Opinions

Hele fraaie film. Het verhaal is eenvoudig en puur, de muziek is zowel weemoedig als vrolijk en de visuele stijl is vrijwel perfect: de wereld van David Lynch is ook in deze film ongelofelijk gestileerd, wat nog versterkt wordt door de intensiteit en de spanning die hij in elke camerabeweging weet te leggen.

Enkele momenten (herinneringen aan WO II, de vrouw met de herten, het sterke einde) geven de film net dat vleugje genialiteit voor 4*.

Hoe meer ik van Jarmusch zie, hoe meer ik het ga waarderen. De flegmatieke personages, strakke cinematografie en trefzekere muziekkeuze staan gewoon garant voor kijkplezier. Vind hier dan ook weinig pretentieus of arthouserigs aan. Nee prima film zoals alleen Jarmusch ze kan maken. Ik moet rap Down by law herzien.

Weinig bijzondere film van Welles. In het Hollywood-keurslijf gedwongen kon hij, naar eigen zeggen, niets van zichzelf in deze film stoppen. Het gevolg is een vrij standaard verhaaltje dat wel kan onderhouden maar nergens uitblinkt.

Zeker geen moeite voor doen. 3*

(Een correctie van de plotomschrijving is ingestuurd.)

Eerste uur vond ik intrigerend en goed, maar ik struikel over de verkrachtingsscene en daarna was ik er wel klaar mee. De gedetailleerde en halferotische manier waarop het in beeld wordt gebracht (met veel gezucht en close-ups) en wat Peckinpah daarmee wil zeggen komt op mij onzuiver over. Gesuggereerd wordt dat Amy het deels wel en deels niet wil en dat ze nadien ook méér gevoelens voor Charlie heeft, maar nadere uitwerking hiervan ontbreekt, en in het vervolg plooit Amy mee met de grillen van het plot. Hiermee verliest ze haar positie als zelfstandig subject wat juist in het eerste deel van Straw dogs zo sterk is (in de verhouding met haar man David en met het dorp). Eigenlijk is het een vrij grove vorm van seksisme, niet alleen binnen de film maar ook in hoe de film zijn verhaal presenteert aan de kijker.

Ik moest een beetje denken aan A history of violence, zonder twijfel is Cronenberg geïnspireerd door Penckinpah, waar ook geweld en seks, en het bestendigen van mannelijke dominantie door middel daarvan, verbonden worden maar op een in mijn ogen veel sterkere manier. Iets soortgelijks geldt voor de omstreden scene in Last Tango in Paris, omdat die scene narratief veel beter ingebed is en in zekere zin zelfs noodzakelijk voor de personage-psychologie, maar ook omdat de dynamiek tussen de man en de vrouw nadien veel gelaagder is en Schneider haar zelfstandigheid behoudt of zelfs terugwint.

Afijn, ik zie de kwaliteit wel waarmee Straw dogs is gemaakt, hoewel sommige dingen er knullig uit zien en ook de geloofwaardigheid dus op meerdere punten tekort schiet, maar mijn filmervaring is vanaf halverwege echt negatief geweest. Als het aankomt op de titelverklaring dan lijkt het mij dat de Nyles de stroman representeert: de dorpelingen beschuldigen hem van hetgene waar ze eigenlijk zelf op uit zijn. Misschien dat je ook in de overige relaties iets hiervan kan terugzien maar dan wordt het al redelijk snel gezocht. Of zijn er andere plausibele verklaringen voor de titel?

Meh. Het kwam allemaal niet goed bij elkaar voor mij. Vooral de droomstukken niet. Het idee van een bedrijf dat dromen gebruikt om reclame te maken is wel goed en in het begin levert dat ook grappige dingen op, met name dat vreten van kippenvleugels. Maar wanneer de droomwereld het steeds meer overneemt zakt Strawberry mansion alsmaar verder in en wordt het flauw. Zat te wachten op de eindcredits. De opvallende score van Dan Deacon moet overigens nog wel vermeld worden. Ik weet niet precies wat ik ervan vind maar bij deze film paste het goed en ik denk dat de connectie met Lynch die sommigen zien voornamelijk komt van de muziek.

