Opinions

Een film die inspeelt op de mythe dat het heel bijzonder is om goed te kunnen zingen. Noch in de stem, noch in het nummer wat ten gehore wordt gebracht, valt echter iets speciaals te ontdekken. Wat wel speciaal is zijn de extreme long shots van boven, ongetwijfeld gedaan met een drone. Verder werkt Nadie sabe que etoy aquí, medegeproduceerd door Pablo Larraín, op sommige momenten goed en op andere momenten minder. Dat rode oplichten van alles wat met showbusiness te maken heeft vond ik bijvoorbeeld niet zo goed, de relatie tussen Martita en Memo ook niet (bijzonder ongeloofwaardig van beide kanten). Maar de manier waarop de informatie geleidelijk wordt prijsgegeven is wel knap gedaan en ook de sfeer van dat geïsoleerde huis wordt prima getroffen. Beetje gemengde gevoelens dus.

Mooie film uit de Japanse school, op een natuurlijke manier traag en ingetogen (niet zo overdreven als je dat ook wel eens ziet). De personages zijn interessant en de al eerder genoemde kusscene vormt inderdaad een hoogtepunt. Alleen in de laatste 20 minuten wordt het drama iets teveel aangezet. Like grains of sand is niet bijzonder genoeg voor een hogere score, maar ik kan zonder problemen nog wel honderd van dit soort films zien.

De scene met de portier was ook voor mij het hoogtepunt van de film. Jammer van de wat stereotype bijpersonages. Verder boeiend maar niet verbluffend.

Toffe film. Het hier al veel geroemde openingsshot van Nang Mai trekt natuurlijk direct de aandacht; een POV long take door het regenwoud, waarbij de kijker in de huid kruipt van de nymf. Eigenaardig hierbij is dat het tegelijk zo lijkt te zijn dat er iets wordt verteld over het hoe en waarom van deze nymf, althans, zo interpreteerde ik het, namelijk dat het de geest is van een vrouw die in de jungle verkracht en vermoord werd en die vervolgens wraak nam op haar belagers. Hoe dan ook, deze opening zorgt ervoor dat vervolgens elk shot vanuit het oerwoud spanning draagt en je achter iedere boomstronk geesten meent te ontwaren. Erg goed gedaan.

Het verhaaltje zelf is helemaal niet verkeerd en ook tamelijk verrassend. Aanvankelijk lijkt het een klassiek horrorverhaal te worden waarbij de personages één voor één het loodje leggen, maar daarna komt er een twist die van Nang Mai een soort relatiedrama maakt, en vervolgens komt ook het fantasy aspect steeds meer naar voren.

Verder is de stijl heel sterk: de cameravoering is dynamisch, met zoals Onderhond al zegt fraai gebruik van natuurlijk licht, en de soundtrack is uitstekend, waarmee ik ook nadrukkelijk het "achtergrondgeluid" bedoel (dat op bepaalde momenten geenszins achtergrond is).

Fijne film dus, die toch een beetje ondergewaardeerd lijkt te worden, zowel hier als op Imdb.

Wederom een bijzondere bioscoopervaring dankzij Nemes. Het eerste shot waarin "Leiter Irisz" zich lopend in het straatgewoel mengt bijvoorbeeld, dat is zinnenprikkelend voor oog en oor. Aanvankelijk dacht ik nog dat de nadruk op het achtergrondgeluid qua volume en helderheid een beetje overdreven was, maar toen ik de dagen nadien er eens goed op ging letten bij het fietsen door de stad moest ik constateren dat het wel degelijk heel realistisch is. Normaal registreer je dat niet zo bewust en lijkt het alleen maar een onbepaald geluid ver weg, maar Nemes plaatst dat vol in de spotlights met zijn manier van filmen. Ook de elegante cameravoering en de warme beelden vol zachte kleuren zijn genieten geblazen.

Net als bij Saul fia is het echter het script wat me soms uit de film haalde. Dat de personages elkaar nauwelijks van zinnige informatie voorzien vind ik al erg hinderlijk (het gros van de mensheid kan nauwelijks wat voor zich houden, maar in bepaalde arthouse is iedereen zo gesloten als een pot) en het gevolg is dat je niet kan invoelen wat Irisz nu precies wil bereiken. Vooral het doodslaan van haar broer is volkomen onbegrijpelijk en dat haalde me uit de film. Ook voor de ontwikkelingen naar het einde toe geldt dit.

