Opinions

Onvoorstelbaar brave film, die qua verhaal zo ver binnen de lijntjes kleurt dat de lijntjes niet eens in zicht komen. Gelukkig is de stijl wel aardig fris (gemaakt, dat wel) en vooral de Bergman-persiflage deed het goed bij mij. Maar dan dat einde weer, bweh wat een gezapige voorspelbaarheid. En allemaal "meant to be", natuurlijk. Tweeenhalf dan maar.

Genrewerk vind ik dit juist niet. 10 Cloverfield Lane trekt zich niks aan van genres of van een doelpubliek, het speelt de hele speelduur met de verwachtingen van de kijkers, en net zoals ik Cloverfield onverwachts tamelijk geweldig vond, vind ik dit ook een heerlijke film (waarmee de belangrijkste overeenkomst wel genoemd is).

Het begint denk ik allemaal met de psychologische geloofwaardigheid van het hoofdpersonage Michelle. Een protagonist waar je als kijker aan verbonden bent: je weet niks meer dan zij weet. De spanning van 10 Cloverfield Lane is dan ook het tegenovergestelde van de suspense van Hitchcock: het is steevast onverwachts en telkens weer anders dan je denkt. Te beginnen bij de fijne openingstitels. Al snel wordt vervolgens duidelijk dat je geen idee hebt waar de film naar toe gaat en je aannames over het verloop worden stuk voor stuk rigoureus ondergraven (neem bijvoorbeeld het openzwaaien van de celdeur van Michelle). Dankzij de zeer aanwezige muziek wordt de spanning erin gehouden, en verder is de vormgeving erg verzorgd, met prima camerawerk en sterke montage.

Het einde geeft een echte boost aan het geheel. Ik behoor overduidelijk bij het kamp dat dit einde perfect vind. Nogmaals verandert de kameleon die 10 Cloverfield Lane is van kleur en vorm en ook van tempo. Het laatste kwartier is gewoon één grote rush, alle subtiliteit wordt overboord gezet en wie dat niet kan waarderen (of wie juist alleen voor dit kwam) die heeft gewoon pech. 10 Cloverfield Lane is een hybride film, of eigenlijk zelfs meer dan dat; een veelkoppig monster, en ik heb er van genoten.

Alleen al vanwege een indrukwekkende scène aan het einde, die ik maar de "hangscène" doop, loont het de moeite om 11 Minut te bekijken. Het is verder een mozaïek-vertelling, waarbij bepaalde lijnen beduidend minder aandacht krijgen dan anderen, maar dat vind ik zelf niet zo'n bezwaar. Bij de opening hield ik even m'n hart vast maar Skolimowski herpakt zich en weet vanaf dan een onderhoudende, energieke film voor te schotelen met een aantal leuke ideeën. De lijn van de Poolse actrice en de louche regisseur stak er wat mij bovenuit vanwege de continue onderhuidse spanning. Evenwichtig is het niet, laat staan subtiel, en de soundtrack is te luidruchtig, maar ik heb er toch wel van genoten. En de reeds eerder gememoreerde hangscène, fantastisch gefilmd en geacteerd, zindert nog wel even na als je de bioscoopzaal verlaat.

Haha, die Hans Zimmer heeft zeker wel een halve middag werk gehad om de muzak in elkaar te knutselen die onder deze film gemonteerd zit. Niet te begrijpen dat je daar mee aan durft te komen, en dat je dat als regisseur ook accepteert.

Maar goed, het zegt wel het één en ander over de film. 12 years a slave is te conventioneel en te clichématig om indruk te maken. Zoals vaker bij dergelijke drama's wordt er alles aan gedaan om maar duidelijk te maken hoe onrechtvaardig de situatie wel is (alsof dat op voorhand al niet duidelijk is), in plaats van een lopend verhaal uit te werken rondom een personage dat aanspreekt. Helaas gaat dat gepaard met van die betekenisvolle en gezwollen dialogen, waarvan die in de slotscène één van de ongeloofwaardigste is. Dat alleen al haalt voor mij de film voor een groot deel onderuit.

Inderdaad schiet McQueen tussendoor een aantal mooie plaatjes, maar als geheel kan de stijl van 12 years a slave me ook niet overtuigen. De film heeft geen eigen gezicht.

