een soort anti-Messias. Hij komt de Joden niet redden maar ze begraven.

Zeer knappe film dus, die vooral stilistisch een enorme kloof slaat ten opzichte van alle holocaustfilms tot nu toe, en die je als kijker alleen maar kan ondergaan. Toch vind ik het vanwege enkele narratieve keuzes geen meesterwerk.

Typische Netflix woke-film vol sterke vrouwenrollen. Allemaal leugens uit Hollywood. Nee, doe mij dan maar de goede oude tijd! Afijn, als je er doorheen kan prikken en krachtig voor ogen blijft houden dat niet de man maar de vrouw achter het knaloranje jaren '70 aanrecht hoort, dan is het wel een leuke film. Deneuve en Montand zijn op dreef. Kosten noch moeiten zijn gespaard qua locaties en de film weet geregeld te verrassen in z'n over-the-top chaos (die boot, whaha!). Ja, ik vond Le sauvage eigenlijk een kostelijke prent.

Ik heb zelf vrij lang zitten aanhikken tegen het bekijken van deze film. Zo'n onderwerp, ook nog eens waar gebeurd, dat zal wel weer een of andere standaard, nogal sentimentele film opleveren. Voor iedereen die dat ook denkt: zo'n film is het niet. La Scapahndre et la Papillon is juist allerminst standaard en haalt zijn grootste kracht uit de stijl. Dat gaat zelfs nog verder dan het filmen vanuit het blikveld van het locked-in personage. Erg sterk aangepakt door Schnabel. Verder inderdaad mag ook de humor van de voice-over niet onvermeld blijven. Wel komt dat eerste aspect van de film met name aan het einde alsnog bovendrijven, maar goed, dat is vrijwel onvermijdelijk. Aanrader.

De ogen van Liv Ullman. Voor mij vormt haar blik de kern van Scenes uit een Huwelijk.

Ik moest er wel even inkomen. De onafgebroken dialoog (soms zijn het eigenlijk meer monologen) in kleine ruimtes, vrijwel zonder andere personages, zuigt je echter langzaam in de film. Of niet zozeer in de film maar in het leven van twee mensen. Onvoorstelbaar wat voor diepte Bergman weer weet te leggen in zijn werk. Hij circelt om het paar heen en registreert genadeloos alle zwakke plekken, hij ontleed met haast chirurgische precisie hun gevoelens en gedachten. Prachtig wordt het tegenstrijdige in het huwelijk van deze twee mensen bloot gelegd: hun onvermogen om van elkaar te houden dat paradoxaal genoeg wordt gecombineerd met de onmogelijkheid om elkaar los te laten. Terwijl hun huwelijk een dalende lijn vertoont groeit hun relatie recht evenredig. Het eind van de film vormt dan ook een wereld van verschil met het begin, maar toch is er niets veranderd.

Geen enkele regisseur benadert de inhoud van literatuur zo dicht als Bergman. Maar hij benut de mogelijkheden van het medium film ook ten volle. Hier voornamelijk met de voor zijn werk kenmerkende close-ups van twee gezichten, in alle mogelijke variaties. En natuurlijk met de ogen van Liv Ullman. 4*

Onverstelbaar, al die lovende recensies. Om met Lousewies van der Laan te spreken: ik vond het ronduit pet. Een ongelofelijk slap verhaal dat van cliches aan elkaar hangt, tergend pathetische muziek en een Pacino die zichzelf onsterfelijk belachelijk maakt. Zelden zo'n karikatuur gezien op het witte doek. Die speech sloeg werkelijk alles, hoewel die bijna-zelfmoord scene er ook mocht zijn. Wat een prul.

1,5*

Fijn filmpje, (beduidend) beter dan Eternal sunshine of the spotless mind. Normaal gesproken houd ik helemaal niet zo van droomverbeelding, maar hier werkt het goed omdat de hele film droomachtig is. De vraag wat werkelijkheid is en wat niet doet er helemaal niet toe. Daardoor kan je ongestoord genieten van de leuke vondsten, het vlotte verloop en de grappige wendingen. Goeie rollen ook van Gainsbourg en Bernal. Zeer vermakelijke film dus.

Typische Leigh-film over de zelfkant van de samenleving. Wat een troosteloze toestand in het begin, maar wel erg goed getroffen wat mij betreft. Vanuit meerdere lijntjes bouwt Secrets & Lies rustig op, en het aardige is dat je ziet dat er van alles wringt tussen de personages zonder de aard daarvan te kennen. Ook als kijker wordt je geconfronteerd met geheimen en leugens. Het meest knappe van de film vind ik echter de interactie tussen Hortence en haar moeder plus de rest van de nieuwe familie. Twee totaal verschillende werelden, maar toch slaagt Leigh erin de wederzijdse band geloofwaardig te maken. Een ander sterk punt zijn de dialogen, voor 90% dan (soms is het net iets te toneelmatig misschien). Maar de scene tussen Hortence en haar vriendin bijvoorbeeld, mooi hoor. Minder te spreken ben ik over de muziek, die vooral wordt gebruikt om dode momenten op te vullen en daarbij veel te prominent aanwezig is. Cinematografisch is het ook weinig bijzonder, de prioriteit ligt duidelijk elders. De climax van Secrets & Lies mag er wezen (op kleine punten na) en plaatst vooral het personage Maurice tussen de helden van de filmgeschiedenis. Overtuigend drama.