Waar László Nemes dus een onderscheidende stijl heeft die de kijker audiovisueel inkapselt en bijna het scherm in trekt, verpest hij het (opnieuw) op narratief gebied. Niettemin een regisseur om rekening mee te houden en met een beetje geluk zit er nog eens een meesterwerk in.

Van dik hout zaagt men planken-film, wat eigenlijk al na een scene of twee van When darkness falls duidelijk is. Zware thema's en ook nogal dramatisch gepresenteerd, maar zonder dat er een fijnzinnige psychologische fundering is gelegd en ook narratief is het lang niet altijd geloofwaardig. Vond het acteerwerk zeker niet denderend, veel scenes komen echt gescript over. De drie verhaallijnen houden het wel goed kijkbaar en de paar keer dat er een percussie-score te horen is werkten goed.

'Immensely movic and poetic', prijkt er als tekts op de DVD-hoes. Nou, als ik de film iets niet vond zijn dan is het wel poetisch. Voor mijn gevoel is The Ballad of Narayama juist een behoorlijk platte bedoening, met name door matige personage-uitwerking. De hier zo geroemde natuurbeelden komen daarbij niet uit boven die in een modale natuurdocumentaire en de score vond ik vaak niet passend. Op een bepaald moment begon de film me zelfs nogal te irriteren (ik zie trouwens dankzij het bericht van The One Ring dat ik niet de enige ben). Gelukkig is de ontknoping van een wat beter niveau. Compleet redden kan het The Ballad of Narayama dan echter al lang niet meer.

Ook bij mij doet herziening wonderen. Een prachtfilm toch.

De raadselachtige psychologie van de personages is zo goed doordacht. Hoe (ongelovige) Tomas Ericsson bijvoorbeeld zijn geheim onthult aan Jonas, de man die in een existentiele crisis verkeert: hij stuurt hem regelrecht de dood in. Alles in dienst van het thema, zei ik de vorige keer. Nu vind ik dat meevallen omdat de personages op zichzelf veel kracht hebben. Die koster alleen al, met dat scheve hoofd als van een Christus-beeld.
En dan de sensationele fotografie. Natuurlijk blijft Nattevardsgasterna een statische film maar wat een shots en belichting en kadrering. Simpel, sereen en daardoor perfect voor de sfeer.

Het middenstuk kent wat saaiere momenten. Vandaar dat mijn waardering voorlopig nog blijft hangen bij vier dikke sterren. Nog even de eerste scene genoemd; kaal, lang maar o zo mooi.

Erg mooi gefilmd inderdaad, telkens komt er weer een cameravondst die indruk maakt. Met soms een sausje Sovjet-realisme, maar op zo'n manier dat het mooi blijft. Het verhaal is oke, niet meer dan dat. Dat briefgebeuren bijvoorbeeld wordt eigenlijk niet echt consistent uitgewerkt. Voorlopg 3,5 voor The letter never sent. Gaat nog wel eens in de herziening.

NYSe Bedankt voor de link naar Il conformista, goed gezien.

Heerlijke film. Bijzonder onconventioneel verteld terwijl toch altijd duidelijk blijft wat er speelt, fantastisch dynamische cameravoering met zeer stijlvast gebruik van stereotype montage technieken, veel out-of-focus plaatjes, mooie belichting, prachtige muziek (Grieg o.a.). Een emotioneel hoogtepunt kent de film niet echt, maar Neruda is gewoon over de hele linie van hoog niveau en laat je dus constant genieten.

Wat de persoon Neruda betreft, ik vond hem zeker niet onsympathiek en ook niet megalomaan overkomen. Hij was wel degelijk de steunpilaar van het volk, maar zijn tragiek is dat hij zelf niet tot het volk kan behoren, omdat hij eerst en vooral een kunstenaar is. Ook aan zijn keuze om zich niet gevangen te laten nemen en te kiezen voor de grootse ontsnapping, zitten meerdere kanten. Het knappe is dat de film Neruda noch zijn idealisme, noch zijn poëzie verheerlijkt, maar toch fascinatie oproept en zelfs bewondering voor hem.