Gekeken vanwege Tatiana Maslany, en dan valt de film niet tegen: ze speelt een grote en goede rol. Samen met Gyllenhaal de enige acteur van naam in Stronger, dat is alvast een goede keuze. Maslany is natuurlijk bekend van haar geweldige vertolking in Orphan Black (de op één na beste serie ooit). Maar afijn, daar zal ik het verder niet over hebben. Stronger kent een aantal oprechte momenten en goed uitgewerkte lijnen: de relatie tussen Jeff en Erin met name, maar ook de rivaliteit tussen moeder Patty en Erin, en dan het hele heldenaspect rondom Jeff. Helaas is het soms en met name richting het einde toch teveel aangezet en verliest ook het drama aan kracht. Stilistisch stelt het weinig voor, erg op veilig allemaal. Verder dus puik acteerwerk van Gyllenhaal en TMas en de rest stoorde mij niet (vond die familie hoewel irritant eigenlijk wel realistisch).

Ja precies, dit lijkt mij ook interessant om te weten. Van de podcastaflevering The Satire Paradox heb ik begrepen dat een programma als 'The Colbert Report', door velen gezien als een satire op conservatieve talking points in de VS, door een Republikeins publiek ook goed gewaardeerd werd: ze zagen er geen satire in. Met mijn westerse bril op vind ik Stupeur et tremblements uitgesproken negatief over de Japanse bedrijfscultuur (ondanks de twee goedwillende personages die er ook zijn), maar het zou mij helemaal niet verbazen als Japanners het vooral als een film zien over een domme westerling.

De film zelf dan, ik moest er even inkomen, maar na ongeveer een halfuur wisten Stupeur et tremblements en met name Sylvie Testud me voor zich te winnen. Dat stukje met die rekeningen die gecontroleerd moeten worden is erg grappig. Al voor de naam van de hoofdpersoon valt, zie je dat regisseur Corneau zich laat inspireren door de film 'Amélie'. De toon van de voice-over bijvoorbeeld en sommige gedragingen van de hoofdpersoon eveneens. Het is nog best lastig om er helemaal de vinger op te leggen, maar tijdens het kijken is het overduidelijk. (Iemand anders suggereert hierboven Dogville, geen idee waar dat vandaan komt, film heeft er werkelijk in geen enkel opzicht verwantschap mee). De score, die bestaat uit Goldberg-variaties op clavecimbel, is een merkwaardige en ongeïnspireerde keuze trouwens. Maar verder dus een prima filmpje.

Lichtjes en luchtigjes teleurgesteld. Maar snel daarachteraan: goeie film hoor.

De uitspraken hier over zowel script (een van de mooiste liefdesverhaal ooit) als cinematografie (verwennerij voor het oog) deel ik niet helemaal.

Om met het laatste te beginnen: visueel is de film mooi, strak. Vooral de belichting valt op. Het lijkt wel alsof Su-ki-da puur bij natuurlijk licht is opgenomen. Geeft een echte sfeer aan de omgeving, haast Nederlands met die luchten. Daarnaast zijn de silhouet-shots met tegenlicht erg mooi, en ook die lange take op de dijk terwijl de kleurstelling voortdurend verandert mag er wezen. Aan de andere kant is het toch vooral minimalistisch, met weinig dynamiek. Niet erg, maar ik zou het geen verwennerij noemen. Het pakt mij ook niet zo als een Tarkovsky (hier eveneens genoemd).

Dan het script, dat is waar de film voor mij tekort schiet. Begin en einde zijn goed maar het middengedeelte vond ik zwakker. Sommige scenes schreeuwen om dialoog terwijl de personages niet verder komen dan het stamelen van uh, oh en ah. Niet dat er niks gezegd wordt is hier het probleem, maar wel dat er slechts onbeduidende zinnen worden uitgesproken. Met uitzondering van de laatste scene dan. Personages zijn daardoor flets, oningekleurd. Zo'n 'voorbestemde' liefde met geen andere basis dan een vrij onbeduidend deuntje kan mij niet overtuigen. Tweede deel vond ik ook wat minder, de ontmoeting in de studio komt nogal uit de lucht vallen en mist alle magie.

Genoeg mooie momenten, dat wel. Die eerste zoen bijvoorbeeld. Ook het einde vond ik goed. Ik had het nogal gemakkelijk gevonden als de film stopt op het dieptepunt van het drama. Laatste scene maakt het juist helemaal af, is zelfs de kern van de film.

Gewoon mooi, hoewel geen topper. 3,5*

Een moeder komt stomdronken thuis en zakt, nadat ze haar zoon twee meppen heeft gegeven, op de keukenvloer in slaap. Ongemerkt pist ze in haar broek. De zoon haalt een broodrooster uit elkaar en gooit deze in de plas urine, waardoor moederlief een flinke elektrische schok krijgt.

