Opinions

De laatste films van Ken Loach behoren voor mij tot de moeilijkste om een sterrenbeoordeling aan te geven. Enerzijds waardeer ik de menselijkheid en de geëngageerdheid ervan. Die raakt me ook. Ik kreeg in de eerste tien minuten al zo'n beetje buikpijn bij het idee wat een ellende de personages weer voor hun kiezen zouden krijgen, pfff. In Sorry we missed you zitten misschien nog wel meer momenten die emotie oproepen dan in I, Daniel Blake (hoewel de scene in de voedselbank krachtiger is, dat beeld blijft echt bij). Anderzijds hebben deze titels filmisch niet zoveel te bieden, is het soms iets te aangezet en vond ik het acteerwerk hier ook niet zo sterk. In mijn ogen is de rol van moeder Abbie eigenlijk interessanter dan die van de pakketbezorger. Dat zo'n vrouw met zulk werk niet genoeg geld verdient om een gezin te onderhouden stelt overduidelijk het hele systeem aan de kaak als fundamenteel oneerlijk. Qua impact is het eerder vier sterren maar ik houd het toch weer op 3,5.

Het autobiografische meesterwerk Onbepaald door het lot van Imre Kertesz beschouw ik als een van de beste boeken die ooit over de holocaust is geschreven. Dat komt allereerst doordat het boek vanuit het onschuldige, open perspectief van de 14-jarige hoofdpersoon is geschreven. Deze jongen kijkt bijna objectief naar alle gebeurtenissen en beschouwt veel dingen als volstrekt logisch. Ten tweede laat Kertesz zijn personage in de loop van het boek volwassen worden, en hij doet dat op zelden geevenaarde wijze. De laatste reden dat Onbepaald door het lot eruit springt in de stapel van holocaust-literatuur is de kerngedachte van het boek, namelijk dat Gyurka ook in de kampen zijn eigen lot bepaalde, vriendschappen sloot, keuze maakte, kortom dat deze periode een niet weg te denken onderdeel vormt van zijn leven. Juist dat maakt het einde van de roman zo schrijnend. De omgeving ziet hem als slachtoffer, voelt zich wellicht schuldig, en probeert hem daardoor te dwingen het leven in het concentratiekamp te vergeten. Gyurka is een buitenstaander geworden voor de mensen waar hij naar terug wilde keren, en dat komt nog harder aan, is veel minder logisch dan de wreedheden uit Buchenwald.

De film Sorstalanság blijft qua verhaalverloop trouw aan het boek, en ook de dialogen zijn vaak letterlijk terug te voeren op de tekst van Kertesz. Toch wordt het gevoel van het boek alleen tegen het einde benaderd. In het gedeelte daarvoor vond ik teveel sentimentaliteit zitten, bijvoorbeeld door de muziek van Morricone en door het overmatige gebruik van fade-outs. Tegelijk wordt te weinig geprobeerd door middel van een voice-over het naieve perspectief van Gyurka weer te geven. Daarmee vallen eigenlijk de eerste twee onderscheidende factoren van het boek al een beetje weg. Erg jammer. Wat wel goed blijft is het vermijden van veel direct geweld of anderszins shockerende taferelen. Zoals gezegd is wat mij betreft het laatste gedeelte van de film het beste. Het hoofdthema blijft namelijk behouden en geeft Sorstalanság een wending die in maar weinig holocaustkunst voorkomt.

Toch blijft ik als het aankomt op de wereldoorlogen, en waarschijnlijk geldt dat voor alle op werkelijkheid gebaseerde kunst, de voorkeur geven aan literatuur boven film. In boekvorm is er meer mogelijkheid om stijl en inhoud te integreren zonder allerlei kunstgrepen te moeten toepassen. Dat blijkt bijvoorbeeld weer in het nieuwe boek HhhH van Binet over de aanslag op nazikopstuk Reinhard Heydrich. Ook romans als De huid van Curzio Malaparte, Biljarten om halftien van Heinrich Boll en Kaddisj voor een niet geboren kind van Imre Kertesz beschouw ik als onverfilmbaar. Iedereen die deze film goed vond kan ik dus alleen maar aanraden dit soort boeken te lezen.