Mijn eindejaarslijstje kan weer op de schop.

De film slaagt er knap in om een eigen universumpje te creëren. Het overgrote deel van de tijd bevindt de camera zich in een huis, waar een jong meisje zichzelf probeert te vermaken met de bandjes die haar afwezige vader heeft ingesproken. Moeder werkt het grootste deel van de dag en als ze thuis is heeft ze nauwelijks aandacht voor de kleine meid. Dialogen zijn er dan ook weinig. Best een gewaagd concept en daar blijft het niet bij, want Nervous Translation heeft ook een sterke soundtrack, een paar bijzondere shots en opvallende losse scenes (vooral die met muziek zijn vaak mooi).

Helaas kon het me echter nauwelijks interesseren. De combinatie van een zo beperkte locatie en zulke zwijgende personages maken het een zware zit. Het zal vast de belevingswereld van een kind in zeker opzicht weergeven, maar het is naar mijn smaak te observerend en te weinig onderzoekend. Rationeel dus een film met allerlei goede elementen, maar voor mij werkte het simpelweg niet.

De kracht van de eenvoud. De titelscene is met name heel mooi. En Skylar, dat is modern heldendom.

Nou, even wat tegenwicht dan maar, want vond de dame in kwestie tamelijk irritant en of ze nu echt goed is in haar werk dat wordt ook niet duidelijk. Charismatisch was niet direct een beschrijving die bij mij naar boven kwam, misschien eerder onorthodox. Bij vrijwel elk voorgeschoteld probleem heb je als kijker te weinig informatie en het nut van het heropenen van die cold-case zag ik niet in. Ni juge, ni soumise is een docu waarin geen extra uitleg gegeven wordt, de camera mag gewoon bij het dagelijks werk zijn, soms pakt dat goed uit maar hier had ik toch wel graag van Gruwez gehoord wat ze zelf nu van haar werk vindt. En oja, die man die liever geen DNA wilde afgeven had toch gewoon gelijk, of ben ik nu gek?

"A friend is a gift you give yourself." Wat een leipe gast. Excellent geacteerd door Gyllenhaal. De DOP (Robert Elswit, bekend van z'n werk met PT Anderson) helpt ook mee door Jakes ogen heel bijzonder uit te lichten. Louis Bloom lijkt te refereren naar de protagonist van James Joyces Ulysses. Een paar van de dialogen zijn ijzersterk, op andere momenten gaat het er wat over (zoals de sterfscène van z'n hulpje). Echt een topfilm vond ik het dan ook niet, maar Nightcrawler is in mijn ogen een originele prent met een paar goeie troeven.

Nijushi no Hitomi is inderdaad een sentimentele film, maar dat hoeft niet persé erg te zijn. Grote romans van Dickens, Hugo en Dostojewski zijn ook sentimenteel. Als het maar werkt, en dat doet het in Nijushi no Hitomi wel, tenminste, in het eerste deel. Uur één is eigenlijk zuivere feelgood, met de zingende en dansende kinderen, het ontroerende treintje-spelen tussen de bloesembomen. In de rest van de speelduur wordt de film echter steeds grimmiger; naast armoede en gefrustreerde idealen worden de personages ook nog geconfronteerd met de oorlog. Thematisch wordt hier een relatief subtiel maar toch krachtig pacifistisch statement gemaakt (vgl. Heinrich Bolls: "verloren kinderen zijn erger dan verloren oorlogen"), en deze boodschap rechtvaardigt mijns inziens veel van het getoonde sentiment.

Tot zover heb ik nog weinig bezwaren tegen de film. Maar dan de manier waarop het allemaal gebracht wordt. Narratief had het wat sterker in elkaar mogen zitten. Zo wordt de reden voor de sterke band tussen de juf en haar kinderen maar mondjesmaat uitgewerkt, en verliest Kinoshita zich liever nogmaals in een zangscene dan eens wat dialoog op te voeren. Ook verderop zijn er vrij veel losstaande scenes waarbij de onderliggende lijn weinig aandacht krijgt. Mijn tweede kritiekpunt is de overdaad aan door de personages gezongen liedjes, waarbij dezelfde nummers ook nog eens worden herhaald. Qua feelgood werken deze fragmenten wel goed, maar als ze het drama moeten ondersteunen wat mij betreft niet. Ten derde vond ik de overige muziek te prominent aanwezig en naast het nummer dat door Hazes is gecoverd zat er een repeterende gospelsong in de soundtrack.