Oke, als je dit ziet als een 'reguliere' film kan ik me voorstellen dat de associatie met Tatum & Jennifer opkomt. Moet je dus ook niet doen. Daisies is avant-garde kunst en daarvoor gelden andere wetten.

Vervolgens blijft het moeilijk hier iets zinnigs over te zeggen. Ik zag nooit absurdere mise-en-scene, de soundtrack overtreft ruimschoots die van Rabbits als het gaat om de mate van bizarheid en ik wed dat maar weinig regisseurs zo durven te kloten met kleurenfilters als hier gebeurt.

Genoeg geweldige ideeen met dito uitwerking dus. Of het daarmee een goede film is weet ik niet. Interessant en inventief in ieder geval wel. Dikke 3* van mij.

Dit schijnt toch het tweede deel te zijn uit de BRD-trilogie, Lola (die eerder werd gemaakt) de laatste. Twee panelen in kleur omsluiten dus deze zwart-wit film. Ik zag Die Sehnsucht der Veronika Voss onverhoopt als derde en weg is het effect.

Maar eigenlijk maakt het geen bal uit. Een vrouwelijk hoofdpersonage in het naoorlogse Duitsland, dat is de verbinding tussen deze films. Van de drie vrouwen vind ik Veronika echter het minst overtuigend. Ze is vrijwel alleen slachtoffer en daarbij niet sympathiek. Dat maakte dat het even duurde voor ik werd gegrepen door de film. Ondanks de fraaie zwart-wit fotografie, met perfecte belichting en kadrering.

Het laatste half uur is echter het sterkste. De ongrijpbare personages die Fassbinder kwistig rondstrooit (het oude echtpaar, de Amerikaanse soldaat, de ex-man van Veronika) geven, in combinatie met het onaardse decor van dr. Katz's huis, steeds meer een onwerkelijk sfeertje aan het verhaal. En ook nu slaat de triestheid aan het eind hard toe.

Gewoon weer een sterke film dus. 3,5*

Heel klassieke film. Niet alleen omdat het zich in de 19e eeuw afspeelt, maar ook omdat het plot zo uit een 19e eeuwse roman had kunnen komen. Visconti liet zich natuurlijk vaker inspireren door de literatuur. In het geval van Senso is de compositie wel erg rechtlijnig moet ik zeggen (Rocco en Il Gattopardo zijn veel complexer bijvoorbeeld). Wel ziet het er allemaal fraai uit, zeker voor bouwjaar 1954. Het geluid is eigenlijk meer verouderd dan het beeld. Tenslotte een mooie, dragende rol van Valli. Al met al: degelijke Visconti, bovengemiddelde film (hoewel je er geen drie van achter elkaar moet zien).

Op zijn tijd is het wel leuk om zo'n film te kijken. Zo'n film met politie, een infiltrant, de Amerikaanse president en een beetje schieten. The Sentinel heeft dat allemaal en kijkt dus lekker weg. Hij zou daarom ook een wat hogere score kunnen krijgen als er niet zoveel gaten en slordigheden in het plot hadden gezeten en het wat minder chaotisch in beeld was gebracht.

In zekere zin conventioneel, in zekere zin behoorlijk apart. La sentinelle blinkt niet echt uit in de vormgeving. De fletse kleuren en de gebruikte korrel geven de film zelfs de aanblik zo'n tien jaar ouder te zijn. Het verhaal echter is onderhoudend, en de vertelwijze, die soms gefragmenteerd aandoet, zeker als het aankomt op de subplots, prima. Sterker nog, ik vond de onafheid en de sprongsgewijze behandeling van de zijverhaaltjes en de bijpersonages erg goed uitpakken. Dat gezegd hebbend zijn de karakters niet altijd even geloofwaardig. Daar zit hem ook het bijzondere van de film deels in: hoofdpersoon Matthias werkt als patholoog-anatoom in opleiding, wordt tijdens een treinreis opgescheept met de restanten van een lichaam en besluit om onduidelijke redenen het geval tot op de bodem uit te zoeken. Zonder de kijker enig detail te besparen worden allerlei ontledende handelingen in beeld gebracht, soms werkt de hoofdpersoon zelfs met blote handen. Dit lijkt me niet ieders meug (hoewel het gaat om een gemummificeerd hoofd, maar toch). Hoe het nou precies zit met het complot is me trouwens niet helemaal duidelijk geworden. Al met al zeker wel de moeite waard, hoewel de hierboven genoteerde prijzenregen me weer overdreven lijkt.