Iets te gemakkelijk, zoals wel vaker bij Koreeda. Het drama blijft te oppervlakkig en is ook een tikje clichématig uitgewerkt. Dat geldt niet voor het uitgangspunt uiteraard. De cameravoering is verzorgd, hoewel sommige beelden onnodig donker zijn (met name de DNA-test in het halfduister sloeg nergens op). En de muziek was ronduit afgezaagd. Koreeda kan de verwachtingen van Nobody Knows helaas niet meer waarmaken wat mij betreft.

Heel fraai inderdaad, sober maar toch meeslepend. Vanaf de eerste scene op het strand behoudt deze film voortdurend een hoog niveau. Niet vaak zag ik het onderwerp van rouwverwerking zo puur en integer uitgewerkt. Ondanks de simpelheid van het verhaal is dit een vrij complexe film die meerdere thema's beroerd. Alleen al de venijnige rivaliteit tussen moeder en vrouw (wellicht zelfs wat te dik erop) die ineens opduikt en ook weer verdwijnt, is zo invoelbaar.

En dan de cinematografie. De strandscene die ik al noemde is formidabel. De grootsheid van de golven, de eenzaamheid van Marie, de lichtreflecties op haar gezicht die gevormd worden door een subtiel samenspel van zee en zon. Prachtig gedaan. Maar er zijn vele kleine dingen die Sous le Sable zo mooi maken, bijvoorbeeld de 'reis-momenten', per trein of per auto met de spaarzame muziek. Dit is de eerste film van Ozon waar ik de stijl, gekenmerkt door soberheid, echt goed vind werken. Ook mede doordat scenes langer worden aangehouden en er veel momenten zijn zonder handelingen. Weinig woorden aan vuil maken verder. Genieten. 4*

Erg conceptueel inderdaad. Voer voor critici en filmstudenten, lekker knagen op alles. Maar mij boeit het niet echt, want de film mist een hart. Dat hart zou ofwel gevormd moeten worden door het personage Julie, maar die blijft de hele speelduur bleekjes, ofwel door de relatie met haar heroineverslaafde vriend. Helaas zijn verslaafden ook niet zo interessant, noch de relatie met een verslaafde, want dat loopt altijd op hetzelfde liedje uit. Hoewel de vertelwijze en het gebruik van ruimtes best goed zijn, ebde de interesse in het tweede uur weg en was het vooral uitzitten geblazen. Uitstekende rol trouwens van Tom Burke, dat mag nog even gezegd.

De rookmachine maakt overuren in deze magnifieke Sovjetkunst. Pas mijn tweede film van Kalatazov maar volgens mij zijn er geen tien regisseurs te vinden die beter een verhaal kunnen vertellen door middel van beelden dan deze man. Eisenstein 2.0, dat is het. Soy Cuba is zelfs een van de beste films die ik in jaren gezien heb. Het bereikt een punt dat het eigenlijk niet meer uitmaakt wat er nog op het beeld verschijnt, alles is goed en prachtig. Yo soy Fidel!

Beste Bondfilm die ik gezien heb (met The world is not enough als mijn guilty pleasure, vooral dankzij Sophie Marceau). Heerlijk sfeervolle opening met de día de muertos en opvolgende actie. Alleen al hoe Craig over dat randje op dat gebouw loopt helemaal in het begin, hij is best goed in humor door middel van lichaamstaal. Nadien een prima verhaal, goede actie, leuke badguys met een geloofwaardige dreiging, aangename ontwikkelingen rondom Seydoux (ik hou er wel van als het iets serieuzer is, anders blijft zo'n film toch al snel hangen, moet wel een goede balans zijn en dat is er hier). Maar het grote winstpunt ten opzichte van bijvoorbeeld No time to die is de vlekkeloze regie van Sam Mendes. Dit is echt een man die weet wat hij aan het doen is en alles in de hand heeft. Samen met Hoyte van Hoytema, een topteam. Heb er van genoten en eigenlijk voor het eerst dat ik een Bond ook echt goed vind. Meer van dit.

Weer filmmagie

Jackie staat in mijn top-10 en om maar direct de vergelijking te maken: Spencer is minder evenwichtig, het scenario is niet vlekkeloos, qua acteren wint Nathalie Portman en de cameravoering was in Jackie van nóg hoger niveau. En toch is ook Pablo Larraíns Diana-project fantastisch. De winstpunten zitten in het productiedesign en, vooral, de muziek.