Over de gehele linie wat mij betreft een matige film, een typisch product (in de negatieve zin van het woord) uit Hollywood. Hoewel het goed is dat het onderwerp op deze manier weer voor het voetlicht wordt gebracht, dat is dan wellicht nog de grootste verdienste van deze film.

Voelden meer mensen de dringende behoeft om een Petzl-hoofdlamp te kopen na deze film?

Hoe dan ook, ik vind Aron Ralston nogal een idioot (heb toevalligerwijze het boek ook nog gelezen, kan je nagaan) en deze film weet daarin zeker geen verandering te brengen. Boyle kiest helaas stilistisch voor een heel drukke aanpak met allerlei split-screens en up-tempo muziek, terwijl een veel soberder en strakkere benadering denk ik een indringender drama had kunnen opleveren. Aan de andere kant is de lengte precies juist en werken de eigen camera-beelden die de Aron schiet wel goed. Een redelijk product uiteindelijk, en dan heb ik het niet over de Petzl-hoofdlamp.

Rampzalige muziek.

Tsja. Ik heb dus de gehele speelduur gedacht dat de score van Zimmer was, blijkt niet zo te zijn (Thomas Newman), maar het is wel in de geest van Zimmer, of Verzimmert, hoe je het maar noemen wilt. De helft van de score is gewijd aan het opvullen van de stilte, en de andere helft aan het met zoveel mogelijk instrumenten zo weinig mogelijk noten produceren. Alle momenten van spanning en emotie worden volgeplamuurd met deze muzak. Hoe je als regisseur kan accepteren dat deze meuk onder je film wordt geschroefd gaat mijn pet te boven, werkelijk, ik vind het onbegrijpelijk. Het verpest het idee van de film namelijk compleet.
Samenhangend hiermee is er naar mijn gevoel te weinig achtergrondgeluid. Met name in de loopgraven of neem bijvoorbeeld de scene met de Franse vrouw, dat lijkt wel een soort geluiddichte ruimte waar ze zich ineens bevinden.

Dan de filmwijze, dat viel mij tegen qua impact. Wellicht ook omdat het niet in real-time is, maar de longtake voegt eerlijk gezegd niet zoveel toe. Soms is het wel mooi (2x een 360 graden shot) maar soms is het ook juist beperkend (het shot in het bos bij het Devon-regiment vond ik nogal gekunsteld).

En tenslotte is het allemaal veel Amerikaanser dan gehoopt. Een heroïsch en romantisch verhaal, waarbij alle Duitsers ratten zijn (ook dat, twee keer met zo'n scene aankomen waarin de tegenstander een zwijnenstreek uithaalt, ook de enige twee keer dat er een Duitser in beeld komt, kom op zeg, het is nu meer dan 100 jaar geleden en je kan nog steeds met niks beters komen?).

Ik heb het een en ander aan loopgravenliteratuur gelezen, en het gevoel dat je daarbij soms krijgt, begrip van hoe het was of zelfs de sensatie er bijna bij te zijn, dat heb ik met het zien van 1917 in de bioscoop nooit gehad. Het blijft continu een film. En als je dat dreigt te vergeten dan wijst de muziek je er wel weer nadrukkelijk op. Een regisseur die echt wat van dit project had kunnen maken is László Nemes, terwijl Mendes eigenlijk op alle fronten faalt.

(PS. De nachtsequentie in het ruïnedorp is visueel natuurlijk geweldig, maar ja, die score he.)

Een science-fiction film die begint in de oertijd. Fantastisch hoe Kubrick op deze manier speelt met de genrecodering en de kijker in verwarring brengt. De overgang die vervolgens plaatsvind is ontzettend vervreemdend. Tegen het einde van de film gebeurt iets dergelijks. Na een heel stuk redelijk standaard science-fiction volgt een bizar goed slot waarnaar ik ademloos heb zitten kijken.

De grootste kracht van 2001: A Space Odyssey is natuurlijk de mise-en-scene, dat wat voor de camera gebeurt. Setting en decor zien er verbluffend uit en laten ons echt een andere wereld zien. Vooral de bewegingen van de acteurs op plaatsen zonder zwaartekracht zijn goed gevonden. Bijvoorbeeld het loopinglopen als training in combinatie met de cameravoering. Echt heel tof gedaan.