En vanaf dit moment gaat het bergafwaarts...

Het begin dus van een fijn Deens filmavondje, volgens receptuur dat slechts aan enkele ingewijden bekend is, maar dat tenminste een paar eenheden rottigheid en een flinke scheut kleurloosheid bevat. In de psychiatrie wordt wel eens gesproken over 'de wet van behoud van ellende', en dat is ook van toepassing op Submarino.

Toch komt deze film wat mij betreft minder hard binnen dan Festen, die compromislozer, zwarter en rauwer is, terwijl Submarino ook plaats inruimt voor sentiment, voor goede bedoelingen en voor hoop.

Daarmee is Submarino een veel gewoner drama geworden dan de voorgaande films van Vinterberg. Het is een soort Suzanne Bier-plus. Ik zie dit dan ook zeker niet als de grote heropstanding van de Deen. Daarmee zou een leuke, frisse film als Dear Wendy tekort worden gedaan. Wél is Submarino een soort doorstart in de carriere van Vinterberg. Met deze vrij evenwichtige film gaat hij zeker het publiek aan zich binden, meer dan bij zijn vorige producties het geval was.

Ook bij mij werkte het goed, en zeker het einde is ontroerend. Vinterberg slingert er nog maar even een orgel in, en Scandinavischer kan het welhaast niet meer. Toch hoop ik dat hij in de toekomst weer wat meer zal experimenteren, iets meer durf toont om buiten de traditie te stappen. Daarmee is hij tenslotte groot geworden. Festen evenaren, dat zal er echter wel niet meer inzitten.

De eerste helft van Sud Pralad vond ik nogal taai: het is rommelig verteld, weinig enerverend in z'n drama, maar heeft wel een soort ongepolijste schoonheid in de cinematografie zitten. Het gedeelte in de jungle kapselde me daarentegen in, langzamerhand weliswaar, en tegen de tijd dat de ontknoping zich voordoet zat ik als betoverd naar het beeld te staren. Geweldig geluid ook. Het mythische in de vertelling is wat mij betreft niet zo interessant maar de beelden hebben een bezwerende kracht. Bijzonder.

Zanderiger dan Gerry, waarvoor hulde.

Ik ga mee met alle positieve punten die al zijn genoemd: sterke verhaalsituatie, stijlvolle cinematografie, mooie diepere laag en beklemmende muzikale ondersteuning.

Toch kom ik net niet aan vier sterren. Het middengedeelte van Suna no Onna is me daarvoor te saai. Een half uur minder had de film zeker goed gedaan.

Inhoudelijk viel mij vooral op dat de man niet wenst te praten over zijn Tokio. Het paradijselijke beeld dat de vrouw hiervan heeft lijkt hem eerder te irriteren, omdat het ontmaskert dat zijn oude leven uiteindelijk niet waardevoller was dan zijn huidige bestaan. Merk ook op dat hij de eerste dag vrijwillig bereid is zand te scheppen en hij zich pas verzet op het moment dat hij hiertoe gedwongen wordt. Het enige wat hij wenst is vrijheid, of eigenlijk: bevrijd te worden.

Veel meer zie ik er ook niet in.

Een fraaie, kunstzinnige film dus waarvan ik vind dat hij wat te lang duurt en die daardoor onnodig saaiig wordt. Dikke 3,5*.

Wat een lief filmpje zeg!

Grappig dat iedereen het hier met name heeft over de technische en cinematografische kracht van Sunrise. Die is er zeker, maar de film straalt voor mij toch allereerst heel veel gevoel uit. Dat is waarschijnlijk vooral de verdienste van een onweerstaanbare Janet Gaynor. Wat een rol! De levenslust, het plezier, liefde, het spat allemaal van het scherm en wordt overgedragen op de kijker. Een vrij simpel verhaaltje wordt zodoende heel ontroerend drama en vertederend feel-good. Het is eenvoudig en misschien zelfs primitief maar daar kan alle geliktheid van veel hedendaagse films echt niet tegenop. Ik heb enorm meegeleefd. De sfeer is heerlijk, met al die aangezette contrasten. Ook ziet de film er nog eens fantastisch uit.