Wát een geweldige filmscore. Dit is de meest effectvolle en daarom beste filmscore die ik in tijden gehoord heb. Elk moment met muziek doet wat. Elk moment zonder is zorgvuldig gekozen. Er zijn (grofweg) twee strijkstukken; de ene lijkt in z'n melodie te verwijzen naar het Erbarme Dich (Bach) en de ander naar Dido's lament (Purcell). Verder is er een fraai pianomotief dat klassieke en minimal invloeden combineert. Er zijn een paar geweldige momenten waarin jazz de boventoon voert. En een enkele maal orgel, jawel, en hoe! De uitsmijter in de autorit aan het eind zal ik niet verklappen.

Net als bij Larraíns vorige biografische films worden alle filmische middelen tegelijk aangewend om impact te creëren. De beste momenten van Spencer zorgen dan ook voor kippenvel en waterige ogen. Ik vind dit echt filmkunst van het hoogste niveau. Je krijgt niet het levensverhaal van Diana te zien (let op: ze volgt geen enkele keer in de film 'het protocol') maar je bent voor twee uur met haar verbonden. Wie alleen stilstaat bij de vraag of dit een Oscar oplevert voor Kristen Stewart en wat er allemaal niet klopt met de feiten, die begrijpt er gewoon niks van.

Wat niet voor de film spreekt, is dat de interviews met Holland, Zendaya en Batalon, een stuk leuker zijn dan wanneer je ze in Spider-Man samen ziet. Verder nogal wisselend niveau, in het begin vond ik er weinig aan, maar dat gevecht tussen Spider-Man en Doctor Strange is wel tof en ook de oudere Spider-Mans voegen zeker wat toe (vooral Maguire). Mooi einde ook, wat het klein houdt. Zeker dus niet het slechtste uit de Marvel-stal maar ook niet echt een topper.

Degelijke film, typisch Oscar-materiaal inderdaad. Minpuntjes zijn de vele shots van "veelbetekenende blikken", allerminst subtiel elke keer, en het acteerwerk van Ruffalo en Keaton, die er allebei op los schmieren. Het verhaal zelf is gewoon boeiend en dat houdt Spotlight dan ook overeind. Wat me wel opviel is dat er meermaals wordt gezegd dat de kerk alles zal doen om de onderzoeksjournalisten tegen te houden, maar uiteindelijk gebeurt er helemaal niks en blijkt het best makkelijk om de waarheid openbaar te maken. Nou ja, hindert niks voor een tussendoortje.

Zie tot m'n stomme verbazing dat de Spears-scene hier zowaar wordt geprezen, één van de lachwekkendste scenes die ik ooit zag (roze bivakmutsen, for crying out loud). Verder heb ik het gevoel te hebben gekeken naar een mislukte en veel te lange video-clip. Nauwelijks personage-uitwerking, nauwelijks dialoog (en de dialoog die er is wordt eindeloos herhaald), slechte muziek, kitscherige stijl en een paar lege one-liners over de Amerikaanse droom die moeten doen alsof het geheel nog enige inhoud heeft. Spring Breakers is als film een grap, maar helaas een slechte grap.

Mijn eerste en tot nu toe enige titel met Roger Moore en dit is precies hoe ik me een Bondfilm voorstel. Misschien ook omdat ik enkele films met Pierce Brosnan als eerste zag in de reeks, dat lijkt hier toch het meeste op. Moore doet het als charmeur echt beter dan Connery. De één op één gevechten zien er barslecht uit, maar de auto-achtervolging vond ik dan weer wel mooi ogen, zo ook de sets. En over mooi ogen gesproken: Triple X is een leuke en zelfbewuste Bondgirl met een paar heerlijke outfits. De rolpatroongrapjes die men erin stopt maken het allemaal wat minder archaïsch dan de eerste titels met Connery. Leuke film. Nu nog ééntje bekijken met Timothy Dalton.

Wat een vervelende, scriptmatige, gekunstelde, zouteloze, armetierige, van cliches aan elkaar hangende, duffe, zielloze, zeikerige, nietszeggende, flauwe, dertien-in-een-dozijn film. En de muziek was ook al niks. Bweh.

Deze film heeft voor mij alles om een vijf-sterrenfilm te zijn, maar krijgt dat toch net niet.