Ondanks deze kritiek beschouw ik Nojishi no Hitomi overigens als een bovengemiddeld mooie film, die bij momenten weet te ontroeren. Het is duidelijk waarom dit 'de meest geliefde Japanse film' wordt genoemd. De teleurstellingen van het leven worden onomwonden in beeld gebracht, maar desondanks krijgt de film geen bittere, nare toon. Voor het anti-oorlogsthema geldt hetzelfde. Knap en liefdevol gedaan. Nijushi no Hitomi is zeker niet perfect maar wel een film die het nog steeds waard is bekeken te worden.

In tegenstelling tot velen hier vond ik het eigenlijk helemaal geen lange zit. De film verveelt bij wijze van spreken geen seconde ("geen frame is lame, geen seconde is zonde", zoals ik meen tovenaar al eens opmerkte, over een andere film weliswaar maar een kniesoor die daarop let).

The human condition valt vooral op door de schitterende cinematografie. Prachtig zwart-wit, gedurfde cameraposities en nagenoeg perfecte kadrering zijn allemaal kenmerken van deze film van Kobayashi. Ronduit verbluffend voor een film uit 1959, die de tand des tijds dus glansrijk heeft doorstaan.

Dan het verhaal, daar wringt voor mij een beetje de schoen. The human condition is als de romans van Charles Dickens; zwart-witte, moraliserende vertellingen vol pathos en sentiment, maar tegelijkertijd bol staand van betrokken maatschappijkritiek, immer pleitend voor menselijkheid. Puur rationeel vind ik het teveel van het goede, bijvoorbeeld als de verliefde prostituee in de laatste scene Kaji nog maar eens belasterd, maar aan de andere kant vind ik de bedoeling sympathiek. En er zijn ook genoeg zaken die subtieler worden gebracht, of momenten die echt indruk maken. Maar het had iets minder bombastisch gemogen (ook in de muziek), iets ingetogener.

De combinatie van de thematiek en de fraaie fotografie geven The humon condition de allure van een klassiek epos. Ik ben absoluut benieuwd naar de volgende delen. Een meesterwerk is deel één mijns inziens echter niet.

Helemaal eens met het bericht van Karl van H.: na en vrij intrigerend begin raakt The ninth gate sluipenderwijs steeds verder van het rechte pad, om compleet stupide te eindigen. Het plot bevat zoveel gaten dat je hiermee volgens mij de titel al kan verklaren, maar het zijn niet alleen deze gaten, het meest jammerlijke is dat het gewoon nergens op slaat (met als prangendste vraag toch wel waar Depp vanuit het perspectief van Balkan überhaupt voor nodig was?). Polanski weet blijkbaar ook niet helemaal of hij nu een spannende thriller wil maken of een klucht, en blijft er ergens tussenin hangen (personages die gedurende de hele film sigaretten roken boven boeken van onschatbare waarde, dat soort werk). Lichtpuntjes zijn er ook, namelijk de cameravoering (de opening!), het personage van Seigner (ik dacht eerlijk gezegd dat zij LCF was) en de muziek. Overigens bedenk ik me dat ik, voor zover me te binnen schiet, nog nimmer een echt interessante kunstuiting ben tegengekomen over het occulte of iets met een complottheorie, al komt Eyes wide shut redelijk in de buurt. The ninth gate schaart zich daarmee derhalve in een sinister rijtje.