Een klein pareltje dus. 4*

Tamelijk klassieke familiekroniek, waarin drie generaties worden geportretteerd van een Joodse familie in Hongarije. Ik ben het eens met The One Ring dat Sunshine een beetje gehaast verteld lijkt te worden, ondanks de lengte, en echt heel bijzonder wordt het nergens. Toch is de film zeer genietbaar en degelijk, met wat mij betreft sterk acteerwerk van Fiennes (knap hoe hij de drie opeenvolgende stamhouders telkens op een net andere manier gestalte weet te geven), mooie muzikale motieven en interessante thematiek, waarbij Valerie uiteindelijk als triomfantelijk middelpunt geldt: zij is degene die zich niet laat sturen door de omstandigheden en haar leven inricht zoals ze het zelf wil, onafhankelijk van ideologie maar altijd gericht op de concrete mensen om haar heen. Een fijne film dus van Szabó, die alleen net iets meer een eigen gezicht had mogen hebben.

En omdat het niet vaak genoeg gezegd kan worden:

Antisemitism is the creed of resentfull and unsuccesfull people. It's a shared madness [...]. The worst thing of antisemitism is that it's a philosophy of Philistines; it's in bad taste.

Typische post-Franco film, erg vergelijkbaar bijvoorbeeld met Saura's La prima Angélica. Centraal staan in deze films familierelaties, waarbij een onverwerkt verleden en de verhouding tussen jeugd en volwassenheid steevast een belangrijke rol spelen. Mooi in El Sur is vooral de geleidelijke verwijdering tussen een opgroeiend dochter en haar vader, die deels wordt veroorzaakt doordat hij zich niet los kan maken van zijn verleden en deels doordat zij volwassen wordt. Enkele fraaie beelden springen extra in het oog omdat de film verder vrij sober in beeld gebracht is. Al met al wel mooi, maar niet erg speciaal.

Gave film. Ik ken de Argento-versie niet en ben ook geen horror-liefhebber, maar als ik de reacties zo lees lijkt dat alleen maar te helpen om Suspiria uit 2018 te waarderen. De film is niet zozeer spannend als wel intrigerend en dat over de gehele lijn, ondanks de climactische opbouw. Visueel onderscheidt Suspiria zich allereerst door de decors, vooral die dansschool is bepalend en in bredere zin eigenlijk de hele setting van een grauw Duitsland dat door terreur in z'n greep wordt gehouden. Er zijn ook genoeg fraaie momenten vanuit de cinematografie zelf en de montage (met name de cross-cutting natuurlijk). Er zit duidelijk een visie achter, of je het nu mooi vindt of niet. De dubbelrol van Swinton had ik eerlijk gezegd niet herkend, het is echter vooral Dakota Johnson die indruk maakt met haar geloofwaardige transformatie. Wat ik alleen nog niet goed begrijp; was Blanc nou mother Suspirium die in Suzie gaat huizen, of was Suzie eigenlijk vanaf het begin al de belichaming van mother Suspirium? En dan de muziek, ja, dat begin en eindnummer van Yorke is natuurlijk fantastisch en wie dat niet hoort moet echt eens de bossen peterselie uit z'n oren halen.

Duffe uitstraling? Dat zijn sinds tweeënhalf jaar de laatste twee woorden op deze pagina. Niet echt een typering die ik herken, integendeel, Suzhou He is een dynamische en levendige film, chaotisch, niet volledig te doorgronden, nonchalant, mooi, kortom: het verbeeldt in z'n vorm de stad waarin het speelt, Shanghai en vooral de omgeving van de rivier Suzhou.
Zoals Yak al suggereert lijkt het mij dat de beide verhalen uiteindelijk allebei uit de fantasie van de hoofdpersoon, die gezichtsloos blijft, zijn ontsproten. Heel relevant is dat verder niet. De twee verhalen en hun onderlinge verbondenheid zijn voor de speelduur interessant genoeg en de slotscène blijft sowieso wel z'n kracht houden.
Zoals gezegd is het vooral de vormgeving die Suzhou He tot zo'n fijne film maken. Veel point-of-view shots met handheld camerawerk, maar tegelijk fraaie belichting en expressief kleurgebruik, wat een erg sterke combinatie blijkt. De montage wordt gekenmerkt door een hoop jump-cuts (vooral de shots vanonder de brug in het begin zijn gaaf). Muzikaal vond ik het ook erg goed, het is vaak bijna klassieke filmmuziek wat je hoort maar toch net een beetje anders, en ook dit combineert door het contrast weer erg goed met de rest van de film en z'n Aziatische uitstraling.
Bijzondere film. Niks dufs aan.