Het begin is ongelofelijk goed, de gedekte bruintinten
zorgen voor een onaardse sfeer zoals ik dat nog nooit eerder heb gezien. Hoogtepunt de scene op de lorrie met de hoofden tegen een onscherpe achtergrond, eindeloos mooi. Ook tijdens het vervolg, in de Zone, druipt de sfeer van het scherm. Zonder twijfel is dat een van de sterkste aspecten van de film. De dromerige opname van de bodem van het beekje is bijvoorbeeld eveneens fantastisch.

Stalker krijgt pas een enorme diepgang als de drie hoofdpersonen liggen uit te rusten en de gids ineens de bijbeltekst over de Emmaus-gangers aanhaalt. Zoals Mithrandil ook al aangaf is dit cruciaal. Voor mij kwam de film in een heel ander licht te staan: stalker identificeert zichzelf expliciet met Jezus Christus. Dat de schrijver (doornenkroon) daar vervolgens de spot mee drijft doet er niets aan af. Dat is juist het hele probleem, niemand gelooft er meer in, niemand gelooft meer in de weg die stalker wijst (of is). 'Het belangrijkste wat je moet doen is geloven'. Net als Jezus wordt stalker echter bespot, vernedert en afgewezen.
Hoe ik de mythische figuur 'Stekelvarken' hierin moet plaatsen weet ik niet. Aan de ene kant heeft hij trekjes van Kain, die zijn broer Abel vermoorde. Aan de andere kant wijst zijn verraad voor geld sterk naar Judas.
Een ander religieuze motief is het deuntje dat de Schrijver in het begin van de Zone fluit, afkomstig uit de Matteus-passion, het lijdensverhaal van Jezus op muziek gezet door J.S. Bach. Ik weet helaas niet welk fragment het is, wellicht zit daar nog een betekenis in.

Tegelijk vormt deze inhoud ook een beetje mijn bezwaar tegen de film. Ik kan de figuur die Tarkovsky voorschotelt als messias op bepaalde punten niet rijmen met de bijbelse Jezus. Maar misschien zoek ik er dan teveel in.

Inhoud, sfeer, prachtige beelden, zoals gezegd: deze film heeft alles wat film voor mij moet hebben. Maar het is het net niet, helaas. Misschien vanwege de inhoud, misschien vanwege de lengte, misschien wel vanwege de vele spelfouten in de ondertiteling.
Duidelijk is in ieder geval dat ik deze film nog eens moet herzien. 4,5*

Hele mooie film. Prachtige shots over de spoorbaan, veel memorabele scenes (wanneer Chris zijn maat van de rails trekt en ze elkaar verrot schelden terwijl de trein voorbijdendert bijvoorbeeld) en in de gesprekken een goede schets van jeugdvriendschap. Mooie spanningsboog tussen de vier hoofdpersonen en de 'grote jongens': de confrontatiescene wordt eigenlijk de gehele film opgebouwd.

Ik was echt verbaasd na afloop te zien dat deze film maar anderhalf uur geduurd heeft. En dat is in dit geval positief.

4*

Bij zo'n film komt het toch wel aan op de muziekscènes en die zijn hier overtuigender dan in de meeste andere muziekfilms (bijvoorbeeld ook uit 2018 Her Smell). Een deel van de liedjes is door Gaga zelf geschreven met hulp van een hoop anderen, waaronder hitmachine Mark Ronson, en dan heb je nog schrijfwerk van Cooper zag ik in de aftiteling. Het is vooral dat eerste optreden van Shallow dat filmisch goed werkt. Zelf vind ik dat Gaga maar één zangregister bespeelt (en Cooper een half register) dus een groot fan ben ik niet, maar je kan in elk geval begrijpen dat ze er binnen de film faam mee verwerft.

Het verhaal dan, dat is blijkbaar al meermaals verfilmt en dat lijkt wat veel van het goede. Toch vond ik de uitgebeelde relatie nog best wel interessant, hoewel absoluut niet verrassend. Zoals ook door anderen al aangedragen is met name de beslissende plotontknoping echter hopeloos ongeloofwaardig: welk probleem moet deze verhanging thuis nu precies oplossen? Qua acteerwerk heb ik niks bijzonders gezien. Cooper doet een combinatie van Eddy Vedder (maar dan zonder de stem) en Jeff Bridges en de film duurt net wat te lang om dat interessant te houden. Gaga krijgt waarschijnlijk vooral lof omdat het niet slecht is wat ze laat zien.