Ik zie in deze film echter niet de symboliek, de diepte en de inhoud die anderen in dit topic beschrijven (o.a. xgogax). Het gedeelte in het ruimteschip is soms nogal saai, niet zozeer door de traagheid van de film, maar door het ontbreken van een thema rond een bepaalde mens en de menselijke relaties daaromheen. De strijd tussen mens (algemeen) en computer is uiteindelijk niet zo interessant. Ook de evolutiestappen die velen uit de film halen zijn vooral een theoretische constructie, geen levensechte thematiek die weet te raken.

De soundtrack en muziek zijn, zoals velen al hebben gezegd, bijzonder sterk. Vooral het koor van stemmen wanneer de monoliet opduikt is fantastisch; tegelijk mooi, vervreemdend, irriterend en angstaanjagend.

Het slot van de film, ongeveer het laatste half uur, vind ik echt briljant. Toch kan dit mijn beoordeling net niet naar de 4,5 tillen.

4*

Vermakelijke rotzooi. Emmerich probeert, net als Bay, zijn films zo ongeloofwaardig mogelijk te maken. En het moet gezegd worden; dat lukt hem prima. We zien onze 'helden' eerst net op tijd onder de tafel vandaan komen, dan net op tijd in een limo uit de stad ontsnappen (ze rijden trouwens net onder een vallend gebouw door ), vervolgens net op tijd in een klein vliegtuigje springen, net op tijd met een groter vliegtuig vertrekken, om net op tijd bij de ark aan te komen die tenslotte net op tijd de motor weer aan de praat krijgt. Echt, neem dan tenminste één ding waar ze eens een kwartiertje te vroeg vertrekken. Het is verder wel begrijpelijk, want Emmerich heeft ervoor gekozen gewoon geen verhaal te gebruiken. Geen verhaal, alleen een grote ramp en dan een handvol mensen die er telkens net vooruit vlucht. Wat trouwens een erg mager gegeven is. 2012 was in ieder geval wel een stukje beter dan The day after tomorrow, en weer slechter dan War of the worlds. Entertainmentwaarde is dan het enige waardoor deze film nog net een voldoende scoort.

Wat een tegenvaller. In the Mood for Love heb ik nog niet gezien (misschien niet zo handig), maar 2046 lokt daar ook niet echt toe aan.

Natuurlijk is de visuele stijl van de film erg mooi: de herkenbare motieven in de shots, het kleurgebruik. Die eigenheid kan ik zeker waarderen.

Maar daar houdt het voor mij ook ongeveer op. Het verhaal kon helemaal niet boeien en de personages bleven kleurloos. Ik voelde helemaal niets bij deze film. De teksten tussendoor (10 uur later, gaap) begonnen ook steeds meer te irriteren. Was het maar 10 uur later!

2,5*, meer kan ik er niet van maken.

Een vrij brave film, met het hart op de juiste plek. Echt bijzonder of origineel is het eigenlijk nergens, het ligt er ook tamelijk dik bovenop vaak, en daarom verbazen sommige lyrische commentaren me een beetje. Maar wel fijn kijkvoer. Wat het acteerwerk betreft: Bening vond ik eigenlijk wat overacteren (vooral in de gezichtsexpressie), maar Fanning is echt goed.

Ik zie de overeenkomst met Memento totaal niet, maar dat terzijde.

Wisselende gevoelens bij deze film. Aan de ene kant geweldig acteerwerk en mooie scenes. Aan de andere kant een film die ondanks zijn rauwe emoties niet echt weet te raken.

De wisselende verhaallijnen gecombineerd met de tijdsprongen vond ik niet sterk. Camerawerk was soms wel goed (bijvoorbeeld op een gegeven moment als Naomi Watts de straat oversteekt en de camera om haar heen circelt, vervolgens daalt tot straatniveau), maar dat trucje met de spiegel ken ik nu wel. Wordt sowieso al veel te veel gedaan.

Qua acteren stal Naomi Watts voor mij de show, hoewel de emoties soms wel erg snel wisselden (maar dat ligt meer aan het script). Overigens vind ik het erg vreemd dat de rol van Del Toro als bijrol wordt gezien. Was toch minstens zo groot als de rol van Watts.

