35 Rhums (2008)

Ik heb besloten mijn verwachtingen voor de Denis's voortaan maar iets te temperen, want dit was, net zoals het eveneens teleurstellende Les Salauds, weer pijnlijk onindrukwekkend. Vooral stierlijk saai, de zoutzakkerige personages en hun nodeloze beslommeringen konden me een rotzorg zijn. Mijn desinteresse deed dan ook al intrede na een klein halfuurtje, waardoor het uitzitten van de film niet zonder slag of stoot verliep. Les Salauds had al met hetzelfde euvel te kampen, in tegenstelling tot het geweldige Trouble Every Day, dat wél mateloos intrigeerde. Wellicht een toevalstreffer, heb vooralsnog in ieder geval weinig zin om me door de rest van Denis's oeuvre heen te worstelen. Met de afgelopen twee films van haar in m'n achterhoofd. Toch is de beginscené wel de moeite waard en is het veelal mooi, klinisch geschoten, maar dat weerhield me er meestal niet van om een paar flinke gaapjes te laten. Heb op zich weinig tegen een afstandelijke aanpak, in Trouble Every Day deed pakte dat immers erg goed uit, maar dit vond ik gewoon saai en nagenoeg sfeerloos. Snore-fest van formaat. 1,5*.

Claire Denis werd mede geïnspireerd door Banshun van Yasujirô Ozu. Ze baseerde de intieme vader-dochterrelatie op de relatie van haar moeder met haar grootvader, die haar als alleenstaande ouder opvoedde. Ze begon in 2004 met het schrijven van het script. Dit tegelijk met het script voor White Material. De post-productie op beide films gebeurde eveneens gelijktijdig. Humbert Balsan was in eerste instantie aangesteld om de film te produceren. Helaas pleegde hij op 10 februari 2005 zelfmoord. De opnames namen ongeveer zes weken in beslag. Dit was het filmdebuut voor actrice Mati Diop. De rol van Lionel werd geschreven voor Alex Descas. Een film met oneindige tederheid waarin de levens van de personages subtiel met elkaar verweven zijn. Dit om een tapijt van onderlinge verbondenheid te bouwen dat de onvermijdelijke passages van het leven aangeeft. Lang niet voor iedereen weggelegd. 3,0 *

Echt heel erg niet mijn ding. Het verhaal grijpt me zo ongeveer nergens, en het idee om iets te vieren met 35 glazen rum kon niet verder van me staan. Om mijn verdriet mee te verdrinken, allez - maar zijn 35 dan in de verte genoeg, en zou ik de glazen willen tellen. Zoals de oude wijsheid zegt, twee is te veel en twintig kan niet - of was het andersom. Heel even lijkt het alsof Denis toch iets te pakken heeft met de kat. Ni de fleurs, ni de couronne, il est creve, c’est tout. Maar ook dat komt nergens als echt over - al zijn geen van mijn katten in hun slaap overleden, alsnog, zo doe je dat niet. Niet als je een normaal geloofwaardig mens bent, zelfs maar in de verte.