A star is born is een makkelijke wegkijker waarmee ik me op zich heb vermaakt, maar het laat geen indruk achter. Mag hopen dat dit nu de laatste keer is dat dit verhaal naar het witte doek wordt gebracht.

Verrassend slecht. Al het denkwerk en budget zijn vermoedelijk gestoken in de decors. Het verhaal is een gatenkaas en de personages zijn clichématig. Extra minpunten voor de chaotische en soms onnavolgbare actiescènes.

Voor mij geen jeugdsentiment bij deze film, dus niets staat een objectieve beoordeling in de weg.

Eigenlijk is het allemaal behoorlijk slecht. Het veel te snelle verhaal dat heenwalst over elke mogelijke emotie en de platte personages die enkel nietszeggende en stroperige dialogen ten beste geven zijn mijn grootste kritiekpunten. Dat en de verschrikkelijke beeldovergangen.

Toch weet de film wel te vermaken. Grappig bijvoorbeeld dat een eenzame robot in de woestijn sympathie kan opwekken. Ook het slotgevecht vond ik wel mooi in beeld gebracht, met zelfs bij het instappen in het vliegtuig een soort overlappende montage a la Eisenstein.

De film krijgt vanwege de historische waarde het voordeel van de twijfel: hij verdient eigenlijk een 2* maar krijgt een half puntje extra voor het spektakel van de finale.

Deze ook maar geprobeerd. De film heeft mijns inziens niet alleen een hogere amusementswaarde dan episode IV, het zit ook wat geheider in elkaar. Minder houterige dialogen, betere karakterontwikkeling. Vooral het eerste uur is behoorlijk sterk, tot en met de introductie van Yoda: toffe peer hij is! De strijd om het worstje met R2 vond ik erg grappig.

Helaas duurt de film wat te lang en begon het mij een beetje te vervelen. Vooral de onafgebroken stroom van irritante opmerkingen die door de robot (samen met die andere computer vormt hij het domme duo dat zo vaak in dit soort films optreedt) over ons wordt uitgestort is totaal onleuk. Ik ben het op dat punt helemaal eens met donnie darko.

Het einde is ook zwak, het is eigenlijk niet eens een einde. De film houdt gewoon op. Net als deze beoordeling: 3*.

Afgelopen winter zat ik in de bioscoop toen de 3D het begaf bij aanvang van de film, dus we konden onverrichter zake weer naar huis. Het kwam er niet van om de nieuwe Star Wars later alsnog in de bios te zien, dus nu maar de thuiservaring. Van van de eerdere zes films heb ik er volgens mij vier gezien, maar als achtergrond is dat ruim voldoende. Het verhaal stelt dan ook niet al te veel voor en de nieuwe hoofdpersoon Rey wordt na een sympathiek begin toch vrij snel een beetje zeikerig, als je het mij vraagt. De dialogen, vooral die tijdens actiescenes, zijn niet zo best, duidelijk bedoeld voor het grote publiek. Maar, toch is de film zeer amusant. Dat komt voor het grootste deel door het adembenemende production design. Het ziet er simpelweg geweldig uit. De actie is redelijk gedoseerd en niet zo overdreven als in de gemiddelde Marvel (hoewel vooral de scene in het ruimteschip van Solo er uit had gemogen). Als block-buster vind ik Star Wars - The force awakens dus positief afsteken bij veel van z'n genrebroeders, maar ik zie er geen nieuwe klassieker in, wat je toch op basis van het budget en de crew misschien wel een beetje had mogen hopen.

Alleen al vanwege een piepjonge Barney Stinson in Gestapo-jas is deze film de moeite. "Hij is bang!", jawel. Geinige satire over Amerika, de Amerikaanse film en misschien ook wel over Verhoeven zelf. Starship Troopers is daarmee eigenlijk beter te pruimen dan z'n meer serieuze oorlogsfilms.

Goed gedaan en verfrissend om eens een serie te zien die gaat over echte problemen. Stateless laat onder meer zien wat een repressief asielbeleid concreet betekent voor echte mensen. Dit is precies wat kunst moet doen en ook al eeuwen doet, alleen tegenwoordig heet het dan politiek correct en mag je het afserveren.

