The Eternal Daughter (2022)

Filmmaker Julie Hart [Tilda Swinton] arriveert met haar moeder Rosalind [Tilda Swinton] en haar hond Louis bij een oud en ietwat sinister hotel waar Rosalind vroeger regelmatig met haar zus kwam. Julies gespannen discussies met de receptionist [Carly-Sophia Davies] over de hotelkamer en nachtelijke geluidsoverlast worden afgewisseld met ontmoetingen met de vriendelijke hotelgast Bill [Joseph Mydell] in een film die misschien interesse opwekt met Swintons (zinloze) dubbelrol en de onheilspellende muzikale score, maar het gaat nergens heen.

Net als de twee voorgaande Souvenir-films van Hogg lijkt ook deze film autobiografisch – de hoofdpersoon is een filmmaker die een film over haar relatie met haar moeder wil maken hetgeen blijkbaar deze film heeft opgeleverd – en balanceert de film tussen boeiend en saai (er gebeurt weinig), maar net als de eerste Souvenir-film valt bij deze film het kwartje de goede kant op en vind ik het een mooie film. Psychologisch ontvouwt zich het drama dat de moeder steeds meer nare herinneringen krijgt in het huis waar ze is opgegroeid terwijl de dochter altijd heeft gewild dat haar moeder gelukkig is en niet weet wat ze verkeerd heeft gedaan. De film maakt bewust gebruik van de elementen c.q. clichés van het gotische spookverhaal, van het door mist omgeven oude, verlaten huis waar het ’s nachts spookt tot en met de twist op het einde en de boodschap dat dode dierbaren voortleven in onze herinnering en ons hart (waarnaar ook de titel verwijst), maar doet dat intelligent en op een wijze die een zekere spanning opwekt en uiteindelijk verrast.

Niet 100% overtuigd van deze film. Nochtans doet de film heel veel dingen goed. Niet dat het zo moeilijk om wat gothic sfeer te creëren met deze setting. Het oude hotel heeft veel weg van een griezelig kasteel, zeker met rondhangende mist en die talloze bomen op het domein. Er hangt een constant groezelig sfeertje dat we ook al terugzagen in tal van andere films. Ook het decor binnen was de moeite met veel details en ouderwetse kamers en behangpapier. De receptioniste is eveneens mysterieus, nouja, bij momenten nogal nors en weinig klantvriendelijk. Alsof het haar te veel was en haar dagelijkse vertrek 's avonds laat leek meer op een vlucht alsof ze absoluut niet wou overnachten in het hotel. Uiteindelijk loopt het allemaal met een sisser af. Er gebeurt ook niet bijster veel. Wel een prima dubbelrol van Tilda Swinton. De kleine climax op het einde redde het alvast niet voor me. Daarvoor was het iets te lang wachten op Godot.