The Souvenir (2019)

The Souvenir Sterke film van Joanna Hogg. In het begin weet je nog niet precies waar Hogg heen wilt met The Souvenir, maar zodra Anthony geïntroduceerd wordt en je een inkijkje krijgt in relatie tussen Julie en Anthony wordt het een stuk beter. Je ziet gelijk dat dit een disfunctionele relatie is waarin Julie constant wordt gemanipuleerd door Anthony. Maar zoals het zo vaak gaat in dit soort relaties kan Julie maar moeilijk afscheid nemen van Anthony. Dat hij met een drugsverslaving kampt, komt dan ook niet echt als een verrassing. Het einde is fantastisch gedaan door Hogg, en eigenlijk had de film niet beter kunnen eindigen.

"Sound and Sight" noemde dit de 'de beste film van 2019' en dat zou ik ze zeer kwalijk nemen, ware het niet dat deze werkelijk slaapverwekkende vertoning alom goede kritieken krijg. Het moge duidelijk zijn dat mij de reden voor deze lof volledig is ontgaan. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft Julie [Honor Swinton Byrne], een 23-jarige filmstudente uit een welgesteld gezin die graag een film wil maken over een jongen uit Sutherland. Ze praat eens met wat potentiële producers, ouwehoert op de filmacademie vrolijk mee over de werken van Hitchcock en de Nouvelle Vague en sponsort de heroïneverslaving van haar arrogante, onuitstaanbare 'geliefde' Anthony [Tom Burke]. Van karakterontwikkeling is geen sprake, van enige dramatische opbouw of emotie al helemaal niet en wanneer voormalig filmstudent Patrick [Richard Ayoade] verkondigt dat je films 'gewoon moet maken', bekruipt je het gevoel dat de maker van "The Souvenir" net zo amateuristisch is als de hoofdpersoon. Regisseur Joanna Hogg is echter een gerespecteerde en veelvuldig geprezen filmmaakster en dat is blijkbaar genoeg om deze film de hemel in te prijzen. Zonder enige twijfel de meest overschatte film van de eeuw... tot nu toe.

Obvious Soms weet je wat voor film je te pakken hebt als de film nog maar net begonnen is. Hier had ik dat gevoel ook meteen. En dat was helaas niet positief. Dat de film saai is komt vooral omdat het leeft in de troosteloze arthouse wereld met weer film als onderliggend onderwerp. Ook weer van die lelijke kaders en die dan gewoon laten staan, en van die waardeloze muziek die dan gewoon afgekapt worden is ook weer zo een arthouse trope om onkunde om te zetten in bewuste keuzes. Het is de meest luie vorm van filmmaken. Het is jammer voor de dochter van Tilda Swinton die haar best doet. De relatie is ook wel bekend in filmland maar misschien is deze meneer nog wel een tandje meer loser dan gebruikelijk. Hoop voor Hogg niet dat dat helemaal autobiografisch was (wat de gehele film wel erg duidelijk is) mijn god wat een loser. Ja ik kon hier helemaal niks mee. Zo jammer dat net als bij een Netflix romcom, je bij dit soort arthouse films ook precies weet waar het heen gaat. 1.5 sterren ben hier wel klaar mee.