Ik vond de serie helemaal niet 'correct', er worden allerlei kanten belicht. Wat goed naar voren komt is hoe de verschillende manieren van van interne en externe druk binnen zo'n immigratie-organisatie z'n weerslag heeft op de gehanteerde 'aanpak'. Dit geldt zowel voor het geheel als het individu. De rol van kritische pers, van activisten, van onverschillige buitenstaanders, van opstandige migranten en van carrièremakers, het zit hier allemaal in.

Hoewel er weinig tot niks te lachen valt in Stateless, geeft de rol van Sofie Werner, de Australische die in het Barton detentiekamp belandt, constant een sfeer van fictie en daarmee ook wat lucht aan het geheel. Hierbij moet je weten dat dit gebaseerd is op het echte verhaal van Cornelia Rau, die in werkelijkheid 10 maanden doorbracht in zo'n kamp. Strahovski speelt een expressieve rol: vooral in de eerste episodes gaat ze all-in en ze is daar ook echt de ster van de show in mijn ogen. Geleidelijk aan zie je haar identiteit vervagen en is ze een getraumatiseerd slachtoffer onder andere getraumatiseerde slachtoffers.

Qua stijl heeft de serie een extreem digitale look, maar ik vond dat niet slecht werken. Muziek is me niet opgevallen. In individuele scenes zit de serie er wel eens naast op het gebied van geloofwaardigheid en ook de flash-backs zijn weinig indrukwekkend. Maar al met al door het onderwerp, de grondige verbeelding ervan via meerdere lijnen en het prima acteerwerk is Stateless de moeite van het kijken zondermeer waard. Zit zo rond de 3,5 ster bij mij.

Aardig filmpje hoor, maar meer zie ik er ook niet in. Rustig tempo, goed camerawerk, personages een tikje karikaturaal en niet altijd geloofwaardig, prima muziek, lekker sfeertje, mager verhaal. Dat is het toch gewoon? Zeker geen arthouse-meesterwerk ofzo.

Toch wel mooi gefilmd hoor. Cinematografisch en qua montage worden er fraaie dingen gedaan, hoewel het er soms ook net over is. Verhaaltje is verre van boeiend, vind sowieso de basisgedachte van zo'n soort plot al zwak. (Dat geldt zelfs voor de topper binnen dit genre, Mulholland Dr.) Style over substance noemde Reinbo het, ik zou het zelf wat positiever formuleren; Stay wordt gered door de stijl.

Mooie portretfilm. Vooral de café-scenes overtuigen, terwijl die van de schoolgang wat minder natuurlijk aanvoelen. Paar fraaie tracking-shots in de buitenscènes ook. Verhalend is er, zoals verwacht, niet heel veel te beleven, waardoor Stella zich wat mij betreft niet erg onderscheidt van andere films in het genre. Het hier al eerder genoemde Blue bird vind ik daarom een stukje beter. Ruime drie.

De vergelijkingen die er in dit topic worden getrokken vind ik maar niks. Tarkovsky, Tarr, Kaurismaki (!?), Bergman (!?). Het wordt steeds gekker. Nee, de enige adequate vergelijking lijkt mij die met Dreyers Ordet. Maar daarover later.

Stellet Licht opent prachtig met een eindeloos natuurshot. Ook daarna, eigenlijk gedurende de hele film, blijft de cinematografie van hoog niveau, de meest bijzondere scene's zijn al meermaals genoemd. Toch is de film mijns inziens wat te traag, niet zozeer door de filmstijl (integendeel), maar wel door wat daarbinnen gebeurd. Dat is mijns inziens namelijk toch een beetje te weinig, het verhaal krijgt niet echt diepgang en kent het een en ander aan cliche's (zo'n dramatische ontknoping in een net te harde regenbui bijvoorbeeld).

Al met al was dit nog zeker goed voor 3,5 ster als daar niet die ontknoping was geweest, die climax die inderdaad doet denken aan Ordet maar tevens volledig anders is omdat er hier geen kader is waarbinnen dit past. Het slaat eigenlijk compleet nergens op. Ook daarna komt er geen zinnige verklaring die deze plottwist zou kunnen rechtvaardigen, Stellet Licht wordt slechts vrij teleurstellend afgesloten met een zonsondergang.