Mijn vierde film van Larraín in drie maanden tijd, en dat is niet voor niets; ik beschouw hem inmiddels als een van de interessantste regisseurs van het moment. Ook NO beviel goed. De vormgeving valt direct erg op en doet, naast dat het de sfeer van de tijd oproept, denken aan Dogme (natuurlijk licht, handheld-camera, alles op locatie). Esthetisch mag het dan niet zo mooi zijn, maar als bewuste stijlkeuze vind ik het heel goed werken hier. Verder valt opnieuw op dat Larraín goed de focus weet te leggen in een verhaal. In dit geval volg je Rene Saveedra, je ziet de campagne en daarachter het land (en de geschiedenis van) Chile door zijn ogen. Vooral het conflict tussen de toegepaste trucs uit de reclamewereld en de oprechte emoties om het verleden komt hierbij goed uit de verf. Door deze focus op een personage wordt er ook veel níet verteld en dit geeft een extra levendig element aan de film, ten opzichte van de afgeronde story's die je vaak tegenkomt. De slotscène in de menigte is ook nog eens prachtig. Fijne ontdekking deze regisseur.

Dit is weer zo'n film van de Coens waarbij het erom gaat dat zoveel mogelijk mensen worden neergeknald met zo min mogelijk reden. Een verhaal is er verder eigenlijk nauwelijks. Hoe mensen in Chigurh een interessante badguy kunnen zien is me een compleet raadsel; het is een volstrekt eendimensionaal figuur met een te groot geweer. Dat geldt eigenlijk ook voor alle andere personages, plus dat ze nog een overdreven accent opgeplakt hebben gekregen. De enige positieve uitzondering hierop wordt gevormd door de vrouw van Moss. Verder is het allemaal erg degelijk gemaakt maar weinig vernieuwend. Spanning is er sporadisch, humor maar één keer, en wel in de vorm van zingende Mexicanen. Gelukkig is er nog een aantal sterkere momenten waarin de Coens zich een klein beetje weten te onderscheiden. Een voorbeeld hiervan is de kop-of-munt scene bij het benzinestation. Dat is echter bij lange na niet genoeg om van No Contry for Old Men een bijzondere film te maken. Laten de Coens zich lekker richten op komedies, daar zijn ze een stuk beter in.

"Alsof je in een emmer behanglijm een boek van Jane Austen leest", zo typeerde Jeremy Clarkson ooit een ritje in een bepaalde auto, en het gaat ook heel goed op voor het kijken van No Reservations. Van kussengevechten tot wijn drinken bij kaarslicht of picknicken in je eigen huis op de klanken van The lion sleeps tonight, het zit allemaal in deze film. Wilt u ooit een college geven over filmclichés, zoek dan niet langer. Dat maakt het nog geen vervelende film overigens, wat deels op het conto kan worden geschreven van Zeta-Jones. Maar, zoals we in Groningen zeggen, het is allemaal een beetje te feel van het goede.

Vooropgesteld: ik ben een kenner noch liefhebber van Bond. Zal wel het een en ander aan verwijzingen gemist hebben en van Craig zag ik alleen Skyfall (de rest van m'n ervaring zit in de Pierce Brosnan-films).

Het probleem van No time to die zit wat mij betreft in de regie. De actiescènes en auto achtervolgingen zijn ontzettend chaotisch en missen daardoor elke impact. Het is gewoon helemaal niet duidelijk hoe Bond telkens de overhand krijgt in bepaalde situaties. In plaats van dat ik in de film gezogen werd, werkt het juist bevreemdend en schept het afstand tussen jou en de film. Dat ook de muziek luid meeklinkt tijdens de actie helpt bepaald niet mee. Ik weet niet of dit traditie is bij Bond, maar het maakt het nog onechter dan het al is.

Daarover gesproken, de score van Zimmer is weer vooral een hoop klank. Muzikale ideeën kon ik niet echt bespeuren. In de eerste helft van de film gebruikt hij door alle klank heen wat Bondthema's en in het tweede deel thema's uit het nummer van Billie Eilish, maar allemaal op een super voor de hand liggende manier. Het nummer van Billie vond ik in de film ook niet zo goed werken als gehoopt. De beelden van de begincredits zijn saai en het trage begin van de track hadden ze veel beter al onder de scene met die trein kunnen instarten.