Uiteindelijk wel een goede film, maar het voldeed niet aan mijn verwachtigen. Aan een film met dergelijke onderwerpen, acteurs en deze regisseur stel ik wat hogere eisen.

3,5*

Heel fraai. De film volgt een gezin van drie, die allemaal bezig zijn met hun eigen besognes en elkaar op afstand houden. Een naderend afscheid staat voor de deur, want zus Mila wil piano gaan studeren in Duitsland, maar de gezinsleden slagen er niet in om in de tijd die hen samen rest de afstand te overbruggen. 3/4 is geschoten in een zeer consistente stijl van medium close-ups, waarin establishing shots en point-of-view shots volledig ontbreken. Vooral de buitenscenes bij daglicht zijn erg mooi. Het kader is smal. Elk personage zit dus stilistisch opgesloten in zijn eigen wereld, en in de off-screen space vinden regelmatig dingen plaats die voor de kijker onduidelijk blijven. Ook de spanningsopbouw is vreemd: er blijven gaten in het verhaal die nooit worden ingevuld. Dit resulteert echter wel in een prachtig mooi einde. Tijdens de aftiteling klinkt een ingetogen Bach. Actrice Mila Mihova nam de pianoscenes zelf op, zo blijkt uit de aftiteling (en hier ook zichtbaar), des te opvallender dat haar handen bij het spelen buiten beeld blijven.

Hoe meer films ik van Denis zie, des te meer ga ik ze waarderen. 35 Rhums is m'n vierde titel, en de eerste keer dat ik vier sterren aan haar werk geef. Want waar L'intrus misschien nog bijzonderder is, vooral qua vormgeving, zit daar het plot een beetje in de weg. Dat is bij 35 Rhums niet het geval; de film is helemaal in balans en op onspectaculaire wijze spectaculair. Want is er één onderdeel waarin de films van Denis niet onderscheidend zijn? Het mooie is echter dat ze dat haast nonchalant doet, zonder er overdreven aandacht op te vestigen. Het is niet een bewuste keuze om het anders te doen dan de anderen, zoals je vaak ziet, maar simpelweg de enige manier waarop Denis/Godard kunnen filmen. Daardoor komen de bijzondere vertelwijze, de dialogen waarbij er meer verzwegen dan gezegd wordt, de prachtige cinematografie, de semi-slordige montage en de schitterende muziek heel natuurlijk over.

Om even bij de vertelwijze te blijven: ik ken maar weinig narratieve films die zo weinig plotgedreven zijn als 35 Rhums. De film gunt je een blik in het leven van een dochter en een vader op een beslissend moment in hun leven, zonder daar iets van uitleg aan toe te voegen. Aangezien je daardoor als kijker heel weinig houvast hebt komt er spanning te zitten in alledaagse dingen. Het prachtig ingetogen spel van Diop en Descas is voldoende om een band te krijgen met de personages. In tegenstelling tot anderen hier ben ik blij dat het einde gewoon duidelijk maakt wat er plaats vindt (zonder het te laten zien trouwens) en er geen mysterie voor de kijker van maakt. Dat heeft de film ook niet nodig. (Daarbij vind ik het zelf kunnen "invullen" van zaken hopeloos overschat.)

Over het camerawerk van Agnès Godard is al veel gezegd. Wat je tegenwoordig vaak ziet bij films die geroemd worden om hun "audiovisuele" aspect (wat dat ook moge zijn) is dat er gekozen wordt voor een overgestileerde aanpak en telkens de mooie plaatjes worden opgezocht. Denis/Godard doen dat niet. Ze schrikken niet terug voor een groezelige omgeving en tevens niet voor een kader dat niet helemaal perfect is, een slordige overgang, of het afbreken van een esthetisch prachtig shot. Maar ook hier voelt alles heel natuurlijk aan. Met name de scénes in de trein zijn schitterend in hun dynamiek en belichting. De medium-shots geven daarbij een intieme sfeer en versterken de betrokkenheid met de personages.

Hoogtepunt van de film is zoals onder meer Hannibal al aangeeft, de nachtelijks scène in het café dat eigenlijk gesloten was. Die muziek ook, wauw.

Prachtige film dus; ik begin echt fan te worden van het duo Denis/Godard en ben blij dat ik bij 35 Rhums ook zodanig emotioneel beroerd werd dat de vier sterren nu zonder twijfel verdiend zijn.