Een heel eigenzinnige film, die in alle opzichten een eigen wereld creëert. Dat zit in het afstandelijke acteren, in het kleurenpalet, in de motieven, overal eigenlijk wel in. Sweetie is ook visueel zeker geen doordeweeks filmpje. Ik moest denken aan David Lynch en een beetje aan Lanthimos. Kan me wel voorstellen dat het als gekunsteld wordt ervaren. Zelf kreeg ik weinig binding met het geheel en kom niet hoger dan 3*, ondanks dat ik de prent waardeer om z'n eigenzinnigheid.

Zoals zoveel werk van Ozon geeft Swimming Pool me een wat onbestemd gevoel. Het is alsof hij zelf niet helemaal goed weet wat hij nu wil met deze film, die daardoor pointloos blijft. De verhaalstructuur, waarbij zich een deel afspeelt in de fantasie van een schrijverster, vind ik eerlijk gezegd een flauwiteit. De sterkte van Ozon ligt in zijn rust, in de kalme stijl die hij hanteert, zonder veel opsmuk maar met een zekere efficiente schoonheid. Zijn films blijven voor mij daarmee echter wat te mat, en alleen het ontroerende Sous le sable maakt op deze regel een uitzondering. Ik zou graag iets meer grootsheid zien bij Ozon. Voor Swimming Pool maar weer een redelijke drie sterren.

Zelfde verhaal als bij Boogie Nights: een aardige voorstudie voor Magnolia, meer niet. Er zijn bijvoorbeeld wat glimpjes van de dynamische takes waarbij een wandelend persoon gevolgd wordt, en de cast vertoont overeenkomsten. Daar staat tegenover dat de personages vrij zwak zijn, met name Jimmy is psychologisch erg plat uitgewerkt. Ook narratief is Hard Eight op z'n best modaal te noemen. Verder zijn vooral de rust en de sfeervolle muziek vermeldenswaardig. Toch blijft het eigenaardig dat Anderson weliswaar zijn potentie laat zien in genoemde twee films, maar absoluut niet het niveau weet te halen van dat ene meesterwerk dat hij aansluitend maakte.

Even intrigerend als deprimerend, dit post-moderne en existentialistische werkje. Veel tamelijk bizarre situaties en vondsten, zoals het immer brandende huis van Hazel. Hopen symboliek ook, die ik voor het grootste gedeelte niet vatte, hoewel de sfeer me wat deed denken aan het Purgatorio uit Dante's Goddelijke Komedie. Vond in tegenstelling tot sommigen hier juist de dramatische impact naar het einde toe sterk toenemen, ook door de fraaie muziek. Verder is de film mooi geschoten en belicht. Behoorlijk goed dus, maar nog niet alles is op z'n plaats gevallen. Komt zeker in aanmerking voor een herziening ooit.

Met het uitgangspunt van The patience stone is beslist niks mis, maar gaandeweg wordt de boodschap dat alle mannen vrouwoverheersende klootzakken zijn wel erg prominent. Misschien is dit een origineel en relevant filmthema in het land van herkomst van Rahimi, daar wil ik ook niks aan af doen, maar als Westerse kijker verveelt het me eerder. De nogal schematische insteek van het verhaal helpt zeker niet mee. Dat er op medisch vlak bar weinig van klopt (een coma door een nekwond, bij een verder volstrekt normale ademhaling? Na drie weken bewegingsloos liggen zonder voeding ineens je vrouw kunnen wurgen?) reken ik een film waarin dit zo'n belangrijke rol speelt toch ook wel een beetje aan. Erg matig.

István Szabó's A film about love is in de eerste helft wat aan de rommelige kant. De film handelt net zo goed over Hongarije en de kracht van de herinnering als over de (kinder)liefde tussen de twee protagonisten. In het kader van dat eerste komen zowel WO II als het totalitaire communisme fragmentarisch naar voren, maar altijd gecentreerd rond de hoofdpersonages. Het tweede gedeelte, in Frankrijk, brengt de liefdesrelatie zelf echt volop in beeld en dat maakt het wat mij betreft boeiender. De ontknoping mag gezien de titel van de film verrassend genoemd worden; de romantiek verliest het jammerlijk van de realiteit, en het waarom wordt in het midden gelaten (het lijkt vooral te gaan om het achterlaten van je vaderland en je verleden, wat voor Jansci onmogelijk blijkt). Al met al geen slechte film, maar echt speciaal wordt het, buiten de Hongaarse setting dan, toch ook niet.