Aangenaam vervolg op de serie. Het ziet er iets gelikter uit, wat qua vliegscenes wel prima is maar het algehele gevoel niet persé ten goede komt. Meer smoezeligheid op de planeten had ik bijvoorbeeld geapprecieerd. Qua verhaal is het logisch dat men voor het uitwerken van het subplot rond River is gegaan, dit is veruit de meest interessante lijn uit de 14-delige serie. De film Serenity komt, na een wisselvallig eerste deel, pas goed los vanaf de Reaver-aanval. De actievolle ontknoping en de band die ik al voelde met de personages tillen het geheel naar de drie sterren.

Zo, deze film is me een partij woke, maar dan in een tijd dat het grammaticaal nog awake was. (En toch, deze paradox is er een voor de fijnproevers, woke in de klassieke betekenis van het woord.) Zelfs de gevoeligheid bij het benoemen van iemand als 'coloured' komt een paar keer naar voren. Dat kon toen allemaal nog zonder de goegemeente over je heen te krijgen. Misschien vormde de behandeling van zwarte soldaten die terugkeerden naar de VS na WO II een reden voor John Ford om deze film te maken. Helaas strekt zijn wakkere blik op structurele maatschappelijke ongelijkheid zich niet uit tot de volkerenmoord op de indianen.

De eerste indianenaanval is trouwens wel een goed voorbeeld van de onbeholpenheid die soms over deze film heen ligt. Ze vallen blijkbaar aan door op paarden lángs een groep aanleggende militairen te rijden, zich als het ware presenterend om afgeschoten te worden. Dat deed Iñárritu toch een stuk beter in The revenant. Ik vond daarnaast het acteerwerk onbeholpen: de gehele cast is aan het overacteren. En, tenslotte, zijn ook de decors weinig overtuigend. Het kwaliteitsverschil met de iets latere westerns van Leone is behoorlijk groot.

Toch is Sergeant Rutledge een prima film en heeft het gisteren zelfs mijn avond gered. Het scenario is prima in orde (op het eind na), het onderwerp is boeiend, het tempo ligt goed en een aantal scenes steekt er bovenuit, waaronder die keer dat in het veld het lied 'Captain Buffalo' klinkt. De comic-relief in de rechtszaal werkt ook best goed, het is niet te aangezet, behalve dan misschien met die troep vrouwen. Blij dus dat ik voor het eerst iets van John Ford gezien heb (edit: klopt niet, tis m'n tweede). Overigens gewoon via youtube, de volledige film valt daar te bekijken in volgens mij goede kwaliteit.

Toch wel een erg matige, soms zelfs ronduit vervelende film. De handvol leuke grappen wordt volledig teniet gedaan door evenzoveel slechte. Qua plot ligt alles er ontzettend dik bovenop en het acteerwerk van met name de heren is om te janken. Het duurt ook erg lang voor er uberhaupt iets gebeurd, namelijk dat Monroe in beeld verschijnt. Zij redt de film met haar charme, maar verder is dit een prent van niks. Was al geen fan van Wilder, maar nu heeft hij wel definitief afgedaan voor me.

Een vrouwelijke regisseur die in een interview aangeeft een soort statement te willen maken over overspel (van vrouwen), dat kan niet goed gaan. Sexo por Compasion kwam op mij dan ook erg geforceerd over. De overspelige handelingen van Dolores zijn gewoon onlogisch, waarmee het hele plot een beetje belachelijk wordt. Ik zie niet in hoe je het leven van een man die erachter is gekomen bedrogen te zijn door zijn vrouw kunt redden door seks (uit compassie, uiteraard) met hem te hebben. Of nog erger; dat je een man op die manier pas kan koppelen aan je vriendin. De hele thematiek over hoer of heilige is ook al zoveel beter gedaan (speciaal Sonja uit Schuld en Boete). De personages zijn bij gevolg behoorlijk zwak. Met name de groep mannen handelt als een willoze school plankton.

Vooral in het tweede zwart-wit gedeelte is de stijl soms wel aardig. De bizarre acties van de pastoor zijn ook nog een pluspuntje.

Uiteindelijk slaagt Sexo por Compasion echter niet als film en ook niet als statement. 2*

De eerste helft van Shadow of a Doubt is aanloop, de tweede helft vond ik behoorlijk spannend. Vooral ook dankzij een goeie rol van Terese Wright als de jonge Charlie, een erg innemend personage. Sommige dingen zien er wat onbeholpen uit maar dat houdt Hitchcock eigenlijk ook in z'n latere werk en ik denk dat hij daar totaal geen belang aan hecht: visueel geloofwaardige actie is geen doel op zich, een bepaalde theatraliteit en zelfs "nepheid" kan sfeer geven. Qua stijl lijkt hij daarom een beetje aan te schurken tegen het expressionisme. Ik kan er wel van genieten en kom zoals meestal bij Hitchcock weer uit op 3,5.