De directors cut van 'Betty Blue' duurt een beetje te lang. Jammer, want als iemand zijn eigen film zou moeten begrijpen dan is het toch wel de regisseur. Maar goed, verder een erg aardige film, met een sfeervol liefdesverhaal en vooral de uitbundige, dronken scènes zijn heerlijk. Moet er wel bij zeggen dat op narratief gebied iets teveel de geijkte paden wordt bewandeld. Helaas mondt dat uit in een belachelijk einde, dat een smet werpt op de rest van de film. Laten we er nog even wat antipsychiatrie instoppen, dat doet het altijd goed! Tsja, totaal ongeloofwaardig waarmee de hele ontknoping in elkaar zakt. Halve ster eraf.

Zoals vaker gezegd is 4 een film met twee gezichten. Ik behoor bij degenen die het eerste deel het boeiendst vinden, en met name de audiovisuele kant is op sommige momenten meesterlijk. Lange, statische shots in een bar worden afgewisseld met een dollemansrit a la Godard door de nacht, inclusief jump-cuts. Ook het geluid, met het vele hondengeblaf, machinegeraas en allerlei abstracte klanken, is sterk gedaan. Hoogtepunt van de film is echter de al eerder gememoreerde ‘wandeling’. Tracking shots, close-ups, shouldercam-werk, jump cuts en ook longshots wisselen elkaar in een verbluffend tempo af, daaronder die vervreemdende soundtrack, erg goed.

Over het tweede gedeelte kan ik kort zijn: zet de film af. Uit. Klaar. Geniet nog even na van die zinderende slotscène (‘de wandeling’) en breng je stem uit. Echt, je zult er geen spijt van krijgen.

Prachtfilm. Vier maanden en een beetje is op alle fronten eigenlijk perfect. Ik vond vooral de dialogen van een hoog niveau en verder het verhaal, hoewel zwaar, zeer integer gebracht. Geen effectbejag hier, ook niet in de ondersteunende muziek of met behulp van schokkende beelden. Door bepaalde momenten niet te tonen wint het drama zelfs aan kracht. Prachtige scenes verder rond de personages, bijvoorbeeld het verjaarsfeest aan tafel, de gesprekken tussen Otilia en haar vriend en met name de sleutelscene van Otilia en Gabita na de abortus in de hotelkamer. Cinematografie is tenslotte erg fraai en bevat veel contrast tussen de dynamische buiten-opnames en de strakke cameravoering binnen. Nogmaals; ik zie geen zwakke punten. Een film met klasse.

Acteursfilm die maar niet tot ontbranden komt. Het verhaal van 45 Years leent zich volgens mij ook niet echt voor een film: de vele dialogen die er zijn worden nooit bijzonder en je moet als kijker maar raden naar de emoties. Dat Rampling er aan het einde als een robot bij loopt is moeilijk op waarde te schatten, want dat is zo'n beetje haar modus operandi. Middels overzichtsshots die telkens dezelfde horizonlijn hebben wordt er nog gepoogd een soort consistente stijl door te voeren maar dat je het daar over moet hebben laat al zien dat er stilistisch weinig te beleven valt. Matte en middelmatige film dus (overigens opmerkelijk dat de zaal helemaal vol zat terwijl de film al vijf weken draait hier, dat zal wel met de hierboven genoemde krantenrecensies te maken hebben en met de gemiddelde leeftijd van het bioscooppubliek).

M'n eerste Miike; na 1000+ films mocht het een keer. En het is me niet tegen gevallen. 46-Okunen no Koi bevat een hoop leuke ideeën, dat in elk geval. In de uitwerking schort het er nog wel eens aan. Visueel vooral door kitscherigheid of een goedkope uitstraling. Inhoudelijk doordat de structuur toch wat geforceerd is en met name het detective gedeelte met de Q&A eigenlijk niet werkt. Het is ook tekenend dat er in losse scenes wel spanning zit maar in de film als geheel eigenlijk nauwelijks en ik dus ook niet echt gegrepen werd. Het einde van 46-Okunen no Koi vond ik wel goed, en ook de vraag die opgeworpen wordt door de ene detective; wat is nog de zin om te straffen als er sprake is van zo'n haast onvermijdelijke keten van oorzaken en gevolgen? Aardige film wel.