Het deel na de pauze was beter te behappen. Het script is best aardig, vooral in de relatie met Seydoux en dat kind. Paar dialogen hier werken goed, ook de confrontatie tussen Bond en Blofeld is mooi. Die andere badguy, tsja, ik geloof niet dat daar het werkelijke probleem van de film in zit. Wat wel problematisch blijft is weer de actie. Ik snap dat Bond min of meer onkwetsbaar is, maar als je steeds tientallen gezichtloze figuren bij bosjes laat sneuvelen terwijl Craig zonder een schrammetje eraf komt, dan is dat toch totaal niet boeiend? Ik snap niet dat een regisseur het aantal tegenstanders niet sterk beperkt en ze dan ook wat weerbaarder maakt, zodat er daadwerkelijk een interessante dynamiek ontstaat in de gevechtsscenes. Misschien hoort dat bij Bond, maar dan ben ik gewoon niet de doelgroep.

Tenslotte moet ik zeggen dat het me, na vanaf het begin dit topic gevolgd te hebben, na het zien van de film erg verbaasd dat sommigen vinden dat dit Bond niet meer zou zijn. In mijn ogen is het in alle opzichten typisch Bond. Op Jason Bourne lijkt het totaal niet, om een voorbeeld te geven. Ook de humor is duidelijk aanwezig, alleen is het vaak gewoon niet leuk, met name alle woordspelingen vallen volledig dood (er zitten ook wel een paar leuke grapjes in trouwens, en sommige dingen waarvan ik niet weet of het als grap bedoeld is, dat je een bionisch oog hackt en als je binnen bent het apparaat zegt "Blofelds Eye Accessed", mwahaha). Maar dat had je bij Brosnan eveneens. Als je na het zien van No time to die valt over Q die een mannelijke date verwacht dan ben je gewoon af, komaan zeg.

Oke, 2,5* dan maar, naar boven afgerond vanwege het tweede deel van de film en de ontwikkelingen rondom Seydoux.

Vlekkeloze uitvoering van een inderdaad bekend gegeven, knap ingevuld door El Arabi. Nog iets meer karakteruitdieping had van mij wel gemogen, vooral omdat dat de aandacht nog verder zou afleiden van de "gebeurtenissen". Anderzijds zit de acteerprestatie er nu net in dat veel op non-verbale wijze wordt overgebracht. Noces is ook prima gefilmd, vooral behoorlijk close, met een mooi geelfilter wanneer gezichten in beeld komen.

[Toch, met alle respect voor cultuurverschillen enzo, en ik begrijp dat eer en schande een belangrijke rol kunnen spelen, zijn er toch genoeg voorbeelden beschikbaar om je te bezinnen voordat zo'n situatie escaleert. Bij Homerus komt de wanhoopsdaad vanuit schaamte al voor (de zelfmoord van Ajax). Wat al helemaal onbegrijpelijk blijft, is welke oplossing men ziet in het doden van je kind, in dit geval Zahira. Je ene dochter is dan dood, je andere dochter is getraumatiseerd omdat ze haar zus heeft verraden en je zoon gaat de gevangenis in. Maar, je kan wel op vakantie in Pakistan, is dat het?]

Enfin, mooie film.

De vijf-sterren van McSavah trokken me over de streep om deze in de bioscoop mee te pakken toen de kans zich voordeed. En dat is maar goed ook, want ik vond het erg sterk. Het belangrijkste kritiekpunt is wellicht dat de periode in het oversized warenhuis zo'n 10 minuten te lang duurt, maar verder is Nocturama een fijne beeldenstroom van bewegende personages met een ijzingwekkend goede score: van Berlioz (schitterend ingezet) tot Willow Smith, met tussendoor dreigende ambient.

Wat ook goed is zijn de interacties van de personages onderling. Zowel individueel als in hun groepsverhouding blijft expliciete duiding uit, en moet je het als kijker zelf maar uitzoeken. Een vaste leider is er bijvoorbeeld niet; telkens wisselt deze rol weer. Ook naar de motieven blijft het gissen. Wat wel duidelijk wordt, is dat de meeste karakters geen ideologie hebben waarvoor het waard is te sterven. Uiteindelijk slaat het besef toe dat het leven kostbaar is, en dat het op het spel zetten hiervan een fatale vergissing was. Hoe je hier verheerlijking van terrorisme in kan zien is me een volslagen raadsel.
Het dynamische camerawerk, de muziek en een rits indrukwekkende scenes, inclusief de spannende laatste tien minuten, maken van Nocturama een erg goeie film. Elephant is nog wat beter (anders ook), maar veel scheelt het niet.

