Beau Travail (1999)

Deze film die al lang op mijn verlanglijstje stond nu eindelijk gezien. Met het verhaal had ik aanvankelijk nogal moeite maar na drie kwartier kwam ik steeds beter in de film en raakte ik steeds meer geboeid. Dat kwam mede ook door de prachtige beelden van het desolate vulkanische landschap in het voormalige Franse gedeelte van Somaliland. Net zoals "Trouble Every Day" zijn de films van Denis op visueel vlak zonder meer uitstekende films, hoewel er ogenschijnlijk misschien weinig in gebeurt. De rituelen van de legionairs onder begeleiding van een mysterieuze oratoriumachtige soundtrack waren niettemin een lust voor het oog. Het einde - Galoup die zich losleefde op de dansvloer - was best wel komisch. Bovendien ook verrassend want toen ik Galoup op het bed zag liggen met het pistool in zijn hand was ik er van overtuigd dat hij zelfmoord zou plegen. 4,0*

een film die regelmatig op een choreografie lijkt; het goed vorm gegeven niet te nadrukkelijke verhaaltje is practig ingevlochten in het geheel, dat een woord ademt: machismo. Al ben ik geen liefhebber van de "mannelijke" genres deze film overtreft alle films die ik in deze genres heb gezien, zowel in kwaliteit als in diepgang, wat de uitbeelding van de man en het mannelijk betreft. Deze filom is in vele opzichten een echte kijkervaring.

Deze Denis wist me gelukkig wel weer te bekoren. Op zich kent deze Beau Travail veel ingrediënten die ook in de door mij reeds bekeken Denis's al voorkwamen, maar toch wist deze film mij wél aan te vangen. Ten eerste de personages: Lavant intrigeert wederom; wát een geweldige tronie heeft die man. En ook het Sentain personage ademt een zekere mystiek uit die mateloos intrigeert. Je merkt dat er zich iets schuil houdt achter zijn façade. De setting, die op haast poëtische wijze op camera vastgelegd werd, was vaak een lust voor het oog. Soms wel ietwat kaal, maar bepaalde shots (postershot, Sentain liggend op zoutvlakte) zijn werkelijk weergaloos. De muziek is niet zo mijn ding, maar binnen de film werd er apart mee omgesprongen, waardoor de desbetreffende scenes iets omineus over zich heen kregen. Het verhaal liet ik al snel links liggen; plotgewijs dwaalt de film wat voort, en is het inderdaad ietwat fragmentarisch geconstrueerd. Onderhuidse symboliek, metaforische toestanden, en wat dies meer zij, laat ik in casu maar aan anderen over; ik kon er, bij deze eerste kijkbeurt, allemaal nog maar weinig mee. Het slotakkoord, bestaande uit het potsierlijke dansje van Lavant bijvoorbeeld, had dat nog een bepaalde, diepere betekenis? Of was het gewoon 'for the fun of it'? Ach, komisch was het zonder meer. Maar uiteindelijk viel de film me alleszins dus ontzettend mee. Een aparte, boeiende, onheilspellende sfeer, een aantal sterke acteerprestaties en een prachtige setting. Mist alleen wel een beetje aan échte uitschieters, zoals die in Trouble Every Day wel voorkwamen. 3,5*.