Deze film kreeg ik aangeraden van iemand die laaiend enthousiast was door de interviews die tijdens de opnames zijn gehouden met de acteurs. Zo zie je Stephane Freiss aan het eind met tranen in zijn ogen zitten omdat hij zijn personage los moet laten. Vrij vreemd.

Verder geven de interviews wat diepte aan de film. Door de expliciete scenes lijkt 5x2 soms wat hard en banaal, maar de emoties van de personages zweven ondertussen door de lucht. Als kijker weet je wat de personages voelen, zonder dat dit duidelijk wordt getoond (en door de interviews wordt je daar nog meer van bewust gemaakt). Het geweldige acteerwerk, met name van Valerie Bruni-Tedeschi, draagt hier sterk aan bij. Daardoor is het ook niet moeilijk de tijdstappen in het verhaal op te vullen.

Het thema kan wat mij betreft nooit afgezaagd worden, omdat elke relatie weer uniek is. Dat neemt niet weg dat er wel wat onorginele en minder goeie momenten inzitten. Zo vond ik de dansscenes allemaal niet bijzonder genoeg. De vertelstructuur pakt dan weer wel goed uit en is bepalend voor de sfeer.

Een boeiende film dus, die wat mij betreft een hogere score verdient.

3,5*

Een hele bijzondere film. De meesterlijke cinematografie en belichting zorgen voor een droombeleving. Maar bovenal barst Otto e Mezzo van de surreeele en geniale scenes.

De film schijnt parallellen te hebben met Dantes Goddelijke Komedie. Guido (=Fellini) is Dante, de scriptschrijver is Dantes begeleider Vergillius en het kuuroord is de hel.

De al eerder genoemde vergelijking met Lynch viel mij ook op. Guido en de regisseur uit Mulholland Dr. hebben veel dezelfde trekjes (bril!). Daarbij komen natuurlijk het spelen met het concept film in de film en de magisch-realistische droomelementen.

Toch was 8 1/2 soms inderdaad wat saai, het geluid erg schel en werd ik niet echt geraakt. Het gevoel ontbrak soms bij me (met uitzondering van individuele scenes en het laatste half uur).

Al met al 4*.

Een fantastische film, in één woord fantastisch! Het eerste officiële product van de Nouvelle Vague en wat een tijdloos meesterwerk.

A Bout de Souffle is een film van tegenstellingen: speels en luchtig, maar tegelijkertijd vol levenswijsheid, sterk gededramatiseerd maar het grijpt je wel bij de keel, de montage schreeuwt je toe: “dit is niet echt” en toch wordt je meegezogen in de filmrealiteit.

Het op het oog simpele verhaal, een hommage aan de Amerikaanse gangsterfilms uit de jaren ‘40, is vlot en humoristisch. Erg grappig is bijvoorbeeld het commentaar dat Michel geeft op het verkeer gedurende de hele film. Er ontspinnen zich fantastische scènes, vooral die in het appartement, met onder andere het moment dat Michel zijn handen om de hals van Patricia sluit. Ook het interview met de schrijver is erg sterk: diepgang en oppervlakkigheid wisselen elkaar in hoog tempo af.

De onmogelijkheid van de hoofdpersonen om elkaar lief te hebben maakt de film aan de andere kant intriest. Er worden prachtige dingen gezegd over relaties, over mannen en vrouwen, over liefde en erotiek. De film verwijst naar andere kunsten, filosofie en naar zichzelf. Naast deze thematiek zijn het de ambivalente en complexe personages die intrigeren. Vooral van Patricia is totaal geen hoogte te krijgen, ze charmeert en verraadt met hetzelfde gemak.

Revolutionair is natuurlijk de montage en cinematografie. Op fraaie wijze komen camerabewegingen als motief telkens terug, bijvoorbeeld de shots vanuit de auto en het frontaal filmen van lopende personages. Ik ben een enorme fan van de jump-cuts, en zeker op de functionele wijze als Godard ze gebruikt: vanuit de auto bieden ze de illusie dat de hele stad wordt doorkruist in enkele minuten.

A Bout de Souffle is een absolute klassieker, ongelofelijk invloedrijk maar meer dan dat: de film blijft vernieuwend, ongewoon en persoonlijk. Mijn tweede Godard en wederom 4,5 sterren.