Hoewel ik de lyrische toon die sommigen aanslaan over Tom Ford niet deel (geeft The Guardian trouwens ooit wel eens minder dan vijf sterren?), vind ik Nocturnal Animals een meeslepende film geworden. De afwisseling van de twee verhalen, op zichzelf weinig bijzonders, werkt goed. Susans reflectie op haar eigen keuzes wordt goed inzichtelijk gemaakt en de gedeelten rondom Tony geven vaart en spanning. Qua visuele stijl vind ik Ford meer ontwerper dan regisseur. De camaravoering is zeer conventioneel: van de dialogen bijvoorbeeld weet hij stilistisch echt niks te maken. De beeldcompositie en aankleding zijn natuurlijk wel heel verzorgd maar vind ik zelf toch niet werkelijk interessant. Ook de muziekkeuze is te veilig. Nocturnal Animals is derhalve weliswaar zeer genietbaar, maar daar blijft het dan ook bij.

Meer dan aan Kaurismaki deed de film me denken aan Hadaka no shima. Thema's als zinloosheid, gevangen zitten in je bestaan en mens versus natuur komen allemaal overeen. Ondanks de grappige scenes (de bankoverval is nog niet genoemd?) is het dan ook een harde film. Het enige hoopvolle perspectief moet van dat kijkertje komen, dat zegt genoeg. Verder bevat Noi Albinoi een paar erg mooie, haast achteloze shots van die berg. Muziek is ook prima, maar het is uiteindelijk de humor die de film kijkbaar houdt. Ruime drie van mij.

Toch wel fraai hoor. Interessant onderwerp. Zeer goed in z'n bijpersonages vooral, daarin blijkt ook de boekverfilming denk ik. Verder doet McDormand het uitstekend. Cinematografisch consistent, qua tempo goed, hoewel een iets gecomprimeerde versie wellicht beter had kunnen werken. Het grootste minpunt van Nomadland vond ik de gezapige muziek van Einaudi. Los van het simplisme op muzikaal vlak past het ook niet bij deze film in mijn ogen, die een wat rauwere score nodig had.

Grappige en absurde film, maar De Noorderlingen mist helaas een pointe en dat geeft achteraf toch een beetje het gevoel bekocht te zijn.

Jordan Peele is zo'n regisseur die, als het allemaal een keer goed bij elkaar komt, een klein meesterwerkje zou kunnen afleveren. Tot nu toe blijf ik nog wat steken in mijn beoordelingen (3,5*, 3*, 3*). Ik waardeer hem om z'n herkenbare en eigenzinnige stijl, vooral op het gebied van onderwerp en setting. Maar het is het in Nope net niet. De film mist iets van punch. Ik zou graag minder symboliek zien en meer narratieve subtiliteit. Toch is het genietbaar op alle vlakken. Niet in de laatste plaats ook de aanwezigheid van Kaluuya, met een onderkoelde rol; hij bewijst maar weer eens dat hij niks hoeft te zeggen om van het scherm te spatten. De volgende Peele ga ik toch eens proberen in de bioscoop mee te pakken, kijken wat dat doet.

Ja, mooie Nederlandse film. Nothing Personal heeft een fijne, nuchtere cameravoering (mooie plaatjes zonder mooifilmerij), een perfect tempo en ook nog eens een interessant verhaal, dat pas aan het einde een beetje te arthouserig overkomt. Prima rol ook van Lotte Verbeek. Zoals gezegd leek het slot me wat gewrongen, en dat was zeker niet nodig. Desondanks een waardevol en veelbelovend debuut van Urszula Antoniak.

Prima film, die gedragen wordt door de geweldige rol van Ingrid Bergman. Ze overklast de rest van de cast, met name Grant, volledig. Verder is Notorious ontegenzeggelijk vakwerk maar toch niet op zo'n memorabele of iconische wijze als dat bij sommige Hitchcocks het geval is. Ruime drie.