Halve ster eraf daarom. Had hier meer van verwacht.

Inderdaad, de film biedt eigenlijk niets nieuws, is verrassend noch ambitieus. Met het eenvoudige, rechtlijnige verhaal en de efficiënte vormgeving wordt het moeilijk om hier geen dertien-in-een-dozijn drama in te zien.

Toch is Still Alice dat wat mij betreft niet. De grote verdienste van de film is dat het de tragiek van een mens met dementie voor de kijker invoelbaar maakt. Op wereldschaal stelt dit lijden allicht weinig voor, maar daarvoor bestaan kranten. Still Alice houdt het klein en daardoor is het drama als buitenstaander veel beter te vatten. Aangrijpend, de pijn van deze ene vrouw die alles had maar ook alles kwijt raakt, inclusief zichzelf.

Twee belangrijke elementen waardoor de film zo intiem wordt zijn het acteerwerk en de focus op een bepaald stadium van het ziekteproces. Om met dat laatste te beginnen: over dementie wordt wel eens gezegd dat het erger is voor de omgeving dan voor de patiënt, maar Still Alice laat alleen de fase daarvoor zien, waarin het drama voor niemand zo reëel en alles bepalend is als voor Alice. Ik vind het verwijt van sentimentaliteit mede daarom ook niet terecht. In Still Alice wordt het drama niet onnodig dramatischer gemaakt (bijvoorbeeld door beelden van verdere fysieke aftakeling in het verpleeghuis): dit is wat het is voor Alice, en je kan erdoor geraakt worden of niet.

Daarnaast is het acteerwerk van Moore zeer goed. De vervreemding van zichzelf, de emotie die dat met zich meebrengt, maar ook het ophouden van de schijn en de schaamte, ze weet het allemaal geloofwaardig te maken.

Een prachtige film dus. Simpel maar raak.

Behalve misschien het beroep van de hoofdpersoon vind ik Still life wel erg typische art-house. Leuk gedaan, en John May is een held, maar geen grote kunst. Bijvoorbeeld de vormgeving. De film bevat nauwelijks een handvol camerabewegingen; pas wanneer de protagonist zelf wat meer los komt begint ook het kader voorzichtig mee te bewegen. De kleuren worden dan wat warmer en en worden close-ups ingezet bij het gesprek met Kelly Stoker. Hier is duidelijk over nagedacht, iets te duidelijk zelfs. Het veelbesproken einde vond ik op zich wel werken, hoewel de grote opkomst bij het graf van Stoker teveel van het goede is. Het lijkt qua symboliek en functie een beetje op wat er in een zekere film van Von Trier gebeurt in het eindshot, alleen is laatstgenoemde veel krachtiger en non-sentimenteel.

Bij toeval tegenaan gelopen, nooit eerder bewust wat van Talking Heads geluisterd, maar tamelijk van m'n bank geblazen hierdoor. Geweldige ervaring; de muziek (dat natuurlijk met name), de choreografie en zelfs de cinematografie maken hier gewoon een kunststuk van. De opbouw is ook nog eens perfect, het gaat geen moment vervelen. Geniaal is hiervoor eigenlijk het enige woord.

Mooi weer, deze vroege Fellini die als het ware een tweeluik vormt met Le notti di Cabiria. De film kan gezien worden als een road-movie, het verhaal is divers, met vele ontmoetingen en speelse gebeurtenissen. Leuk is ook een klein spanningselement rond wat er nu werkelijk gebeurd is met Rosa. Qua acteerwerk steelt Giulietta Masina de show als de onweerstaanbare Gelsomina. Prachtig die gezichtsuitdrukkingen, van tragiek naar slapstick en terug. Halverwege weet La strada echt te ontroeren: eerst bij de dialoog tussen Gelsomina en 'de Gek', daarna bij de zuster in het klooster. De laatste tien minuten vond ik juist weer tegenvallen, vooral omdat het perspectief dan definitief verschuift naar Zampano. Dat had van mij niet gehoeven en voelde ook wat te melodramatisch aan. Niettemin kom ik op een hele ruime 3,5 sterren uit.

[Edit: ook helemaal eens met yeyo, mooie recensie.]