Eigenlijk alleen de moeite waard vanwege de couleur locale. Als film hinkt Aga op twee gedachten: slice of life van een jager-verzamelaars echtpaar op de Siberische vlaktes of arthouse-vehikel over een tweetal oudjes (en hun verloren dochter) die elkaar hun dromen vertellen en naar Wagner luisteren, terwijl de dood voor de één naakt waarmee de ander aan een queeste begint op zoek naar catharsis. Ik kon er weinig mee zoals u begrijpt. De omgeving, inclusief originele taal (het Yakut), had een betere film verdient.

PS. Diegene die denkt dat boeken alleen verhalen vertellen moet voor straf in de hoek.

Toffe, grappige en toch ook wel ontroerende film van Almodovar. Heerlijke eindscène. Kan sowieso geen noemenswaardige kritiek hierop verzinnen. Wat mij betreft biedt de Spanjaard een gegarandeerd avondje filmisch vermaak en ik waardeer hem derhalve als regisseur in het algemeen nog wat meer dan wellicht uit m'n losse filmbeoordelingen blijkt.

Sorrentino duikelt nog even mijn top-3 van het jaar in. Wat was dit schitterend. È stata la mano di dio haalt heel veel gevoel en authenticiteit uit het persoonlijke verhaal. Dat is precies wat een film van Paolo Sorrentino nodig heeft. In het laatste uur wreekt zich dit echter ook een beetje, omdat er wat teveel wordt ingestopt. De gehele speelduur blijft gelukkig de heerlijke cinematografie overeind (het openingshot heb ik al gelijk teruggekeken, later komt nogmaals een weergaloze pan voorbij over de baai van Napels bij avondlicht). De nachtelijke buitenopnames zijn prachtig. Het is de film van Sorrentino met de meest digitale look, naar het mij voorkomt, maar nooit voelt het goedkoop aan, integendeel. Verder een feest van bijrollen en mooie momenten, met vooral in het eerste uur ook fijne humor. In het gebruik van muziek is de regisseur hier terughoudend, misschien omdat het zo persoonlijk is. Met name een verademing dat er in zo'n film niet allerlei eighties pop wordt gestouwd om een tijdsbeeld op te roepen. Wat mij betreft behoort È stata la mano di dio ('It was the hand of God') samen met Youth tot het beste wat Sorrentino heeft gemaakt.

Weldegelijk een toffe film! Een verfilming van een boek van Boris Vian, van wie ik eerlijk gezegd nog nooit had gehoord. Denk ook dat de film me meer zal bevallen dan het boek (mocht ik het ooit tegenkomen). Erg leuk uitgevoerde combinatie van een weinig opzienbarend en daardoor des te herkenbaarder verhaalframe, en een uitwerking vol grappig absurdisme en speelse details. De hele wereld die wordt opgeroepen is eigenlijk bizar maar toch ook wel herkenbaar (Jean-Sol Partre, geweldig), een fantasierijke vervorming van de werkelijkheid. Mooiste scene vond ik toch wel het uitstapje in de wolk. Tegen het einde neemt het verhaal een beetje de overhand en je krijgt het gevoel dat de film zo'n 20 minuten te lang duurt. Echt slepen gaat het echter niet, daarvoor blijven de invallen van Gondry/Vian te vermakelijk. Ik snap eigenlijk niet dat dit zoveel kritische reacties oproept, fijn filmpje dat moeiteloos aansluit bij enkele titels van Jeunet en Wes Anderson.

Toch wel een wat te romantisch beeld van zowel het platteland als van het bestaan als leraar en het basisschoolleven. Er valt eigenlijk nauwelijks een wanklank te ontdekken in deze film, die daarmee te zoet wordt. Natuurlijk is het een 'documentaire'-achtig portret, maar het blijft een constructie. Dat een en ander overdreven rooskleurig is voorgesteld, wordt alleen al gedemonstreerd door de rechtszaak van de ineens geld ruikende meester Lopez (die hij overigens verloor). Nee, geef mij op dat punt dan liever Entre les murs, daar zit wat meer vennijn in. Omdat ik me verder geen moment verveeld heb en de kinderen inderdaad vertederend zijn een krappe drie.